Langsung ke konten
MIRARAMA
แต่งกับเศรษฐีได้ 3 วันเขาก็จากไป ฉันอายุ 30 ต้องเป็นแม่เลี้ยงของลูกที่แก่กว่าฉัน

Chapter 1

เมียสามวัน

This novel is available in Thai only for now.

น้ำมนต์ทั้งขันสาดเข้าเต็มหน้านิล เย็นเฉียบ มีกลิ่นใบส้มป่อยกับเกสรดอกบัว

หยดน้ำไหลลงจากกรอบแว่นทองบาง ๆ ลงคาง ลงคอเสื้อสีดำ กลีบดอกมะลิกลีบหนึ่งติดอยู่บนเลนส์แว่นข้างซ้ายพอดี

“เมียสามวัน” ปรางวางขันเงินลงบนพานเสียงดังเคร้ง “อย่ามานั่งแถวหน้า”

ศาลาสามของวัดเงียบลงทั้งศาลา

พระสงฆ์สี่รูปยังไม่ขึ้นอาสนะ แขกในชุดดำนั่งกันเต็มเก้าอี้แปดสิบตัว พวงหรีดเรียงยาวตั้งแต่ประตูศาลาไปจนถึงลานจอดรถ ดอกกล้วยไม้สีขาว ดอกกุหลาบสีขาว ชื่อบริษัท ชื่อสมาคม ชื่อธนาคาร ชื่อรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอะไรสักกระทรวง

หน้าหีบศพสีทองที่ประดับดอกไม้สด รูปของเสี่ยประเสริฐยิ้มอยู่ในกรอบใหญ่ ผมขาวทั้งหัว ตาเป็นประกายเหมือนเพิ่งปิดดีลได้

นิลยกมือขึ้นปลดแว่นตาออกช้า ๆ

เธอไม่ได้เช็ดหน้า เธอเช็ดแว่น

ดึงชายผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้ายสีขาวออกมาจากกระเป๋า เช็ดเลนส์ข้างซ้ายก่อน แล้วข้างขวา หยิบกลีบมะลิออกวางลงบนตักอย่างระวัง แล้วสวมแว่นกลับเข้าที่

ทั้งศาลารอดูว่าเธอจะร้องไห้ไหม

ไม่ร้อง นิลคิด ร้องตอนนี้ต้องเช็ดแว่นอีกรอบ

“ขอบคุณค่ะคุณปราง” เธอพูดเสียงเรียบ “น้ำมนต์เย็นดีค่ะ ศาลานี้ร้อน”

ใครสักคนในแถวที่สามหลุดหัวเราะออกมา แล้วรีบไอกลบ

ปรางยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

ลูกสาวคนเล็กของเสี่ยประเสริฐ อายุสามสิบสี่ ผมยาวดัดลอนใหญ่เงาวับ ชุดดำไว้ทุกข์จากห้องเสื้อดังที่คงสั่งตัดด่วนเมื่อวานนี้ เล็บสีแดงสดตัดกับชุดดำจนแสบตา โทรศัพท์อยู่ในมือข้างหนึ่งเหมือนเป็นอวัยวะอีกชิ้นของร่างกาย

ปรางมีคนติดตามในโซเชียลเกือบล้านคน นิลรู้ เพราะนิลเป็นคนจ่ายค่าจ้างทีมงานถ่ายรูปให้ปรางมาห้าปี จากบัญชีค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเสี่ย ในหมวดที่เสี่ยตั้งชื่อเองว่า ค่าเลี้ยงดูเด็กโข่ง

“คุณปรางเหรอ” ปรางหัวเราะสั้น ๆ เสียงแหลมสูง “ตอนนี้มาเรียกคุณ เมื่อสามวันก่อนยังเป็นแค่ลูกจ้างที่ยืนก้มหัวอยู่หลังเก้าอี้ป๊า เรียกฉันว่าคุณหนู”

“เมื่อสามวันก่อน ฉันยังไม่ได้เป็นภรรยาของคุณพ่อคุณปรางค่ะ” นิลตอบ “ตอนนี้ตามกฎหมายแล้ว คุณปรางกับฉันเป็นญาติกัน เรียกคุณหนูเดี๋ยวคนจะว่าฉันประจบ”

“ญาติ” ปรางทวนคำเหมือนเพิ่งกินอะไรบูดเข้าไป แล้วหันไปหาแขกในศาลา ยกเสียงขึ้นให้ได้ยินถึงแถวหลังสุด “ทุกคนได้ยินไหมคะ ผู้หญิงคนนี้อายุสามสิบ อายุน้อยกว่าฉันสี่ปี น้อยกว่าพี่วิทย์แปดปี เป็นนักบัญชีของป๊ามาสิบปี แล้วจู่ ๆ ก็ไปจดทะเบียนสมรสกับป๊าบนเตียงโรงพยาบาล ตอนที่ป๊าไม่มีแรงแม้แต่จะยกช้อน”

เสียงพึมพำดังขึ้นเป็นระลอก

“สามวัน” ปรางชูนิ้วสามนิ้วที่ทาเล็บสีแดง “สามวันหลังจากนั้นป๊าก็จากไป ใครคิดว่ามันบังเอิญบ้างคะ”

ไม่มีใครยกมือ

นิลไม่ได้คาดหวังว่าจะมี

สามวันก่อน ห้องพิเศษชั้นสิบสองของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งย่านพระรามเก้า มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อกับกลิ่นดอกลิลลี่ที่ใครสักคนส่งมาเยี่ยม

เสี่ยประเสริฐนั่งพิงหมอนสามใบ สายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่แขน หน้าซีดเหลือง แต่ดวงตายังคมเหมือนวันแรกที่นิลเดินเข้าไปสัมภาษณ์งานในห้องทำงานของเขาเมื่อสิบปีก่อน

ตอนนั้นเธออายุยี่สิบ เรียนจบเร็วกว่าเพื่อนหนึ่งปี ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวที่มี

เขาถามคำถามเดียวในการสัมภาษณ์ ถ้าเจ้านายสั่งให้ทำบัญชีสองเล่ม เธอจะทำไหม

เธอตอบว่า ทำค่ะ เล่มหนึ่งให้สรรพากร อีกเล่มให้ตำรวจ

เขาหัวเราะจนสำลัก แล้วจ้างเธอวันนั้นเลย

สิบปีต่อมา บนเตียงโรงพยาบาล เขายื่นปากกาด้ามเดียวกับวันนั้นให้เธอ พร้อมแบบฟอร์มจดทะเบียนสมรส

“นิล” เขาพูด เสียงแหบแห้งแต่ยังมีมุกอยู่ในน้ำเสียง “อั๊วขอเธอแต่งงานนะ”

“ไม่ค่ะ” เธอตอบทันที

“ไม่ใช่แบบนั้น” เขาโบกมือที่มีสายน้ำเกลือ “งานสุดท้ายของเธอ ค่าจ้างดีกว่าทุกงาน อั๊วไม่มีเวลาเหลือให้สอนลูกแล้ว แต่เธอมี เธอรู้ทุกอย่างที่พวกมันซ่อนไว้ในบัญชี”

นิลมองแบบฟอร์มในมือเขาอยู่นาน

“คนทั้งบริษัทจะหาว่าฉันหวังสมบัติค่ะเสี่ย” เธอพูดในที่สุด “ลูกเสี่ยจะเกลียดฉันไปจนตาย”

“เกลียดก็ดี” เสี่ยประเสริฐหัวเราะจนไอ “คนที่เกลียดเรา จะจ้องเราตลอดเวลา จ้องนานพอ เดี๋ยวก็เห็นเองว่าเราทำอะไร”

“แล้วถ้าไม่เห็นล่ะคะ”

“ก็สมควรแล้วที่มันจะเสียทุกอย่าง”

เขายัดปากกาใส่มือเธอ นิ้วเย็นเฉียบแต่ยังแรงดีเหมือนคนที่จับเงินมาทั้งชีวิต

“ค่าจ้างเธอ อั๊วเขียนไว้ในพินัยกรรมแล้ว ไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่หุ้น” เขาว่า “เป็นสิ่งที่เธออยากได้มาตลอดแต่ไม่เคยขอ”

นิลไม่ได้ถามว่าคืออะไร

เธอเซ็นชื่อ

แล้วเขาก็ยื่นสมุดเล่มเล็กปกหนังสีดำมาให้เธอ

สมุดที่ตอนนี้อยู่ในกระเป๋าถือของเธอ วางอยู่บนตักใต้กลีบมะลิที่เปียกน้ำมนต์

“นิล”

เสียงทุ้มดังมาจากด้านข้าง

วิทย์ ลูกชายคนโต อายุสามสิบแปด ร่างใหญ่บึกบึนจากยิมสัปดาห์ละหกวัน สวมสูทสีเทาเข้มที่แพงพอจะผ่อนรถได้หนึ่งคัน เขายืนกอดอกอยู่ข้างเก้าอี้แถวหน้าที่นิลนั่งอยู่

แถวหน้า เก้าอี้ตัวกลาง ตรงหน้ารูปเสี่ยประเสริฐพอดี

“ลุกไปนั่งข้างหลังเถอะ” วิทย์พูดเสียงต่ำ ใช้น้ำเสียงแบบที่ใช้สั่งผู้จัดการฝ่ายในห้องประชุม “อย่าทำให้ศพป๊าต้องอายมากกว่านี้เลย”

นิลมองเขา

มองมือขวาของเขาที่หมุนแหวนทองคำขาวบนนิ้วนางไปมาไม่หยุด หมุนตั้งแต่เดินเข้าศาลามา หมุนตอนรับซองจากแขก หมุนตอนกราบพระ

สิบปีที่ทำบัญชีให้บริษัทนี้ นิลรู้ว่าวิทย์หมุนแหวนแบบนี้เมื่อไหร่

เมื่อมีตัวเลขที่ไม่อยากให้ใครเห็น

“คุณวิทย์คะ” นิลพูดเบาพอให้ได้ยินกันแค่สองคน “ไตรมาสที่แล้ว ค่ารับรองลูกค้าที่มาเก๊าสามรอบ ยังไม่มีใบเสร็จนะคะ”

แหวนในมือของวิทย์หยุดหมุน

หน้าของเขาซีดลงนิดหนึ่ง แล้วแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เธอขู่ฉันเหรอ”

“เปล่าค่ะ” นิลตอบ “ฉันแค่ทวงใบเสร็จ งานฉันคือทวงใบเสร็จ”

ปรางเดินกลับมาพร้อมผู้ชายอีกคน

ผู้ชายผอมสูงในชุดสูทสีกรมท่า ผมเสยเรียบ ใบหน้ายิ้มแย้มแบบนายหน้าขายประกัน สามีของปราง นิลเห็นเขาครั้งเดียวในงานปีใหม่บริษัท ตอนที่เขาเดินมาถามว่าเงินปันผลของภรรยาเข้าบัญชีวันไหน

เขายืนอยู่ข้างหลังปราง ไม่พูดอะไร แต่จ้องนิลไม่วางตา เหมือนกำลังจดจำหน้าเธอไว้ ทุกมุม

นิลจดจำหน้าเขาไว้เหมือนกัน

“ทนายมาแล้ว” ปรางประกาศ ยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกในคืนนั้น “ป๊าสั่งไว้ว่าให้เปิดพินัยกรรมคืนแรกของงานสวด ต่อหน้าแขกทุกคน ฉันอยากรู้นักว่าเมียสามวันจะได้อะไร นอกจากค่าจ้างทำบัญชี”

ทนายสมชาย ทนายประจำตระกูลวัยหกสิบกว่า เดินขึ้นมาบนศาลาพร้อมกระเป๋าเอกสารหนังสีน้ำตาลใบเก่า เขาไหว้หีบศพ ไหว้พระ แล้วมองนิลแวบหนึ่ง

แวบเดียว แต่นิลเห็นว่าเขาเกือบจะยิ้ม

เขาเปิดซองเอกสารที่ประทับครั่งสีแดงไว้ หยิบกระดาษออกมาสามแผ่น สวมแว่นสายตา แล้วกระแอมหนึ่งครั้ง

ทั้งศาลาเงียบกริบ พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ อยู่เหนือหัว

ปรางยกโทรศัพท์ขึ้นแนบอก นิ้วแตะหน้าจอค้างไว้เหมือนพร้อมจะพิมพ์อะไรสักอย่างลงโซเชียลทันทีที่ได้ยินชื่อตัวเอง

วิทย์หมุนแหวนอีกครั้ง

“พินัยกรรมของนายประเสริฐ” ทนายสมชายอ่านด้วยเสียงทุ้มช้า “ทำขึ้นเมื่อวันที่...”

เขาอ่านวันที่ อ่านชื่อพยาน อ่านข้อความยืนยันว่าผู้ทำพินัยกรรมมีสติสมบูรณ์ มีใบรับรองแพทย์แนบท้าย

ปรางกระดิกเท้า

วิทย์หันไปมองทางอื่น

แล้วทนายสมชายก็พลิกไปหน้าที่สอง

“ข้อหนึ่ง”

เขาหยุด ช้อนตามองข้ามขอบแว่นสายตาไปที่ลูกชายและลูกสาวของผู้ตายทีละคน แล้วอ่านต่อ

“ลูกทุกคนของข้าพเจ้า ต้องเรียกนางนิล ภรรยาของข้าพเจ้า ว่า แม่”

ไม่มีใครหายใจ

นิลรู้สึกได้ถึงความเงียบแบบนี้ เธอเคยเจอมันในห้องประชุมบอร์ด ตอนที่ตัวเลขขาดทุนไตรมาสแรกถูกฉายขึ้นจอ

แล้วปรางก็กรีดร้อง

ไม่ใช่กรีดร้องเพราะกลัว เป็นเสียงกรีดร้องของคนที่ถูกขโมยของเล่นไปต่อหน้าต่อตา

“บ้าไปแล้ว! ป๊าบ้าไปแล้ว! ป๊าเลอะเลือนตอนเซ็น ผู้หญิงคนนี้ปั่นหัวป๊า!”

“มีใบรับรองแพทย์ครับคุณปราง” ทนายสมชายพูดเสียงเรียบ “สองฉบับ จากแพทย์สองโรงพยาบาล”

“ฉันไม่มีวันเรียก!” ปรางชี้นิ้วที่ทาเล็บสีแดงมาที่หน้านิล นิ้วสั่น “ไม่มีวัน ต่อให้ตายก็ไม่เรียกคนอายุน้อยกว่าฉันว่าแม่!”

ทนายสมชายไม่ได้ตอบปราง เขาแค่พลิกกระดาษไปอีกบรรทัด แล้วอ่านต่อด้วยเสียงเดิม

“ลูกคนใดไม่ยอมปฏิบัติตามข้อหนึ่ง หรือไม่ผ่านบททดสอบที่นางนิลกำหนดภายในหนึ่งร้อยวันนับจากวันนี้ ให้ตัดสิทธิ์รับมรดกทั้งหมด และให้ทรัพย์สินส่วนนั้นตกเป็นของมูลนิธิที่ระบุไว้ท้ายพินัยกรรมนี้”

เสียงพึมพำในศาลาดังขึ้นเหมือนผึ้งแตกรัง

ปรางทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ โทรศัพท์หลุดจากมือตกลงบนพื้นศาลา หน้าจอยังสว่างอยู่ กลางหน้าจอเป็นร่างข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ คืนนี้ความจริงจะ

สามีของปรางก้มลงเก็บโทรศัพท์ให้ แต่สายตายังไม่ละไปจากนิล

นิลค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

เธอปัดกลีบมะลิเปียกน้ำออกจากตัก หยิบสมุดเล่มเล็กปกหนังสีดำออกมาจากกระเป๋า เปิดไปหน้าแรก

ลายมือของเสี่ยประเสริฐ ตัวโย้เย้เพราะเขียนบนเตียงโรงพยาบาล

นิล ลูกอั๊วสองคนไม่ใช่คนเลว แค่ไม่เคยถูกใครบังคับให้โต ช่วยอั๊วหน่อย

ข้างใต้เป็นตารางตัวเลขยาวเหยียดที่มีแต่นิลอ่านออก ตัวเลขที่ลูกทั้งสองคนซ่อนไว้มาหลายปี ตัวเลขที่ไม่มีอยู่ในบัญชีไหนของบริษัท

เธอไม่ได้อ่านมันออกเสียง

เธอแค่มองหน้าลูกเลี้ยงสองคนที่อายุมากกว่าเธอ คนหนึ่งนั่งตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ อีกคนยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น

“คุณปรางไม่ต้องเรียกวันนี้ก็ได้ค่ะ” นิลพูดเสียงเรียบ เหมือนอ่านรายงานงบดุล “พินัยกรรมให้เวลาหนึ่งร้อยวัน ฉันจะรอ”

แล้วเธอก็หันไปทางวิทย์

วิทย์ไม่ได้มองเธอ เขามองแหวนบนนิ้วตัวเอง แหวนที่หยุดหมุนแล้ว

นิลรู้ว่าทำไม

ในสมุดเล่มนี้ หน้าที่สาม มีตัวเลขสี่สิบล้าน กับวันครบกำหนดชำระที่ขีดเส้นใต้ไว้สองเส้นด้วยปากกาแดง

อีกหกสิบวัน

ศาลาเงียบอยู่นานจนพระรูปแรกเริ่มขยับตัวบนอาสนะ

แล้ววิทย์ ลูกชายคนโต ผู้บริหารที่ไม่เคยก้มหัวให้ใครในชีวิต ก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าเขาแปดปี ช้า ๆ สั่น ๆ ต่อหน้าแขกแปดสิบคน

“แม่... ครับ”

ปรางหันขวับมามองพี่ชายเหมือนเห็นผี

นิลรับไหว้ แล้วก้มลงจดอะไรบางอย่างลงในสมุดปกดำด้วยลายมือเล็ก ๆ เรียบร้อย

วิทย์ ยอมเรียกก่อนใคร หนี้คงใกล้กว่าที่คิด

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by หมึกจันทร์ (Moon Ink) · Fiction