Langsung ke konten
MIRARAMA
เลขาถูกจับแต่งแทนคู่หมั้นที่หนีไป ไม่มีใครรู้ว่าเลขาคือเจ้าของบริษัท

Chapter 1

คืนนี้เธอคือเบลล์

This novel is available in Thai only for now.

ชุดหมั้นผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวลอยมากระแทกอกน้ำฝน พร้อมไม้แขวนเสื้อที่ยังไม่ทันถอด

“ใส่ซะ” คุณนายอัมพรสั่ง เสียงแหลมก้องห้องแต่งตัว “คืนนี้เธอคือเบลล์”

น้ำฝนมองชุดในมือ มองคินที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู แล้วยิ้มบาง ๆ

“ได้ค่ะ” เธอตอบ “แต่เดือนนี้ขอขึ้นเงินเดือนนะคะ”

สิบห้านาทีก่อนหน้านั้น ทุกอย่างยังเป็นไปตามตารางที่น้ำฝนทำไว้ในแท็บเล็ต

18.00 น. สื่อมวลชนลงทะเบียน ห้องบอลรูมชั้นสาม

18.30 น. คุณคินและคุณเบลล์เดินทางถึง

19.00 น. แถลงข่าวการหมั้นหมาย เครืออัครวงศ์ กับกลุ่มธุรกิจของครอบครัวคุณเบลล์ ประกาศความร่วมมือทางธุรกิจมูลค่าหมื่นล้าน

19.30 น. ถ่ายภาพ

20.00 น. งานเลี้ยงรับรอง

ทุกบรรทัดถูกติ๊กเครื่องหมายถูกสีเขียว จนถึงบรรทัดที่สอง

คุณเบลล์เดินทางถึง

บรรทัดนั้นยังว่าง

เพราะเมื่อหกโมงสิบห้านาที โทรศัพท์ของคินได้รับข้อความสั้น ๆ จากคู่หมั้น

ขอโทษนะคิน ฉันทำไม่ได้ ฉันอยู่ที่สนามบินแล้ว อย่าตามหาฉัน

“มันหนีไปได้ยังไง!” คุณนายอัมพรกรีดเสียงจนช่างแต่งหน้าสองคนสะดุ้ง “นักข่าวเต็มห้องข้างนอก! พ่อของเบลล์ยังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ!”

ห้องแต่งตัวหลังเวทีกว้างไม่ถึงยี่สิบตารางเมตร โต๊ะเครื่องแป้งติดไฟเรียงรอบกระจก ราวแขวนชุดราตรีสามชุดที่เบลล์เลือกไว้ กลิ่นสเปรย์ฉีดผมกับดอกกุหลาบในแจกันลอยฟุ้ง

คุณนายอัมพรเดินวนไปมาในชุดสูทผ้าไหมสีบานเย็น เข็มกลัดเพชรเม็ดใหญ่บนอกสะท้อนแสงไฟจนแสบตา ผมเซ็ตทรงสูงไม่ขยับแม้เธอจะสะบัดหน้าแรงแค่ไหน

คินยืนพิงผนัง เนกไทสีกรมท่าถูกดึงคลายลงมาครึ่งหนึ่ง ผมที่เสยเรียบไว้เริ่มหลุดลงมาปรกหน้าผาก ซีอีโอที่ขึ้นปกนิตยสารธุรกิจสามฉบับในปีนี้ ดูเหมือนเด็กผู้ชายที่ทำแจกันแตกแล้วรอแม่ตี

“แม่ครับ เรายกเลิกงานเถอะ” เขาพูด “ผมจะออกไปแถลงเอง”

“แถลงว่าอะไร!” คุณนายอัมพรหันขวับ “ว่าลูกชายแม่โดนผู้หญิงทิ้งกลางงานหมั้นเหรอ หุ้นตกพรุ่งนี้เช้า ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่ไม่เคยโผล่หน้าจะคิดยังไง ประชุมผู้ถือหุ้นอีกหกสิบวันเขาจะต่อสัญญาให้ลูกหรือเปล่า แม่ไม่ยอมให้ใครหัวเราะเยาะตระกูลเราเด็ดขาด”

น้ำฝนยืนอยู่มุมห้อง ถือแท็บเล็ตแนบอก ทำหน้าที่ที่ทำได้ดีที่สุดมาสองปี

ล่องหน

เสื้อเบลาส์สีขาว กระโปรงทรงดินสอสีเทา แว่นสายตากรอบบางเสียบไว้บนหัว ผมดำยาวตรงรวบเป็นหางม้าต่ำ เธอเป็นเลขานุการแบบที่ผู้บริหารทุกคนอยากได้ ไม่เคยพลาดนัด ไม่เคยลืมเอกสาร ไม่เคยมีความเห็นส่วนตัว

ไม่เคยมีใครถามความเห็นต่างหาก

“ฉันจะโทรหาพ่อของเบลล์ค่ะ” น้ำฝนพูดขึ้นเรียบ ๆ “แล้วร่างแถลงการณ์ขอเลื่อนงานด้วยเหตุผลด้านสุขภาพ นักข่าวจะได้ไม่—”

“เงียบ”

คุณนายอัมพรหยุดเดิน แล้วหันมามองน้ำฝนเป็นครั้งแรกในคืนนั้น

มองนานจนน้ำฝนรู้สึกเหมือนเป็นสินค้าบนชั้นวาง กวาดตาจากหัวจรดเท้า วัดส่วนสูง วัดรูปร่าง วัดสีผิว

“ส่วนสูงพอ ๆ กัน” คุณนายอัมพรพึมพำกับตัวเอง “ผมยาวเหมือนกัน นักข่าวยังไม่เคยเห็นหน้าเบลล์ชัด ๆ บ้านนั้นหวงลูกสาวไม่เคยให้ออกสื่อ”

“แม่” คินลุกขึ้นยืนตรง “แม่จะทำอะไร”

แต่คุณนายอัมพรเดินไปที่ราวแขวนชุดแล้ว เธอดึงชุดสีชมพูกลีบบัวออกมา

“ได้ค่ะ แต่เดือนนี้ขอขึ้นเงินเดือนนะคะ”

ช่างแต่งหน้าคนหนึ่งเผลอหลุดหัวเราะ แล้วรีบปิดปาก

คุณนายอัมพรหน้าแดงก่ำ

“เธอคิดว่าเรื่องนี้ตลกเหรอ”

“ไม่ตลกเลยค่ะ” น้ำฝนพาดชุดไว้บนแขน สีหน้าเรียบเฉยเหมือนกำลังรับคำสั่งให้จองห้องประชุม “ฉันแค่ระบุขอบเขตงานค่ะ การปลอมตัวเป็นคู่หมั้นซีอีโอต่อหน้าสื่อห้าสิบสำนัก ไม่อยู่ในสัญญาจ้างตำแหน่งเลขานุการ ถ้าคุณนายต้องการให้ทำ ต้องมีค่าตอบแทนเพิ่มค่ะ”

คินมองเธอเหมือนเพิ่งเคยเห็นหน้าเลขาของตัวเองเป็นครั้งแรก

“น้ำฝน คุณไม่ต้องทำ”

“ฉันรู้ค่ะ” น้ำฝนตอบ “แต่ถ้าฉันไม่ทำ คุณนายจะลากช่างแต่งหน้าคนนั้นไปใส่แทน และเธอสูงแค่ร้อยห้าสิบห้า นักข่าวดูออกแน่”

ช่างแต่งหน้าคนนั้นพยักหน้าหงึก ๆ ด้วยความโล่งใจ

คุณนายอัมพรสูดลมหายใจลึก

“เท่าไหร่”

“สองเท่าค่ะ”

“ได้ ถ้าคืนนี้ผ่านไปได้” คุณนายอัมพรพูดผ่านไรฟัน แล้วหันไปหาช่างแต่งหน้า “แต่งให้ดูเป็นคุณหนู อย่าให้ใครดูออกว่าเป็นแค่ตัวสำรอง”

ตัวสำรอง

น้ำฝนนั่งลงหน้ากระจก ถอดแว่นออกจากหัว

ถ้าคุณนายรู้ว่าใครเป็นคนเซ็นอนุมัติงบงานแถลงข่าวคืนนี้ เธอคิด คงไม่ใช้คำนั้น

ช่างแต่งหน้าปล่อยผมเธอลงมา ม้วนเป็นลอนใหญ่ ทาลิปสติกสีชมพูกุหลาบ ปัดแก้มอ่อน ๆ ติดขนตาปลอมบาง ๆ

ระหว่างนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงของน้ำฝนสั่นสองครั้ง

เธอเหลือบมองจอใต้โต๊ะ

ข้อความจาก คุณประวิทย์ (ทรัสต์)

คุณน้ำฝนครับ ได้รับหนังสือเรียกประชุมผู้ถือหุ้นประจำปีของอัครวงศ์แล้ว อีก 60 วัน ปีนี้มีวาระต่อสัญญาซีอีโอ ข้อบังคับใหม่ระบุว่าผู้ถือหุ้นรายใหญ่ต้องลงคะแนนด้วยตนเอง ไม่รับมอบฉันทะ คุณจะเปิดตัวไหมครับ

น้ำฝนคว่ำโทรศัพท์ลง

ในกระจก ผู้หญิงที่มองกลับมาไม่ใช่เลขาอีกต่อไป เป็นใครสักคนที่เธอไม่ได้เห็นมานานแล้ว ตั้งแต่วันที่แม่เสีย

ผู้หญิงที่แม่ของเธอทิ้งหุ้นร้อยละห้าสิบเอ็ดของเครืออัครวงศ์ไว้ให้ ผ่านทรัสต์ที่ไม่มีชื่อใครปรากฏ

ผู้หญิงที่เลือกคินเป็นซีอีโอเมื่อสามปีก่อน ด้วยการลงคะแนนเสียงผ่านทนาย

แล้วเดินเข้ามาสมัครงานเป็นเลขาของเขาในอีกหนึ่งปีต่อมา เพื่อดูด้วยตาตัวเองว่าเลือกถูกหรือเปล่า

ยังไม่ถึงเวลา

“เธอ... สวยดีนะ”

คินพูดขึ้นตอนที่น้ำฝนเดินออกมาจากหลังม่าน

ชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวพอดีตัวเหมือนตัดมาให้ คอเสื้อป้ายเฉียงเผยไหปลาร้า กระโปรงยาวจรดข้อเท้าทิ้งตัวเป็นจีบสวย เขามองเธออยู่นาน นานจนลืมเนกไทที่ห้อยค้างอยู่

“คุณพูดเหมือนเพิ่งเคยเห็นหน้าฉันนะคะ” น้ำฝนหยิบเนกไทของเขาขึ้นมา ผูกให้ใหม่ด้วยมือที่คล่องจากการทำมาทุกเช้าก่อนประชุมใหญ่ “สองปี วันละสิบชั่วโมง”

“ผมเห็นแต่หน้าคุณหลังแท็บเล็ต” คินตอบ เสียงเบาลง

“งั้นคืนนี้ก็มองให้คุ้มค่ะ” น้ำฝนดึงปมเนกไทให้แน่น “เพราะพรุ่งนี้ฉันจะกลับไปอยู่หลังแท็บเล็ตเหมือนเดิม”

คินยิ้มออกมา เป็นครั้งแรกในคืนนั้น

แสงแฟลชระเบิดขึ้นทันทีที่ทั้งสองคนก้าวขึ้นเวที

ห้องบอลรูมชั้นสามเต็มไปด้วยนักข่าว กล้องวิดีโอตั้งเรียงเป็นแถว ไมโครโฟนยื่นมาจากทุกทิศ ฉากหลังเวทีเป็นป้ายใหญ่สีทองเขียนว่า อัครวงศ์ กรุ๊ป ร่วมเฉลิมฉลองการหมั้นหมาย

คุณนายอัมพรยืนอยู่ข้างเวที ยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่ใบหน้าจะทำได้ ส่วนมือที่ประสานไว้ด้านหน้ากำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ

“คุณคินครับ ช่วยแนะนำว่าที่เจ้าสาวหน่อยครับ!”

“หันมาทางนี้หน่อยครับคุณผู้หญิง!”

“จะแต่งงานเมื่อไหร่คะ!”

น้ำฝนยิ้มให้กล้อง ยิ้มแบบที่คุณหนูยิ้ม มือคล้องแขนคิน เธอรู้สึกได้ว่าแขนเขาเกร็งไปทั้งแขน

พิธีกรยื่นไมโครโฟนให้คิน

“ขอให้คุณคินแนะนำว่าที่เจ้าสาวอย่างเป็นทางการครับ”

ห้องเงียบลง ทุกเลนส์จับจ้องมาที่เวที

คุณนายอัมพรขยับปากข้างเวที ไม่มีเสียง แต่ทุกคนที่มองอยู่อ่านออก

เบลล์

คินยกไมโครโฟนขึ้น

เขามองหน้าแม่ แล้วหันมามองหน้าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างตัว

“ว่าที่เจ้าสาวของผม” เขาพูดช้า ๆ ชัดเจน “ชื่อน้ำฝนครับ”

ความเงียบตกลงบนห้องบอลรูมหนึ่งวินาทีเต็ม

แล้วแฟลชก็ระเบิดขึ้นพร้อมกันเหมือนพายุ

“เธอทำอะไรลงไป!” คุณนายอัมพรกระชากแขนลูกชายทันทีที่ม่านหลังเวทีปิดลง “คิน! แม่บอกให้พูดว่าเบลล์!”

“เบลล์หนีไปแล้วครับแม่” คินพูดเสียงเหนื่อย ดึงแขนออกจากมือแม่อย่างนุ่มนวล “พรุ่งนี้ถ้าบ้านนั้นออกข่าวว่าลูกสาวอยู่ต่างประเทศ เราจะโกหกต่อยังไง ผมไม่อยากให้น้ำฝนต้องเป็นคนที่โดนชี้หน้าว่าเป็นตัวปลอม”

“แต่ตอนนี้ทั้งประเทศจะรู้ว่าลูกชายแม่จะแต่งกับเลขา!”

“ครับ” คินพยักหน้า “สามเดือน จนกว่าเรื่องนี้จะเงียบ แล้วค่อยประกาศว่าเลิกกันด้วยดี”

คุณนายอัมพรหันมาหาน้ำฝน ดวงตาที่เขียนอายไลเนอร์หนาจ้องเขม็ง

“อย่าคิดว่าใส่ชุดนี้แล้วจะเป็นคุณหนูได้จริง ๆ นะ” เธอพูดเสียงเย็นเฉียบ “เธอเป็นแค่ลูกจ้าง ครบสามเดือนเมื่อไหร่ ฉันจะให้เธอออกจากบริษัท แล้วรับรองว่าไม่มีบริษัทไหนในเมืองนี้รับเธอเข้าทำงาน”

น้ำฝนถอดต่างหูมุกออกทีละข้าง วางลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง

“รับทราบค่ะคุณนาย” เธอตอบเสียงเรียบ แล้วเสริมอีกประโยคหนึ่ง “อ้อ แล้วก็ค่าตอบแทนสองเท่า ฉันจะทำบันทึกส่งฝ่ายบุคคลพรุ่งนี้เช้านะคะ คุณนายเป็นคนอนุมัติเองต่อหน้าพยานสองคน”

ช่างแต่งหน้าทั้งสองคนก้มหน้างุด ไหล่สั่นเพราะกลั้นหัวเราะ

งานเลี้ยงรับรองยังต้องดำเนินต่อ

น้ำฝนยืนข้างคินกลางห้องจัดเลี้ยง ถือแก้วน้ำส้มที่ไม่ได้จิบ ยิ้มให้แขกที่เดินเข้ามาแสดงความยินดีทีละคน ผู้บริหารในเครือ คู่ค้า ภรรยาเจ้าสัว ทุกคนจับมือเธอ ทุกคนมองเธอด้วยสายตาเดียวกัน

สายตาของคนที่กำลังคำนวณว่าผู้หญิงคนนี้มาจากไหน และใช้อะไรปีนขึ้นมา

“เลื่อนขั้นเร็วจังนะหนู”

คุณสมเกียรติ กรรมการบริหารอาวุโสที่อยู่กับเครือมายี่สิบปี เดินถือแก้ววิสกี้เข้ามา หน้าแดงก่ำเพราะแอลกอฮอล์ เขาหันไปพูดกับกลุ่มเพื่อนกรรมการด้วยเสียงดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน

“เมื่อเช้ายังชงกาแฟให้ผมอยู่เลย ตกเย็นเป็นว่าที่สะใภ้ใหญ่ซะแล้ว เลขาสมัยนี้เก่งจริง ๆ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นวง คินหันขวับ แต่น้ำฝนแตะแขนเขาไว้ก่อน

“ขอบคุณที่ชมค่ะคุณสมเกียรติ” เธอยิ้มหวานตามบทคุณหนู “ว่าแต่ใบเบิกค่ารับรองลูกค้าที่ร้านอาหารญี่ปุ่นเมื่อเดือนก่อน สามรอบในสัปดาห์เดียว ยอดรวมสองแสนสี่ ที่ส่งมาให้คุณคินเซ็น ฉันยังหาชื่อลูกค้าในระบบไม่เจอเลยนะคะ พรุ่งนี้รบกวนส่งรายชื่อมาให้ด้วยนะคะ”

คุณสมเกียรติหยุดหัวเราะกลางคัน แก้ววิสกี้ค้างกลางอากาศ

กรรมการคนอื่นค่อย ๆ ถอยห่างจากเขาไปคนละครึ่งก้าว

“แน่นอน... แน่นอน” เขาพึมพำ แล้วเดินหายเข้าไปในฝูงแขก

คินก้มลงกระซิบข้างหูเธอ

“คุณจำได้ทุกใบเลยเหรอ”

“ทุกใบที่ผ่านโต๊ะฉันค่ะ” น้ำฝนจิบน้ำส้มเป็นครั้งแรก “และทุกใบผ่านโต๊ะฉัน”

รวมถึงใบที่คุณไม่เคยเห็นด้วย

รถยนต์สีดำจอดรออยู่ที่ลานจอดใต้ดิน คินเปิดประตูหลังให้เธอเอง ทั้งที่คนขับรถลงมาเตรียมจะเปิดแล้ว

ในรถเงียบ มีแค่เสียงแอร์เบา ๆ กับแสงไฟถนนที่วิ่งผ่านกระจกเป็นจังหวะ

“ทำไมคุณถึงยอม” คินถามในที่สุด “ไม่ใช่เพราะเงินสองเท่าแน่ ๆ ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่คนแบบนั้น”

น้ำฝนมองออกไปนอกหน้าต่าง

เพราะถ้าหุ้นตก คนที่เสียเงินมากที่สุดคือฉัน

เพราะถ้าคุณโดนหัวเราะเยาะ ก็แปลว่าฉันเลือกคนผิด

เพราะคุณเป็นคนเดียวในห้องนั้นที่บอกว่าฉันไม่ต้องทำ

“เพราะพรุ่งนี้เช้าคุณมีประชุมบอร์ดตอนเก้าโมงค่ะ” เธอตอบ “ถ้าคุณมัวแต่ปวดหัวเรื่องข่าว คุณจะพรีเซนต์งบไตรมาสพัง แล้วฉันต้องนั่งแก้สไลด์ให้ถึงตีสาม”

คินหัวเราะออกมาเสียงดัง

แล้วโทรศัพท์ของเขาก็สว่างขึ้นบนเบาะระหว่างพวกเขา

น้ำฝนเห็นชื่อบนจอก่อนที่เขาจะหยิบทัน

เบลล์

คินกดเปิดข้อความ ไฟจากจอสะท้อนบนใบหน้าที่เพิ่งยิ้มอยู่เมื่อครู่ ยิ้มนั้นค่อย ๆ หายไป

เขาหันจอมาให้น้ำฝนดู โดยไม่พูดอะไร

เห็นข่าวแล้ว น้ำฝนเหรอ น่าสนใจดี

ฉันกลับมาแล้วนะคิน

และฉันรู้ด้วยว่าใครถือหุ้นใหญ่ของบริษัทคุณ

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction