Langsung ke konten
MIRARAMA
หย่าแล้ว เขาเพิ่งรู้ว่าฉันคือเจ้าของตลาด

Chapter 1

ใบหย่ากลางงานฉลอง

This novel is available in Thai only for now.

มะเขือเทศลูกแรกแตกบนพื้นหินอ่อนก่อนที่ใครจะทันได้ยินเสียงตะคอก

สีแดงสดกระเซ็นเป็นดอกเล็ก ๆ บนพื้นขาวมันวับ ตามมาด้วยพริกขี้หนูที่กลิ้งกระจายเหมือนเม็ดลูกปัดหลุดจากสร้อย ผักบุ้งที่มัดด้วยตอกไว้อย่างดีหลุดออกเป็นเส้น ๆ ไปพันขาโต๊ะบุฟเฟต์ กะหล่ำปลีลูกเล็กกลิ้งไปหยุดอยู่ที่ปลายรองเท้าส้นสูงของแขกคนหนึ่ง

แล้วห้องรับแขกทั้งห้องก็เงียบ

“ขยะแบบนี้ ใครให้เอาเข้ามาในงานลูกฉัน!”

เสียงของคุณนายวิไลแหลมขึ้นจนกระทบโคมระย้า นิ้วที่ใส่แหวนเพชรสามวงชี้ลงไปที่ตะกร้าหวายใบนั้นราวกับมันเป็นซากสัตว์ตาย

ดาวยืนอยู่ห่างออกไปสามก้าว มือยังค้างอยู่กลางอากาศในท่าที่เพิ่งยื่นตะกร้าให้แม่สามี

เมื่อกี้แม่ยังยิ้มรับอยู่เลย

ไม่สิ ดาวคิดใหม่ แม่ไม่ได้ยิ้มให้เธอ แม่ยิ้มให้แขกที่ยืนมองอยู่ต่างหาก แล้วก็รอจนแขกมองมากพอ ค่อยปล่อยมือ

งานคืนนี้จัดฉลองที่ภูมิ สามีของเธอ ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการโครงการของบริษัทพัฒนาที่ดินที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของกรุงเทพฯ บ้านเดี่ยวสองชั้นในหมู่บ้านหรูถูกตกแต่งด้วยดอกไม้ขาวทั้งหลัง พนักงานจัดเลี้ยงเดินถือถาดแชมเปญไปมา แขกที่มาล้วนเป็นหัวหน้าของภูมิ เพื่อนในวงสังคมของแม่สามี และคนที่ดาวไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนในชีวิตแต่งงานสามปี

ดาวตื่นตั้งแต่ตีสาม

เธอไปยืนรอรถผักเจ้าประจำที่ตลาดตั้งแต่ยังมืด เลือกมะเขือเทศที่สุกกำลังดีทีละลูก เลือกพริกที่สีสวยที่สุด ผักบุ้งยอดอ่อนที่สุด เพราะจำได้ว่าแม่สามีเคยบ่นตอนกินข้าวว่าผักที่แม่บ้านซื้อมาจากห้าง “ไม่มีรสชาติ” เธอล้างทุกใบ เช็ดทุกลูก จัดเรียงลงตะกร้าที่ซื้อมาใหม่ราวกับจะเอาไปไหว้พระ

เธอคิดว่าครั้งนี้แม่อาจจะยิ้มให้

“คุณแม่คะ...” ดาวลดมือลง พยายามให้เสียงนิ่ง “ผักนี่ดาวตื่นตีสามไปเลือกมาให้คุณแม่เลยนะคะ”

“ตีสาม” คุณนายวิไลทวนคำ แล้วหัวเราะออกมาสั้น ๆ หันไปหาเพื่อนสาวในชุดผ้าไหมสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด “ได้ยินไหมคะ ตีสาม แม่ค้าผักเขาตื่นกันตอนนั้นแหละ ตื่นมาขนผักเน่า ๆ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นตามมุมห้อง ไม่ดัง แต่มากพอให้รู้ว่ามีคนสนุก

ดาวย่อตัวลง

เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำ ร่างกายมันขยับไปเอง เหมือนที่ทำมาตลอดสามปี ทุกครั้งที่มีอะไรหก ทุกครั้งที่มีอะไรแตก ทุกครั้งที่แม่สามีทำหน้าแบบนี้ ดาวคือคนที่ก้มลงเก็บ

มะเขือเทศลูกหนึ่งยังไม่แตก เธอหยิบมันขึ้นมา เช็ดกับผ้ากันเปื้อนลายดอกที่ลืมถอดออกเพราะรีบมาจากแผง

ผ้ากันเปื้อน

ดาวเพิ่งสังเกตว่าทุกคนในห้องแต่งชุดราตรี ชุดสูท ผ้าไหม เพชร มีแต่เธอคนเดียวที่ใส่เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีครีม กางเกงผ้าสีกรมท่า กับผ้ากันเปื้อนตัวเดิมที่ใส่ขายผักมาทั้งวัน

ภูมิบอกว่างานเล็ก ๆ ในครอบครัว

เธอเงยหน้าขึ้นมองหาสามี

ภูมิยืนอยู่ข้างช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งไว้ฉลองตำแหน่งใหม่ ในมือถือแก้วไวน์ขาว สูทสีกรมท่าตัวนั้นเป็นตัวที่ดาวรีดให้เมื่อเช้า

เขามองมาที่เธอเพียงครึ่งวินาที แล้วก็หลบตา

“ดาว...” ภูมิพูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เก็บแล้วกลับไปก่อนเถอะ”

กลับไปก่อน

ไม่ใช่ แม่ครับ พอเถอะ ไม่ใช่ ดาวเขาตั้งใจซื้อมาให้ ไม่ใช่แม้แต่การเดินมาช่วยเก็บ

แค่ กลับไปก่อน เหมือนเธอเป็นแม่บ้านที่ทำแก้วแตกกลางงาน

ดาวกำมะเขือเทศในมือแน่นขึ้นจนรู้สึกว่าเปลือกมันเริ่มยุบ

“ไม่ต้องกลับหรอก” คุณนายวิไลพูดขึ้น เสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มลงอย่างน่ากลัว “มาแล้วก็ดี จะได้จบเรื่องกันวันนี้เลย”

เธอเดินไปที่โต๊ะกลมหินอ่อนข้างตัว หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางรออยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก ดาวเพิ่งเห็นว่ามันถูกวางไว้ตรงนั้น ทั้งที่ทุกโต๊ะในงานมีแต่ดอกไม้กับแก้วไวน์

เตรียมไว้แล้ว

ปัง

ซองเอกสารฟาดลงบนโต๊ะตรงหน้าดาว

“เซ็นซะ” คุณนายวิไลเชิดคาง มุมปากยกขึ้นข้างเดียว “ใบหย่า ลูกฉันจะได้เริ่มชีวิตใหม่”

ห้องที่เงียบอยู่แล้ว เงียบลงไปอีก

ดาวมองซองเอกสารนั้น มองแม่สามี แล้วมองไปที่ภูมิ

ภูมิไม่ได้ทำหน้าตกใจ

นั่นคือสิ่งที่ทำให้หัวใจเธอเย็นวาบมากกว่าซองเอกสาร ภูมิไม่ได้ทำหน้าตกใจเลยสักนิด เขาแค่ก้มมองแก้วไวน์ในมือ ราวกับมีอะไรน่าสนใจลอยอยู่ในนั้น

เขารู้

เขารู้มาตลอด

“พี่ภูมิคะ”

เสียงหวานแหลมดังมาจากทางเข้าห้อง ทุกหัวหันไปตามเสียงพร้อมกัน

ผู้หญิงในเดรสผ้าซาตินสีแดงสดเดินเข้ามา ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะมั่นใจ ผมดำยาวดัดลอนใหญ่สะบัดตามก้าว ลิปสติกสีแดงสดเข้ากับชุดราวกับวัดสีมา ต่างหูเพชรเม็ดเดี่ยววาววับใต้แสงโคมระย้า

เธอเดินผ่านดาวไปโดยไม่มองเลยสักนิด แล้วสอดแขนเข้าไปคล้องแขนภูมิอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดในโลก

“แขกรอถ่ายรูปคู่เราอยู่นะคะ”

คู่เรา

ดาวมองมือขาวเนียนที่วางอยู่บนแขนเสื้อสูทตัวที่เธอรีดให้เมื่อเช้า มองกำไลทองบาง ๆ ที่ข้อมือนั้น แล้วก็นึกออก

เธอเคยเห็นกำไลวงนี้

ในรูปที่เด้งขึ้นมาในโทรศัพท์ของภูมิเมื่อสองเดือนก่อน ตอนที่เขาลืมโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะกินข้าว รูปมือผู้หญิงคนหนึ่งถือแก้วกาแฟ พร้อมข้อความว่า คิดถึง ภูมิบอกว่าเป็นลูกค้าส่งรูปผิดคน แล้วดาวก็เชื่อ เพราะการเชื่อสามีมันง่ายกว่าการไม่เชื่อ

ผู้หญิงในชุดแดงเหลือบตามาทางเธอในที่สุด ไล่สายตาตั้งแต่รองเท้าผ้าใบเปื้อนดิน ผ้ากันเปื้อนลายดอก จนถึงมะเขือเทศในมือ แล้วยิ้ม

ไม่ใช่ยิ้มเยาะ ยิ้มเยาะยังต้องใช้ความรู้สึก ยิ้มนี้คือยิ้มของคนที่มองแมลงตัวหนึ่ง แล้วตัดสินใจว่าไม่คุ้มที่จะเหยียบ

ดาวรู้สึกว่าตาร้อนขึ้นมา

“พี่ภูมิ...” เสียงของเธอสั่นจนเกลียดตัวเอง “ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

ภูมิอ้าปาก

แต่คนที่ตอบคือแม่ของเขา คุณนายวิไลก้าวมายืนบังลูกชายไว้ครึ่งตัว เหมือนแม่ไก่กางปีกบังลูก

“ตั้งแต่ลูกฉันรู้ว่าแม่ค้าผัก ไม่คู่ควรกับผู้จัดการไงล่ะ!”

เสียงฮือดังขึ้นทั่วห้อง บางคนส่ายหัว บางคนยกแก้วขึ้นจิบเพื่อซ่อนรอยยิ้ม

ดาวรู้สึกว่าน้ำตาหยดแรกไหลลงแก้ม เธอไม่ได้ปาดมัน ไม่มีแรงจะปาด

ปากกาด้ามนั้นวางอยู่ข้างซองเอกสาร ปากกาหมึกซึมด้ามทองที่แพงกว่าผักทั้งตะกร้าหลายสิบเท่า แม่สามีเตรียมแม้กระทั่งปากกา

ดาวดึงกระดาษออกจากซอง

แบบฟอร์มสีขาว ช่องว่างทุกช่องถูกกรอกไว้หมดแล้วด้วยลายมือของภูมิ ชื่อ นามสกุล ที่อยู่ เหตุผลการหย่า ความเห็นไม่ตรงกัน เหลือเพียงช่องเดียวที่ว่างอยู่

ช่องลายเซ็นของเธอ

มือของดาวสั่น ปลายปากกาแตะกระดาษแล้วยกขึ้น แตะอีกครั้งแล้วยกขึ้นอีก

ในหัวของเธอมีภาพผ่านเข้ามาเร็วเหมือนใครกรอฟิล์ม

ภูมิในวันแรกที่มาซื้อผักที่แผง ยิ้มเขิน ๆ ถามว่าผักบุ้งมัดละเท่าไหร่ ทั้งที่ไม่เคยทำกับข้าวเป็นในชีวิต

ภูมิในวันขอแต่งงาน ที่ร้านข้าวต้มริมทาง แหวนทองเกลี้ยงวงเล็กที่เขาบอกว่าเก็บเงินซื้อมาสามเดือน

ภูมิในคืนที่แม่ของเขาบอกว่าจะไม่มางานแต่ง เพราะ “ไม่อยากให้ใครรู้ว่าลูกชายไปเอาแม่ค้าผักมาเป็นเมีย” แล้วเขากอดเธอไว้ทั้งคืน บอกว่า เดี๋ยวแม่ก็ใจอ่อน

สามปี แม่ไม่เคยใจอ่อน

แต่ภูมิใจอ่อนลงทุกวัน ทีละนิด ทีละนิด จนวันนี้ไม่เหลืออะไร

หยดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนกระดาษ หมึกตรงช่องวันที่เลอะเป็นวงเล็ก ๆ

ดาวเซ็นชื่อ

ช้าในตัวแรก แล้วเร็วขึ้น มั่นคงขึ้น จนตัวสุดท้ายที่ลากหางยาวออกไปนอกเส้น

เธอวางปากกา

ดาวลุกขึ้นยืน

เธอปาดน้ำตาด้วยหลังมือครั้งเดียว แล้วก็ถอดแหวนทองเกลี้ยงวงเล็กออกจากนิ้วนางซ้าย แหวนที่ไม่เคยถอดแม้แต่ตอนล้างผัก ตอนยกลังมะเขือ ตอนนอน

มันหลุดออกง่ายกว่าที่คิด

แกร๊ง

เสียงแหวนกระทบแบบฟอร์มบนโต๊ะหินอ่อน เบามาก แต่ทั้งห้องได้ยิน

ดาวมองตรงไปที่ภูมิ คราวนี้เธอไม่ยอมให้เขาหลบ เธอรอจนเขาจำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตา

“สามปีที่ผ่านมา” เธอพูดช้า ๆ เสียงยังสั่น แต่ไม่ขาด “ขอบคุณที่สอนให้ฉันรู้ค่าตัวเองนะคะ”

ภูมิกลืนน้ำลาย แล้วหลบตาลงพื้นอีกครั้ง

เท่านั้นเอง ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีคำขอโทษ

ดาวพยักหน้าเล็กน้อย เหมือนเพิ่งได้คำตอบของคำถามที่ถามตัวเองมาสามปี

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

เสียงช้อนเคาะแก้วแชมเปญดังขึ้นกลางห้อง ผู้หญิงในชุดแดงปล่อยแขนภูมิ เดินออกไปยืนตรงกลาง ชูแก้วขึ้นสูงจนแสงโคมระย้าสะท้อนฟองแชมเปญเป็นประกาย

“ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะทุกคน เมย์มีข่าวดีจะประกาศค่ะ!”

เมย์

ดาวจำชื่อนั้นไว้ เหมือนสลักลงบนกระดูก

“อย่างที่หลายท่านทราบ บริษัทเพชรพิมาน ดีเวลลอปเมนต์ของคุณพ่อเมย์ เพิ่งได้พี่ภูมิมาเป็นผู้จัดการโครงการคนใหม่” เมย์ยิ้มหวานไปทางภูมิ “และโปรเจกต์แรกที่พี่ภูมิจะดูแลก็คือ...”

เธอเว้นจังหวะ ให้ทุกคนรอ

“เดือนหน้า เราจะรื้อตลาดทรัพย์ทวี แล้วสร้างห้างที่ใหญ่ที่สุดในย่านนั้นค่ะ!”

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง

ดาวยืนนิ่ง

ตลาดทรัพย์ทวี

ตลาดที่เธอขายผักมาตั้งแต่อายุสิบห้า ตลาดที่ยายของเธอเคยพาไปนั่งเฝ้าแผงตั้งแต่เธอยังเดินไม่คล่อง ตลาดที่มีป้าแจ่มขายน้ำพริกอยู่แผงข้าง ๆ มีลุงเชิดขายปลา มีเด็กส่งของที่วิ่งไปวิ่งมาตั้งแต่ตีสี่

เมย์เดินกลับมา คราวนี้ไม่ได้ไปหาภูมิ แต่มาหยุดตรงหน้าดาว ใกล้พอที่จะได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง เธอโน้มตัวลงมากระซิบ เสียงเบาพอให้ได้ยินแค่สองคน

“ตลาดโทรม ๆ ที่เธอขายผักไง” ลมหายใจเจือกลิ่นแชมเปญ “เตรียมหาที่ใหม่ได้เลย”

แล้วเธอก็ถอยออกไป ยิ้มกว้างให้แขกทุกคนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คุณนายวิไลหัวเราะออกมาเสียงดัง โบกพัดในมือเร็ว ๆ

“ได้ยินไหม!” เธอชี้พัดมาที่ดาว “แม้แต่แผงผักก็จะไม่มีเหลือ!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครพยายามซ่อนแล้ว

ดาวหลับตา

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ครั้งหนึ่ง กลิ่นดอกไม้ กลิ่นแชมเปญ กลิ่นมะเขือเทศที่แตกอยู่บนพื้น

แล้วเธอก็ลืมตา

ถ้ามีใครในห้องนั้นสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าน้ำตาที่ไหลอยู่เมื่อครู่ หยุดไหลแล้ว

ถ้ามีใครสังเกตดีกว่านั้น จะเห็นว่าแววตาของแม่ค้าผักคนนั้นเปลี่ยนไป จากแววตาของคนที่ถูกเหยียบ เป็นแววตาของคนที่รู้อะไรบางอย่าง ที่ทุกคนในห้องนี้ไม่รู้

มุมปากของดาวยกขึ้นช้า ๆ

เป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครในห้องนั้นเคยเห็นมาก่อน รวมทั้งภูมิ

เธอจัดผ้ากันเปื้อนลายดอกให้เข้าที่ ปัดเศษใบผักบุ้งออกจากชายเสื้อ แล้วมองตรงไปที่เมย์

“ตลาดนั้น...” ดาวพูดช้า ชัดทีละคำ ไม่ดัง แต่ทั้งห้องได้ยิน “ไม่มีใครรื้อได้หรอกค่ะ”

ความเงียบที่ตามมาไม่เหมือนครั้งก่อน

ครั้งก่อนคือความเงียบของคนที่กำลังดูเรื่องสนุก ครั้งนี้คือความเงียบของคนที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองเพิ่งได้ยินอะไร

ดาวหันหลังเดินออกไปโดยไม่รอคำตอบ

รองเท้าผ้าใบเปื้อนดินคู่นั้นเหยียบผ่านพื้นหินอ่อน ผ่านมะเขือเทศที่แตก ผ่านดอกไม้ขาว ผ่านแขกที่เผลอเบี่ยงตัวหลบทางให้โดยไม่รู้ตัว

“เดี๋ยว!” เสียงเมย์ดังตามหลัง แหลมกว่าเดิม รอยยิ้มบนหน้าหายไปแล้ว “หมายความว่าไง!?”

ดาวไม่หันกลับไป

แต่ถ้าเธอหันไป เธอจะเห็นว่าภูมิเงยหน้าขึ้นมาแล้ว เป็นครั้งแรกในคืนนั้นที่เขามองตามเธอ คิ้วขมวดเข้าหากัน เหมือนคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าทำของบางอย่างหล่นหาย แต่ยังนึกไม่ออกว่าเป็นอะไร

ข้างนอกฝนเพิ่งหยุด

ถนนในหมู่บ้านเปียกสะท้อนแสงไฟถนนสีส้ม หยดน้ำจากกิ่งต้นหูกระจงตกลงบนบ่าของดาวเย็นเฉียบ เธอเดินผ่านประตูรั้วเหล็กดัดออกมาโดยไม่รู้ว่าจะไปไหนต่อ กระเป๋าสตางค์มีเงินอยู่สามร้อยกว่าบาท โทรศัพท์แบตเหลือสิบเปอร์เซ็นต์ เสื้อผ้าทั้งหมดของเธออยู่ในบ้านหลังนั้น

แล้วเธอก็เห็นรถคันนั้น

รถเก๋งสีดำคันยาว จอดสงบนิ่งอยู่ริมถนนตรงข้ามบ้าน ไฟหน้าเปิดหรี่ เครื่องยนต์ติดเบา ๆ อย่างคนที่รอมานานแล้วและพร้อมจะรอต่อ

ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ชายร่างสูงในสูทสีเทาถ่านก้าวลงมา เขาใส่แว่นกรอบบางสีดำ ในมือถือแฟ้มหนังสีน้ำตาลไว้แนบอก เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูหลังรถให้เธอ แล้วโค้งตัวลงเล็กน้อย

ดาวรู้จักผู้ชายคนนี้

เธอเคยเจอเขาครั้งเดียว ที่งานศพของยายเมื่อหกเดือนก่อน เขายืนอยู่ท้ายศาลาตลอดงาน ไม่พูดกับใคร จนวันสุดท้ายเขาเดินมายื่นนามบัตรให้เธอ แล้วพูดประโยคเดียวว่า ถ้าวันไหนคุณต้องการ ผมอยู่ตรงนี้เสมอครับ

ดาวเก็บนามบัตรใบนั้นไว้ในกระเป๋าสตางค์ ไม่เคยโทรหา

จนกระทั่งเมื่อสองชั่วโมงก่อน ตอนที่เธอเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่บนโต๊ะหินอ่อน แล้วเดาได้ว่าคืนนี้จะจบอย่างไร เธอแอบส่งข้อความสั้น ๆ ไปหาเบอร์บนนามบัตรใบนั้น

ช่วยมารับฉันหน่อยได้ไหมคะ

เขามา และดูเหมือนจะมาถึงก่อนที่เธอจะส่งข้อความเสียอีก

“คุณหนูครับ” ทนายต้นพูดเสียงทุ้มนิ่ง แววตาหลังแว่นสงบเหมือนผิวน้ำ

ดาวหยุดยืนข้างประตูรถ หันกลับไปมองบ้านหลังนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ไฟยังสว่างทุกห้อง เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อีกสามสิบวัน” ทนายต้นพูดต่อ “ตลาดทรัพย์ทวีทั้งหมด จะเป็นของคุณครับ”

ดาวไม่ได้ตอบ

เธอแค่มองบ้านหลังนั้นอีกครั้ง แววตาคมขึ้นกว่าที่ใครเคยเห็น แล้วก้าวขึ้นรถ

ประตูปิดลงเบา ๆ

รถเก๋งสีดำเคลื่อนออกไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงรอยล้อบนถนนเปียก กับมะเขือเทศลูกหนึ่งที่ติดมากับรองเท้าใครสักคน กลิ้งไปหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูรั้วบ้านหลังนั้น

สีแดงสด เหมือนหยดแรกของเรื่องทั้งหมดที่กำลังจะเกิดขึ้น

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction