Langsung ke konten
MIRARAMA
เขาส่งฉันติดคุกแทน วันนี้ฉันกลับมาตรวจบัญชีเขา

Chapter 3

สองร้อยสิบสี่ใบ

This novel is available in Thai only for now.

สมุดทะเบียนปกแข็งสีดำกระแทกลงบนโต๊ะเหล็ก เสียงปึกดังจนแฟ้มที่ซ้อนสูงจรดเพดานสั่นทั้งแถว

“เอกสารทุกแผ่นในห้องนี้ ต้องมีลายเซ็นสองคน” คุณศิริว่า

“ลายเซ็นเดียว เท่ากับไม่มีอยู่จริง”

นิ้วชี้ของหัวหน้าทีมกดลงบนหน้าแรกของสมุด ตรงช่องว่างสองช่องท้ายตาราง ผู้ลงทะเบียน 1 กับ ผู้ลงทะเบียน 2 เล็บตัดสั้นกุดจนเห็นเนื้อชมพู

อรมองช่องว่างสองช่องนั้น

แล้วมองขึ้นไปที่ผนังทั้งสามด้าน

ห้องตรวจสอบชั้นยี่สิบไม่มีหน้าต่าง มีแต่ชั้นเหล็กสีเทาตั้งชิดผนัง แฟ้มสันดำเรียงเบียดกันจนชั้นบนสุดแตะฝ้าเพดาน สันทุกเล่มติดฉลากพิมพ์ใหม่ ปี ไตรมาส เลขกล่อง

กลิ่นกาวจากฉลากยังไม่จาง ปนกับกลิ่นฝุ่นกระดาษที่ลอยลงมาทุกครั้งที่แอร์เป่า

เครื่องพิมพ์ฉลากบนโต๊ะมุมห้องคายแถบสติกเกอร์ออกมาอีกแผ่น เสียงซี่ ๆ สั้น ๆ

“กฎมีสามข้อ” คุณศิริยกนิ้วขึ้นทีละนิ้ว “หนึ่ง ไม่มีใครเปิดแฟ้มคนเดียว สอง ไม่มีเอกสารออกจากห้องนี้ สาม ทุกการค้นพบต้องจดเวลา นาทีด้วย ไม่ใช่แค่ชั่วโมง”

ผู้ตรวจอีกสี่คนในทีมพยักหน้าพร้อมกัน

“จับคู่ตามนี้” คุณศิริยกแฟ้มรายชื่อขึ้นอ่านผ่านแว่นที่ห้อยสายคล้องคอ “คู่โต๊ะหน้า กล่องหนึ่งถึงยี่สิบ คู่โต๊ะกลาง ยี่สิบเอ็ดถึงสี่สิบ”

เธอพลิกหน้า

“อรอุมา คู่กับต้น กล่องสี่สิบเอ็ดเป็นต้นไป”

ชายหนุ่มที่ยืนใกล้ประตูที่สุดเงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ต เสื้อเชิ้ตขาวพับแขนถึงข้อศอก สายคล้องบัตรสีน้ำเงินห้อยบัตรพนักงานที่รูปถ่ายยังดูใหม่กว่าเจ้าของ

“หัวหน้าครับ” ต้นพูด “ผมขอคู่กับคนอื่นได้ไหมครับ”

ห้องเงียบ เหลือแต่เสียงแอร์

“เหตุผล” คุณศิริว่า

“คุณอรอุมาเคยเป็นจำเลยในคดีของบริษัทนี้ครับ” ต้นพูดตรง ๆ ไม่เลี่ยงคำ ไม่หันมองอร “ถ้าเอกสารชิ้นไหนหายหรือถูกแก้ ผมไม่อยากเป็นคนเซ็นชื่อคู่”

“นั่นแหละเหตุผลที่ให้คู่กับคุณ”

ต้นอ้าปาก แล้วหุบ

“คนที่ไม่ไว้ใจเธอ จะนับละเอียดกว่าคนอื่น” คุณศิริปิดแฟ้มรายชื่อ “ถ้ามีอะไรหาย คุณจะเป็นคนแรกที่เห็น ไปทำงาน”

กล่องสี่สิบเอ็ดอยู่ชั้นล่างสุดของแถวในสุด

อรเดินไปถึงก่อน แต่ไม่แตะ

ต้นตามมาถึงทีหลัง วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะพับข้างชั้น แล้วยืนกอดอก สายตาจับอยู่ที่กล่อง ไม่ใช่ที่เธอ

“ผมอ่านคำพิพากษาคดีคุณเมื่อคืนครับ” เขาว่า “สามสิบสองหน้า”

“สามสิบสี่ค่ะ” อรตอบ “รวมบัญชีเอกสารแนบท้าย”

ต้นกะพริบตาสองครั้ง

“ผมไม่ได้อ่านเพื่อจะเชื่อหรือไม่เชื่อนะครับ” เขาพูดต่อ เร็วขึ้นนิดหนึ่ง แบบคนที่ซ้อมประโยคมาแล้วถูกขัดจังหวะ “ผมอ่านเพราะชื่อผมจะอยู่ข้างชื่อคุณทุกหน้า นี่คดีใหญ่คดีแรกของผม ผมไม่อยากให้มันล้มเพราะใครคนหนึ่งในทีม”

“ฉันก็ไม่อยากค่ะ”

“งั้นตกลงกันข้อเดียวครับ” ต้นชี้ไปที่กล่อง “คุณไม่แตะเอกสารก่อนผมลงทะเบียน”

อรวางฝ่ามือทั้งสองข้างราบลงบนโต๊ะพับ นิ้วกางออก ให้เขาเห็นว่ามือว่าง

ผิวเหล็กเย็นเฉียบ แอร์เป่าลงตรงหลังมือ

มุมห้อง เครื่องพิมพ์ฉลากคายสติกเกอร์อีกแผ่น ซี่ ๆ

“ตกลงค่ะ”

ต้นมองมือเธอนานกว่าที่จำเป็น แล้วก้มลงยกกล่องขึ้นวางบนโต๊ะเอง

ถ้าเขาไม่ไว้ใจฉัน อรคิด ทุกแผ่นที่เขาเซ็น จะไม่มีใครยื่นค้านได้

ลายเซ็นของเธอคนเดียวในห้องนี้มีค่าเท่ากับศูนย์ เธอรู้ดีกว่าใคร

คุณศิริเดินผ่านมาข้างหลัง หยุดตรงระยะที่ได้ยินชัด

“ใบเสร็จเมื่อวาน” หัวหน้าทีมพูดเสียงต่ำ “ลงทะเบียนหรือทิ้ง”

มือของอรยังวางราบอยู่บนโต๊ะ ใบเสร็จพับครึ่งอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ชิดซี่โครงซ้าย

“ยังไม่เกี่ยวกับงานค่ะ”

“ยัง” คุณศิริทวนคำ

“วันที่มันเกี่ยว ฉันจะลงทะเบียนสองคนค่ะ”

คุณศิริมองเธอผ่านขอบแว่นสามวินาที เหมือนเมื่อวาน แล้วเดินต่อไปโดยไม่พูดอะไรอีก

ต้นเหลือบตามองกระเป๋าเสื้อสูทของอร แล้วก้มลงจดอะไรบางอย่างในแท็บเล็ต

เธอไม่ถามว่าเขาจดอะไร

สิบโมงสิบห้า เสียงล้อรถเข็นเอียดอาดดังมาจากทางเดิน

พนักงานฝ่ายบัญชีของวิชัยกรุ๊ป ผู้หญิงผมรวบตึงในชุดยูนิฟอร์มสีครีม เข็นรถเข็นเหล็กสองชั้นเข้ามา บนรถมีกล่องกระดาษลูกฟูกซ้อนกันสี่ชั้น มุมกล่องล่างสุดยุ่ยเป็นขุย

กลิ่นตามรถเข็นเข้ามาก่อนตัวคน

กลิ่นอับชื้นของกระดาษที่เคยอยู่ใต้ดิน ปนลูกเหม็นจนแสบจมูก

ต้นยกหลังมือขึ้นปิดจมูกครึ่งหนึ่ง

อรไม่ขยับ เธอเคยนอนในห้องที่กลิ่นแรงกว่านี้มาสามปี

“ส่วนที่เหลือจากห้องเก็บเอกสารค่ะ” พนักงานวางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะพับ ใบส่งมอบเอกสาร พิมพ์ตารางสองหน้า มีตราประทับฝ่ายบัญชีสีน้ำเงินมุมขวาบน “ครบตามรายการค่ะ เซ็นรับตรงนี้นะคะ”

“ยังเซ็นไม่ได้ครับ” ต้นว่า “ต้องนับก่อน”

พนักงานยิ้มแบบคนถูกสั่งให้ยิ้ม แล้วถอยไปยืนชิดผนัง

ต้นหยิบใบส่งมอบขึ้นมา อ่านบรรทัดแรก

“ปีที่หนึ่ง ไตรมาสหนึ่ง กล่องสี่สิบเอ็ด”

อรอ่านฉลากข้างกล่องบนรถเข็น “ปีที่หนึ่ง ไตรมาสหนึ่ง กล่องสี่สิบเอ็ดค่ะ”

ต้นดึงกล่องลงมา เปิดฝา นับแฟ้มด้วยนิ้ว พึมพำตัวเลขทีละเล่ม

“หก”

“หกค่ะ”

เขาเซ็นชื่อในช่องแรกของสมุดทะเบียน ลายเซ็นตัวโต หัวตัว ต ตวัดสูง แล้วเลื่อนสมุดมาตรงหน้าเธอ

อรเซ็นช่องที่สอง ตัวเล็ก ตรง เอียงขวานิดเดียว เธอเขียนเวลากำกับข้าง ๆ 10:19

ต้นมองตัวเลขเวลานั้น แล้วก้มดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง

สิบโมงสิบเก้าจริง

กล่องที่สองเหมือนกล่องแรก กล่องที่สามเหมือนกล่องที่สอง

ต้นอ่าน อรทวน ต้นนับ อรทวน ต้นเซ็น อรเซ็น

ถึงกล่องที่เจ็ด เขาเลิกปิดจมูก

ถึงกล่องที่สิบ เขาเริ่มอ่านเร็วขึ้น

ถึงกล่องที่สิบสอง อรทวนเลขกล่องก่อนเขาจะอ่านจบบรรทัด ต้นชะงักครึ่งวินาที แล้วนับต่อ ไม่ได้ว่าอะไร

“ปีที่สาม ไตรมาสสาม กล่องห้าสิบสี่” ต้นอ่าน

“ปีที่สาม ไตรมาสสาม กล่องห้าสิบสี่ค่ะ”

กล่องนี้มุมล่างยุ่ยหนักกว่ากล่องอื่น ด้านข้างมีคราบสีน้ำตาลเป็นเส้นตรงแนวนอน สูงจากก้นกล่องราวฝ่ามือ

ต้นยกมันลงวางบนโต๊ะอย่างระวัง เปิดฝา ข้างในมีแฟ้มห่วงสันกว้างเล่มเดียว

“หนึ่ง”

“หนึ่งค่ะ”

เซ็น เซ็น 10:41

ต้นเลื่อนนิ้วลงบรรทัดถัดไปบนใบส่งมอบ

แล้วนิ้วนั้นหยุด

บรรทัดนั้นไม่มีเลขกล่อง มีแต่ตัวหนังสือพิมพ์เอียง

ปีที่ 3 ไตรมาส 4 — เสียหายจากเหตุน้ำท่วมห้องเก็บเอกสาร ไม่สามารถส่งมอบได้ (ตามหนังสือรับรองแนบ)

ต้นพลิกไปหน้าสอง หนังสือรับรองความเสียหายถูกเย็บแนบไว้ด้านหลัง กระดาษหัวบริษัท ข้อความสามบรรทัด ลายเซ็นผู้อนุมัติหนึ่งลายเซ็น ใต้ลายเซ็นพิมพ์ชื่อ

ภาคิน — ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน

นิ้วโป้งของอรเลื่อนไปกดขอบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง ข้อความที่เขาพิมพ์แล้วยกเลิกเมื่อคืน ยังค้างอยู่ในเครื่อง

“ไตรมาสสี่ไม่มีครับ” ต้นพูด หันไปทางพนักงานที่ยืนชิดผนัง “ใช่ไหมครับ”

“ค่ะ” พนักงานตอบเร็ว “คุณภาคินฝากบอกว่าเสียหายทั้งกล่องตั้งแต่น้ำท่วมเมื่อสองปีก่อน ถ้าทีมตรวจต้องการอะไรเพิ่ม ให้ติดต่อคุณภาคินโดยตรงค่ะ”

ต้นพยักหน้า หยิบปากกาขึ้นมาจะเขียนหมายเหตุในสมุดทะเบียน

อรยังไม่ละสายตาจากหนังสือรับรองแผ่นนั้น

ไม่ได้มองลายเซ็น

มองตัวเลขเล็กที่สุดตรงมุมล่างของกระดาษ

“คุณต้นคะ” เธอว่า “อ่านวันที่ให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมคะ”

ต้นก้มลงอ่าน ปากขยับตามตัวหนังสือ

แล้วหยุด

“ลงวันที่…เมื่อวานครับ” เขาว่า แล้วเลื่อนนิ้วไปที่บรรทัดจิ๋วมุมล่าง “เวลาพิมพ์จากระบบ สิบสามนาฬิกาห้านาที”

เครื่องพิมพ์ฉลากมุมห้องคายสติกเกอร์อีกแผ่น เสียงซี่ ๆ ดังผิดจังหวะ

“ประชุมเมื่อวานเลิกเที่ยงครึ่งค่ะ” อรพูด

พนักงานฝ่ายบัญชีกำมือข้างลำตัว

“เอกสารที่จมน้ำเมื่อสองปีก่อน” อรวางปลายนิ้วลงข้างหนังสือรับรอง ไม่แตะกระดาษ “เพิ่งมีคนเซ็นรับรองว่ามันจม สามสิบห้านาทีหลังประชุมเลิก”

พนักงานฝ่ายบัญชีกลับไปแล้ว ใบส่งมอบยังไม่มีลายเซ็นรับ

ต้นเขียนหมายเหตุลงในสมุดทะเบียนสองบรรทัด อ่านทวนหนึ่งรอบ ขีดฆ่าคำหนึ่งแล้วเขียนใหม่

ใบส่งมอบระบุ ปี 3 ไตรมาส 4 เสียหาย หนังสือรับรองลงวันที่ 1 วันก่อนส่งมอบ เวลาพิมพ์จากระบบ 13:05 — ยังไม่เซ็นรับ รอหัวหน้าทีม

เขาเลื่อนสมุดมาให้อร

อรอ่านจบ แล้วเซ็นช่องที่สอง ไม่แก้สักคำ

“เมื่อวานหรือสองปีก่อน” ต้นพูด ขณะเดียวกันก็ดึงแฟ้มห่วงสันกว้างออกจากกล่องห้าสิบสี่ “กล่องไตรมาสสี่ก็ไม่มีอยู่ดีครับ เราตรวจของที่ไม่มีไม่ได้”

“ไตรมาสสามยังอยู่นี่คะ”

“ไตรมาสสามไม่ใช่ไตรมาสที่เงินหาย”

“ไม่ใช่ค่ะ” อรว่า “แต่มันคือแฟ้มเล่มสุดท้ายที่ยังอยู่ ก่อนแฟ้มที่หาย”

ต้นมองมือเธอที่ยังว่างอยู่บนโต๊ะ แล้วมองแฟ้มในมือตัวเอง

เขาวางมันลงบนโต๊ะ เปิดปก

กลิ่นลอยขึ้นมาทันที กลิ่นกระดาษที่เคยเปียกแล้วแห้งเอง เหมือนหนังสือพิมพ์ที่ถูกทิ้งตากฝนแล้วเก็บกลับเข้าบ้าน

ขอบล่างของกระดาษทุกแผ่นเป็นแถบสีน้ำตาลอ่อน สูงจากขอบราวสามเซนติเมตร เส้นคราบน้ำเรียบเสมอกันทั้งเล่ม เหมือนมีคนเอาไม้บรรทัดขีด

ใบสำคัญจ่ายแผ่นแรกพิมพ์เลขมุมขวาบน PV 1904

“ตามระบบบัญชีของบริษัทนี้” อรพูดโดยไม่แตะ “ใบสำคัญจ่ายรันเลขต่อเนื่องทั้งปี ไม่ขึ้นใหม่ทุกไตรมาส ห้ามข้ามเลข ห้ามเว้น ใบไหนยกเลิกต้องเย็บไว้ที่เดิมแล้วประทับคำว่ายกเลิก”

“ผมรู้หลักครับ”

“งั้นคุณต้นเปิดไปที่ใบสองพันสองร้อยเจ็ดสิบเอ็ดให้หน่อยค่ะ”

ต้นขมวดคิ้ว “ทำไมใบนั้น”

“เปิดก่อนแล้วค่อยถามดีกว่าค่ะ”

เขาไล่นิ้วโป้งพลิกกระดาษเป็นกลุ่ม ๆ เสียงกระดาษแข็งกรอบดังแกรก ๆ ตามแรงพลิก เลขที่มุมขวาวิ่งผ่านตา สองพันห้าสิบ สองพันร้อยกว่า สองพันสองร้อย

นิ้วเขาหยุดที่ PV 2271

ใบสำคัญจ่ายธรรมดาใบหนึ่ง ค่าซ่อมแอร์ห้องประชุม ลงวันที่สิบสี่สิงหาคม มีลายเซ็นผู้จัดทำ ผู้ตรวจ ผู้อนุมัติครบสามช่อง

“แล้วไงครับ” ต้นถาม

อรไม่ได้มองใบนั้น

เธอมองห่วงเหล็กสามห่วงตรงสันแฟ้ม

“ใบถัดไป” เธอพูดช้า ๆ ชัดทุกพยางค์ “จะเป็นสองพันสี่ร้อยแปดสิบหกค่ะ”

ต้นหัวเราะสั้น ๆ ในคอ “ใบถัดจาก 2271 ก็ต้อง…”

เขาพลิกกระดาษไปหนึ่งแผ่น

แล้วไม่หัวเราะต่อ

PV 2486

ลงวันที่สิบหกสิงหาคม

ต้นพลิกกลับไปใบก่อนหน้า แล้วพลิกมาใบนี้ใหม่ ทำซ้ำสองรอบ เหมือนตัวเลขจะเปลี่ยนเองถ้าเขาดูเร็วพอ

“สองวัน” เขาพึมพำ “สองพันสองร้อยเจ็ดสิบสองถึงสองพันสี่ร้อยแปดสิบห้า”

“สองร้อยสิบสี่ใบค่ะ”

ต้นจิ้มนิ้วนับบนแท็บเล็ต คิดเลขในเครื่องแล้วหันจอดูเองอีกรอบ

สองร้อยสิบสี่

“บริษัทนี้ออกใบสำคัญจ่ายเฉลี่ยวันละสิบใบค่ะ” อรพูดต่อ “สองวันออกสองร้อยกว่าใบไม่ได้ และถ้ามีการยกเลิก ต้องมีใบยกเลิกเย็บไว้ตรงนี้”

เธอชี้ไปที่ห่วงแฟ้มห่วงกลาง ห่างจากเหล็กหนึ่งนิ้ว ไม่แตะ

“คุณต้นลองก้มดูห่วงนี้ใกล้ ๆ ค่ะ”

ต้นก้มลง จนจมูกเกือบชิดสันแฟ้ม

ติดอยู่รอบห่วงเหล็ก คือเศษกระดาษขาดเป็นวงครึ่งเสี้ยว เล็กเท่าเล็บก้อย สองสามชิ้นซ้อนกัน

รอยที่เกิดเวลามีคนกระชากแผ่นกระดาษออกจากห่วง โดยไม่ยอมเสียเวลาเปิดห่วงก่อน

ต้นยืดตัวขึ้นช้า ๆ

“น้ำท่วมอาจทำให้กระดาษเปื่อยหลุดก็ได้ครับ” เขาว่า แต่เสียงไม่หนักแน่นเท่าต้นประโยค

“ถ้าน้ำทำค่ะ” อรว่า “ใบที่หลุดต้องเป็นใบที่เปียกที่สุด”

เธอชี้ไปที่ขอบล่างของ PV 2271 แถบสีน้ำตาลสูงสามเซนติเมตร แล้วชี้ไปที่ขอบล่างของ PV 2486 แถบสีน้ำตาลสูงสามเซนติเมตร

เท่ากัน

“น้ำขึ้นมาจากพื้นค่ะ ไม่ได้ขึ้นมาจากเลขสองพันสองร้อยเจ็ดสิบสอง”

แอร์บนเพดานเปลี่ยนรอบ เสียงคอมเพรสเซอร์ครางต่ำแล้วเงียบ

“แฟ้มที่หายไม่ได้หายเพราะน้ำค่ะ” อรพูด

“หายตามลำดับเลข”

ต้นยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งยังจับขอบแฟ้ม

เขาไม่พูดอะไรอยู่นาน แล้วดึงสมุดทะเบียนมาตรงหน้า เขียนลงไปทีละบรรทัด ช้ากว่าทุกครั้งตั้งแต่เช้า

แฟ้ม ปี 3 ไตรมาส 3 (กล่อง 54) — ใบสำคัญจ่ายข้ามเลข จาก PV 2271 ไป PV 2486 ขาด 214 ใบ ไม่มีใบยกเลิก พบเศษกระดาษขาดติดห่วงแฟ้ม คราบน้ำระดับเดียวกันทั้งก่อนและหลังช่วงที่ขาด

เขาเซ็นชื่อ หัวตัว ต ตวัดสูงเท่าเดิม

อรเซ็นช่องที่สอง แล้วเขียนเวลา 10:58

ระหว่างรอหมึกแห้ง สายตาของเธอเลื่อนกลับไปที่ PV 2486 ใบที่เปิดค้างอยู่

ช่องผู้รับเงินอยู่ล่างสุดของแผ่น ตรงแถบคราบน้ำพอดี หมึกแตกซึมเป็นปุยฟุ้ง ชื่อบริษัทครึ่งหน้าละลายหายไปกับสีน้ำตาล เหลือให้อ่านได้แค่ท้ายบรรทัด

…จำกัด

กับเลขที่บัญชีปลายทาง สามตัวสุดท้ายยังชัด

…907

อรไม่ต้องอ่านตัวที่เหลือ

เธอเคยไล่เลขบัญชีชุดนี้ในหัวทุกคืน หลังไฟเรือนนอนดับ

ปากกาในมือต้นหยุดอยู่เหนือกระดาษ ทั้งที่เขาเซ็นเสร็จแล้ว

ตั้งแต่เช้า เขามองมือเธอ มองกระเป๋าเสื้อสูทเธอ มองตัวเลขเวลาที่เธอเขียน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเงยหน้าขึ้นมองตาเธอตรง ๆ

“เดี๋ยวนะครับ” ต้นพูดเบา ๆ

“คุณจำเลขใบสำคัญได้ด้วยเหรอ”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction