Langsung ke konten
MIRARAMA
บ้านผัวเก่าขนทองมาจำนำ ไม่รู้ว่าโรงรับจำนำเป็นของฉัน

Chapter 2

เมียใหม่กับนาฬิกาทอง

This novel is available in Thai only for now.

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

หน้าปัดนาฬิกาทองเรือนโตเคาะลงบนกระจกนิรภัย ข้อมือที่สวมนาฬิกายกค้างไว้ตรงระดับสายตาหงส์ จงใจให้เห็นเม็ดเพชรเล็ก ๆ ที่ล้อมขอบหน้าปัดทุกเม็ด

“เปิดร้านแล้วไม่ใช่เหรอ แม่ฉันรอมาครึ่งชั่วโมงแล้ว”

หงส์ไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าใคร

กลิ่นโคโลญไม้กฤษณาฉุนกึกลอยผ่านช่องสอดของเข้ามา กลบกลิ่นธูปที่ศาลเจ้าที่จนมิด ไพศาลใช้กลิ่นนี้มาตั้งแต่ปีแรกที่แต่งงาน ขวดละเกือบหมื่น จ่ายด้วยเงินที่แม่โอนให้ทุกต้นเดือน

เธอวางปากกาลงข้างสมุดบัญชี

นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาเก้าโมงสี่สิบ

บนม้านั่งไม้ยาว คุณนายสายทองนั่งตัวตรง สองมือกำหูกระเป๋าหนังจระเข้ใบเดิมไว้บนตัก

ท่านมาถึงตั้งแต่ร้านยังไม่ยกประตูเหล็กขึ้นสุด บอกว่าจะขอดูเข็มขัดทองให้เห็นกับตา ว่าร้านไม่ได้แอบสลับของ

หงส์ไม่เถียง แค่บอกว่าห้องนิรภัยเปิดสิบโมงตรง

แล้วท่านก็นั่งรอนิ่งอยู่อย่างนั้นจนลูกชายมาถึง

ไพศาลยืนเท้าสะเอวอยู่หน้ากระจก แว่นกันแดดกรอบทองเสียบไว้บนผมดำสนิทที่เพิ่งย้อมมาใหม่ จนโคนผมยังไม่ทันขาว เสื้อเชิ้ตผ้าไหมลายนกยูงสีฟ้าเขียวรัดพุงที่ยื่นออกมามากกว่าสามปีก่อน

ข้างหลังเขามีผู้หญิงอีกคน

ชุดเดรสสีครีมเข้ารูป ผมยาวลอนสีน้ำผึ้งปล่อยคลุมไหล่ ปากแดงสด สร้อยทองเส้นโตพาดเนินอก เธอคล้องแขนไพศาลไว้หลวม ๆ แต่ไม่ยอมให้แขนเสื้อแตะม้านั่งไม้

เพลิน

หงส์ไม่เคยได้ยินเสียงเธอสักคำ เคยเห็นแต่หลังรถเก๋งที่จอดหน้าบ้านใหญ่ในคืนที่เธอลากกระเป๋าออกมา

“อ้อ” ไพศาลลากเสียงยาว “เธอจริง ๆ ด้วย”

เขาหันไปทางม้านั่ง พูดดังให้ลูกค้าอีกสองคนได้ยิน

“แม่โทรมาเล่าเมื่อคืน ผมนึกว่าแม่ตาฝาด”

คุณนายสายทองไม่ตอบ นิ้วที่เปลือยเปล่าบีบหูกระเป๋าแน่นขึ้น จนหนังที่ลอกอยู่แล้วหลุดออกมาอีกแผ่น

“นี่เหรอคะ พี่หงส์” เพลินเอียงหน้าเข้าหากระจก เสียงหวานใสเหมือนพิธีกรงานวัด “หนูได้ยินชื่อมาตั้งนาน”

“สวัสดีค่ะ” หงส์ว่า

“ตัวจริงดูดีกว่าที่คุณแม่เล่าเยอะเลยนะคะ” เพลินยิ้มจนตาหยี “หนูนึกว่าจะแก่กว่านี้ซะอีก”

ลูกค้าหญิงสูงวัยบนม้านั่งก้มหน้าลงมองรองเท้าตัวเอง

หงส์ยิ้มตอบ ขนาดเท่ากันพอดี

“ห้องนิรภัยเปิดสิบโมงตรงค่ะ” หงส์ชี้ไปที่นาฬิกาแขวนผนัง “อีกยี่สิบนาที”

ไพศาลหัวเราะ เสียงก้องในร้านแคบ

“ห้องนิรภัย” เขาทวนคำ “ฟังดูใหญ่โตนะ ร้านตึกแถวห้องเดียว”

“สามชั้นค่ะ”

“ฉันไม่ได้ถาม”

เขาหันกลับไปทางม้านั่งอีกรอบ เสียงดังขึ้นอีกระดับ

“แม่แค่เอาของมาฝากไว้ชั่วคราว ตู้เซฟที่บ้านเต็ม ไม่มีที่วาง”

คุณนายสายทองเม้มปาก ตาไม่ละจากพื้นกระเบื้องตรงปลายเท้า

หงส์มองแม่สามีเก่า มองลูกชายที่ยืนโกหกแทนแม่ต่อหน้าคนแปลกหน้า

แล้วเธอก็ไม่พูดอะไร

ตั๋วจำนำใบนั้นเป็นของลูกค้า ไม่ใช่ของไพศาล ไม่ใช่ของเธอ

เราไม่ตีราคาคน เสียงพ่อดังขึ้นในหัว เราตีราคาของ

“ฝากแล้วต้องจ่ายค่าฝากใช่ไหม” ไพศาลล้วงกระเป๋าเงินหนังสีดำออกมา ดึงบัตรสีดำมันวาวแผ่นหนึ่ง เคาะลงบนกระจกเหมือนเคาะนาฬิกาเมื่อครู่ “เท่าไหร่ จ่ายล่วงหน้าทั้งเดือนเลย”

“ร้านรับเงินสดค่ะ”

มือที่ถือบัตรค้าง

“รูดไม่ได้?”

“ไม่ได้ค่ะ”

ไพศาลเปิดกระเป๋าเงินกว้างขึ้น นิ้วเขี่ยช่องใส่ธนบัตร มีแบงก์พันสองใบ กับใบเสร็จร้านอาหารยับ ๆ อีกปึกหนึ่ง

เพลินมองช่องนั้นนานกว่าหนึ่งวินาที

ไพศาลพับกระเป๋าปิดดังปับ

“ไว้วันหลัง ร้านโบราณ ยุ่งยาก”

หงส์หยิบปากกาขึ้นมา เขียนตัวเลขลงบนกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก พับครึ่ง แล้วเลื่อนผ่านช่องกระจกไปหยุดตรงหน้าคุณนายสายทอง ไม่ใช่ตรงหน้าไพศาล

ดอกเบี้ยเดือนละ 7,600 บาท ครบกำหนดอีก 29 วัน

คุณนายสายทองคลี่กระดาษออกดูแวบเดียว แล้วกำไว้ในฝ่ามือ ยัดลงกระเป๋าถือก่อนลูกชายจะชะโงกมาเห็น

ท่านเงยหน้ามองหงส์

เป็นครั้งแรกในสองวันที่ท่านมองหน้าคนหลังเคาน์เตอร์ตรง ๆ

ไพศาลชะโงกมาช้าไปครึ่งจังหวะ มือแม่ว่างแล้ว เขาหันกลับมาจ้องหน้าอดีตเมียแทน

เขาเอนตัวเข้าหากระจก ไหล่แนบลงบนขอบเคาน์เตอร์ ลมหายใจกลิ่นกาแฟเย็นปนกฤษณาพ่นเป็นฝ้าบาง ๆ บนกระจก

“รู้ไหมว่าตลกตรงไหน”

หงส์รอ

“สิบห้าปีบ้านฉันเลี้ยงข้าว” เขาเคาะนิ้วลงบนกระจกทีละคำ “ตอนนี้ได้แค่นั่งหลังกระจก”

พัดลมเพดานหมุนเอี๊ยดอ๊าดหนึ่งรอบ

สิบห้าปี หงส์คิด หุงข้าววันละสามหม้อ หม้อละสองลิตร ตื่นตีห้าทุกวันไม่มีวันหยุด

ห้าพันสี่ร้อยกว่าวัน

เธอยิ้มแค่มุมปาก

“ข้าวบ้านคุณอร่อยค่ะ” เธอว่า “ฉันหุงเองทุกหม้อ”

ไพศาลอ้าปาก แล้วหุบ

ลูกค้าหญิงสูงวัยบนม้านั่งกระแอมเบา ๆ คนเดียว

เพลินเม้มปากกลั้นยิ้ม ตาเหลือบมองผัวตัวเองแวบหนึ่ง แล้วยกมือขึ้นเกลี่ยผมไปทัดหู ข้อมือขาวขยับใต้แสงไฟเพดาน

นาฬิกาทองเรือนเล็กบนข้อมือนั้นสะท้อนแสงวาบหนึ่ง

เพลินยื่นข้อมือมาแนบกระจกทันที หน้าปัดกลมสีทอง ขอบฝังเพชรเม็ดจิ๋วเรียงรอบ สายถักทองเส้นเล็กพันข้อมือพอดี

“พี่ไพเพิ่งซื้อให้หนูเมื่อวานค่ะ ครบรอบจดทะเบียนหกเดือน”

“สวยค่ะ”

“พี่หงส์ทำงานร้านทอง ดูเป็นใช่ไหมคะ” เพลินกะพริบตาช้า ๆ “ว่าเรือนนี้ราคาเท่าไหร่”

หงส์มองนาฬิกาบนข้อมือนั้น

ตาเธอหยุดอยู่ที่เม็ดมะยมตรงขอบหน้าปัด นานกว่าที่ควรครึ่งวินาที

แล้วละสายตาขึ้นมาที่หน้าเพลิน

“ร้านประเมินเฉพาะของที่นำมาจำนำค่ะ”

ไพศาลคว้าข้อมือเพลินลงจากกระจกทันที เร็วจนสร้อยทองเส้นโตบนอกเธอแกว่ง

“จะให้คนแบบนี้ประเมินทำไม ที่รัก” เขาบีบมือเธอไว้แน่น “ของแท้ ใบรับประกันอยู่ที่บ้าน”

เพลินยิ้มหวานให้เขา แต่ตาที่หลุบลงมองข้อมือตัวเองค้างอยู่ตรงนั้นอีกพักหนึ่ง

หงส์ก้มลงเขียนสมุดบัญชีต่อ ปลายปากกาไม่สะดุดสักตัว

ประตูไม้บานเล็กหลังร้านเปิดออก

เฮียตงเดินออกมา พวงกุญแจทองเหลืองดอกใหญ่ห้อยอยู่ในมือ กล้องส่องเพชรแกว่งอยู่บนสายคล้องคอ กลิ่นยาหม่องเขียวที่เขาทาขมับทุกเช้าลอยมาก่อนตัว

นาฬิกาแขวนผนังบอกสิบโมงตรง

เขาเดินมาหยุดข้างเก้าอี้หงส์ หันมาทางเธอ

สองมือยกขึ้นพนมเอง ปลายนิ้วจรดหน้าผาก ก้มหัวลงต่ำ

ค้างไว้ครึ่งจังหวะ แล้วตัวเขาก็แข็งทื่อ

ฝั่งหน้ากระจก เสียงรองเท้าส้นสูงที่เคาะพื้นเป็นจังหวะเงียบลง

เพลินยืนนิ่ง ตาไล่จากมือที่พนมอยู่ของเฮียตงมาหยุดที่หงส์

“เมื่อกี้…” เสียงหวานบางลง “ช่างแก่ ๆ คนนั้นไหว้พี่หงส์เหรอคะ”

หงส์เงยหน้าขึ้น

“ไหว้เจ้าที่ค่ะ”

เธอเอียงหน้าไปทางผนังข้างหลัง เฮียตงก้าวผ่านเก้าอี้เธอไปแล้ว ไฟแช็กดังแชะ เขาจุดธูปสามดอกพอดี ควันสีเทาลอยขึ้นเป็นเส้นตรงผ่านพวงมาลัยดาวเรืองที่เริ่มเหี่ยว เขาปักธูปลงกระถาง แล้วยกมือไหว้อีกรอบ คราวนี้หันหน้าเข้าศาลเต็มตัว

ศาลเจ้าที่ตั้งอยู่หลังเก้าอี้หงส์พอดี

เพลินมองควันธูปนั้นนิ่งไปสองวินาที แล้วหัวเราะออกมาเสียงใส

“ตายแล้ว หนูนึกว่า…”

เธอไม่พูดต่อว่านึกว่าอะไร

ไพศาลไม่ได้ฟังด้วยซ้ำ เขากำลังกดโทรศัพท์ เรียกคนขับให้เอารถมาจอดหน้าร้าน

“แม่ ไปกัน”

คุณนายสายทองลุกขึ้นช้า ๆ มือข้างหนึ่งยันม้านั่ง อีกข้างกอดกระเป๋าไว้แนบอก

“ไม่ดูเข็มขัดแล้วเหรอคะ” หงส์ถาม “ห้องนิรภัยเปิดแล้ว”

แม่สามีเก่าหยุดอยู่ตรงประตู

ท่านหันมามอง ติ่งหูทั้งสองข้างยังว่างเปล่า รูหูถ่างกว้างรับแสงจากถนนข้างนอก

“ไม่ต้อง” ท่านพูดเสียงแหบ “ของอยู่ที่ไหน ฉันรู้แล้ว”

แล้วก้าวข้ามธรณีประตูไปอย่างระวัง

ไพศาลเดินตาม ก่อนออกเขาตบกระจกฝ่ามือเต็ม ๆ หนึ่งที

“แล้วเจอกัน ลูกจ้าง”

เพลินเดินออกเป็นคนสุดท้าย

กลิ่นน้ำหอมวานิลลาหวานเลี่ยนค้างอยู่หน้าเคาน์เตอร์นานกว่าตัวเธอ

ห้องหลังร้านเย็นกว่าข้างหน้าสามองศา

ผนังด้านในเป็นประตูเหล็กหนาของห้องนิรภัย สีเทาเข้ม มือจับวงล้อเหล็กกล้าขึ้นเงาตรงที่มือคนจับมาห้าสิบปี กลิ่นกระดาษเก่ากับเหล็กเย็นลอยออกมาทุกครั้งที่ประตูแง้ม

บนโต๊ะไม้สักตัวเดียวในห้อง จอกล้องวงจรปิดแบ่งภาพเป็นสี่ช่อง

ช่องมุมขวาบนคือหน้าร้าน

รถเก๋งยุโรปสีขาวมุกเพิ่งจอดเทียบทางเท้า ไพศาลเปิดประตูหลังให้เพลินก่อน ไม่ได้เปิดให้แม่

คุณนายสายทองเปิดประตูเอง

หงส์นั่งลง ดึงแฟ้มสีดำที่ซ้อนอยู่ใต้แฟ้มสีน้ำเงินตั้งแต่เมื่อวานออกมา

สันแฟ้มพิมพ์ชื่อบริษัทของตระกูลไพศาลไว้บรรทัดเดียว

วันนี้เธอเปิด

หน้าแรกเป็นสัญญาซื้อขายหนี้

ผู้ขายคือธนาคารที่ตระกูลไพศาลกู้เงินมาสามก้อน จำนองบ้านใหญ่ย่านสาทร ตึกโกดังที่เยาวราช และที่ดินอีกสองแปลงที่ชลบุรี

ผู้ซื้อคือ บริษัท ทรัพย์เพิ่มพูล แคปปิตอล จำกัด

บริษัทลูกที่พ่อจดทะเบียนไว้ก่อนตายหกเดือน ตอนนี้กรรมการผู้มีอำนาจลงนามเหลือคนเดียว

เฮียตงวางแก้วชาจีนร้อน ๆ ลงข้างแฟ้ม ไอน้ำกลิ่นอูหลงลอยขึ้นมาตัดกลิ่นเหล็ก

“หนี้ขายแล้ว เจ้าหนี้ก็เปลี่ยน” เขาพูดเสียงทุ้ม “วันยึดก็ตามมาด้วยครับเจ๊”

หงส์ไล่นิ้วลงไปที่ตัวเลขท้ายหน้า

“สี่สิบเจ็ดล้านสามแสนสองค่ะเฮีย”

“ลงนามโอนเมื่อไหร่ครับ”

“สี่เดือนก่อน”

เฮียตงพยักหน้า แต่ไม่ออกจากห้อง

“เมื่อกี้ไหว้ทำไมคะเฮีย” หงส์ถามโดยไม่เงยหน้า

“ผมพลาด เจ๊” เขาลดมือที่ยังมีกลิ่นธูปติดลง “มือไปเองตามเคย”

แล้วเขาก็ชี้นิ้วไปที่หน้าจอกล้องวงจรปิด

ในช่องมุมขวาบน รถสีขาวยังไม่ออก

เพลินลดกระจกหน้าต่างลงครึ่งหนึ่ง เอียงหน้ามองกลับมาที่ร้าน สายตาข้ามประตูกับป้ายร้านไป หยุดอยู่ที่ฟิล์มกระจกดำบานหน้าร้าน เหมือนรู้ว่ามีคนมองอยู่ข้างหลัง

ห้าวินาที แล้วกระจกรถก็เลื่อนปิด

“เขายังไม่แน่ใจค่ะ” หงส์ว่า

“แต่เขาจำแล้วครับ” เฮียตงแตะกล้องส่องเพชรที่คอ “นาฬิกาเมียใหม่ เจ๊ดูเม็ดมะยมแล้วใช่ไหม”

“ดูแล้วค่ะ”

หงส์จิบชา

สี่สิบเจ็ดล้าน เธอคิด ไพศาลไม่มีเงินสดพอจ่ายค่าฝากเดือนละเจ็ดพันหก แต่ซื้อนาฬิกาเพชรให้เมียใหม่

หรือเขาไม่ได้ซื้อ

เธอปิดแฟ้มลง วางมือทับไว้เหมือนเมื่อวาน

ถ้าเปิดตอนนี้ คนในรถสีขาวคันนั้นจะรู้ทันที ว่าบ้านใหญ่ทั้งหลังผูกอยู่กับลายเซ็นของใคร

แล้วพวกเขาจะไม่ยืนนิ่งรอให้ถึงวันที่ศาลนัด

อย่าใจร้าย พ่อเคยพูดไว้ตอนนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล แต่อย่าลืม

โทรศัพท์บนแฟ้มสีดำสั่นครืด

ชื่อบนหน้าจอขึ้นสั้น ๆ ธาม ฝ่ายบริหารหนี้

หงส์กดรับ

“ค่ะ คุณธาม”

“คุณหงส์ครับ”

เสียงปลายสายเรียบ ชัด เว้นจังหวะทุกประโยค ข้างหลังมีเสียงแป้นพิมพ์ดังเป็นจังหวะ

“เมื่อเช้ามีเอกสารเข้ามาที่ธนาคาร”

“เรื่องอะไรคะ”

“ตระกูลนั้นยื่นขอพักหนี้ครับ”

หงส์วางแก้วชาลง ก้นแก้วกระทบโต๊ะไม้เสียงทึบ

“เขายื่นผ่านธนาคาร” ธามพูดต่อ “เขายังไม่รู้ว่าหนี้ขายออกไปแล้ว”

“แล้วทางธนาคารตอบเขาว่ายังไงคะ”

“ยังไม่ตอบครับ”

ปลายสายเงียบไปหนึ่งจังหวะ เสียงแป้นพิมพ์หยุด

“ผู้ถือหนี้ต้องเซ็นเอง”

เครื่องแฟกซ์เก่าที่มุมห้องดังกึก แล้วเริ่มครางหึ่ง

“ผมแฟกซ์คำร้องเข้าร้านแล้วครับ” ธามว่า “เขาแนบบัญชีหลักประกันมาด้วย”

เฮียตงเดินไปยืนข้างเครื่อง มือไพล่หลัง

กระดาษแผ่นแรกค่อย ๆ เลื่อนออกมาจากลูกกลิ้ง หมึกยังชื้น กลิ่นผงหมึกร้อน ๆ ลอยฟุ้งขึ้นมา

หัวกระดาษเขียนว่า คำร้องขอพักชำระหนี้และปรับโครงสร้างหนี้

ช่องผู้ยื่นคำร้อง มีลายเซ็นตวัดหางยาวเลยเส้น ตัวอักษรใหญ่โตแบบคนที่ไม่เคยต้องเซ็นอะไรให้ใครดู

หงส์จำลายเซ็นนี้ได้ เธอเห็นมาสิบห้าปี บนใบเสร็จร้านอาหาร บนบิลร้านนาฬิกา บนทะเบียนหย่า

ไพศาล

ช่องผู้ถือหนี้ข้างใต้ยังว่าง รอชื่อของเธอ

เครื่องแฟกซ์ดูดแผ่นที่สองต่อ หัวกระดาษโผล่ออกมาก่อน

บัญชีทรัพย์สินที่เสนอเป็นหลักประกัน

ข้อ 1. เข็มขัดทองประจำตระกูล เก็บรักษาไว้ในตู้เซฟที่บ้าน…

เครื่องสะดุด กระดาษค้างอยู่ครึ่งแผ่น

เฮียตงหันมามองประตูเหล็กของห้องนิรภัย แล้วมองเจ๊ของเขา

หงส์วางโทรศัพท์คว่ำลงบนแฟ้มสีดำ

“ตู้เซฟที่บ้านเขา” เธอว่า “คือห้องนิรภัยของเรา”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction