Langsung ke konten
MIRARAMA
ลูกฉันหน้าเหมือนเขา แต่เขาเป็นแค่ลูกจ้างของฉัน

Chapter 2

บ้านหน้าต่างบานใหญ่

This novel is available in Thai only for now.

ผ้าขาวถูกกระชากออกจากโมเดลบ้านตัวอย่าง

ฝุ่นโฟมปลิวขึ้นในลำแสงโปรเจกเตอร์ ปานกดหัวปากกาเก็บ แล้ววางมันลงบนแฟ้มตรง ๆ

บ้านหลังคาจั่วสองชั้น หน้าต่างบานใหญ่ชั้นบนฝั่งขวา หน้าต่างกลมเล็กใต้ยอดจั่ว ประตูเยื้องไปทางซ้าย บันไดหน้าบ้านสามขั้น

เมื่อวานในแฟ้มสมัครงานของเขา บ้านหลังนี้ยังไม่มีหน้าต่างกลมใต้ยอดจั่ว

วันนี้มี

ปานเห็นหน้าต่างกลมบานนั้นทุกเช้า บนผนังห้องทำงานของตัวเอง

“นี่คือบ้านตัวอย่างหลังแรกของโครงการครับ”

วินยืนข้างโต๊ะ มือข้างหนึ่งยังกำผ้าขาวไว้ แขนเสื้อเชิ้ตพับถึงศอกเหมือนเมื่อวาน กระบอกใส่แบบพิงอยู่กับขาเก้าอี้

ห้องประชุมชั้นสิบแปดเช้านี้มีคนแปดคน ฝ่ายขาย ฝ่ายก่อสร้าง ผู้รับเหมาฐานราก ลุงประยูรที่หัวโต๊ะ มายด์ในชุดสีส้มปะการังตัวเดิม แฟ้มสีเดียวกับชุดวางอยู่บนตัก

ส่วนปานนั่งเก้าอี้ข้างหัวโต๊ะ ตรงหน้าคือแฟ้มบันทึกการประชุมที่มายด์ยื่นให้เมื่อวาน

กลิ่นกาวร้อนกับโฟมใหม่ลอยมาจากโมเดล

เป็นกลิ่นเดียวกับห้องเขียนแบบในคณะเมื่อเจ็ดปีก่อน กลิ่นที่ติดเสื้อเขามาทุกครั้งที่นั่งลงข้างเธอใต้ต้นจามจุรี

ปานหายใจทางปาก

“ผมเรียกแบบนี้ว่าบ้านตื่นเช้าครับ” วินกดรีโมต ภาพบนจอเปลี่ยนเป็นภาพตัดของตัวบ้าน “หน้าต่างบานนี้หันไปทางทิศตะวันออก แดดแรกของวันจะเข้าห้องนอนเด็กก่อนห้องไหน”

ภาพขยายเข้าหาหน้าต่าง กรอบสีขาวสี่ช่อง แบ่งด้วยเส้นกากบาท

ต้นกล้าวาดกากบาทแบบนั้นด้วยสีเทียนสีน้ำตาล ลากซ้ำจนเนื้อสีนูนขึ้นมาจากกระดาษ

ใต้ขอบโต๊ะ นิ้วมือซ้ายของปานพับลงทีละนิ้ว

หนึ่ง หลังคาจั่ว

สอง หน้าต่างกลมใต้ยอดจั่ว

สาม ประตูเยื้องซ้าย

สี่ บันไดสามขั้น

ห้า หน้าต่างบานใหญ่ กากบาทสี่ช่อง

มือกำแน่น ไม่เหลือนิ้วให้นับ

“แล้วหน้าต่างกลมตรงยอดจั่วล่ะคะ” ผู้หญิงจากฝ่ายขายยกมือถาม “มีไว้ระบายอากาศเหรอคะ”

วินยิ้ม ปลายคิ้วหนายกขึ้นนิดหนึ่ง

“ไม่มีประโยชน์ทางวิศวกรรมเลยครับ ผมแค่อยากให้บ้านมีตา”

ทั้งห้องหัวเราะ

ปานหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง จดคำว่า ตา ลงในแฟ้ม แล้วลากเส้นขีดทับ

“ผมร่างบ้านหลังนี้ครั้งแรกเมื่อเจ็ดปีก่อน” วินพูดต่อ สายตาเลื่อนผ่านปานแล้วหยุดค้างครึ่งวินาที “ตอนนั้นมันเป็นแค่กระดาษแผ่นเดียว”

มายด์ปรบมือก่อนใคร กำไลทองที่ข้อมือกระทบกันเสียงกรุ๊งกริ๊ง

“แผ่นนั้นพี่วินยังเก็บไว้อยู่เลยนะคะ ใส่กรอบไว้ที่ห้องเราที่ลอนดอน” เธอหันไปบอกทั้งโต๊ะ เสียงเร็วและใส “หวงมากค่ะ มายด์ขอยืมมาถ่ายรูปลงสื่อยังไม่ให้เลย”

วินกระแอมเบา ๆ แล้วกดรีโมตไปภาพถัดไป

ปลายปากกาของปานจิกลงบนกระดาษจนหมึกซึมเป็นจุดดำ

เขาเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้ในกรอบ

จดหมายของฉัน เขาไม่ได้ตอบสักฉบับ

การนำเสนอจบตอนสิบเอ็ดโมงตรง

ผู้รับเหมาเริ่มเก็บแบบ ฝ่ายขายลุกขึ้นยืดหลัง ลุงประยูรถอดแว่นสายตาปล่อยห้อยกับสายโซ่ที่คอ

“เดี๋ยวก่อนนะคะ ทุกคน”

มายด์ลุกขึ้นยืน เปิดแฟ้มสีส้มบนตัก ข้างในคือซองสีครีมปึกหนึ่ง มัดด้วยริบบิ้นสีทอง

“มายด์มีของมาฝากค่ะ”

เธอเดินวนรอบโต๊ะ ยื่นซองให้ทีละคน ทีละชื่อ เสียงกระดาษเสียดกันดังแผ่ว ๆ ตามจังหวะก้าวของเธอ กลิ่นมะลิอบอ่อน ๆ ลอยตามซองไปทั่วห้อง

ผู้รับเหมาได้ก่อน แล้วฝ่ายขาย ฝ่ายก่อสร้าง

ลุงประยูรได้ซองที่หนาที่สุด

มายด์มาหยุดที่ปานเป็นคนสุดท้าย

เธอไม่ได้ยื่นซองใส่มือ เธอวางมันลงบนแฟ้มบันทึกการประชุม ตรงบรรทัดที่ปานเพิ่งขีดฆ่าคำว่าตา

“ของคุณปานค่ะ” มายด์ยิ้มหวาน “ตอนแรกมายด์ไม่แน่ใจว่าต้องเชิญหลานคุณลุงด้วยหรือเปล่า แต่พี่วินบอกว่ายังไงก็ต้องมีชื่อคุณปาน”

กำไลทองที่ข้อมือมายด์หยุดกรุ๊งกริ๊ง

ฝ่ายขายก้มมองซองในมือตัวเอง ผู้รับเหมาหยุดม้วนแบบ

“มายด์” วินเรียก เสียงต่ำลงครึ่งเสียง

“อะไรคะ มายด์พูดตรง ๆ นะ” มายด์หันไปหาเขา รอยยิ้มยังอยู่ แต่คำท้ายประโยคตึงขึ้น “ก็เพื่อนเก่าพี่วินนี่คะ ต้องเชิญอยู่แล้ว”

“ขอบคุณค่ะ” ปานพูด

เธอดึงริบบิ้นออก ริบบิ้นสีทองไหลลงบนโต๊ะหินแกรนิตเงียบเชียบ

การ์ดข้างในเป็นกระดาษเนื้อหนา ตัวอักษรปั๊มทองนูน

ขอเรียนเชิญมาร่วมเป็นเกียรติในงานมงคลสมรส

วันที่พิมพ์อยู่ตรงกลาง ปานไม่ต้องนับ เธอรู้ตั้งแต่เมื่อวานว่ามันเหลืออีกกี่วัน

แต่บรรทัดที่หยุดสายตาเธอไว้คือบรรทัดบนสุด

ชื่อเจ้าภาพมีชื่อเดียว

“งานนี้คุณแม่ของพี่วินเป็นเจ้าภาพทั้งสองฝ่ายเลยค่ะ” มายด์อธิบายทั้งที่ไม่มีใครถาม แตะไหล่วินเบา ๆ “พ่อแม่มายด์อยู่ต่างประเทศ คุณแม่ประไพเป็นแม่ทูนหัวมายด์มาตั้งแต่มายด์ห้าขวบ ท่านเลยอยากจัดเองทุกอย่าง”

ปลายนิ้วโป้งของปานวางอยู่บนชื่อนั้น

ตัวอักษรทองนูนบุ๋มลงใต้นิ้วเธอทีละน้อย

“คุณแม่ฝากบอกด้วยนะคะ” มายด์พูดต่อ เสียงสดใสกลับมาเต็มที่ “ว่าอยากเจอทุกคนในทีมของพี่วินก่อนวันงาน”

ปานไม่ต้องอ่านชื่อนั้นซ้ำ

เล็บนิ้วโป้งของเธอกดลงบนตัวอักษรตัวแรกจนปลายเล็บซีดขาว

หกปีก่อน เจ้าของชื่อนี้รับโทรศัพท์แทนเขา

“วินไม่สะดวกคุยค่ะ”

ประตูห้องทำงานปิดลงหลังเธอ เสียงกลอนดังกริ๊ก

เครื่องปรับอากาศครางต่ำอยู่บนเพดาน ห้องนี้เล็กกว่าห้องประชุมสามเท่า มีโต๊ะทำงานไม้สีอ่อน ตู้เอกสารสองตู้ และหน้าต่างที่มองไม่เห็นแม่น้ำ

ปานวางการ์ดแต่งงานลงกลางโต๊ะ หงายหน้าขึ้น

แล้วเงยหน้ามองผนังด้านหลังเก้าอี้

ภาพวาดสีเทียนของต้นกล้าติดอยู่ตรงนั้น หมุดสีแดงสี่ตัวตอกไว้ที่สี่มุม ขอบกระดาษงอนขึ้นเพราะลมแอร์ บ้านหลังคาจั่วสองชั้น หน้าต่างกลมใต้ยอดจั่วระบายสีฟ้าจนล้นเส้น ประตูเยื้องซ้าย บันไดสามขั้นที่ขั้นบนสุดยาวกว่าเพื่อน

หน้าต่างบานใหญ่ กากบาทสีน้ำตาล

พระอาทิตย์ดวงโตสีเหลืองอยู่ข้างนอก

ปานยื่นมือไปแตะขอบกระดาษ เนื้อสีเทียนลื่นใต้ปลายนิ้ว

ต้นกล้าวาดรูปนี้ตอนสี่ขวบ

วินร่างแบบนี้เมื่อเจ็ดปีก่อน

ลูกไม่เคยเห็นกระดาษแผ่นนั้น มันอยู่ในกรอบที่ลอนดอน

เสียงเคาะประตูดังสองที

“พี่ปานคะ”

โบว์เปิดประตูเข้ามา กลิ่นกาแฟคั่วเข้มเข้ามาก่อนตัวเธอ ในมือถือกาแฟหนึ่งแก้วกับม้วนกระดาษขนาดใหญ่ที่รัดด้วยหนังยาง

“ทีมคุณวินส่งภาพทัศนียภาพบ้านตัวอย่างมาค่ะ ฝากเข้าแฟ้มโครงการ”

“วางไว้ตรงนั้นแหละ”

โบว์วางกาแฟลงข้างการ์ดแต่งงาน มองมันแวบหนึ่ง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง แล้วดึงหนังยางออกจากม้วนกระดาษ คลี่มันออกบนโต๊ะ

บ้านตื่นเช้าในฉบับลงสีเต็ม แดดเช้าส่องเข้าหน้าต่างบานใหญ่ ต้นไม้หน้าบ้าน ทางเดินหินกรวด

โบว์มองภาพนั้น

แล้วเงยหน้าขึ้นมองผนังด้านหลังปาน

แล้วก้มมองภาพบนโต๊ะอีกครั้ง

“พี่ปานคะ” เสียงโบว์เบาลง “บ้านหลังนี้…หน้าตาเหมือนรูปน้องต้นกล้าเลยนะคะ”

“บ้านหลังคาจั่วก็หน้าตาแบบนี้ทั้งประเทศ”

“แต่หน้าต่างกลม…”

“โบว์” ปานเลื่อนแก้วกาแฟเข้าหาตัว “พรุ่งนี้เช้าขอตัวเลขโครงสร้างจากฝ่ายวิศวกรรม ถ้าฝ้าชั้นล่างสูงขึ้นสี่สิบเซนติเมตร สามสิบหลัง เสาเข็มกับคานเปลี่ยนเท่าไหร่ ขอเป็นบาท ไม่เอาเป็นเปอร์เซ็นต์”

โบว์อ้าปาก แล้วปิด

แล้วอ้าอีกครั้ง

“ผู้หญิงคนนั้นวางการ์ดให้พี่เหมือนวางใบสั่งงานเลยนะคะ ต่อหน้าทุกคนด้วย” โบว์ชี้การ์ดบนโต๊ะ นิ้วสั่นนิด ๆ “พี่จะให้เขาเรียกพี่ว่าหลานคุณลุงไปถึงเมื่อไหร่คะ”

ปานยกกาแฟขึ้นจิบ ร้อนจนลิ้นชา

“อีกสี่สิบเก้าวัน”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ”

“หลังจากนั้นค่อยว่ากัน”

โบว์ยืนนิ่ง มือกำขอบแฟ้มที่ถือมาจนข้อนิ้วซีด

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้หนักกว่า ช้ากว่า

“ปาน อยู่ไหม”

เสียงบาริโทนนั้นลอดประตูไม้เข้ามา

ปานวางแก้วกาแฟลง ลุกจากเก้าอี้ แล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว

หนึ่งก้าวพอดีที่ไหล่ของเธอบังภาพวาดบนผนังไว้ครึ่งหนึ่ง

“เข้ามาได้ค่ะ”

วินเปิดประตู ยืนอยู่ตรงธรณี ไม่ก้าวเข้ามา กระบอกใส่แบบยังพาดบนไหล่

“ผมแค่จะมาบอกว่า…” เขาหยุด มองโบว์ แล้วมองปาน “เรื่องเมื่อกี้ ผมขอโทษแทนมายด์ เขาไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่มีอะไรต้องขอโทษค่ะ”

“ปาน”

“การ์ดสวยค่ะ” ปานพูดเรียบ ๆ “กระดาษดี ปั๊มทองนูน”

วินหลุบตาลงมองการ์ดบนโต๊ะ ชื่อเจ้าภาพที่มีรอยนิ้วบุ๋มอยู่ตรงกลาง

“ปานจะมาไหม”

“วันนั้นงานเปิดตัวโครงการ ดิฉันต้องอยู่ที่งาน”

ดิฉัน

คิ้วหนาของเขากระตุกเหมือนเมื่อวาน ตอนที่เธอเรียกเขาว่าคุณวิน

“งานเลี้ยงเริ่มหกโมงเย็น” เขาบอก

“งานเปิดตัวเก็บเวทีเสร็จหกโมงครึ่ง”

วินหัวเราะสั้น ๆ ในคอ ไม่มีเสียงขำปนอยู่เลย

“ยังจำตารางของคนอื่นแม่นเหมือนเดิม”

“เป็นงานของดิฉันค่ะ”

เขาเงียบไป สายตาเลื่อนจากหน้าเธอขึ้นไปข้างหลังไหล่

ขึ้นไปที่ผนัง

ขึ้นไปที่มุมกระดาษสีขาวที่งอนขึ้นเพราะลมแอร์ กับขอบสีเหลืองของพระอาทิตย์ที่โผล่พ้นไหล่เธอ

ปานไม่ขยับ

“ฝ้าชั้นล่างของบ้านตื่นเช้าสูงสามเมตรหกสิบค่ะ” เธอพูด “เกินมาตรฐานโครงการสี่สิบเซนติเมตร คูณสามสิบหลัง”

สายตาของวินตกกลับลงมาที่หน้าเธอ

“ห้องนั้นต้องสูง แดดเช้าถึงจะเข้าลึก”

“ดิฉันขอตัวเลขเสาเข็มกับคานภายในพรุ่งนี้ค่ะ”

ข้างโต๊ะ โบว์ก้มหน้าลง กอดแฟ้มแน่นกว่าเดิม

วินมองนาฬิกาข้อมือ ไม่เงยขึ้นไปที่ผนังอีก

“มายด์รออยู่ข้างล่าง” เขาบอก “พรุ่งนี้เจอกันในห้องประชุม”

“ค่ะ”

วินหมุนตัวไปครึ่งทาง แล้วหยุดที่กรอบประตู

“ปาน บ้านหลังนั้น ปานยังจำได้ไหม”

ปานมองตาเขาตรง ๆ

“จำได้ค่ะ ว่ามันเป็นแค่กระดาษแผ่นเดียว”

ประตูปิดลง

เสียงรองเท้าของเขาไกลออกไปตามทางเดิน ผ่านห้องถัดไป ผ่านห้องประชุม แล้วเงียบ

ปานนั่งลงบนเก้าอี้ ฝ่ามือคว่ำทับการ์ดแต่งงานไว้ ขอบกระดาษแข็งกดลงบนผิวจนเป็นรอยแดง

โบว์ยังยืนกอดแฟ้มไว้แนบอกอยู่ข้างโต๊ะ

“เขาเห็นหรือเปล่าคะพี่”

“ไม่รู้”

“ให้หนูเอารูปน้องลงก่อนไหมคะ”

ปานส่ายหน้า

“ถ้าเอาลงวันนี้ พรุ่งนี้ผนังจะว่าง” เธอพูด “แล้วคนจะถามว่ารูปหายไปไหน”

กลิ่นไข่ตุ๋นลอยมาจากครัวตอนปานไขกุญแจเข้าบ้าน เสียงตะหลิวเคาะขอบกระทะดังตามมา ป้าแม่บ้านขานรับจากในครัวเมื่อได้ยินเสียงประตู

ห้องนั่งเล่นเปิดไฟสีส้มดวงเดียว โซฟาผ้าสีเทาตัวเดิมมีตุ๊กตาไดโนเสาร์นอนคว่ำอยู่ที่เท้าแขน บนโต๊ะญี่ปุ่นเตี้ย ๆ กลางห้อง กล่องสีเทียนเปิดอ้า สีแท่งกระจายเต็มโต๊ะ

เสียงสีเทียนขูดกระดาษดังแกรก ๆ

ต้นกล้านั่งขัดสมาธิบนพื้น เสื้อโปโลนักเรียนยังไม่ได้เปลี่ยน กระเป๋าเสื้อตุงไปด้วยสีเทียนสามแท่ง ผมทรงกะลาครอบปรกหน้าผาก ลิ้นแลบออกมาที่มุมปากเวลาตั้งใจ

“แม่กลับมาแล้วค่ะ”

“แม่!” เขาไม่เงยหน้า “แป๊บนึงครับ หนูกำลังทำหลังคา”

ปานวางกระเป๋าลงบนโซฟา ม้วนกระดาษที่รัดหนังยางโผล่ออกมาจากปากกระเป๋าครึ่งม้วน

ก่อนปิดไฟห้องทำงาน เธอม้วนมันแน่นจนหนังยางรัดได้สองรอบ แล้วยัดลงกระเป๋าเอง

ไม่ทิ้งไว้บนโต๊ะ ใต้ภาพบนผนัง ให้ใครเดินเข้ามาเทียบได้อีก

ปานนั่งลงข้างลูก ไล่ผมที่ปรกหน้าผากเขาขึ้น คิ้วดำหนาสองเส้นขมวดเข้าหากันตอนเขากดสีน้ำตาลลงบนหลังคา

“เมื่อวานครูส่งรูปมาให้แม่ดูแล้วนะ รูปครอบครัว”

“แม่ชอบไหมครับ”

“ชอบค่ะ”

“หนูเอากลับมาแต่งต่อ” เขาดึงกระดาษอีกแผ่นจากใต้กองสีเทียน “ครูบอกว่ายังไม่เสร็จก็ได้”

รูปเดียวกับที่ครูส่งมาเมื่อวาน บ้านหลังคาจั่ว คนจับมือกันสามคน ผู้ชายตัวสูงที่ไม่มีหน้า มีแต่วงกลมว่างกับคิ้วสองเส้นหนาเตอะ ตัวหนังสือโย้เย้ข้างใต้

ป่ะป๊า (ยังไม่รู้หน้า)

ต้นกล้าวางรูปลง แล้วชะโงกตัวข้ามโต๊ะ

“แม่ครับ อันนั้นอะไร”

นิ้วอ้วน ๆ ชี้ไปที่ม้วนกระดาษในกระเป๋า

“ของที่ทำงานค่ะ”

“ขอดูได้ไหมครับ”

ปานมองม้วนกระดาษ

ถ้าไม่ให้ดู เขาจะถามจนเช้า

เธอเอื้อมไปหยิบม้วนกระดาษ ดึงหนังยางออก คลี่มันลงบนโต๊ะเตี้ย สีเทียนกลิ้งตกพื้นสองแท่ง

สีเทียนสีน้ำตาลหลุดจากมือต้นกล้า

“บ้านหนู!”

เขาตะครุบรูปของตัวเองมาวางเทียบข้าง ๆ เอานิ้วจิ้มหน้าต่างกลมบนกระดาษใหญ่ แล้วจิ้มหน้าต่างกลมสีฟ้าของตัวเอง

“มีตาเหมือนกันด้วย!” เขาหันขวับมาหาแม่ ตาเบิกโต “เขาลอกหนูเหรอครับ”

“ไม่มีใครลอกใครค่ะลูก”

“แล้วใครวาดครับ”

“สถาปนิกค่ะ”

“สถา…ปะ…”

“สถาปนิก” ปานพูดช้า ๆ “คนที่วาดบ้าน แล้วสร้างให้คนอยู่ได้จริง ๆ”

ต้นกล้าทวนคำนั้นในปากเบา ๆ สามครั้ง ริมฝีปากขยับตามทีละพยางค์

มุมขวาล่างของภาพทัศนียภาพมีตารางเล็ก ๆ พิมพ์ชื่อโครงการ ชื่อบริษัท และชื่อผู้ออกแบบ

นิ้วโป้งของปานวางทับมุมนั้นไว้

เหลือให้เห็นแค่คำว่า สถาปนิกผู้ออกแบบ: กับขอบตัวอักษรตัวแรกที่โผล่พ้นเล็บเธอมาครึ่งเดียว

ต้นกล้าไม่ได้มองมุมนั้น

เขาหยิบสีเทียนสีดำจากกระเป๋าเสื้อ ก้มลงหารูปครอบครัวของตัวเอง แล้วระบายคิ้วของผู้ชายที่ไม่มีหน้าซ้ำอีกรอบ หนักจนกระดาษยับ

เสียงสีเทียนขูดกระดาษดังขึ้นอีกครั้ง

แล้วหยุด

“แม่ครับ” ต้นกล้าเงยหน้าขึ้น คิ้วหนาสองเส้นยกสูง

“พ่อหนูเป็นสถาปนิกใช่ไหม”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction