Langsung ke konten
MIRARAMA
ไรเดอร์ส่งยา คือเจ้าสัวร้านทองที่ตายไปเมื่อคืน

Chapter 2

ไรเดอร์ที่ทำให้เตี่ยตาย

This novel is available in Thai only for now.

ปึก

กระเป๋าส่งของสีเขียวหัวเป็ดฟาดลงพื้นหินขัด ซิปแตกอ้า ตลับยาพลาสติกสีส้มกลิ้งออกมา หมุนสองรอบ แล้วหยุดอยู่ตรงขาโลงไม้สีแดง

“ม่า อย่าไปคุยกับมันครับ”

คำถามของอาม่าลั้งยังค้างอยู่ข้างหูเฮียเส็ง เขายังไม่ทันหันกลับไปตอบ กระเป๋าใบนั้นก็ตอบแทนไปแล้ว

วีระยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง มือขวาเพิ่งปล่อยหูหิ้วกระเป๋า แหวนหยกบนนิ้วนางยังแกว่งแสงไฟ แว่นกรอบทองสะท้อนควันธูปเป็นเส้นขาว ๆ

กระเป๋าใบนั้นเป็นของเอก หมูคงเก็บไว้มุมห้องตั้งแต่เมื่อคืน ตอนที่ใครสักคนลากร่างเด็กหนุ่มออกจากข้างเตียง แล้วกวาดถุงยาที่หล่นอยู่ข้างเตียงยัดกลับใส่กระเป๋าเขาไปด้วย กลิ่นยางหมวกกันน็อกกับเหงื่อเก่าโชยขึ้นมาจากซิปที่แตก ปนกับกลิ่นดอกเบญจมาศรอบโลง

อาอี๊สองคนที่นั่งจดรายชื่อพวงหรีดอยู่มุมห้องวางปากกาลงพร้อมกัน

“น้องครับ” วีระพูดเบา ยิ้มมุมปากนิดเดียว “ยังกล้ามาอีกเหรอครับ”

เขาหันไปทางอาอี๊สองคน ผายมือ

“อาอี๊ครับ นี่ไง คนที่เตี่ยรอทั้งคืน”

เขาก้าวเข้ามาสองก้าว รองเท้าหนังมันวับเหยียบลงข้างแผงยาที่หลุดออกจากถุง

แล้วยกนิ้วชี้ขึ้น ชี้ตรงหน้าเด็กไรเดอร์

“ส่งยาช้า”

“เตี่ยผมถึงตาย”

ห้องเงียบจนได้ยินพัดลมเพดานหมุนเอี๊ยดทุกรอบ

เฮียเส็งมองนิ้วนั้น นิ้วที่เขาเคยจับให้เขียนตัวจีนตัวแรก นิ้วที่เขาเคยเป่าให้ตอนมันโดนเตารีดลวกตอนหกขวบ วันนี้มันชี้หน้าเขาเหมือนชี้หมาจรที่เข้ามาคุ้ยถังขยะหน้าร้าน

มันจำอั๊วไม่ได้ ก็ถูกแล้ว อั๊วไม่ใช่เตี่ยมันในหน้านี้

เขาหันไปหาอาม่าลั้ง

อาม่าไม่มองเขาแล้ว เธอค่อย ๆ เดินกลับไปที่ม้านั่งไม้ข้างโลง นั่งลง วางมือสองข้างบนตัก ลูกประคำหยกพันอยู่ที่ข้อมือ แต่นิ้วไม่ขยับนับอีก

เธอไม่ห้ามวีระ

“วี” เสียงช้า ๆ ดังจากข้างโต๊ะหมู่ “ต่อหน้าเตี่ยนะ”

ลูกชายคนโตยืนถือแฟ้มรายชื่อพวงหรีด ผมสั้นหงอกเกือบหมดหัว แว่นสายคล้องห้อยอยู่ที่อกเสื้อโปโลสีเทา

“เฮียกิตติไปดูยอดพวงหรีดเถอะครับ” วีระไม่หันไปมอง “ตัวเลขเฮียถนัดกว่า”

กิตติปิดปาก ยกแว่นขึ้นใส่ แล้วก้มลงดูแฟ้ม

กิตติ ชื่อที่หมอดูหน้าศาลเจ้าเปลี่ยนให้ตอนมันอายุสามสิบ คนทั้งบ้านเรียกตามกันหมด มีแต่เฮียเส็งที่ยังเรียกมันว่าอาไชยาอยู่ในหัว เพราะเป็นชื่อที่เขาตั้งเองตอนอุ้มมันออกจากโรงพยาบาล

และอาไชยาก็ยอมน้องมาทั้งชีวิตแบบนี้ เงียบแล้วก้มลงดูตัวเลข

“เอาเลยเฮียวี” เสียงประชดลอยมาจากเสาไม้ต้นใหญ่ “ตะโกนอีกนิด เผื่อเตี่ยลุกมาชมว่าเก่ง”

ลูกชายคนเล็กพิงเสาอยู่ ผมยาวรวบไว้ท้ายทอย เสื้อเชิ้ตลินินสีครีม แหวนเงินลายคลื่นที่นิ้วชี้ไล้ขอบโทรศัพท์ไปมา ไม่เงยหน้า

“ต้อม” วีระเรียกเสียงเย็น “ไม่ช่วยก็เงียบ”

ต้อม ชื่อที่มันตั้งให้ตัวเองตอนไปเรียนออกแบบเมืองนอก เฮียเส็งเรียกมันว่าอาเก่งมาตลอด

แต่ไม่เคยพูดคำว่าเก่งให้มันได้ยินสักครั้ง

เฮียเส็งย่อตัวลง คุกเข่าข้างกระเป๋าที่แตก

ไม่มีใครบอกให้เขาเก็บ แต่มือของเขาไม่เคยทนเห็นของตกเรี่ยราดบนพื้นร้าน มือนั้นเก็บแผงยาทีละแผง เรียงตามขนาด นับเม็ดที่หลุดจากฟอยล์ด้วยปลายนิ้ว แบบที่เคยนับเม็ดทองหลอมทีละเม็ดก่อนเทลงเบ้า

ยาขยายหลอดเลือดสองแผง ยาขับน้ำหนึ่งแผง ตลับสีส้มที่ขาโลง

เขาเอื้อมไปหยิบตลับนั้น ไม้ของโลงเย็นเฉียบอยู่ใต้ข้อนิ้ว

ตัวเขาเองนอนอยู่หลังแผ่นไม้นั้น ห่างจากมือไม่ถึงคืบ

เฮียเส็งดึงมือกลับ

ใต้ถุงยาสีขาวมีกระดาษใบเสร็จแผ่นยาวเย็บติดไว้ด้วยลวดเย็บกระดาษ หมึกพิมพ์ร้อนจางไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่ตัวเลขยังอ่านออก

ผู้สั่ง: คุณวีระ

เวลาสั่ง: 02:41

รับยา: 02:51

ส่งถึงปลายทาง: 03:09

เฮียเส็งอ่านซ้ำสองรอบ

สี่ทุ่ม วีระยืนอยู่ปลายเตียง บอกว่า ไม่ต้องห่วงเตี่ย เดี๋ยวผมสั่งให้

ตีสองสี่สิบเอ็ด มันเพิ่งกดสั่ง

สี่ชั่วโมงสี่สิบเอ็ดนาที หายไปไหน

เขาเงยหน้าขึ้นมองลูกชายคนกลาง วีระกำลังจัดปกเสื้อ สายตาวอกแวกไปที่อาอี๊สองคนมุมห้อง เหมือนนับว่ามีกี่คนได้ยินบ้าง

ถ้าอั๊วพูดมาก มันไล่อั๊วออกจากร้านวันนี้ ถ้าอั๊วไม่พูดเลย เด็กคนนี้ต้องแบกศพอั๊วไปทั้งชีวิต

เขาลุกขึ้นช้า ๆ เข่าของร่างหนุ่มไม่ลั่นสักเสียง ผิดกับเข่าแปดสิบปีที่เคยมี

เขาไม่ยื่นใบเสร็จให้ใคร แค่วางมันลงบนขอบโต๊ะหมู่บูชา ข้างกระถางธูป ตรงจุดที่ทุกคนในห้องมองเห็น

“ใบเสร็จติดถุงยามาครับ”

“สั่งตอนตีสองสี่สิบเอ็ด”

“ร้านจัดยาเสร็จตีสองห้าสิบเอ็ด”

“ถึงหน้าห้องอากงตีสามเก้านาที”

เขาพูดช้า ตาอยู่ที่ตัวเลขบนกระดาษ

“ออกจากร้านมาถึงนี่ สิบแปดนาทีครับ” เขาวางตลับยาสีส้มลงข้างใบเสร็จ “เร็วกว่านี้ผมทำไม่ได้แล้ว”

ไม่มีใครพูด

กิตติวางแฟ้มลง เดินมาที่โต๊ะ ดันแว่นขึ้น ก้มอ่านใบเสร็จนานกว่าที่ตัวเลขสี่บรรทัดควรใช้ แล้วค่อย ๆ หันไปมองน้องชาย

ต้อมเลิกเล่นโทรศัพท์

“ตีสองสี่สิบเอ็ด” เขาทวนเบา ๆ “แปลกดีนะ เฮียวีบอกม่าตั้งแต่หัวค่ำว่าสั่งแล้ว”

อาอี๊คนหนึ่งกระซิบอะไรบางอย่างกับอีกคน

มีแต่อาม่าลั้งที่ไม่ขยับ เธอนั่งนิ่งข้างโลงเหมือนเดิม แต่หัวแม่มือเลื่อนไปแตะลูกประคำเม็ดหนึ่ง แล้วค้างไว้ตรงนั้น

รอยยิ้มของวีระไม่หายไปจากหน้า เขาหยิบใบเสร็จขึ้นมาพับครึ่ง พับอีกครึ่ง แล้วเหน็บลงกระเป๋าเสื้อเชิ้ต

“แอปมันค้างครับเฮีย ผมกดตั้งแต่สี่ทุ่ม” เขาพูดกับกิตติ ไม่หันไปหาเด็กไรเดอร์ “เรื่องนี้เดี๋ยวผมให้ทางบริษัทเขาตรวจเอง”

“กระดาษร้อนแผ่นเดียว” เขาตบกระเป๋าเสื้อเบา ๆ “อย่าเพิ่งเชื่อกันง่าย ๆ ครับอาอี๊”

แล้ววีระก็ยกโทรศัพท์ขึ้น เล็งไปที่ป้ายรหัสไรเดอร์ที่เย็บติดหูหิ้วกระเป๋า

แชะ

“เอกนะครับ” เขาอ่านชื่อบนป้าย ยิ้มบาง ๆ “ผมจำไว้แล้ว”

ผ้าขาวคลุมตู้กระจกหน้าร้านมีกลิ่นการบูร หมูเพิ่งเอาออกมาจากหีบเมื่อเช้า กลิ่นมันขึ้นจมูกทุกครั้งที่วีระหายใจลึก

เขายืนอยู่กลางร้าน ระหว่างตู้สร้อยโซ่กับตู้กำไลมังกร ประตูเหล็กยืดสั่นกึกกักทุกครั้งที่รถบรรทุกผ่านหน้าร้าน

วีระคลายปกเสื้อ หยิบใบเสร็จออกมาจากกระเป๋า คลี่ดูอีกรอบ

ตีสองสี่สิบเอ็ด

สี่ทุ่มคืนนั้น เขาออกจากห้องเตี่ยไปนั่งร้านอาหารฝั่งเจริญกรุง คนของนายทุนวางตัวเลขเจ็ดหลักลงบนกระดาษเช็ดปาก แล้วต่อด้วยศูนย์อีกตัว เขานั่งมองตัวเลขนั้นจนไม่ได้ยินโทรศัพท์สั่นในกระเป๋ากางเกง

หน้าจอมีสายไม่ได้รับจากม่าสามสาย กับเตือนความจำที่เขาตั้งเองไว้ตั้งแต่หัวค่ำ สั่งยาเตี่ย

เขาเพิ่งเห็นตอนนั่งแท็กซี่กลับ ตีสองสี่สิบ

วีระขยำใบเสร็จในมือจนกระดาษร้อนส่งเสียงกรอบแกรบ

ไม่ใช่ความผิดผม ใครจะรู้ว่าคืนนั้น

เขาหมุนแหวนหยกที่นิ้วนางไปรอบหนึ่ง แหวนวงนี้เตี่ยให้ตอนเขาเรียนจบ ไม่ได้พูดว่ายินดีด้วย แค่วางลงบนโต๊ะกินข้าวแล้วบอกว่า ใส่ไว้ อย่าทำหาย

ห้าสิบปี เตี่ยไม่เคยให้ใครแตะสูตรผสมทอง

ห้าสิบปี วีระไม่เคยมีอะไรที่เตี่ยยอมให้แตะเลยสักอย่าง นอกจากแหวนวงนี้

ส่วนหนี้คอนโดที่ล้มไปเมื่อปีก่อน สี่สิบล้าน ยังมีชื่อเขาค้ำอยู่ทุกฉบับ

แหวนหมุนกลับมาหยุดที่เดิม ผิวใต้แหวนแดงเป็นรอย

วีระมองผ่านช่องประตูเข้าไปในห้องโถง เด็กไรเดอร์คนนั้นยังไม่ไป มันยืนอยู่ข้างม้านั่งของม่า ก้มตัวเล็กน้อย เหมือนคนที่ไม่กล้าเข้าใกล้แต่ไม่ยอมถอยไปไหน

ญาติทั้งห้องได้ยินเรื่องเวลาไปแล้ว พรุ่งนี้อาอี๊ทั้งสองคนจะโทรเล่าต่ออีกสิบคน

งั้นต้องให้ทุกคนจำแค่คำว่าไรเดอร์

วีระเหน็บใบเสร็จกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ ตบเบา ๆ สองครั้ง แล้วเดินออกทางหลังร้าน

นาฬิกาลูกตุ้มบนผนังห้องโถงตีสิบสองครั้ง

เฮียเส็งนับตามโดยไม่ตั้งใจ ถึงครั้งที่สิบสอง ตาเขาเลื่อนไปที่กระเป๋าเสื้อคอจีนของอาม่าลั้งเอง

ตลับยาโรคหัวใจของเธออยู่ในนั้น เม็ดสีขาวครึ่งเม็ด เที่ยงตรงทุกวัน มาสิบสองปีแล้ว

วันนี้มือของเธอวางนิ่งอยู่บนตัก ไม่ได้ล้วงกระเป๋า

อาลั้ง ยา

คำนั้นขึ้นมาถึงคอหอย แล้วเฮียเส็งก็กลืนมันลงไป เด็กส่งยาที่เพิ่งเจอกันครึ่งชั่วโมง ไม่มีทางรู้ว่าหญิงชราข้างโลงต้องกินยาอะไรตอนกี่โมง

เขาเดินไปที่โต๊ะน้ำชามุมห้อง กาน้ำร้อนกระติกทองเหลืองใบเดิมยังตั้งอยู่ที่เดิม เขารินน้ำอุ่นใส่ถ้วยกระเบื้องลายครามใบเล็ก แตะขอบถ้วยด้วยหลังนิ้ว ร้อนไป เทน้ำเย็นจากเหยือกเพิ่มลงไปนิดหนึ่ง แตะอีกครั้ง

พอดี

เขาเดินกลับมา วางถ้วยลงบนม้านั่ง ข้างมือของอาม่า ไม่พูดอะไร

อาม่าลั้งมองถ้วยใบนั้น

แล้วมองมือของเด็กหนุ่ม

เธอยกมือขึ้นจะหยิบถ้วย ข้อมือที่มีกำไลหยกสั่นเห็นได้ชัด น้ำในถ้วยกระเพื่อมเป็นวง

นิ้วชี้กับนิ้วกลางของเฮียเส็งยื่นไปรองก้นถ้วยไว้เอง สองนิ้ว ไม่จับตัวถ้วย ไม่แตะมือเธอ แค่ประคองก้นให้นิ่ง

แบบที่เขาทำทุกเช้า ตั้งแต่มือเธอเริ่มสั่นเมื่อสิบสองปีก่อน

อาม่าลั้งหยุดมือค้างกลางอากาศ

กลิ่นยาหม่องจาง ๆ ลอยมาจากผ้าเช็ดหน้าที่เธอกำไว้ในมืออีกข้าง ยาหม่องตลับที่เธอทาขมับทุกครั้งที่นอนไม่หลับ เฮียเส็งไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเมื่อคืนเธอทาไปกี่รอบ

เธอดื่มน้ำหนึ่งอึก วางถ้วยลง แล้วล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบตลับยาออกมา บิครึ่งเม็ดใส่ปาก

ตาของเธอไม่ละจากสองนิ้วนั้นเลย

ริมฝีปากเธอขยับ

“ม่าครับ ทานยาหรือยัง”

กิตติเดินเข้ามาจากอีกฝั่งห้อง ก้มลงข้างแม่ จับข้อมือเธอเบา ๆ เอาถ้วยน้ำไปถือไว้ให้ แล้วดึงผ้าคลุมไหล่สีเทาที่พับไว้ปลายม้านั่งมาคลี่ห่มบ่าเธอ

“ทานแล้ว” อาม่าตอบเสียงแผ่ว คำแรกที่เธอพูดตั้งแต่วีระขว้างกระเป๋า

“เที่ยงตรงพอดีเลย” กิตติยิ้มบาง “ผมนึกว่าวันนี้ม่าจะลืม”

“ลืมได้ยังไง” อาม่าลั้งไม่ละตาจากเด็กหนุ่ม “มีคนเตือนแล้ว”

กิตติชะงัก มองถ้วยลายครามในมือตัวเอง แล้วเงยขึ้นมองเด็กไรเดอร์

เขาลุกขึ้น ล้วงกระเป๋ากางเกง ดึงแบงก์ห้าร้อยออกมาหนึ่งใบ พับครึ่ง ยื่นให้

“น้อง” เสียงช้าและเบา “ค่าน้ำมัน”

เฮียเส็งมองแบงก์ใบนั้น

แล้วมองมือที่ถือมันอยู่

ข้างนิ้วกลางขวาของกิตติมีตุ่มด้านนูนขึ้นมาก้อนหนึ่ง สีคล้ำเพราะหมึกปากกาซึมลงไปไม่รู้กี่สิบปี

เฮียเส็งจำได้ว่าตุ่มนั้นเริ่มขึ้นตอนไหน อาไชยาอายุสิบสอง อยากไปเรียนวาดรูปกับเพื่อนวันเสาร์ แต่เตี่ยวางสมุดบัญชีร้านลงตรงหน้า ลื้อเป็นคนโต ลื้อต้องรู้ทุกบาทที่เข้าออกร้านนี้

สี่สิบกว่าปีต่อมา ตุ่มด้านนั้นยังอยู่ และลูกคนโตของเขายังยื่นเงินให้คนแปลกหน้าด้วยมือข้างเดิม

“ผมไม่ได้มาเอาเงินครับ”

“รู้” กิตติยัดแบงก์ใส่มือเขา “ใบเสร็จนั่นเฮียอ่านแล้ว”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

“แต่ไปทางหลังร้านนะ เดี๋ยววีมันเห็นอีก”

นิ้วของเฮียเส็งปิดลงบนแบงก์ใบนั้นช้า ๆ

ห้องเช่าค้างสามเดือน แม่ของเด็กคนนี้เหลือยาสองวัน

“ขอบคุณครับ” เขาพูด แล้วก้มหัวให้ลูกชายตัวเอง

เขาหันไปหาอาม่าเป็นครั้งสุดท้าย อาม่าลั้งกลับมานั่งนิ่งอีกแล้ว ผ้าคลุมไหล่สีเทาบนบ่า ตาจ้องโลงไม้สีแดง หัวแม่มือวางนิ่งอยู่บนลูกประคำเม็ดเดิม

เม็ดเดียวกับที่หยุดนับตอนเขาเคาะโต๊ะ

บนผนังเหนือโต๊ะน้ำชา ปฏิทินจีนแผ่นใหญ่ถูกวงหมึกแดงไว้วันหนึ่ง ลายมือของกิตติเขียนกำกับใต้วงกลม

ร้อยวัน

เฮียเส็งไล่นับวันในปฏิทินด้วยตา ตัดวันนี้ทิ้งไปหนึ่งวัน

เก้าสิบเก้า

ประตูไม้บานเลื่อนระหว่างห้องโถงกับห้องช่างทองยังฝืดเหมือนเดิม ต้องยกขึ้นนิดหนึ่งก่อนเลื่อน เฮียเส็งยกโดยไม่ต้องคิด

กลิ่นบอแรกซ์กับกลิ่นแก๊สจากหัวพ่นไฟลอยขึ้นมาทันที กลิ่นที่ติดผมติดเสื้อเขามาหกสิบปี จนอาม่าเคยบ่นว่าหมอนในห้องนอนเหม็นร้านช่าง

ห้องช่างแคบ ยาวลึกเข้าไปจนถึงประตูเหล็กที่เปิดออกซอยหลังร้าน โต๊ะไม้สามตัวเรียงชิดผนัง เบ้าดินทนไฟวางคว่ำบนชั้น ค้อนเล็กกับคีมแขวนบนแผ่นไม้ เรียงจากเล็กไปใหญ่แบบที่ช่างเหลียงจัดไว้

วันนี้ไม่มีช่างคนไหนทำงาน หัวพ่นไฟเย็นสนิท

บนโต๊ะตัวกลาง ตาชั่งทองเข็มตัวเก่าวางอยู่ มีทองรูปพรรณชิ้นเล็กค้างอยู่บนจาน คงมีคนชั่งค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วลืม

เข็มชี้เลยขีดไปนิดหนึ่ง

เฮียเส็งหยุดยืนมองเข็มนั้น

ไม่ได้ตั้งศูนย์ ฐานเอียงไปทางซ้าย หนักเกินจริงสองสามสตางค์

มือของเขาขยับไปเอง ยกทองออกจากจาน ใช้นิ้วโป้งหมุนน็อตปรับระดับใต้ฐานไปครึ่งรอบ รอให้เข็มนิ่ง แล้ววางทองกลับลงไป

เข็มขยับ หยุดลงตรงขีดพอดี

เขาถอนมือออกจากตาชั่ง แบงก์ห้าร้อยของกิตติยังกำอยู่ในมืออีกข้าง เปียกเหงื่อจนนิ่ม

ประตูเหล็กหลังร้านเปิดแง้มไว้ แสงเที่ยงจากซอยเหลือเป็นเส้นบางพาดบนพื้นปูน กลิ่นน้ำเน่าจากท่อระบายน้ำหลังตึกลอยเข้ามาเป็นระยะ

เสียงคนพูดดังมาจากตรงนั้น

เสียงสุภาพ ลื่น เบา แต่ชัดพอให้คนในห้องช่างได้ยินทุกคำ

“ไม่มีใครสงสัยหรอกครับ ญาติทั้งบ้านเห็นกับตาแล้วว่าใครมาส่งยาช้า”

เฮียเส็งค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้ประตู รองเท้าผ้าใบของเอกเหยียบพื้นปูนไม่มีเสียง

ผ่านช่องแง้มกว้างแค่ฝ่ามือ เขาเห็นแผ่นหลังเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบ แหวนหยกบนนิ้วที่จับโทรศัพท์แนบหู

“ใบเสร็จเหรอครับ อยู่กับผมแล้ว”

“เด็กนั่นเหรอ ผมถ่ายป้ายชื่อมันไว้แล้ว ใครจะเชื่อเด็กส่งของ”

วีระหัวเราะเบา ๆ เสียงเดียวกับที่หัวเราะตอนคุยข้างโลงเมื่อเช้า

“พี่น้องผมไม่มีปัญหา เฮียกิตติแค่ให้ตัวเลขตรงก็พอใจ ต้อมมันไม่เคยอยากได้ร้านนี้อยู่แล้ว”

ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง วีระเงียบไปจังหวะหนึ่ง

“ม่าเหรอครับ” เขาหมุนแหวนหยกช้า ๆ “ม่าหัวใจไม่ดี ไม่มีแรงเถียงใครหรอก”

นิ้วชี้ของเฮียเส็งยกขึ้นเอง ค้างอยู่ห่างกรอบประตูเหล็กไม่ถึงนิ้ว พร้อมจะเคาะ

เขากดมันลงข้างตัว

“ตู้เซฟทนายสุรพลปิดผนึกให้แล้ว ไม่มีใครแตะได้จนถึงวันนั้น”

วีระหันหน้าเข้าหาผนังตึก ลดเสียงลงอีก

“ไม่ต้องห่วงครับ”

“ร้อยวันเซ็น สูตรผสมทองของเตี่ยเป็นของคุณ”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction