Langsung ke konten
MIRARAMA
ทะลุนิยายไปกับเพื่อนซี้ เธอได้เป็นนางร้ายที่ต้องตายตอนจบ ส่วนฉันเป็นแค่สาวใช้

Chapter 1

สาวใช้ไม่มีชื่อ

This novel is available in Thai only for now.

ถ้วยลายครามใบนั้นแตกเป็นสามเสี่ยง และฝนรู้ว่ามันแพงกว่าเงินเดือนเธอ ก่อนจะรู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

“อีหนู! ถ้วยของคุณหญิงนะนั่น!”

เพียะ

แก้มซ้ายร้อนวาบ ฝนตาค้าง

เดี๋ยวนะ

ใครตบฉัน

ผู้หญิงที่ยืนค้ำหัวเธออยู่อายุราวห้าสิบ ผมเกล้ามวยแน่นเปรี๊ยะจนหางตาตึง นุ่งผ้าถุงสีกรมท่า เสื้อแขนกระบอกสีขาวติดกระดุมถึงคอ พวงกุญแจทองเหลืองพวงใหญ่ห้อยอยู่ที่เอว ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งทุกครั้งที่ขยับตัว

หน้าตาแบบที่ถ้าอยู่ในละครหลังข่าว ต้องเป็นแม่บ้านใหญ่ใจร้ายที่โดนตบกลับในตอนที่สิบสอง

ฝนนั่งแหมะอยู่บนพื้นปูนขัดมันเย็นเฉียบ รอบตัวเป็นครัวขนาดใหญ่เท่าห้องเช่าของเธอสามห้องรวมกัน เตาอั้งโล่สามลูกเรียงกันตามแนวผนัง ถ่านในเตาลูกกลางยังแดงคุ หม้อดินใบใหญ่ส่งกลิ่นต้มข่าโชยออกมา ตู้กับข้าวไม้สักมีมุ้งลวดกันแมลงวันตั้งอยู่มุมห้อง บนผนังมีปฏิทินกระดาษแขวนอยู่ ตัวเลขบนนั้นทำให้ฝนกะพริบตาสามครั้ง

พุทธศักราช ๒๔๙๗

“มัวนั่งทำหน้าโง่อะไรอยู่ เก็บเดี๋ยวนี้!”

ฝนก้มลงเก็บเศษถ้วยตามคำสั่ง ไม่ใช่เพราะเชื่อฟัง แต่เพราะต้องการเวลาคิด

แขนเสื้อของเธอเป็นผ้าฝ้ายสีครีมเนื้อหยาบ ผ้าถุงสีเข้ม ผมสั้นถูกโพกไว้ใต้ผ้าคลุมหัว มือที่จับเศษกระเบื้องเป็นมือของเธอเอง มีแผลเป็นเล็ก ๆ ที่นิ้วชี้ซ้ายจากการโดนมีดคัตเตอร์ตอนแกะพัสดุเมื่อปีที่แล้ว

มือฉัน ตัวฉัน แต่ชุดนี้ไม่ใช่ของฉัน

และปีนี้ไม่ใช่ปีของฉันแน่ ๆ

ความทรงจำสุดท้ายก่อนตื่นขึ้นมาบนพื้นครัวนี้ คือคืนวันศุกร์ในห้องเช่าของแพรว

พวกเธอสองคนนั่งบนพื้น หมูกระทะกระทะไฟฟ้าส่งควันฉุย เบียร์กระป๋องเปิดแล้วสี่ ระหว่างกลางวางนิยายเล่มหนาปกสีแดงเลือดหมู ขอบกระดาษเหลืองกรอบ ซื้อมาจากแผงหนังสือเก่าที่ตลาดนัดในราคาสิบห้าบาท

ทาสรักคุณชายใหญ่

“ฟังนะ ฟัง” แพรวกระแอม อ่านด้วยน้ำเสียงละครวิทยุ “คุณหญิงแพรวาสะบัดผ้าคลุมไหล่ แล้วยกมือตบหน้าพลอยนวลดังเพียะ ‘นังเด็กบ้านนอก บังอาจมองคุณชายของฉัน’...”

“นางร้ายเรื่องนี้ชื่อเหมือนแกเลย” ฝนหัวเราะจนสำลักเบียร์ “แพรวา แพรว เป๊ะ”

“แล้วนางตายตอนจบนะแก” แพรวพลิกไปหน้าสุดท้าย “กินน้ำชาที่ใครก็ไม่รู้วางยาไว้ในวันแต่งงานคุณชายกับนางเอก ไม่มีใครสืบเลยว่าใครทำ คนเขียนไม่สนใจด้วยซ้ำ ฆ่าทิ้งเหมือนทิ้งขยะ”

“สมควรแล้วไหม ตบนางเอกไปสิบสองรอบ”

“ไม่สมควร” แพรวพูดเสียงจริงจังขึ้นมาอย่างแปลก ๆ “นางแค่รักคนที่ไม่รักนาง แค่นั้นก็โดนเขียนให้ตาย”

ฝนจำได้ว่าแพรวพลิกปิดหนังสือ แล้วไฟในห้องก็กะพริบ

แค่นั้น

“กรี๊ดดดดดด!”

เสียงกรีดร้องดังมาจากชั้นบน แหลมจนถ้วยชามในตู้สั่น

แม่บ้านใหญ่สะดุ้งจนพวงกุญแจกระทบกันดังลั่น “คุณหญิง!”

ฝนไม่รอฟังคำสั่งต่อ

เธอรู้จักเสียงกรีดร้องนั้น เธอได้ยินมันมาสิบห้าปี ตอนแพรวเห็นแมลงสาบบินในห้องน้ำหอพัก ตอนแพรวได้ใบเกรด ตอนแพรวรู้ว่าแฟนเก่ามีแฟนใหม่

เป็นเสียงของคนที่ตกใจจนสติหลุด และยังเป็นเสียงเดียวในโลกนี้ที่ฝนรู้จัก

เธอวิ่งออกจากครัว ผ่านระเบียงไม้ ผ่านห้องโถงที่มีชุดรับแขกไม้สักแกะสลักกับวิทยุตู้ใหญ่ ผ่านภาพเขียนสีน้ำมันของชายชราในชุดราชปะแตน ขึ้นบันไดไม้ที่ขัดมันจนลื่น ผ้าถุงพันขาจนเกือบสะดุดหน้าคะมำสองครั้ง

ห้องที่เสียงดังมาจากอยู่สุดทางเดินชั้นสอง ประตูไม้บานคู่แง้มอยู่

ฝนผลักเข้าไป

ห้องนอนกว้างใหญ่อบอวลด้วยกลิ่นแป้งร่ำกับน้ำอบไทย เตียงสี่เสามีมุ้งลูกไม้สีขาวรวบไว้ทั้งสี่มุม โต๊ะเครื่องแป้งไม้มะเกลือมีกระจกบานใหญ่สามบาน ขวดน้ำหอมแก้วเจียระไนเรียงเป็นแถว

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้ากระจก

ชุดราตรีผ้าไหมสีเขียวมรกตเข้ารูปจนเอวคอด สร้อยมุกรัดคอสามแถว ผมดำขลับดัดเป็นลอนคลื่นแนบศีรษะเงาวับ ตาวาดหางยาวคมกริบเหมือนดาราหนังในโปสเตอร์โรงหนังสมัยก่อน

ใบหน้านั้นเป็นของแพรว

แต่สีหน้าไม่ใช่ของนางร้ายในนิยายแม้แต่นิดเดียว

“ฝน...” แพรวหันมา ปากสั่น น้ำตาไหลจนอายไลเนอร์เลอะเป็นทาง “ฝนใช่ไหม บอกฉันทีว่าแกคือฝน”

“กูเอง” ฝนตอบ แล้วก็ชะงัก หันไปมองประตู ลดเสียงลง “ฉันเอง ฉันเอง”

แพรวพุ่งเข้ามากอดเธอแน่นจนหายใจไม่ออก สร้อยมุกกดหน้าผากฝนจนเจ็บ

“แก ชุดฉันมันหนักมาก” แพรวสะอื้น “แล้วฉันหายใจไม่ออก มีอะไรรัดเอวฉันอยู่ข้างใน”

“คอร์เซ็ต” ฝนตบหลังเพื่อน “ยุคนี้เขาใส่กัน ทนเอาหน่อย”

“แกรู้ได้ไงว่ายุคไหน”

“ปฏิทินในครัว สองสี่เก้าเจ็ด” ฝนผละออกมามองหน้าเพื่อน “แล้วแกก็แต่งตัวเหมือนคุณหญิงแพรวาในปกหนังสือเป๊ะ”

แพรวหน้าซีดลงอีก

เธอยกมือขึ้น ในมือมีนิยายเล่มหนึ่ง ปกสีแดงเลือดหมู ขอบกระดาษเหลืองกรอบ

“เล่มเดียวกันเลยแก” แพรวพูดเสียงสั่น “ฉันตื่นขึ้นมา แล้วก็เจอมัน”

ฝนรับนิยายมาเปิด

ทุกอย่างเหมือนเดิมหมด ตัวพิมพ์แบบเก่าที่สระลอยขึ้นมาเกินบรรทัด ภาพวาดลายเส้นคุณชายใหญ่ในชุดสูทขาวยืนข้างนางเอกที่ก้มหน้าอาย ราคาเขียนด้วยดินสอที่มุมปกใน ๑๕ บาท ลายมือคนขายที่ตลาดนัด

ลายมือคนขายในโลกของพวกเธอ

ฝนพลิกไปหน้าสุดท้าย

บรรทัดสุดท้ายของบทสุดท้าย พิมพ์ด้วยตัวอักษรเดียวกับทั้งเล่ม

และในวันวิวาห์อันเป็นมงคลนั้นเอง คุณหญิงแพรวาก็สิ้นใจลงพร้อมถ้วยน้ำชาในมือ โดยไม่มีผู้ใดหลั่งน้ำตาให้แม้แต่หยดเดียว

ฝนอ่านจบ แล้วอ่านซ้ำ

“ไม่มีใครหลั่งน้ำตาให้” แพรวพูดเบา ๆ “คนเขียนใจร้ายชิบ”

“คนเขียนไม่รู้จักแก” ฝนปิดหนังสือดังปึก “ถ้ารู้จัก ต้องเขียนว่ามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งร้องไห้จนขี้มูกโป่ง แล้วไปเตะโต๊ะงานแต่งจนน้ำชาหกหมดทุกถ้วย”

แพรวหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เสียงหัวเราะแตก ๆ ที่ฟังดูเหมือนสะอื้นมากกว่า

แล้วเธอก็หยุดหัวเราะ

“ฝน แล้วแกเป็นใครในเรื่อง”

ฝนก้มมองชุดตัวเอง ผ้าถุงสีเข้ม เสื้อผ้าฝ้ายหยาบ ผ้าโพกหัว แก้มที่ยังแสบจากฝ่ามือแม่บ้านใหญ่

“จำได้ไหม บทที่สาม” ฝนพูด “ที่คุณหญิงแพรวาขว้างถ้วยชาใส่สาวใช้คนหนึ่ง เพราะชงชาร้อนเกินไป”

“สาวใช้ที่ไม่มีชื่อ” แพรวพึมพำ “โผล่มาสองบรรทัดแล้วก็หายไปเลย”

ฝนกางแขนออก โค้งตัวเหมือนนักแสดงที่ออกมาขอบคุณหลังม่านปิด

“สวัสดีค่ะ ดิฉันเองค่ะ สองบรรทัดนั้น”

พวกเธอนั่งลงบนพื้นห้องข้างเตียงสี่เสา เหมือนตอนนั่งกินหมูกระทะ ห่างกันแค่ศอกเดียว

“โอเค ทบทวน” ฝนกางนิยายบนตัก ใช้นิ้วไล่สารบัญ “เรื่องนี้มีหกสิบบท แต่ละบทคือหนึ่งวัน คุณชายธามจะหมั้นกับแก แต่ไปตกหลุมรักพลอยนวล ลูกสาวคนสวนที่เพิ่งกลับจากโรงเรียนประจำ แกอิจฉา แกแกล้งพลอยนวลสารพัด คุณชายเลยเกลียดแก ถอนหมั้น แล้วไปแต่งกับพลอยนวลในบทที่หกสิบ งานวิวาห์อีกหกสิบวันนับจากวันนี้”

“แล้วฉันก็ตาย”

“แล้วแกก็ตาย ถ้าเราปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น”

แพรวมองหน้าเธอ “แกจะทำอะไร”

“เปลี่ยนพล็อต” ฝนพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก “เราด่านิยายน้ำเน่ามาสิบปีแล้วแก ทุกเรื่องที่อ่านเราบอกว่าถ้าเป็นเราจะเขียนให้ดีกว่านี้ ทีนี้ได้เขียนจริงแล้ว”

“แต่ถ้าคนในเรื่องรู้ว่าเรารู้อนาคต...”

“ก็ห้ามให้รู้” ฝนตัดบท “แกเป็นนางร้าย ฉันเป็นสาวใช้ ไม่มีใครฟังสาวใช้หรอก นั่นแหละข้อดี ฉันเดินไปไหนก็ได้ในบ้านนี้โดยไม่มีใครสนใจ”

แพรวมองเพื่อนนาน แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา ยิ้มแบบเดิม ยิ้มแบบแพรวตัวจริงที่เคยยิ้มตอนวางแผนแกล้งรุ่นพี่ที่หอ

“แกรู้ไหม” แพรวพูด “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันดีใจที่แกเป็นตัวประกอบ”

ฝนยิ้มตอบ แต่ในหัวกำลังไล่หน้ากระดาษที่จำได้

“มีเรื่องเดียวที่ฉันไม่ชอบ” เธอพูด “คนเขียนไม่เคยบอกว่าใครวางยาในถ้วยชา เรารู้ว่าแกจะตายยังไง ตายตอนไหน แต่ไม่รู้ว่าตายเพราะใคร”

“งั้นก็ห้ามฉันกินน้ำชาไปหกสิบวันสิ ง่ายจะตาย”

“เรือนผู้ดีปีสองสี่เก้าเจ็ด ห้ามคุณหญิงกินน้ำชาเนี่ยนะ” ฝนกลอกตา “กับห้ามปลาว่ายน้ำยังง่ายกว่า แล้วถ้วยนั้นเป็นถ้วยยกน้ำชารับไหว้ในพิธี แกจะปฏิเสธต่อหน้าแขกทั้งงานไม่ได้”

แพรวเงียบไป มองไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ลิ้นชักกลางมีกุญแจทองเหลืองดอกเล็กเสียบคาอยู่

“ลิ้นชักนั้น” แพรวพูดเบา ๆ “ตอนฉันตื่น หนังสือไม่ได้อยู่บนอกฉันหรอก มันอยู่ในลิ้นชักนั้น ล็อกไว้ ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังกุกกักอยู่ข้างใน เลยไขออกมาดู”

“เสียงอะไร”

แพรวกลืนน้ำลาย “เสียงเหมือนคนกำลังเขียนหนังสือ”

“คุณหญิงขอรับ”

เสียงทุ้มต่ำดังมาจากประตู

ทั้งสองคนสะดุ้งพร้อมกัน ฝนหุบนิยายแล้วยัดเข้าใต้ผ้าถุงด้วยความเร็วที่ไม่รู้ว่าตัวเองมี

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูบานคู่ที่แง้มอยู่ สูทผ้าลินินสีขาวทั้งชุด ผมแสกข้างเรียบกริบ สายนาฬิกาพกสีทองห้อยจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก ใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาสงบ แต่กำลังมองสำรวจทุกอย่างในห้อง

ฝนจำเขาได้จากภาพวาดลายเส้นบนปกใน

คุณชายธาม

พระเอกของเรื่อง

“ผมได้ยินเสียงกรีดร้อง” เขาพูดช้า ๆ สายตาเลื่อนจากแพรวที่นั่งอยู่บนพื้นในชุดราตรี มาหยุดที่สาวใช้ที่นั่งข้าง ๆ ห่างกันแค่ศอกเดียว ใกล้กว่าที่สาวใช้คนไหนจะกล้านั่งใกล้คุณหญิง “คุณหญิงเป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ”

“มะ...แมลงสาบค่ะ” แพรวตอบ ลืมไปว่าต้องพูดแบบคุณหญิง “บินมา”

คุณชายธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“แมลงสาบ” เขาทวน “บนชั้นสองของเรือนที่แม่บ้านใหญ่ปัดกวาดวันละสามรอบ”

ฝนก้มหน้า กลั้นใจ

ในหนังสือไม่ได้เขียนว่าคุณชายช่างสังเกตขนาดนี้นี่หว่า

คุณชายธามเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วขอรับ” เขาหันหลังจะเดินออกไป แล้วหยุด หันกลับมาครึ่งตัว สายตาตกลงที่ฝนตรง ๆ

“เมื่อครู่ก่อนผมจะเคาะประตู” เขาพูดเสียงเรียบ “ผมได้ยินใครคนหนึ่งในห้องนี้พูดถึงงานวิวาห์ในอีกหกสิบวัน”

ฝนรู้สึกว่าเลือดในตัวเย็นลงทีละหยด

“งานที่ผมยังไม่ได้บอกใครเลย แม้แต่คุณพ่อ” คุณชายธามพูดต่อ น้ำเสียงไม่เปลี่ยน “ผมเพิ่งตัดสินใจเมื่อเช้านี้เอง”

เขามองฝนอีกครั้ง นิ่ง และนาน

“เจ้าชื่ออะไร”

ฝนอ้าปาก แล้วก็ปิดลง

เธอไม่มีชื่อ ในหนังสือเล่มนั้น สาวใช้คนนี้ไม่เคยมีชื่อ

และใต้ผ้าถุงของเธอ นิยายปกสีแดงเลือดหมูที่แนบอยู่กับต้นขาก็อุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด อุ่นเหมือนมีใครเพิ่งเขียนอะไรลงไปในนั้น

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by หมึกจันทร์ (Moon Ink) · Fiction