本文へスキップ
MIRARAMA
จัดดอกไม้งานแต่งใหม่ของผัวเก่า โดยมีลูกสาวเขาช่วยร้อยมาลัย

Chapter 2

เช็คสองนิ้ว

This novel is available in Thai only for now.

“เป็นของพ่อค่ะ”

ลวดในมือมะลิตึงจนขาด กุหลาบขาวสามดอกร่วงจากซุ้ม ตกลงข้างโต๊ะกลมดังตุบ

ชยพลไม่หันไปมอง

ตาเขาจับอยู่ที่พระเหรียญบนอกเด็ก มือขวาค้างกลางอากาศ ห่างกรอบทองลงยาแดงไม่ถึงคืบ

มะลิกำราวบันไดจนอะลูมิเนียมเย็นเฉียบกดลงกลางฝ่ามือ แผลที่ปลายนิ้วตั้งแต่เช้าปริอีกรอบ เลือดเม็ดเล็กหยดลงบนดอกมะลิในตะกร้าที่แขวนข้างเอว

อย่าพูดอีก เธอสั่งลูกในใจ พราว อย่าพูดอะไรอีกเลยลูก

ประตูห้องเก็บดอกไม้ด้านหลังแง้มออกเป็นช่องแคบ แว่นสายคล้องคอของป้าเอื้องวาบแสงตรงช่องนั้นครู่หนึ่ง แล้วประตูก็ค่อย ๆ ปิดลง

“หม่าม้าบอกว่าห้ามถอดค่ะ” น้องพราวอวดต่อ เหมือนอวดสติกเกอร์ดาวทองจากครู “พระคุ้มครองหนู”

“ห้ามถอด” ชยพลทวนคำ เสียงแหบจนแทบไม่ออก

“ค่ะ แล้วต้องเก็บไว้ในเสื้อด้วย”

เด็กหญิงจับพระเหรียญยัดกลับเข้าคอเสื้อลายดอกไม้ ตบอกตัวเองสองที แปะ แปะ แล้วก้มหน้าร้อยมาลัยต่อ ลิ้นเล็ก ๆ โผล่ที่มุมปากอีกครั้ง

ชยพลลดมือลงช้า ๆ

ตาเขาเลื่อนจากคอเสื้อเด็กขึ้นไปที่หน้า แก้มกลม คิ้วเล็ก ๆ ที่ขมวดเข้าหากันเวลาตั้งใจ เขามองอยู่อย่างนั้นนานจนกรามขยับ

แล้วเงยหน้าขึ้น

สายตาเขาไต่ตามขาบันไดอะลูมิเนียมขึ้นมาทีละขั้น จนถึงตัวเธอ

มะลิไม่หลบ เธอหลบไม่ได้ ถ้าหลบตอนนี้ก็เท่ากับยอมรับทุกอย่าง

ร่องระหว่างคิ้วเขาลึกลงอีก ริมฝีปากขยับเหมือนจะเรียกชื่อเธอ

“พี่ชยพลคะ!”

เสียงใสดังมาจากหลังประตูด้านข้าง

ประตูข้างถูกผลักเปิด

“การ์ดตัวอย่างมาแล้วค่ะ!”

ณิชาเดินเข้ามาเร็วจนชายชุดชีฟองสีฟ้าอ่อนพลิ้วตามหลัง แขนข้างหนึ่งหนีบแท็บเล็ต อีกข้างกอดกล่องกระดาษสีขาวไว้กับอก

เธอวางกล่องลงบนโต๊ะกลม ข้าง ๆ มาลัยพวงครึ่งเดียวที่ชยพลร้อยค้างไว้ เปิดฝาออก

กลิ่นหมึกพิมพ์ใหม่กับกระดาษเนื้อหนาลอยขึ้นมาปนกับกลิ่นมะลิ

“ดูสิคะ” ณิชาหยิบการ์ดใบหนึ่งชูขึ้น “หนูให้เขาปั๊มนูนลายดอกมะลิตรงมุม เหมือนซุ้มของพี่มะลิเลย”

การ์ดสีงาช้าง ตัวอักษรสีทอง

ชยพล & ณิชา

ใต้ชื่อมีวันที่ มะลิอ่านได้จากบนบันไดโดยไม่ต้องหรี่ตา เธอจดวันนั้นลงสมุดงานด้วยลายมือตัวเองมาสองเดือนแล้ว

“อีกสี่สิบวันเองนะคะ” ณิชาหัวเราะ ไหล่กระดกขึ้นนิดหนึ่ง “หนูนับถอยหลังทุกคืนเลย พี่ชยพลว่าตัวหนังสือเล็กไปไหมคะ”

ชยพลรับการ์ดไปถือ

นิ้วโป้งเขาลูบลายนูนตรงมุมการ์ดไปมา แต่ไม่ได้ก้มลงอ่าน

“ก็ดีครับ”

“ก็ดี” ณิชาทำปากยื่น “พี่พูดแบบนี้ทุกเรื่องเลย พี่มะลิคะ พี่ว่าไงคะ ลายดอกไม้ตรงนี้เข้ากับซุ้มไหม”

มะลิมองลงไปที่การ์ด มือยังผูกลวดรอบก้านกุหลาบไม่หยุด มุมปากยกขึ้นแบบเดียวกับตอนรับออร์เดอร์

“เข้ากันค่ะ ถ้าคุณณิชาจะใช้มะลิซ้อนตรงซุ้มหน้า ร้านต้องสั่งดอกเพิ่มอีกสามพันดอก ต้องสั่งล่วงหน้าสิบห้าวันค่ะ”

“สั่งเลยค่ะ!” ณิชาจิ้มแท็บเล็ตทันที “หนูบอกแล้วว่าพี่มะลิเก่ง ตัวเลขอยู่ในหัวหมด”

สี่สิบวัน มะลิผูกลวดเส้นใหม่รอบก้านกุหลาบ ดึงจนแน่น สี่สิบวัน แล้วเราก็กลับร้าน แล้วทุกอย่างก็จบ

น้องพราวยื่นหน้าเข้าไปดูการ์ด

“สวยจังค่ะ พี่ณิชาจะเป็นเจ้าหญิงเหรอคะ”

“เป็นเจ้าสาวจ้ะ” ณิชาย่อตัวลงจนหน้าเสมอกับเด็ก “วันงาน หนูมาช่วยพี่ถือดอกไม้ได้ไหมคะ”

น้องพราวเหลียวขึ้นไปหาแม่บนบันได

ชยพลก็มองขึ้นมาด้วย

สองคนนั้นรอคำตอบจากเธอพร้อมกัน ด้วยท่าเดียวกัน คางเชิดขึ้นเล็กน้อย ตาเบิกนิดหนึ่ง

มะลิดึงลวดจนมันบาดซ้ำแผลเดิม

“ต้องดูก่อนค่ะ” เธอตอบ “วันงานร้านยุ่ง”

“งั้นไว้หนูขอพี่มะลิใหม่นะคะ” ณิชายิ้ม ไม่ได้ติดใจอะไร แล้วเหมือนนึกขึ้นได้ “อ้อ พี่มะลิคะ เมื่อกี้คุณแม่โทรหาหนู”

มือมะลิหยุด

เสียงส้นรองเท้ากระทบหินอ่อนดังขึ้นในหัวเธอ ก่อนชั่วโมงนี้ไม่นาน มันดังมาก่อนตัวคน แล้วเช็คใบหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้าเธอด้วยปลายนิ้วสองนิ้ว ก่อนจะถูกพับกลับเข้ากระเป๋าหนังสีครีมเมื่อเธอไม่รับ

“คุณแม่บอกว่าเมื่อเช้าพูดแรงไป” ณิชาพูดเร็วจนคำแทบชนกัน หน้าแดงแทนอีกคน “ท่านส่งคนเอาของมาขอโทษพี่มะลิ หนูให้เขาวางไว้ที่ห้องเก็บดอกไม้ด้านหลังแล้วนะคะ หนูขอโทษแทนท่านด้วยจริง ๆ นะคะพี่ ท่านไม่ได้ใจร้ายหรอก แค่ห่วงพี่ชยพลมาก”

ของขอโทษ

ตลอดเวลาที่เธอเป็นสะใภ้บ้านนั้น มะลิไม่เคยได้ยินคำขอโทษออกจากปากคุณนายสุมาลีสักครั้ง ไม่ว่ากับใคร

“ของอะไร” ชยพลถาม

“ซองค่ะ หนูไม่ได้เปิดดู”

ร่องระหว่างคิ้วเขาลึกลงอีก

แท็บเล็ตในมือณิชาสั่นกริ๊ง เธอก้มดูจอแล้วร้องเบา ๆ

“คุณพ่อมาถึงล็อบบี้แล้วค่ะพี่ ท่านอยากคุยเรื่องห้องสวีทกับพี่ด้วย ไปกันเถอะค่ะ”

เธอคล้องแขนเขา ดึงเบา ๆ

ชยพลลุกขึ้น แต่เท้ายังไม่ขยับ เขาวางการ์ดลงบนโต๊ะ แล้วหยิบดอกมะลิดอกที่ช้ำในมือตัวเองเมื่อครู่ วางไว้ข้างการ์ดอย่างระวัง

เขามองขึ้นมาที่บันไดอีกครั้ง

“คุณมะลิ”

ต่อหน้าคู่หมั้น เขาเรียกเธอด้วยคำนำหน้า สุภาพเหมือนเรียกผู้รับเหมา

“ผมยังไม่ไปไหนนะครับ”

ณิชาหัวเราะ “ไปแค่ล็อบบี้ค่ะพี่ ไม่ได้ไปต่างประเทศสักหน่อย”

ประตูข้างปิดตามหลังสองคนนั้น

ดอกมะลิช้ำดอกนั้นยังวางอยู่ข้างการ์ดแต่งงาน กลีบสีน้ำตาลอ่อนตรงรอยนิ้วของเขา

ห้องเก็บดอกไม้ด้านหลังเย็นเหมือนตู้แช่ เครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ส่งเสียงหึ่งไม่หยุด ถังน้ำแข็งเรียงเป็นแถวตามผนัง แช่ก้านกุหลาบไว้จนแน่น

กลิ่นใบไม้เปียกกับกลิ่นก้านที่เพิ่งตัดลอยคลุ้ง

ซองสีครีมวางอยู่บนฝาลังโฟม ตรงกลางห้อง เหมือนมีคนจัดตำแหน่งไว้ให้ไฟเพดานส่องลงมาพอดี

ป้าเอื้องนั่งบนเก้าอี้พลาสติกตัวเตี้ย ลิดหนามกุหลาบอยู่ แว่นสายคล้องคอเลื่อนลงมาค้างปลายจมูก

“มาแล้วเหรอคนสวยของป้า” ป้าเอื้องอ้าแขนรับน้องพราวที่วิ่งเข้าไปหา แล้วเงยหน้ามองมะลิ “ไอ้ซองนั่นผู้ชายใส่สูทดำเอามาวางเมื่อกี้ วางแล้วยกมือไหว้ป้าอีกต่างหาก ป้าไม่กล้าแตะ”

“ไม่ต้องแตะค่ะป้า”

มะลิหยิบซองขึ้นมา

กลิ่นแป้งฝุ่นกับน้ำหอมดอกไม้ราคาแพงลอยขึ้นมาจากกระดาษ กลิ่นเดียวกับที่ลอยมาตอนคุณนายก้มลงกระซิบข้างหูเธอเมื่อเช้า

ถ้าเขารู้ ฉันจะเอาเด็กคนนั้นไปจากเธอ

มะลิหันไปดูลูก

น้องพราวนั่งลงข้างป้าเอื้อง หยิบกลีบกุหลาบที่หลุดจากก้านมาเรียงเป็นรูปหัวใจบนพื้น ฮัมเพลงอนุบาลไม่เป็นทำนอง

มะลิเปิดซอง

เช็คใบเดียว

รอยพับตรงกลางยังอยู่ รอยที่คุณนายสุมาลีพับเก็บเข้ากระเป๋าตอนเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงเมื่อเช้า มันคือใบเดิม ใบที่ยื่นมาด้วยสองนิ้ว

แต่ตัวเลขไม่เหมือนเดิม

ช่องจำนวนเงินถูกขีดฆ่า เซ็นกำกับ แล้วเขียนตัวเลขใหม่ทับลงไป

ห้าแสนบาทถ้วน

คลิปหนีบกระดาษสีทองหนีบการ์ดเล็กไว้มุมเช็ค ลายมือเอียงขวาเป็นระเบียบทุกตัว มะลิจำลายมือนี้ได้จากสมุดบัญชีบ้านที่เคยต้องส่งให้ตรวจทุกสิ้นเดือน

สำหรับดอกไม้ที่ยังไม่ได้จัด

“เท่าไหร่” ป้าเอื้องยืดคอ

มะลิหันเช็คให้ดู

ป้าเอื้องยกแว่นขึ้นสวม หรี่ตา นับศูนย์ด้วยปลายนิ้ว แล้วถอดแว่นออกเหมือนมันร้อน

“วุ้ย! ห้าแสน ป้าทำงานมายี่สิบปี ยังไม่เคยเห็นเลขยาวขนาดนี้ใกล้ ๆ เลยนะ”

“ค่ะ”

“แล้วไอ้ที่เขียนว่าดอกไม้ที่ยังไม่ได้จัด มันแปลว่าอะไร”

“แปลว่าให้หนูถอนตัวเองค่ะป้า” มะลิพูด “คุณณิชาจะได้ไม่ต้องเป็นคนยกเลิก”

มะลิไม่วางเช็คคืนลงซอง

เธอเปิดกระเป๋าผ้าที่สะพายติดตัว ดึงแฟ้มพลาสติกใสออกมา ข้างในมีสัญญาจ้างงานจัดดอกไม้สามแผ่น ทุกหน้ามีลายเซ็นของเธอกับณิชาคู่กัน มีสลิปโอนเงินมัดจำเย็บติดไว้มุมขวาบน

เธอวางสัญญาลงบนฝาลังโฟม

วางเช็คไว้ข้าง ๆ

แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป เช็คใบเดียวหนึ่งรูป การ์ดลายมือหนึ่งรูป สองชิ้นวางคู่กันอีกหนึ่งรูป

แชะ แชะ แชะ

“ถ่ายทำไมล่ะลูก” ป้าเอื้องถาม

“เก็บไว้ค่ะ” มะลิตอบโดยไม่เงยหน้า “ของที่มาจากบ้านนั้น ต้องมีรูปทุกชิ้น”

ป้าเอื้องไม่ถามต่อ แต่มือที่ลิดหนามกุหลาบช้าลง

มะลิจิ้มหน้าสัญญาด้วยปลายนิ้วที่ยังมีเลือดซึม

“ค่าจ้างทั้งงานหกแสนแปดหมื่นค่ะป้า มัดจำครึ่งหนึ่ง สามแสนสี่ เข้าบัญชีร้านแล้ว หนูจ่ายค่าดอกไม้ที่สั่งไปแล้วสองแสนเก้า ในบัญชีเหลือห้าหมื่น”

“อือ”

“ถ้าหนูถอนตัว สัญญาข้อเจ็ดบอกว่าร้านต้องคืนมัดจำสองเท่า หกแสนแปด” มะลิเลื่อนนิ้วไปที่บรรทัดนั้น “ห้าหมื่นในบัญชี บวกห้าแสนนี่ ยังไม่พอคืน ร้านติดลบหนึ่งแสนสามหมื่นค่ะ”

ป้าเอื้องอ้าปากแล้วหุบ

“แต่ถ้าทำจนจบ” มะลิพูดต่อ เสียงเรียบ “ร้านได้กำไรสองแสนแปด จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าทั้งปีได้ ที่เหลือเป็นค่าเทอมพราวสองปี เก้าหมื่นหก”

“แหม คิดเลขเร็วกว่าเครื่องคิดเลขอีก” ป้าเอื้องบ่นแต่เสียงอ่อนลง “แปลว่าคุณนายเขาให้มาน้อยไปเหรอ”

“แปลว่าเขาไม่ได้อ่านสัญญาค่ะป้า”

มะลิพับการ์ดลายมือใส่กลับในซอง

“หรือไม่ก็อ่านแล้ว” เธอพูดเบาลง “แต่ไม่คิดว่าคนขายดอกไม้จะอ่าน”

น้องพราวเรียงกลีบกุหลาบเป็นหัวใจดวงที่สองเสร็จ แล้วล้มตัวลงหนุนตักป้าเอื้อง ตาปรือ ตื่นมาตั้งแต่ตีสี่พร้อมแม่

ป้าเอื้องลูบหัวเด็ก เสียงเพลงอนุบาลหยุดไปตอนไหนไม่รู้

“มะลิ” ป้าเอื้องเรียก คราวนี้ไม่มีมุก “ผู้ชายสูทเทาคนนั้น”

มะลิไม่ตอบ

“ป้าแง้มประตูดูเมื่อกี้ เห็นเขานั่งร้อยมาลัยกับน้อง ป้าเลี้ยงพราวมาตั้งแต่ยังแดง ๆ ป้าไม่ได้ตาบอด”

“ป้า”

“เขารู้หรือยัง”

มะลิมองลูกที่หลับบนตักหญิงชรา พระเหรียญซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อ เห็นแค่สร้อยเส้นบางวิบวับตรงไหปลาร้า

“ยังค่ะ”

“แล้วคุณนาย”

มะลิหยิบเช็คขึ้นมาอีกครั้ง หมุนให้รอยพับตรงกลางรับแสงไฟเพดาน

“รู้ค่ะ”

“รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

คำตอบอยู่ในหัวมะลิตั้งแต่เมื่อเช้า ตั้งแต่ริมฝีปากที่แทบไม่ขยับข้างหูเธอ เธอก็รู้ว่าฉันทำได้

มะลิก้มมองพราวบนตักป้า มือเล็กยังกำกลีบกุหลาบไว้กลีบหนึ่งแม้หลับไปแล้ว

“ป้าคะ” มะลิพูดแทน “ถ้าเขาจะเอาลูกไปจากแม่ เขาทำได้ไหม”

มือป้าเอื้องที่ลูบหัวเด็กหยุดค้าง

“ใครจะเอาไป”

มะลิไม่ตอบ

ป้าเอื้องกอดเด็กแน่นขึ้นจนน้องพราวขยับตัวงัวเงีย บ่นอะไรไม่เป็นคำ แล้วหลับต่อ

“ป้าไม่รู้กฎหมายหรอกลูก” ป้าเอื้องพูดเสียงต่ำ “แต่ใครจะมาแตะเด็กคนนี้ ต้องข้ามศพป้าก่อน”

“ไม่มีใครต้องข้ามศพใครค่ะป้า” มะลิยิ้มบาง ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้าห้องนี้ “เราแค่จัดดอกไม้ให้เสร็จ สี่สิบวัน แล้วเรากลับร้าน”

“แล้วเช็คล่ะ”

“คืนค่ะ”

มะลิหยิบปากกาเมจิกจากกระเป๋าเสื้อเอี๊ยม เขียนลงบนหน้าซองตัวใหญ่ชัดเจน

คืน — ร้านมะลิซ้อน

ใต้คำนั้น เธอเขียนวันที่ เวลา ตามด้วยตัวเลขห้าแสน แล้วเซ็นชื่อตัวเองกำกับ

ถ่ายรูปอีกรูป

“จะให้ใครเอาไปคืน” ป้าเอื้องถาม

“คุณณิชาค่ะ ต่อหน้าคุณณิชา” มะลิตอบ “ให้มีคนเห็นว่าหนูไม่ได้รับ”

มะลิพับเช็คตามรอยเดิม ค่อย ๆ สอดกลับเข้าซอง

ปลายเช็คไปติดอะไรบางอย่างข้างใน

เธอชะงัก

ซองหนากว่าที่ควรเป็น ตอนเปิดครั้งแรกเธอดึงเช็คออกมาแค่ใบเดียว ไม่ได้ล้วงลงไปจนสุด

มะลิคว่ำซองลงบนฝาลังโฟม

กระดาษแผ่นบางสีชมพูอ่อน พับสามทบ ไถลออกมาวางข้างสัญญาจ้างงาน

กระดาษสีนี้เธอเห็นทุกต้นเทอม เธอเก็บมันไว้ในแฟ้มสีฟ้าใต้ลิ้นชักโต๊ะคิดเงินที่ร้าน เรียงตามปีไม่เคยหาย

เครื่องปรับอากาศยังหึ่งอยู่ น้ำแข็งในถังข้างผนังขยับตัวดังกริ๊ก

มะลิคลี่ทบแรกออก

ตราโรงเรียนอนุบาลรูปต้นไม้สีเขียวอยู่หัวกระดาษ ใต้ตรามีตัวพิมพ์หนา ใบเสร็จรับเงิน

ชื่อนักเรียน เด็กหญิงพราว

รายการ ค่าธรรมเนียมการศึกษา ปีการศึกษา 2570 และ 2571

ชำระเต็มจำนวน เก้าหมื่นหกพันบาทถ้วน

“มะลิ” ป้าเอื้องเรียกเสียงแหบ “นั่นมันกระดาษโรงเรียนน้องไม่ใช่เหรอ”

มะลิไม่ตอบ ตาเธอเลื่อนลงไปที่บรรทัดวันที่ชำระเงิน

วันนี้

เวลาสิบเอ็ดนาฬิกาสี่สิบนาที

หนึ่งชั่วโมงหลังคุณนายสุมาลีเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง

ทบสุดท้ายยังพับปิดอยู่ ตัวพิมพ์จาง ๆ โผล่จากใต้รอยพับแค่สองคำ

ชื่อผู้ชำระเงิน

มะลิวางนิ้วโป้งที่ยังมีเลือดซึมลงบนรอยพับนั้น

ค่าเทอมสองปีที่เธอเพิ่งคำนวณว่าจะจ่ายด้วยงานแต่งงานนี้ มีคนจ่ายให้ลูกเธอครบแล้ว

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction