Langsung ke konten
MIRARAMA
แฝดจนต้องเป็นพี่ชายที่โคม่า ในบ้านที่อยากให้พี่ชายไม่ตื่น

Chapter 2

ชาเขียวไม่ใส่น้ำตาล

This novel is available in Thai only for now.

ชาเขียวคำแรกหวานจนลิ้นหด

ภาคย์ยังไม่ทันวางถ้วยกระเบื้องลง สายตาก็ชนกับแว่นกรอบทองข้ามแจกันกล้วยไม้ อาสาวิตรถือแก้วค้างไว้ระดับอก ริมฝีปากยิ้ม แต่ตาหลังเลนส์ไม่ขยับ

เสียงแก้วกระทบกันรอบโต๊ะยังก้องไม่หาย

ภาคินดื่มชาเขียวไม่ใส่น้ำตาล

เสียงหมอเกษมดังขึ้นในหัว ชัดเท่าเสียงประแจตกพื้นปูน

จะบ้วนทิ้งก็ไม่ได้ ทุกคนกำลังมอง ภาคย์จึงกลืนลงไปทั้งคำ ความหวานเคลือบลิ้นเหนียวเหมือนน้ำเชื่อมขวดใหญ่ที่แม่เคยราดขนมปังปิ้งขายหน้าสถานีขนส่ง เขาวางถ้วยลง ใช้ปลายนิ้วเลื่อนมันออกห่างตัวสองนิ้ว แล้วไม่มองมันอีก

“เปลี่ยนให้ผมด้วยครับ”

แม่บ้านที่ยืนหลังเก้าอี้ก้มหัวรับ ยกถ้วยออกไปเงียบ ๆ

อาสาวิตรวางแก้วลง เช็ดมุมปากด้วยผ้าเช็ดปากสีครีม

“อาสั่งให้ชงหวานทั้งโต๊ะเอง” เขาว่า “ฉลองหลานกลับบ้าน ลืมไปสนิทเลย”

แล้วเขาก็หยุด

หยุดนานจนช้อนของใครสักคนกระทบขอบถ้วยซุปดังกริ๊ก

“นึกว่าป่วยมาแล้ว หลานจะเปลี่ยนไปบ้าง”

“ไม่เปลี่ยนครับ”

ภาคย์ตอบสั้นเท่าที่ลิ้นยอม ข้างตัวเขา ย่าบุญยืนเคาะปลายเล็บกับขอบถ้วยชาของตัวเองหนึ่งครั้ง เสียงเบาเหมือนคนเคาะประตูบ้านตัวเอง

ภาคย์เดาไม่ออกว่านั่นแปลว่า ดี หรือ ระวัง

ปลากะพงนึ่งมะนาวถูกยกมาวางกลางโต๊ะ ไอร้อนลอยขึ้นพร้อมกลิ่นกระเทียมกับพริกขี้หนูสวน ท้องเขาร้องโครกเบา ๆ ตั้งแต่เช้า นอกจากกาแฟซองกับข้าวเหนียวหนึ่งปั้นในอู่ เขายังไม่ได้กินอะไรเลย

ตะเกียบงาช้างเทียมวางอยู่ทางขวาของจาน

ภาคย์เอื้อมมือซ้ายข้ามไปหยิบโดยไม่ต้องคิด

นี่คือข้อเดียวในบทเรียนของหมอเกษมที่เขาไม่ต้องท่อง ยี่สิบปีที่จับประแจกับไขควง สามสิบปีที่จับตะเกียบด้วยมือซ้าย สุดท้ายมันกลายเป็นของชิ้นเดียวที่เขากับพี่ชายมีเหมือนกันโดยไม่ต้องแกล้งทำ

หางตาเขาเห็นมีนาที่นั่งฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น มองมือซ้ายของเขาคีบเนื้อปลา แล้วก้มลงมองจานตัวเองต่อ ช้อนในมือเธอยังไม่แตะอาหารสักคำ

“ภาคิน”

มือนุ่มวางลงบนแขนเสื้อเขา

ผู้หญิงชุดชมพูโน้มตัวมาจากเก้าอี้ถัดไป ตาบวม จมูกยังแดง หมอเกษมบอกเขาก่อนลงมาว่าเธอชื่อคุณรัชนี แม่ของภาคิน

แม่ของภาคิน

ภาคย์ไม่ปล่อยให้ประโยคนั้นเดินต่อในหัว

คุณรัชนีคีบเนื้อท้องปลาชิ้นใหญ่ที่สุดใส่ถ้วยข้าวของเขา ก้างถูกเลาะออกหมดแล้ว

“ท้องปลา ของโปรดลูก” เธอพูด เสียงยังสั่น “แม่เลาะก้างไว้ให้ตั้งแต่เขายกมา”

สร้อยเส้นเล็กที่คอเธอแกว่งออกมาตอนโน้มตัว ปลายสร้อยห้อยกำไลข้อมือเด็กสีเงินหม่น วงเล็กแค่สอดได้สองนิ้ว ลายบนกำไลสึกจนเกือบเรียบ มันแกว่งอยู่เหนือถ้วยข้าวของเขาครู่หนึ่ง แล้วเธอก็ใช้ปลายนิ้วยัดมันกลับเข้าคอเสื้อ

ภาคย์มองเนื้อปลาในถ้วย

ที่ขอนแก่น แม่บุญธรรมเคยเก็บหมูปิ้งไม้สุดท้ายในถาดไว้ให้เขาทุกเย็น ไม้นี้ของลูก ไหม้นิดหน่อยแต่หอม แม่ไม่เคยรู้ว่าเขารู้ว่ามันคือไม้ที่ขายไม่ออก

“ขอบคุณครับ”

คำว่าแม่ติดอยู่หลังฟัน เขากลืนมันลงไปพร้อมข้าวคำแรก น้ำมะนาวเปรี้ยวจัดล้างความหวานออกจากลิ้นหมด

คุณรัชนีบีบแขนเขาเบา ๆ แล้วหันไปซับตาด้วยผ้าเช็ดปาก

“พรุ่งนี้หลานจะเข้าบริษัทเลยไหม” อาสาวิตรถาม ตักข้าวเข้าปากอย่างไม่รีบ “งานค้างมาสามอาทิตย์ อารักษาการให้ก็จริง แต่บางเรื่องต้องรอคนที่คุณแม่เลือกไว้”

ภาคย์เหลือบไปทางย่า ตามนิสัยลูกน้องที่รอหัวหน้าอู่สั่งงาน

“ต้องถามย่าก่อ—”

คำสุดท้ายขาดกลางลำคอ

“คุณย่าก่อนครับ”

เด็กหนุ่มผมหน้าม้ายุ่ง ๆ ข้างอาสาวิตรหยุดเคี้ยว หญิงสาวผมเกล้าต่ำวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ

อาสาวิตรเอนหลังพิงเก้าอี้

“ย่า” เขาทวนเบา ๆ เหมือนชิมรสแกง “อาไม่ได้ยินหลานเรียกคุณแม่แบบนี้มาตั้งแต่หลานแปดขวบ”

เขายิ้ม หันไปทางหัวโต๊ะ

“ปีนั้นคุณแม่ให้หลานยืนท่องคำว่าคุณย่าร้อยรอบหน้าห้องพระ จำได้ไหมครับ”

“จำได้” ย่าตอบ ตักซุปเข้าปากหนึ่งคำก่อนพูดต่อ “หมอเกษมบอกว่าคนที่หลับมาสามอาทิตย์ คำบางคำจะหล่นหายไปบ้าง เดี๋ยวก็เก็บกลับมาได้เอง”

เธอวางช้อน

“วิตร กินข้าว”

“ครับคุณแม่”

อาสาวิตรหัวเราะในคอ ตักข้าว เคี้ยว แต่ตายังอยู่ที่ภาคย์

“แปดโมงนะหลาน ห้องประชุมใหญ่ มีเรื่องรถสายอีสานค้างอยู่ อาอยากให้หลานดูเอง”

เขาเอื้อมมือข้ามมุมโต๊ะมาตบหลังมือซ้ายของภาคย์สองที ปลายนิ้วชี้แตะลงบนหน้าปัดสีงาช้าง

“นาฬิกาเรือนนี้” อาสาวิตรพูด “อานึกว่ามันหายไปตั้งแต่เช้าวันที่หลานล้มแล้วซะอีก”

ช้อนในมือย่าหยุดค้างเหนือถ้วยซุป

ภาคย์ดึงมือกลับลงใต้โต๊ะ หน้าปัดเย็นเฉียบกดอยู่กับต้นขา

“มันรู้ได้ยังไงว่านาฬิกาหาย”

ภาคย์ถามทันทีที่ประตูห้องนอนชุดของภาคินปิดลง

หมอเกษมนั่งรออยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แปรงขนนุ่มอยู่ในมือ ข้างตัวมีกะละมังน้ำอุ่นกับสบู่ก้อนกลิ่นสมุนไพร ไฟดวงเหลืองเหนือกระจกส่องเงาสองคนให้ยาวไปถึงตู้เสื้อผ้า บนโต๊ะหัวเตียงมีกล่องยาไม้ฝาเลื่อนกับแท็บเล็ตจอดำที่ล็อกรหัสไว้ วางอยู่ตรงที่เจ้าของห้องวางไว้ครั้งสุดท้าย

“ภาคินเรียกท่านว่าอา” หมอเกษมว่า “ไม่ใช่มัน นั่งลงก่อน”

ภาคย์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เตะรองเท้าหนังคู่ใหม่ที่บีบนิ้วก้อยมาทั้งคืนออกจากเท้า แล้ววางเท้าเปล่าลงบนพรม ถอนหายใจยาวเหมือนเพิ่งคลานออกมาจากใต้ท้องรถ

“ใครไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลก็เห็นว่าข้อมือภาคินว่าง” หมอเกษมพูด จับมือซ้ายของเขาจุ่มลงในน้ำอุ่น “ไม่ต้องรู้อะไรมากก็พูดแบบนั้นได้”

“อาไปเยี่ยมกี่ครั้งครับ”

“ทุกเย็น”

ภาคย์เงยหน้า

“ผมนั่งอยู่ในห้องทุกครั้ง” หมอเกษมพูดต่อ ไม่เงยหน้าจากเล็บ “ไม่เคยเว้นสักวัน”

แปรงขนนุ่มขูดซอกเล็บนิ้วโป้งดังแกรก ๆ น้ำในกะละมังขุ่นขึ้นเป็นสีเทาจาง ๆ คราบจาระบีที่ซ่อนอยู่ใต้ขอบเล็บหลุดออกมาเป็นเส้นดำบาง ๆ แล้วลอยค้างอยู่ที่ผิวน้ำ

“เมื่อบ่ายผมขัดนิ้วนี้ไปแล้ว” หมอเกษมพึมพำ

“จาระบีมันอยู่ในเนื้อครับ ไม่ได้อยู่บนเล็บ” ภาคย์ว่า “ช่างทุกคนในอู่เป็นแบบนี้ ล้างยังไงก็ไม่หมด”

“มีนาได้กลิ่น” หมอเกษมว่า แปรงในมือยังขยับไม่หยุด

ภาคย์พยักหน้า เขาเล่าสั้น ๆ ว่าเธอกระซิบอะไรตอนซบอยู่ที่อก หมอเกษมฟังจบแล้ววางแปรงลง ยกมือของภาคย์ขึ้นมาใกล้จมูก ดม แล้วนิ่วหน้า

“สบู่ล้างผิวได้” หมอว่า “ล้างของที่ซึมอยู่ในมือมายี่สิบปีไม่ได้ พรุ่งนี้คุณย่าจะให้คนเอาน้ำหอมของภาคินมาวางไว้ในห้องนี้ ใช้ทุกเช้า สองครั้ง ที่ข้อมือกับหลังคอ”

“ผมไม่เคยใช้น้ำหอมครับ”

“ภาคินใช้”

เถียงไม่ได้ ภาคย์เลยหันไปมองกระจกแทน ผู้ชายในเสื้อเชิ้ตขาวมองกลับมา ผมหวีแสกข้างเริ่มหลุดลงมาข้างหนึ่ง กระดุมคอปลดไปแล้วหนึ่งเม็ด

สิบ้าแล้วบ่ข้อย เขาคิด เมื่อเช้ายังนอนอยู่ใต้รถ ตกเย็นต้องพ่นน้ำหอม

“ทำไมไม่แจ้งตำรวจครับหมอ”

หมอเกษมเงยหน้า มองเขานิ่ง ๆ ผ่านแว่นอ่านหนังสือ

ภาคย์หลับตาแน่นแวบเดียว

“ทำไมไม่แจ้งตำรวจครับ”

“ดีขึ้น” หมอเกษมก้มลงขัดนิ้วชี้ต่อ “ที่เรามีคือผลเลือด ผลเลือดบอกว่ามีอะไรอยู่ในตัวภาคิน แต่ไม่ได้บอกชื่อคน ถ้าแจ้งตอนนี้ ตำรวจจะเข้ามาถามทุกคนในบ้าน คนที่ทำจะรู้ตัวก่อนใคร”

“แล้วไง”

“บ่ายนี้คุณย่าย้ายภาคินไปอีกห้องแล้ว ในชื่อคนไข้คนอื่น” หมอเกษมตอบ “ทั้งบ้านเชื่อว่าภาคินนั่งกินปลาอยู่ที่โต๊ะ ถ้าตำรวจเข้ามา คนที่ทำจะรู้ว่าห้องนั้นยังมีคนนอนอยู่”

ภาคย์ไม่ถามต่อ

เขานึกถึงเสียงติ๊ดของเครื่องวัดชีพจร สามครั้งในความเงียบตอนที่ย่าพูดคำว่า ยาที่หมอไม่ได้สั่ง

ถ้าคืนนี้เขาลุกเดินออกจากบ้านหลังนี้ ขึ้นรถทัวร์เที่ยวดึกกลับขอนแก่น พรุ่งนี้เช้าคนคนนั้นจะนั่งกินข้าวต้มอย่างสบายใจ ไม่ต้องรีบอะไรอีก

หมอเกษมเช็ดมือเขาด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก แล้วชี้ไปที่มุมห้อง

“นั่นอะไร”

ถุงพลาสติกหูหิ้วสีแดงวางพิงขาตู้เสื้อผ้า ปากถุงอ้าเห็นรองเท้าแตะยางสีน้ำเงินคู่หนึ่ง หูคีบข้างซ้ายถูกเย็บซ่อมด้วยลวดทองแดงเส้นเล็ก

“ของผม”

“ต้องทิ้ง”

“ไม่ทิ้งครับ”

ภาคย์ตอบเร็วกว่าทุกคำที่ตอบมาทั้งคืน เสียงไม่ดัง แต่ไม่มีที่ให้ต่อรอง

หมอเกษมมองรองเท้าคู่นั้นอยู่ครู่หนึ่ง มองลวดทองแดงที่พันหูคีบไว้เรียบร้อย ปลายลวดพับเก็บเข้าด้านในไม่ให้บาดเท้า

แล้วเขาก็ลุกขึ้น หยิบถุงใบนั้นยัดเข้าไปในตู้ชั้นล่างสุด ปิดประตูตู้ลง

“ภาคินไม่มีรองเท้าแตะ” หมอเกษมว่า “แต่ภาคินมีตู้ที่ไม่มีใครเปิด”

ภาคย์ยิ้มเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ากรุงเทพฯ

ก๊อก ก๊อก

ทั้งคู่นิ่ง

“ภาคิน” เสียงผู้หญิงดังผ่านบานประตูไม้สัก เบาและอ่อน “แม่เองลูก แม่เอาน้ำขิงมาให้”

หมอเกษมก้มลงมาใกล้หูเขา

“คุณรัชนีไม่รู้อะไรเลย” เขากระซิบ “อย่าให้จับมือ”

คุณรัชนีถือถาดไม้ด้วยสองมือ ไอน้ำขิงลอยขึ้นจากกาน้ำเคลือบลายครามเป็นเส้นบาง กลิ่นขิงแก่เผ็ดแสบจมูก กลิ่นที่บ้านหลังนี้ไม่มีมาสามอาทิตย์

หมอเกษมเปิดประตูให้ ยกมือไหว้เธอ แล้วเดินผ่านไปทางบันไดโดยไม่หันกลับมา

ลูกชายของเธอยืนอยู่กลางห้อง

ยืนเท้าเปล่า

รองเท้าหนังสองข้างนอนตะแคงอยู่ใต้เก้าอี้คนละทิศ ผมที่หวีไว้อย่างดีตอนมื้อเย็นหลุดลงมาปรกหน้าผากข้างหนึ่ง

คุณรัชนียิ้มทั้งที่ตายังแสบ ภาคินไม่เคยถอดรองเท้าทิ้งแบบนี้ ตั้งแต่เด็กเขาจะเก็บเข้าชั้นวางให้หัวรองเท้าหันออกเสมอ

“ถอดรองเท้าด้วย” เธอว่า “ไม่เหมือนลูกเลย”

“เท้าบวมครับ”

เขาก้มลงเก็บรองเท้าวางคู่กันข้างเก้าอี้ ช้าไปจังหวะหนึ่ง แต่หัวรองเท้าหันออกทั้งสองข้าง

เธอวางถาดบนโต๊ะเครื่องแป้ง รินน้ำขิงใส่ถ้วยเล็ก

“ไม่ใส่น้ำตาลนะ แม่สั่งเขาเอง” เธอพูด “อาวิตรน่ะ จำได้แต่ตัวเลขในบริษัท เรื่องลูกไม่เคยจำ”

ลูกรับถ้วยด้วยมือซ้าย ยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วถอนหายใจออกทางจมูก ไหล่ที่ยกค้างมาทั้งคืนตกลงนิดหนึ่ง

ภาคินดื่มน้ำขิงทีละจิบเสมอ จิบแล้วบ่นว่าเผ็ด จิบแล้วบ่นอีก

คุณรัชนีบอกตัวเองว่าคนเพิ่งออกจากโรงพยาบาลก็คอแห้งเป็นธรรมดา

“นั่งก่อนลูก”

เธอนั่งลงบนขอบเตียงกว้าง ข้างโต๊ะหัวเตียงที่กล่องยาไม้ของภาคินยังวางอยู่ที่เดิม ตบที่นอนข้างตัวสองที ลูกชายมองที่ว่างตรงนั้นอยู่นานกว่าที่ควร แล้วจึงนั่งลงห่างเธอเกือบหนึ่งช่วงแขน

“สามอาทิตย์ที่ลูกหลับ” เธอพูด สายตาจับอยู่ที่พรม “แม่ไปนั่งข้างเตียงทุกบ่าย พยาบาลบอกว่าผิวคนไข้จะแห้ง แม่เลยทาโลชั่นให้ทุกวัน ทีละนิ้ว ตั้งแต่โคนนิ้วถึงปลายเล็บ”

เธอหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่จมูกยังแดง

“เหมือนตอนลูกเกิด แม่นับนิ้วลูกครบสิบนิ้วแล้วยังนับซ้ำอีกสามรอบ”

ลูกชายไม่ตอบ มือสองข้างวางคว่ำอยู่บนเข่า นิ้วซ้ายแตะหน้าปัดนาฬิกาเรือนทองค้างไว้ ไม่ขยับ

“เมื่อวานซืนลูกยังไม่ลืมตาเลย” เธอว่า “วันนี้คุณแม่โทรมาบอกให้รีบกลับบ้าน แม่ร้องไห้ในรถจนคนขับต้องจอดข้างทาง พอถึงบ้าน ลูกก็เดินเข้ามาข้างหลังคุณแม่ เหมือนไม่เคยไปไหน”

“ขอโทษครับ”

“ขอโทษอะไร” เธอส่ายหน้า “กลับมาก็พอแล้ว”

คุณรัชนีเอื้อมมือไปกุมมือซ้ายของลูก

เขาสะดุ้งนิดเดียว เหมือนจะดึงมือกลับ แล้วก็ปล่อยให้เธอจับไว้

มือที่อยู่ในมือเธออุ่นกว่าที่จำได้

นิ้วโป้งของเธอลูบไปตามหลังมือตามความเคยชินของสามอาทิตย์ ข้อนิ้วแรก ข้อนิ้วที่สอง แล้วเลื่อนลงไปที่ฝ่ามือ

ตรงโคนนิ้วมีหนังด้านแข็งเป็นตุ่มนูน แข็งจนเล็บเธอกดไม่ลง

“มือลูกแข็ง” เธอว่า

“ทำกายภาพครับ” ลูกตอบเร็ว “หมอให้ดึงยางยืด จับราวเดิน”

เธอพยักหน้า ยางยืดก็ทำมือด้านได้ ราวเหล็กในโรงพยาบาลก็ทำมือด้านได้ คุณรัชนีไม่รู้เรื่องพวกนี้ เธอรู้แค่เรื่องโลชั่นกลิ่นมะลิกับมือที่นิ่มเหมือนมือเด็กของคนที่เธอทาให้ทุกบ่าย

นิ้วโป้งเลื่อนต่อไปที่ข้างนิ้วชี้

แล้วหยุด

รอยขาวเส้นเล็กยาวเท่าเมล็ดข้าวสาร นูนขึ้นจากผิวนิดเดียว ขอบเรียบ เป็นแผลเก่าที่หายสนิทมาหลายปี

สามอาทิตย์ ทุกบ่าย ทีละนิ้ว

นิ้วนี้ไม่เคยมีแผล

คุณรัชนีพลิกมือของลูกขึ้นช้า ๆ ยกเข้ามาใต้ไฟเหลืองเหนือกระจก กำไลเด็กที่ปลายสร้อยหลุดออกมาจากคอเสื้ออีกครั้ง แกว่งเบา ๆ อยู่เหนือฝ่ามือของเขา

เธอเงยหน้าขึ้นมองลูก คิ้วหนาที่หักนิดหนึ่งตรงปลาย ไฝเม็ดเล็กใต้ตาซ้าย ทุกอย่างอยู่ที่เดิม

ลูกไม่หลบตา แต่ลำคอเขาขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง

“ภาคิน” เธอพูดเบาจนแทบไม่มีเสียง “แผลนี้ลูกไปได้มาจากไหน”

นิ้วโป้งของแม่กดอยู่บนรอยขาวเส้นนั้น ไม่ยอมเลื่อนออก

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction