Langsung ke konten
MIRARAMA
ปู่แกล้งเป็นอัลไซเมอร์ เพื่อดูว่าหลานคนไหนรอให้ปู่ตาย

Chapter 2

หลานคนเล็กกลับบ้าน

This novel is available in Thai only for now.

แชะ

เสียงชัตเตอร์ดังลั่นห้องโถงที่เงียบกริบ

เก่งกดปิดเสียงไม่ทัน นิ้วโป้งยังค้างอยู่บนจอ เลนส์ยังจ่ออยู่ที่กระดาษสีเหลืองซีดในตู้กระจก โฉนดสวนลำไยของปู่ แผ่นบนสุดในแฟ้มพลาสติกใส มือถือมือสองเครื่องนี้เพิ่งถอยมาเมื่อวาน ยังไม่ทันได้ตั้งค่าอะไรสักอย่าง

เขาหันขวับไปทางเก้าอี้หวาย

ปู่บุญมาลืมตาขึ้นช้า ๆ

ตาฝ้าฟางคู่นั้นจ้องมาที่เขาไม่กะพริบ ลูกประคำไม้ในมือปู่หยุดนิ่งค้างกลางเม็ด

เก่งซ่อนโทรศัพท์ไว้ข้างหลัง หูฟังข้างหนึ่งหลุดจากหู ร่วงลงไปห้อยอยู่ที่คอฮู้ดตัวโคร่ง

“ปะ...ปู่ตื่นแล้วเหรอครับ” เขาพูดเร็วจนลิ้นพันกัน “ผมเก่งไง ผม ผมเอาขนมมาฝากปู่”

เขาชี้ไปที่กล่องกระดาษสีน้ำตาลบนโต๊ะ ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วไข่เค็มสิบสองลูก ต่อคิวซื้อมาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าก่อนขึ้นรถทัวร์ กลิ่นเนยกับไข่เค็มลอยออกมาจากรอยฉีกของกล่อง ปนกับกลิ่นลูกเหม็นฉุน ๆ ที่ยังค้างอยู่ตรงประตูตู้ที่เขาเพิ่งเปิด

ปู่ไม่มองกล่องขนม

ปู่มองหน้าเขา แล้วยิ้มกว้างจนตาหยี

“ไอ้ด่าง”

เก่งยืนนิ่ง

“มา ๆ ไอ้ด่าง” ปู่ตบเข่าตัวเองเปาะ ๆ สองที “มาหาข้า หายไปไหนมาตั้งนาน”

ไอ้ด่าง

หมาไทยหูตั้ง ขนขาวด่างดำเป็นวงที่ตาซ้าย นอนใต้ถุนบ้านหลังนี้มาตั้งแต่เขายังเดินไม่แข็ง ตายตอนเขาอายุสิบสอง พี่โจ้ขุดหลุมให้ใต้ต้นลำไยต้นแรก ส่วนเขานั่งร้องไห้อยู่ข้างหลุมจนมืด

“ปู่ ผมเก่งครับ” เสียงเขาสั่นนิด ๆ “ไม่ใช่หมา”

ปู่เอื้อมมือมาขยี้หัวเขา นิ้วผอม ๆ เกาลงไปที่ผมปลายทองที่เพิ่งกัดสีมาเมื่อเดือนก่อน

“ขนแกเปลี่ยนสีอีกแล้ว” ปู่ทำปากจุ๊ ๆ “ไปคุ้ยขี้เถ้าที่ไหนมา ไปขุดคุ้ยของใครเขามาอีกล่ะ หือ”

เก่งกลืนน้ำลาย

โทรศัพท์ในมือข้างหลังสั่นครืดหนึ่งครั้ง เขาก้มลอบมอง

แจ้งเตือนยอดค้างชำระ 1,284,500 บาท เหลือ 6 วัน

ข้อความใต้ลงมาเป็นของเบอร์ที่เขาไม่เคยบันทึกชื่อ

ส่งรูปโฉนดมา แล้วจะยืดให้อีกเดือน

หกวัน เก่งคิด แล้วกดปิดจอ แค่ส่งรูป ไม่ได้เอาโฉนดไปไหนเลยสักแผ่น

“ไอ้ด่างเอ๊ย” ปู่ยังเกาหัวเขาไม่หยุด เสียงอ่อนลงจนเหมือนกล่อมเด็ก “แกเห่าเก่ง แต่ไม่เคยกัดคนในบ้านเนาะ”

เก่งยืนตัวแข็ง มือที่ถือโทรศัพท์เย็นเฉียบ

แล้วเสียงเครื่องยนต์ก็คำรามเข้ามาในลานบ้าน ล้อรถบดกรวดดังกรอบแกรบ

เขารู้จักเสียงรถคันนี้

“พี่ภพ”

โจ้ได้ยินเสียงรถตอนกำลังล้างมืออยู่ที่โอ่งหลังบ้าน

ตั้งแต่บ่ายเขาโรยสารเร่งดอกแปลงสาม เป็นวงรอบทรงพุ่มทีละต้น ห่างโคนออกมาศอกหนึ่ง แล้วรดน้ำตามให้ซึมลงดิน ต้องเสร็จก่อนฝนหมด ไม่งั้นปีหน้าลำไยแปลงนั้นจะออกดอกไม่พร้อมกัน ผงขาวยังติดซอกเล็บ ล้างสบู่สองรอบก็ไม่ออก ส่วนกลิ่นขี้ไก่ที่หว่านแปลงสองไว้ตั้งแต่เช้ายังติดหลังมือ

เขาเช็ดมือกับกางเกง เดินขึ้นบันไดหลังบ้านเข้าห้องโถง

ก้าวแรกที่เข้าไป เขาเห็นสามอย่างพร้อมกัน

เก่งยืนอยู่ข้างเก้าอี้หวาย มือข้างหนึ่งไพล่หลัง ริมฝีปากไม่มีสี เหงื่อซึมเป็นวงตรงขอบฮู้ด

ประตูตู้กระจกแง้มอยู่หนึ่งนิ้ว

และภพยืนอยู่ที่ธรณีประตู แฟ้มเอกสารสีดำหนีบรักแร้ โทรศัพท์ในมือ นาฬิกาเรือนหนักบนข้อมือสะท้อนแดดบ่ายคล้อย

โจ้เดินผ่านตู้ไปเงียบ ๆ ใช้หลังมือดันประตูกระจกปิด เสียงแม่เหล็กดังแกร๊กเบา ๆ

เก่งหันมามองเขา แล้วรีบหลบตา

“อ้าว ไอ้เก่ง” ภพเลิกคิ้ว “ใครเรียกแกมา”

“ผมกลับบ้านตัวเอง ต้องมีคนเรียกด้วยเหรอพี่”

“บ้านตัวเอง” ภพหัวเราะสั้น ๆ ในลำคอ “สงกรานต์สามปีไม่เห็นหัว พอได้ข่าวว่าปู่จำใครไม่ได้ ขึ้นรถทัวร์มาทันทีเลยนะ”

“พี่ก็ขับรถมาอาทิตย์ละรอบเหมือนกันแหละ”

“ผมมาทำงาน” ภพวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ข้างกล่องขนมเปี๊ยะ เปิดออกให้ทุกคนเห็น “ผมคุยกับสถานดูแลผู้สูงอายุแถวบ้านผมแล้ว มีพยาบาลยี่สิบสี่ชั่วโมง มีหมอมาตรวจทุกเช้า ห้องพักปู่หันออกสวน ปู่ชอบสวนไม่ใช่เหรอ”

กระดาษแผ่นแรกในแฟ้มเป็นใบเสนอราคา ตัวเลขค่าห้องรายเดือนพิมพ์ตัวหนา

แผ่นที่สองมีช่องให้เซ็นชื่อ ผู้ดูแลหลัก

เก่งชะโงกไปมอง แล้วยืดตัวขึ้น

“ผมจะย้ายกลับมาอยู่ดูแลปู่เอง” เขาพูดเร็วจนเหมือนท่องมา “ทำงานออนไลน์ที่ไหนก็ได้ ปู่ไม่ต้องไปอยู่กับคนแปลกหน้า”

ภพหันมามองน้องคนเล็กช้า ๆ

“แกจะเอาอะไรดูแล”

“ก็ผม...”

“ได้ข่าวว่าเหรียญที่แกเล่นมันร่วงไปเก้าสิบเปอร์เซ็นต์” ภพพูดเสียงเรียบ เหมือนอ่านราคาบ้านให้ลูกค้าฟัง “ค่าห้องแกยังค้างเจ้าของหอสองเดือน แล้วจะมาดูแลคนแก่ความจำเสื่อม”

ใบหน้าเก่งแดงเรื่อขึ้นมาถึงใบหู

เขาอ้าปากจะเถียง แล้วปิดลง ตาเหลือบหาที่ลง แล้วไปหยุดที่โจ้

“อย่างน้อย” เก่งพูดเสียงแหบ “ผมก็ไม่ได้อยู่บ้านเฉย ๆ สิบปีแบบพี่โจ้”

ห้องเงียบไปหนึ่งจังหวะ

ภพยิ้มมุมปาก ราวกับลูกค้าเพิ่งพูดตัวเลขที่เขารออยู่พอดี

“นั่นแหละที่ผมจะพูด” ภพหันมาหาโจ้เต็มตัว “สิบปี ไม่มีปัญญาทำอะไร นอกจากเกาะปู่กิน ไอ้เก่งมันยังไปลองล้มลองเจ็บข้างนอก แกล่ะ ล้มครั้งเดียวแล้วนอนแช่อยู่ตรงนี้”

โจ้ไม่พูด

เขาก้มมองมือตัวเอง เล็บดำ ๆ ที่ยังมีผงขาวติดซอก แล้วเอามือนั้นไปหยิบกาน้ำชาบนถาดข้างเสา

เก่งก้มหน้ามองพื้นไม้ ปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวถูกันไปมา

โจ้เหลือบเห็นริมฝีปากน้องขยับเป็นคำว่า ขอโทษ ไม่มีเสียงออกมาสักแอะ

“ไอ้ด่าง!”

เสียงปู่ดังลั่น ทุกคนสะดุ้ง

ปู่หยิบขนมเปี๊ยะลูกหนึ่งออกจากกล่อง ชูขึ้นสูงเหนือหัว ยื่นไปทางเก่ง

“นั่ง!”

เก่งงอเข่าลงไปครึ่งหนึ่ง แล้วรีบยืดกลับขึ้นมา

ภพหลับตา บีบสันจมูก

“ปู่ครับ นั่นไอ้เก่ง หลานปู่”

“ไอ้เก่ง?” ปู่ทำหน้างง มองขนมในมือ มองเก่ง แล้วหันไปมองภพ หรี่ตา “แล้วไอ้ด่างข้าไปไหน ใครเอามันไป แกใช่ไหม ไอ้หนุ่มขายล็อตเตอรี่”

“ผมไม่ได้ขายล็อตเตอรี่ครับปู่”

“มาบ้านข้าทุกอาทิตย์ ไม่ขายล็อตเตอรี่แล้วขายอะไร” ปู่ส่ายหน้า แล้วยัดขนมเปี๊ยะใส่มือเก่ง “เอ้า ไอ้ด่าง กินซะ อย่าไปกินของที่คนขายล็อตเตอรี่ให้ มันวางยาหมาตายมาทั้งซอยแล้ว”

เก่งกำขนมเปี๊ยะไว้ในมือ มุมปากกระตุกขึ้น แล้วขอบตาก็แดง

ภพเม้มปากจนเป็นเส้นตรง

“เห็นไหม” เขาชี้ไปที่ปู่ แต่สายตามองโจ้ “นี่คือสิ่งที่แกดูแลมาสิบปี”

โจ้รินชาร้อนลงถ้วยเคลือบใบเก่า แล้วหยิบขนมเปี๊ยะอีกลูกออกจากกล่อง

“ปู่กินขนมเปี๊ยะทั้งลูกไม่ได้ครับ” เขาพูดเบา ๆ ไม่ได้หันไปหาใคร “ฟันกรามซี่ล่างข้างซ้ายโยก เคี้ยวของเหนียวแล้วปวดไปทั้งคืน”

เขาบิขนมเป็นชิ้นเล็ก จุ่มลงในชาร้อนนับหนึ่งถึงสาม ให้แป้งนุ่มพอแต่ไม่เละ แล้วยื่นไปที่ปากปู่

ปู่อ้าปากรับ เคี้ยวด้วยฟันข้างขวา พยักหน้าหงึก ๆ

“ไส้ไข่เค็ม” ปู่ว่า “ข้าชอบ”

เก่งมองขนมในมือตัวเอง แล้วมองกล่องบนโต๊ะ

เขาวางขนมเปี๊ยะลูกนั้นคืนลงกล่องเงียบ ๆ

ภพยกข้อมือดูนาฬิกา แล้วถอนหายใจยาว

“ข้าวต้ม ชาร้อน ขนมจุ่มน้ำ” เขาปิดแฟ้มดังปึก “แกเก่งแต่เรื่องเลี้ยงเด็ก ไอ้โจ้”

โทรศัพท์ในมือภพดังขึ้น เขามองชื่อบนจอ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ไหล่ยืด เสียงสูงขึ้นครึ่งเสียง

“ครับพี่ ครับ ผมอยู่ที่สวนพอดีเลย”

เขาเดินไปทางบันไดหน้าบ้าน ผ่านตู้กระจก แล้วฝีเท้าช้าลงครึ่งก้าว

ตาภพเหลือบลงไปที่แผ่นกระดาษสีเหลืองซีดในแฟ้มพลาสติกใส ค้างอยู่ตรงนั้นหนึ่งวินาทีเต็ม

ประตูห้องนอนปิดลงตอนเก่งเข้าห้องน้ำ เสียงน้ำจากฝักบัวดังซ่าลอดผนังมาจาง ๆ

ปู่หยิบสมุดปกแดงออกจากใต้กองผ้าขาวม้าในตู้ไม้สัก นั่งลงที่ขอบเตียง ดินสอแหลมเปี๊ยบอยู่ในมือที่ไม่สั่นเลยสักนิด

ภพ วันที่ 8: พาใบเสนอราคาบ้านพักคนชรามา ช่องเซ็นชื่ออยู่หน้าสอง

ปู่เว้นบรรทัด แล้วเขียนช้าลง

เก่ง วันที่ 8: เอาขนมมาฝาก ไส้ไข่เค็มที่ข้าชอบ

เอากล้องมาด้วย ถ่ายโฉนด

ดินสอหยุดนิ่งอยู่เหนือกระดาษนาน

โจ้นั่งพิงผนังอยู่บนพื้นไม้ข้างเตียงเหมือนทุกเย็น กลิ่นยาหม่องลอยมาจากโต๊ะหัวเตียง

“ปู่เห็นด้วยเหรอครับ”

ปู่เคาะปลายดินสอกับปกสมุดสองที “เสียงมันดังเสียขนาดนั้น ข้าแกล้งหลับ ไม่ได้หูหนวก”

โจ้ลูบหน้า ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง

“ผมว่าเก่งมันคงมีเรื่อง ปู่อย่าเพิ่ง...”

“ข้ายังไม่ได้ตัดสินอะไรทั้งนั้น” ปู่วางดินสอลงในร่องสมุด “แกก็อย่าเพิ่งไปถามมัน”

“ทำไมล่ะครับ”

ลูกประคำในมือปู่เลื่อนไปทีละเม็ด

“ถ้าแกถาม มันจะรู้ว่ามีคนเห็น คนที่รู้ว่ามีคนดูอยู่ ทำดีให้ดูได้ทุกคน ข้าอยากรู้ว่าตอนไม่มีใครดู มันจะทำอะไร”

โจ้นิ่งไป

เขาคิดถึงภพ ถ้ารู้ว่ามีใครแอบถ่ายโฉนด ภพจะเอาเรื่องนี้ไปเล่าต่อทั้งตระกูล แล้วชี้นิ้วมาที่คนคนเดียวที่อยู่ใกล้ตู้ทุกวัน

เขาเงียบ

ปู่ลูบปกสมุดสีแดง มือที่มีรอยตกกระไล่ไปตามขอบปก

“รู้ไหมทำไมข้าเรียกมันว่าไอ้ด่าง”

“เพราะผมทองมันคล้ายขนหมาเหรอครับ”

ปู่หัวเราะในคอ แล้วเงียบลง

“ตอนไอ้ด่างตาย มันร้องไห้อยู่ข้างหลุมจนมืด แกจำได้ไหม แกขุดหลุมเสร็จ มือพองไปหมด แล้วแกก็นั่งเป็นเพื่อนมันจนยุงกินหัวแดงทั้งสองคน”

โจ้จำได้

เขาจำได้ด้วยว่าเก่งเอาหมวกไหมพรมของตัวเองคลุมหัวหมาก่อนกลบดิน เพราะกลัวไอ้ด่างหนาว

ปู่ใช้นิ้วโป้งกดเม็ดลูกประคำค้างไว้

“วันนี้พอข้าเรียกชื่อนั้น มันหน้าเสีย หมาตายมาสิบสี่ปี ยังหน้าเสียได้ หัวใจมันยังอยู่”

ปู่หยิบดินสอขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเติมท้ายบรรทัดของเก่ง ตัวหนังสือเล็กกว่าเดิม

ยังจำไอ้ด่างได้

แล้วปู่ก็ปิดสมุด ยื่นมือมาคว้ามือหลานคนกลางขึ้นมาดม

“เหม็นขี้ไก่” ปู่ย่นจมูก “ไปขัดเล็บซะก่อนกินข้าว ผงขาวนั่นด้วย กินเข้าไปได้ตายก่อนข้า”

“ล้างแล้วสองรอบครับปู่”

“ล้างสามรอบ”

โจ้หลุดยิ้ม

ปู่ไม่ยอมปล่อยมือเขา นิ้วโป้งที่แห้งกร้านลูบผ่านรอยด้านตรงโคนนิ้วชี้ รอยที่ได้มาจากด้ามกรรไกรตัดกิ่งมาสิบปี

“มันว่าแกอยู่เฉย ๆ” ปู่พูดเสียงต่ำ “มือคนอยู่เฉย ๆ ไม่ด้านขนาดนี้หรอก”

โจ้ไม่ตอบ ก้มมองมือสองมือที่ประกบกันอยู่บนผ้าห่มลายดอกสีซีด

เสียงภพลอยมาจากนอกหน้าต่าง ไกล ๆ เป็นช่วง ๆ ตามลม

...หกสิบไร่ครับ...

ปู่ปล่อยมือเขา ลูกประคำในมืออีกข้างหยุดหมุน

“อีกสี่สิบสามวัน” ปู่ว่า แล้วพยักพเยิดไปทางหน้าต่าง “ไปดูซิ มันคุยกับใคร”

เงาสปริงเกอร์ทอดยาวพาดร่องดินแปลงสาม แดดเย็นเหลืออยู่แค่ยอดลำไย

โจ้เดินเลียบแปลงด้วยรองเท้าบู๊ตยาง มือถือประแจตัวเล็กไว้ทำทีเป็นมาไล่ดูหัวสปริงเกอร์ วาล์วตัวที่สี่ตรงหัวแปลงรั่วซึมมาตั้งแต่อาทิตย์ก่อน น้ำหยดลงดินเป็นจังหวะติ๋ง ๆ

กลิ่นขี้ไก่จากแปลงสองลอยมากับลม ปนกลิ่นใบลำไยแห้งที่มีคนเผาอยู่สวนข้าง ๆ

จักจั่นร้องระงมเต็มสวน

เสียงภพดังมาจากหลังต้นลำไยต้นใหญ่สามต้นข้างหน้า

โจ้หยุดเดิน

ภพยืนหันหลังให้เขา เสื้อสูทสีน้ำเงินพาดอยู่บนกิ่งไม้ แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นถึงศอก มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู อีกข้างเท้าเอวไว้

ปลายรองเท้าหนังมันวับของเขาเลอะดินแดงไปครึ่งข้าง

“ขอโทษครับพี่ สายหลุด ในสวนสัญญาณไม่ค่อยดี” ภพพูดเร็ว เสียงแบบเดียวกับที่ใช้ตอนพาลูกค้าดูบ้าน “ติดถนนลาดยางครับ ด้านทิศเหนือทั้งแนว ไฟฟ้า ประปาถึงหน้าสวน ทำโครงการบ้านจัดสรรได้สบาย”

เขาเงียบฟังปลายสาย

“เรื่องโฉนด ผมดูมาแล้ว ไม่มีภาระ ไม่ติดจำนอง”

โจ้กำประแจในมือแน่นขึ้น

ดูมาแล้ว เขาคิด ดูตอนไหน

ภพหันข้างนิดหนึ่ง แสงเย็นจับใบหน้าครึ่งซีก เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา นิ้วโป้งลูบหน้าปัดไปมาสองสามที

“เจ้าของเหรอครับ” ภพหัวเราะเบา ๆ “ไม่มีปัญหาครับพี่ เจ้าของตอนนี้วาดรูปไก่แทนลายเซ็นแล้ว”

ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง

ภพพยักหน้าตาม ทั้งที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น

“ไม่ต้องห่วงครับ คนในบ้านเหลือแต่ไอ้ขี้แพ้คนเดียว มันขวางอะไรไม่ได้หรอก”

โจ้ยืนนิ่งอยู่หลังต้นลำไย น้ำจากวาล์วที่รั่วหยดใส่ปลายบู๊ตเขา ติ๋ง ติ๋ง

ภพสูดลมหายใจลึก ยืดอกขึ้น แล้วพูดประโยคถัดมาช้า ชัด ทีละคำ

“สวนหกสิบไร่ ราคานี้ได้ครับ”

เขาเว้นจังหวะ

“อีกเดือนเดียว ผมได้ลายเซ็นแน่”

โจ้ถอยหลังหนึ่งก้าว

ใบลำไยแห้งใต้พื้นบู๊ตแตกดังกร๊อบ

จักจั่นทั้งสวนเงียบไปพร้อมกัน

ภพลดโทรศัพท์ลงจากหู หันขวับมาทางแถวลำไย สายตาไล่ผ่านลำต้นทีละต้น แล้วหยุดอยู่ที่ต้นที่โจ้ยืนอยู่ข้างหลัง

“ใครอยู่ตรงนั้น”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction