本文へスキップ
MIRARAMA
แต่งงานสัญญา 90 วันกับหมอ ที่ไม่รู้ว่าโรงพยาบาลเป็นของฉัน

Chapter 1

สัญญาข้างแก้วกาแฟเย็นชืด

This novel is available in Thai only for now.

สัญญาสมรสฉบับนั้นถูกวางลงข้างแก้วกาแฟที่เย็นชืดไปตั้งแต่ตีหนึ่ง

“เก้าสิบวัน” หมอกันต์พูด “สองล้าน ห้ามรัก”

ใบเตยมองตัวเลขบนกระดาษ แล้วมองบิลค่ารักษาพ่อที่ยังยับอยู่ในมือตัวเอง

ตัวเลขบนกระดาษสองแผ่นนั้นต่างกันเกือบสิบเท่า แต่หนักพอจะเปลี่ยนชีวิตเธอได้เท่ากัน

ห้องพักพยาบาลชั้นเก้า ตีสามสิบนาที

ห้องเล็ก ๆ ที่มีโซฟาหนังเทียมขาดตรงมุมหนึ่งตัว ตู้เย็นที่มีกล่องข้าวเขียนชื่อติดไว้เต็มทุกชั้น กับนาฬิกาแขวนที่เดินช้ากว่าความจริงสามนาทีมาตั้งแต่ใบเตยเข้ามาทำงานที่นี่เมื่อห้าปีก่อน

ไม่มีใครเคยเห็นหมอกันต์เข้ามาในห้องนี้

ศัลยแพทย์หนุ่มลูกชายประธานโรงพยาบาลศิริเวช คนที่พยาบาลทั้งตึกเรียกลับหลังว่า หมอน้ำแข็ง เพราะไม่เคยยิ้ม ไม่เคยพูดเกินสามประโยค และไม่เคยจำชื่อพยาบาลคนไหนได้

แต่ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ เสื้อกาวน์ขาวทับชุดสครับสีกรมท่า หูฟังแพทย์คล้องคอ ใบหน้าคมเข้มที่มีหนวดเคราขึ้นจาง ๆ ตามประสาคนอยู่เวรติดกันสองวัน

และเขาเรียกชื่อเธอถูก

“คุณใบเตย”

“คะ”

“นั่งก่อนก็ได้” เขาว่า แต่ตัวเองไม่ได้นั่ง

ใบเตยไม่นั่ง เธอยืนอยู่หลังโต๊ะ มือข้างหนึ่งยังกำบิลโรงพยาบาลเอกชนอีกแห่งไว้ บิลค่าผ่าตัดลิ้นหัวใจของพ่อที่ต้องจ่ายภายในสิ้นเดือน สองแสนสามหมื่นบาท

นาฬิกาดิจิทัลราคาถูกบนข้อมือเธอบอกเวลาตีสามสิบเอ็ดนาที

เมื่อหัวค่ำ พ่อโทรมาจากเตียงผู้ป่วยหนักของโรงพยาบาลอีกแห่ง เสียงแหบจนแทบไม่ได้ยิน เตยไม่ต้องผ่าหรอกลูก พ่ออายุหกสิบแล้ว อยู่ได้แค่ไหนก็แค่นั้น เก็บเงินไว้ใช้เองเถอะ

ใบเตยวางสายแล้วไปยืนร้องไห้ในห้องเก็บผ้าปูเตียงห้านาที ก่อนจะล้างหน้าแล้วกลับมาเข็นรถยาต่อ

ห้านาที คือเวลาทั้งหมดที่พยาบาลเวรดึกอนุญาตให้ตัวเองร้องไห้

“ผมไม่ชอบอ้อมค้อม” หมอกันต์พูด เสียงต่ำ ห้วน คุมทุกพยางค์ “คุณคงได้ยินข่าวลือแล้ว ว่าอีกสามเดือนบอร์ดจะโหวตเลือกผู้สืบทอดตำแหน่งประธาน”

ใบเตยพยักหน้า ทั้งโรงพยาบาลรู้ ยามหน้าลานจอดรถยังรู้

“ผู้สมัครมีสองคน ผม กับน้องชายต่างแม่ของผม” เขาว่า “ข้อบังคับของโรงพยาบาลที่ผู้ก่อตั้งเขียนไว้เมื่อห้าสิบปีก่อน กำหนดว่าผู้สืบทอดต้องสมรสแล้ว เพราะผู้ก่อตั้งเชื่อว่าคนมีครอบครัวจะรับผิดชอบกว่า”

“แล้ว...”

“น้องชายผมแต่งงานแล้ว ผมยังไม่ได้แต่ง” เขาเลื่อนสัญญามาข้างหน้าอีกนิด “ผมต้องการภรรยาภายในสัปดาห์นี้ อยู่ด้วยกันเก้าสิบวันจนถึงวันโหวต แล้วหย่ากันเงียบ ๆ คุณได้สองล้าน”

ใบเตยมองเขานิ่ง

“ทำไมต้องเป็นฉันคะ”

เป็นครั้งแรกที่หมอกันต์ลังเล แค่เสี้ยววินาที

“เพราะคุณไม่มีอะไรจะเสีย” เขาตอบ “ไม่มีครอบครัวใหญ่ ไม่มีเส้นสาย ไม่มีใครมาเรียกร้องอะไรจากผมทีหลัง พ่อคุณป่วย คุณต้องการเงิน ผมต้องการชื่อในทะเบียนสมรส มันยุติธรรมดี”

ไม่มีอะไรจะเสีย

ใบเตยรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยฝ่ามือที่สวมถุงมือยาง ไม่เจ็บ แต่เย็นเฉียบ

“หมอสืบเรื่องฉันด้วยเหรอคะ”

“ผมแค่อ่านแฟ้มบุคลากร” เขาว่า “ข้อมูลพ่อคุณอยู่ในแบบฟอร์มขอเบิกค่ารักษาที่คุณยื่นมาเมื่อเดือนก่อน แล้วถูกปฏิเสธ”

ถูกปฏิเสธโดยฝ่ายบริหาร ใบเตยจำได้ ลงนามโดยผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร

คุณศศิ

แม่เลี้ยงของผู้ชายคนนี้

สองชั่วโมงก่อนหน้านั้น ห้องพักผู้ป่วยวีไอพีชั้นสิบสอง

ห้องที่ใหญ่กว่าห้องเช่าของใบเตยสามเท่า มีโซฟาผ้าไหม แจกันกล้วยไม้สด และหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นไฟของทั้งเมือง

คนไข้คือคุณหญิงสายสุนีย์ ภรรยาม่ายของผู้ก่อตั้งโรงพยาบาล อายุแปดสิบเจ็ด เป็นอัลไซเมอร์ระยะกลาง ตื่นกลางดึกทุกคืน และจะสงบลงได้ก็ต่อเมื่อใบเตยเข้าไปนั่งจับมือ

ไม่มีใครรู้ว่าทำไม พยาบาลคนอื่นเข้าไปก็ร้องไห้ไม่หยุด แต่พอใบเตยเข้าไป คุณหญิงจะเงียบ จ้องหน้าเธอนาน ๆ แล้วหลับไป

คืนนี้ก็เหมือนทุกคืน ใบเตยนั่งข้างเตียง ลูบหลังมือที่เหี่ยวย่นบางเหมือนกระดาษสา จนคุณหญิงหลับ

แล้วประตูห้องก็เปิดผาง

“เข็มกลัดมรกตของคุณแม่อยู่ไหน”

คุณศศิยืนอยู่ตรงประตูในชุดสูทผ้าไหมสีเขียวมรกต ผมบ็อบสั้นเงาเรียบ ต่างหูไข่มุก หน้าแต่งสวยไร้ที่ติแม้จะเป็นเวลาตีหนึ่ง

ใบเตยลุกขึ้นยืน “ไม่ทราบค่ะ”

“ไม่ทราบ” คุณศศิยิ้ม ยิ้มสวย แต่ตาไม่ได้ยิ้มด้วยเลย “เข็มกลัดวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเมื่อหัวค่ำ คนที่เข้าออกห้องนี้หลังสองทุ่มมีแค่เธอคนเดียว”

“ดิฉันไม่ได้แตะค่ะ”

“พยาบาลเงินเดือนเท่าไหร่จ๊ะ” คุณศศิเดินเข้ามาช้า ๆ ส้นสูงแทบไม่มีเสียงบนพรม “ได้ยินว่าพ่อป่วยหนัก ต้องใช้เงินเยอะ ฉันเข้าใจนะ คนเราจนตรอกก็ทำได้ทุกอย่าง”

“ดิฉันไม่ได้แตะค่ะ” ใบเตยพูดซ้ำ เสียงยังนุ่ม แต่ไม่สั่น

“งั้นเปิดกระเป๋าเสื้อให้ดูหน่อย”

ใบเตยมองคุณศศิ แล้วค่อย ๆ ล้วงกระเป๋าเสื้อพยาบาลทั้งสองข้างกลับด้านออกมา มีแค่ปากกาสองด้าม กรรไกรเล็ก และกระดาษจดสัญญาณชีพ

คุณศศิมองอยู่นาน แล้วเดินไปที่เตียง ยกหมอนข้างตัวคุณหญิงขึ้น

เข็มกลัดมรกตอยู่ใต้หมอนนั้น ในกำมือเหี่ยวของคุณหญิงสายสุนีย์ที่หลับสนิท

คุณศศิวางหมอนลง

“คุณแม่เก็บไว้เอง” เธอว่า เสียงไม่เปลี่ยนเลยสักนิด “ดีแล้ว ทำงานต่อเถอะ”

แล้วเธอก็เดินออกไป

ไม่มีคำขอโทษ

“คุณใบเตย”

เสียงหมอกันต์ดึงเธอกลับมาที่ห้องพักพยาบาล

“ผมไม่ได้มีเวลามาก ผมมีเคสผ่าตัดตอนหกโมง” เขามองนาฬิกาข้อมือ “ถ้าคุณไม่สนใจ ผมจะไปถามคนอื่น”

ใบเตยหยิบสัญญาขึ้นมาอ่าน

สิบสองหน้า เนื้อหาชัดเจนเหมือนคนเขียนเป็นนักกฎหมายที่ไม่เคยมีความรู้สึก จดทะเบียนสมรส อยู่ร่วมกันที่คอนโดของฝ่ายชาย แยกห้องนอน ปรากฏตัวร่วมกันในงานของโรงพยาบาลและครอบครัว ห้ามเปิดเผยว่าเป็นสัญญา ห้ามมีความสัมพันธ์ทางกาย ห้ามเรียกร้องทรัพย์สินเพิ่มเติม หย่าภายในเจ็ดวันหลังวันโหวต

ข้อสุดท้ายพิมพ์ตัวหนา

ข้อ 15 คู่สัญญาตกลงจะไม่พัฒนาความรู้สึกเชิงชู้สาวต่อกัน หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งผิดข้อนี้ ให้ถือว่าสัญญาสิ้นสุดทันทีโดยไม่มีการชดเชย

“ห้ามรัก” ใบเตยอ่านออกเสียง “เขียนลงสัญญาได้ด้วยเหรอคะ”

“ทนายผมบอกว่าบังคับใช้ไม่ได้” หมอกันต์ตอบหน้านิ่ง “ผมเขียนไว้ให้คุณอ่าน”

“ให้ฉันอ่าน”

“ให้คุณรู้ว่าไม่ต้องคาดหวังอะไร”

ใบเตยวางสัญญาลง

เธอควรจะโกรธ ควรจะโยนกระดาษใส่หน้าเขา แล้วเดินออกไปพร้อมศักดิ์ศรีที่ยังเหลืออยู่น้อยนิด

แต่ในล็อกเกอร์เหล็กหมายเลขยี่สิบสามข้างหลังเธอ มีซองจดหมายสีเหลืองซีดซองหนึ่งซ่อนอยู่ใต้ชุดพยาบาลสำรอง

ซองที่เธอเพิ่งเจอเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ตอนเก็บของในบ้านเช่าหลังเก่าที่พ่อย้ายออกมาก่อนเข้าโรงพยาบาล ซองที่เขียนหน้าซองด้วยลายมือแม่ ซึ่งเสียไปตั้งแต่ใบเตยอายุเก้าขวบ

ถึงใบเตย เปิดเมื่อหนูโตพอจะไม่โกรธแม่

ใบเตยอ่านจดหมายฉบับนั้นจบในคืนเดียว แล้วนั่งนิ่งอยู่บนพื้นบ้านจนเช้า

ในจดหมายมีประโยคหนึ่งที่เธอจำได้ทุกตัวอักษร

แม่เคยเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณพ่อสมบัติ ผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลศิริเวช แม่หนีตามพ่อของหนูมาเพราะรัก แล้วคุณพ่อก็ตัดแม่ออกจากตระกูล แต่ก่อนท่านตาย ท่านเขียนจดหมายมาบอกแม่ว่า หุ้นส่วนของแม่ ท่านเก็บไว้ให้ในทรัสต์ ไม่ยกให้ใคร รอวันที่แม่จะกลับไป

แม่ไม่ได้กลับไป แม่ไม่อยากให้หนูเข้าไปอยู่ในบ้านแบบนั้น

แต่ถ้าวันหนึ่งหนูอยากรู้ว่าแม่มาจากไหน ให้ไปหาคุณแม่ของแม่ ชื่อสายสุนีย์ ท่านจะจำแม่ได้ ถึงจะลืมทุกอย่างก็ตาม

ใบเตยไม่ได้บอกใคร ไม่ได้บอกแม้แต่พ่อที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยหนัก

เพราะเธอมีแค่จดหมายหนึ่งฉบับ ไม่มีสูติบัตรของแม่ ไม่มีรูปถ่าย ไม่มีพยาน มีแค่หญิงชราที่จำอะไรไม่ได้ ซึ่งบังเอิญสงบลงทุกครั้งที่เธอจับมือ

และเมื่อเช้าวานนี้ เธอได้ยินพยาบาลอาวุโสคุยกันในลิฟต์ ว่าหุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่บอร์ดแย่งกันอยู่ ติดอยู่ในทรัสต์ที่จะปิดตัวในอีกเก้าสิบวัน ถ้าไม่มีทายาทแสดงตัว หุ้นทั้งหมดจะถูกยกให้มูลนิธิ

ซึ่งมีคุณศศินั่งเป็นประธาน

เก้าสิบวัน

ใบเตยมองตัวเลขบนสัญญาอีกครั้ง

ตรงกันพอดี

“ฉันมีเงื่อนไขเพิ่มข้อหนึ่งค่ะ” ใบเตยพูด

หมอกันต์เลิกคิ้ว เป็นสีหน้าที่มากที่สุดที่เธอเคยเห็นบนหน้าเขา

“ฉันขอทำเวรดึกที่ห้องวีไอพีชั้นสิบสองต่อไปจนครบสัญญา ไม่ว่าจะเป็นภรรยาหมอหรือไม่ก็ตาม”

“ห้องคุณหญิงสายสุนีย์”

“ค่ะ”

“ทำไม”

“เพราะท่านหลับได้แค่ตอนฉันอยู่” ใบเตยตอบ ซึ่งเป็นความจริง แค่ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด

หมอกันต์มองเธอนานกว่าที่ควร เหมือนกำลังวินิจฉัยอาการที่ยังหาสาเหตุไม่เจอ

“ได้” เขาว่าในที่สุด แล้วหยิบปากกาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ยื่นให้

ใบเตยรับมา

ปากกาด้ามนั้นยังอุ่นจากตัวเขา

เธอเซ็นชื่อลงในช่องท้ายสัญญาทีละตัวอักษร ช้า ชัด แบบเดียวกับที่เขียนชื่อยาลงในบันทึกการพยาบาลทุกคืน

หมอกันต์ดึงสัญญากลับไป ตรวจลายเซ็นครั้งหนึ่ง แล้วพับเก็บใส่ซอง

“พรุ่งนี้สิบโมง ไปจดทะเบียน” เขาว่า “เย็นพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงของครอบครัว คุณต้องไปในฐานะภรรยาผม แม่เลี้ยงผมจะอยู่ด้วย”

“คุณศศิ”

“คุณรู้จักเธอ”

ใบเตยนึกถึงเข็มกลัดมรกตใต้หมอน นึกถึงรอยยิ้มที่ไม่เคยถึงดวงตา

“เคยเจอค่ะ”

หมอกันต์พยักหน้า เดินไปที่ประตู แล้วหยุด

“คุณใบเตย”

“คะ”

“ข้อสิบห้า” เขาพูดโดยไม่หันกลับมา “ผมจริงจังนะ”

“ฉันก็จริงจังค่ะ” ใบเตยตอบ “หมอไม่ใช่สเปกฉันหรอก”

ไหล่ของหมอกันต์ชะงักไปครึ่งจังหวะ แล้วเขาก็เดินออกไป

ตีห้า ฟ้าเริ่มเป็นสีเทาอ่อนนอกหน้าต่างชั้นสิบสอง

ใบเตยเปิดประตูห้องวีไอพีเข้าไปตรวจสัญญาณชีพรอบสุดท้ายก่อนส่งเวร

คุณหญิงสายสุนีย์ตื่นอยู่

ท่านนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง ผมขาวโพลนสยายบนบ่า ดวงตาที่ปกติขุ่นมัวเหมือนกระจกฝ้า เช้านี้กลับใสแจ๋วอย่างประหลาด

ใบเตยเดินเข้าไปใกล้ “คุณยายคะ ตื่นเช้าจังเลยค่ะ เดี๋ยวหนูวัดความดันให้นะคะ”

คุณหญิงไม่ได้ยื่นแขนมาให้

ท่านยื่นมือมาจับข้อมือใบเตยแทน จับแน่นจนน่าตกใจสำหรับคนอายุแปดสิบเจ็ด นิ้วผอมบางกดลงบนนาฬิกาดิจิทัลราคาถูกเรือนนั้น

“ลำดวน” คุณหญิงกระซิบ

ใบเตยหยุดหายใจ

ลำดวน ชื่อของแม่

ชื่อที่เธอไม่เคยพูดให้ใครในโรงพยาบาลนี้ได้ยิน

“ลำดวน ลูกกลับมาแล้ว” น้ำตาไหลลงตามร่องแก้มเหี่ยวของหญิงชรา “แม่ขอโทษ แม่ขอโทษลูก”

ใบเตยยืนนิ่ง มือที่ถูกจับไว้เริ่มสั่น

แล้วเธอก็ได้ยินเสียงเบา ๆ จากด้านหลัง

เสียงประตูที่เพิ่งถูกปิดลงอย่างนุ่มนวล

ใบเตยหันไป

คุณศศิยืนพิงประตูอยู่ในชุดสูทสีเขียวมรกตตัวเดิม ไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นมานานเท่าไหร่ ในมือถือแก้วกาแฟร้อนที่ยังมีไอลอย

เธอยิ้ม

ยิ้มสวยที่สุดเท่าที่ใบเตยเคยเห็น

และเป็นครั้งแรก ที่รอยยิ้มนั้นขึ้นไปถึงดวงตา

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction