Langsung ke konten
MIRARAMA
แฟนทิ้งไปแต่งกับคุณหนู ฉันเลยแต่งกับอาของเขา

Chapter 2

ไหว้สิ

This novel is available in Thai only for now.

มือสองข้างของโจ้ยกขึ้นมาถึงหน้าอก แล้วค้างอยู่ตรงนั้น

“โจ้” คุณนายพิไลเรียกเสียงลอดไรฟัน “ไม่ต้อง”

ปลายนิ้วเขาสั่นใต้แสงโคมคริสตัล ขวัญเห็นชัดทุกข้อ เพราะเธอยืนห่างเขาแค่สามก้าว

แปดปีที่ผ่านมา มือคู่นี้เคยจูงเธอข้ามถนนหน้าร้าน เคยแอบหยิบเค้กส้มชิ้นแรกจากถาดก่อนเธอติดป้ายราคา เคยวางบนหัวเธอตอนพูดว่า อีกสองปีนะ

ตอนนี้มันลอยค้างกลางอากาศ ขึ้นต่อก็ไม่ได้ ลดลงก็ไม่กล้า

อาเทพไม่พูดซ้ำ

เขายืนข้างเธอ ห่างพอดีหนึ่งช่วงแขน มือซ้ายห้อยข้างตัว นาฬิกาเหล็กเรือนเรียบเดินดังติ๊ก ติ๊ก ห้องเงียบจนเสียงเล็กแค่นั้นก็ได้ยิน

กลิ่นไม้สนจากสูทเขายังลอยอยู่ ปนกับกลิ่นครีมเนยจากเค้กสามชั้นที่เริ่มเยิ้ม เพราะตั้งรอให้ใครสักคนลงมีดมานานเกินไป

ศักดิ์ชัยขยับตัวจะลุกจากโซฟาฝั่งขวา อาเทพหันไปแค่ครึ่งหน้า พี่ชายก็ทิ้งตัวกลับลงที่เดิม แหวนทองกระทบพนักไม้ดังป๊อก

โจ้มองแม่ มองแพรวา มองอา

ไม่มีใครยื่นมือมาช่วย

ขวัญรู้จักสีหน้านี้ดี มันคือสีหน้าเดียวกับวันที่เขายืนบอกเลิกหน้าตู้เค้กส้ม หน้าของผู้ชายที่รอให้ใครสักคนตัดสินใจแทน

คราวนี้ไม่มีใครตัดสินใจแทนเขา

โจ้ก้มหัวลง สองมือแตะหน้าผาก

“สวัสดีครับ...” เสียงเขาแตกตรงพยางค์ท้าย “อาสะใภ้”

ขวัญไม่รีบรับ

เธอนับในใจ หนึ่ง สอง สาม เท่ากับเวลาที่เขาหลบตาเธอตอนเธอเดินเข้าห้องนี้

แล้วเธอพยักหน้าลงนิดเดียว แบบที่ผู้ใหญ่รับไหว้เด็ก

“ดีจ้ะหลาน”

เสียงผ้าไหมดังแกรก

คุณนายพิไลกำชายผ้าไหมสีทองตรงหน้าตักไว้แน่น ข้อนิ้วขาวซีด กำไลทองสามวงกระทบกันกริ๊ง ปากยังยิ้ม แต่ยิ้มค้างอยู่อย่างนั้น เหมือนลืมไปแล้วว่าต้องหุบ

มุมห้อง ใครบางคนวางช้อนชาลงบนจานรองช้าเกินไป เสียงโลหะครูดกระเบื้องลากยาวจนทุกคนหันไปมอง

แพรวาไม่ได้มองขวัญ

เธอมองมือโจ้ที่ยังค้างอยู่บนหน้าผาก แล้วค่อย ๆ วางมือข้างที่สวมแหวนเพชรลงบนตัก คว่ำฝ่ามือลง ให้หัวเพชรหันเข้าหาผ้าลูกไม้

เธอเพิ่งเห็นอะไรบางอย่าง ขวัญคิด แค่ยังไม่รู้ว่าเห็นอะไร

คุณนายพิไลตั้งหลักได้เร็วกว่าลูกชาย

“ตายจริง” นางหัวเราะ เสียงสูงขึ้นครึ่งคีย์ “เล่นกันใหญ่โตเชียว เทพก็อีกคน แกล้งหลานจนหน้าแดงหมดแล้ว”

ไม่มีใครหัวเราะตาม

“หนูขวัญจ๊ะ” นางหันมา “ค่าเค้กอยู่ในซองแล้ว รับแล้วก็กลับไปพักเถอะนะ ทำทั้งคืนคงเหนื่อย”

ขวัญเปิดซองสีขาวตรงนั้นเลย

เธอนับธนบัตรทีละใบบนฝ่ามือ เสียงกระดาษดังแผ่ว ๆ ในห้องที่ไม่มีใครขยับ แป้งจากนิ้วเธอติดไปบนแบงก์ใบบนสุดเป็นรอยขาวจาง

“เก้าพันค่ะ” เธอบอก “เค้กสามชั้นหนึ่งหมื่นสองพัน มัดจำไว้แล้วสามพัน ครบพอดี”

เธอล้วงสมุดใบเสร็จเล่มเล็กออกจากกระเป๋าผ้า ปกน้ำเงินมุมยับ หัวกระดาษพิมพ์คำว่า ขวัญข้าว ตัวเอียง

ปากกาลูกลื่นขีดดังแกรกบนกระดาษก๊อปปี้ วันที่ จำนวนเงิน ชื่อผู้จ่าย แล้วเธอก็ฉีกตามรอยปรุ

ใบเสร็จถูกวางลงบนโต๊ะไม้สัก ข้างฐานเค้ก ตรงหน้าคุณนายพิไลพอดี

“ใบเสร็จค่ะ” ขวัญว่า “พี่พิไล”

คิ้วที่เขียนไว้คมกริบกระตุกขึ้นข้างหนึ่ง

“พี่?”

“คุณพิไลเป็นพี่สะใภ้ของคุณเทพนี่คะ” ขวัญเก็บสมุดคืนเข้ากระเป๋า “ขวัญก็ต้องเรียกพี่ ตามลำดับญาติ”

ญาติผู้หญิงคนหนึ่งบนโซฟาเขียวยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก ไหล่สั่นเป็นจังหวะ

คุณนายพิไลไม่หยิบใบเสร็จ นางจ้องมันนานพอจะอ่านตัวเลขได้ครบทุกตัว

อาเทพเอื้อมมือมาหยิบแทน พับครึ่งตามรอยเดิม เก็บเข้ากระเป๋าสูทด้านใน ข้างปากกาหมึกซึมสีดำ

“ผมเก็บไว้ให้” เขาบอกพี่สะใภ้ “บ้านนี้เอกสารหายง่าย”

ศักดิ์ชัยเงยหน้าขึ้นทันที

อาเทพไม่ได้มองไปทางนั้น เขาหันมาหาขวัญ

“พรุ่งนี้เจ็ดโมงครึ่ง ผมไปรับที่ร้าน”

“ร้านเปิดหกโมงค่ะ” ขวัญตอบ “เจ็ดโมงครึ่งหนูยังอบครัวซองต์ไม่เสร็จ”

“งั้นผมรอ”

เขาพูดแค่สามคำ ฝั่งโซฟาเขียว ถ้วยชาใบหนึ่งกระทบจานรองดังกริ๊กเดียว แล้วเงียบ

เธอคว้ากระเป๋าผ้า ทิ้งเค้กสามชั้นไว้กลางห้อง เดินออกทางเดิม รองเท้าผ้าใบเปื้อนแป้งย่ำพื้นไม้ขัดเงาทีละก้าว

ถึงกรอบประตู มีเสียงเรียกตามหลัง

“ขวัญ”

เสียงโจ้ เบาจนคนอื่นคงไม่ได้ยิน

“ขวัญไม่รู้หรอกว่าอาเป็นคนยังไง”

เธอหยุด แต่ไม่หันกลับไป

“แปดปี” ขวัญว่า “ฉันยังไม่รู้เลยว่าพี่เป็นคนยังไง”

เสียงกำไลทองดังกริ๊งขึ้นอีกครั้ง

“สี่สิบห้าวันนะจ๊ะหนูขวัญ” คุณนายพิไลลูบกำไลวงบนสุดให้เข้าที่ “จะเป็นสะใภ้บ้านไหน หนี้ก็ยังเป็นหนี้”

ขวัญเหลียวกลับไปครึ่งหน้า

อาเทพไม่ได้มองคุณนายพิไล

เขากำลังมองมือของศักดิ์ชัย ที่กดหน้าจอโทรศัพท์อยู่ใต้พนักโซฟา

เตาอบร้องติ๊ดสามครั้ง

ขวัญดึงถาดครัวซองต์ออกมา ไอร้อนพุ่งใส่หน้า กลิ่นเนยหอมกรุ่นจนแสบจมูก นาฬิกาแขวนผนังบอกตีห้าสี่สิบ

“พี่ขวัญ” มิ้นท์ยืนตาโตอยู่หน้าประตูห้องเก็บแป้ง ผ้ากันเปื้อนยังผูกไม่เสร็จ “หนูนอนไม่หลับทั้งคืนเลยนะคะ”

“พี่ก็ไม่ได้นอน”

“พี่ไม่ได้นอนเพราะอบขนม หนูไม่ได้นอนเพราะพี่ขอผู้ชายแต่งงาน!”

ขวัญวางถาดลงบนตะแกรง ปาดเหงื่อด้วยหลังข้อมือ แป้งเปื้อนแก้มไปอีกทาง

“ผู้ชายที่พี่คุยด้วยไม่ถึงสิบประโยคเนี่ยนะคะ” มิ้นท์เดินตามมาติด ๆ

“สิบสี่ประโยค”

“พี่นับด้วยเหรอ”

“นับ”

มิ้นท์อ้าปากค้าง แล้วหุบลงเอง

ขวัญหยิบปากกาเมจิกเดินไปที่กระดานไวต์บอร์ดข้างตู้เค้กส้ม ลบเมนูประจำวันออกครึ่งหนึ่ง แล้วเขียนตัวใหญ่ไว้มุมบนขวา

อีก 44 วัน

“หนี้ตึกที่เหลือหกล้านสี่” เธอว่า เสียงเรียบ “เงินในบัญชีร้านสองแสนหนึ่ง ยอดขายดีสุดต่อเดือนไม่ถึงสามแสน มิ้นท์ลองหารดู”

มิ้นท์ไม่หาร เธอมองตัวเลขบนกระดานนิ่ง ๆ

“หนูไม่อยากหารค่ะ”

“พี่หารแล้ว” ขวัญปิดฝาเมจิก “ไม่ทัน”

เธอเดินกลับไปที่โต๊ะเตรียม ดึงกล่องสังกะสีสีเขียวออกจากใต้เคาน์เตอร์ กล่องขนมปังกรอบเก่าที่สนิมขึ้นตามขอบ ข้างในคือสมุดใบเสร็จของร้านทุกเล่มตั้งแต่วันแรกที่เปิด

เธอวางสมุดปกน้ำเงินเล่มเมื่อวานลงไปบนสุด หน้าก๊อปปี้ยังมีรอยปากกาลูกลื่นนูน ๆ คุณพิไล วรากุล — 9,000 บาท

“พี่จะเอากล่องนี้ไปด้วยเหรอคะ” มิ้นท์ถาม

“ไปทุกที่ที่พี่ไป”

“แล้วเขารับทำไมอะพี่” มิ้นท์ลดเสียงลง “คนรวยขนาดนั้น จะเอาใครก็ได้”

ขวัญปิดฝากล่อง เสียงสังกะสีดังแกร๊ง

เธอนึกถึงสายตาที่เหลือบไปหาศักดิ์ชัยตอนเขาพูดคำว่า บ้านหลังนี้ นึกถึงมือที่เก็บใบเสร็จเข้ากระเป๋าสูท นึกถึงประโยคว่า บ้านนี้เอกสารหายง่าย

“ไม่รู้” ขวัญตอบ

“ไม่รู้แล้วยังจะไปแต่ง”

“รู้แค่ว่าเขาเป็นคนเดียวในห้องที่ไม่หัวเราะ” ขวัญหยิบแป้งซองใหม่ฉีกปาก “กับรู้ว่าอีกสี่สิบสี่วันถ้าพี่ไม่ทำอะไร มิ้นท์ตกงาน”

มิ้นท์เงียบไป แล้วเดินไปหยิบกล่องกระดาษสีครีมจากชั้นบนลงมาวางเรียง

“ยี่สิบชิ้นของ ท.ว. หนูห่อให้นะพี่” เสียงเธอกลับมาปกติ “คนขับมารับเจ็ดโมงสิบห้าเหมือนเดิม”

“ห้าปี ไม่เคยสายสักนาที” ขวัญพยักหน้า “ไม่เคยบ่นสักครั้ง ลูกค้าแบบนี้ห้ามพลาดแม้แต่ชิ้นเดียว”

มิ้นท์คีบครัวซองต์ใส่กล่องทีละชิ้น ตะแกรงเหล็กดังกริ๊ก ๆ ตามจังหวะ ขวัญนวดแป้งก้อนใหม่ต่อ ฝ่ามือจมลงไปในความอุ่นนิ่ม กลิ่นยีสต์เปรี้ยวอ่อน ๆ ลอยขึ้นมา

เธอนวดแรงกว่าที่แป้งต้องการ

นวดจนข้อมือปวด

แล้วมิ้นท์ก็หยุดคีบ

“พี่ขวัญ” น้องกระซิบ ตาจ้องออกไปนอกกระจกหน้าร้าน “รถสีดำคันนั้น... จอดตั้งแต่หนูมาถึงแล้วนะคะ”

ขวัญเงยหน้า

ฟ้ายังเทาไม่สว่างดี ไฟถนนยังไม่ดับ รถเก๋งสีดำคันยาวจอดนิ่งริมฟุตปาท เครื่องไม่ได้ติด

ข้างรถ ชายในสูทสีเทาถ่านยืนอยู่หน้าร้าน

มือข้างหนึ่งของเขาวางอยู่บนฝาตู้จดหมายสีเขียวของขวัญข้าว

ตราประทับกระแทกลงบนกระดาษ ปัง

เจ้าหน้าที่หญิงวัยกลางคนเลื่อนเอกสารสองแผ่นข้ามโต๊ะมา กลิ่นหมึกแท่นประทับสีม่วงเหม็นเปรี้ยวจาง ๆ ปนกลิ่นกระดาษจากเครื่องถ่ายเอกสารที่หมุนอยู่หลังห้อง

เสียงเรียกคิวดังติ๊งต่อง หมายเลขสามสิบเอ็ด

บัตรคิวเลขสามสิบยับอยู่ในกำมือขวัญ

เธอนั่งเก้าอี้พลาสติกฝั่งซ้าย อาเทพนั่งฝั่งขวา ใต้โต๊ะ รองเท้าผ้าใบเปื้อนแป้งของเธอวางห่างจากรองเท้าหนังสีดำขัดเงาของเขาแค่คืบเดียว

เธอไม่ได้เปลี่ยนชุด เสื้อเชิ้ตลายทาง ผ้าพันผมผืนเดิม แป้งยังติดอยู่ที่ข้อมือซ้าย

เขาไม่ได้ทักเรื่องนั้นสักคำ

ตอนเธอเดินออกจากร้าน เขาแค่เปิดประตูรถ แล้วพูดว่า ครัวซองต์หอมดี จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีกตลอดทาง

ประโยคที่สิบห้า ขวัญนับ

ด้านหลัง มิ้นท์นั่งตัวเกร็งบนม้านั่งพยาน ข้างคนขับรถของอาเทพที่ยืนมือประสาน หน้าตาเรียบเฉย

“ทั้งสองฝ่ายยินยอมจดทะเบียนสมรสใช่ไหมคะ” เจ้าหน้าที่ถามตามแบบ ไม่เงยหน้าจากจอ

“ยินยอมค่ะ” ขวัญตอบก่อน

“ยินยอม”

เสียงบาริโทนต่ำของเขาทำให้เจ้าหน้าที่เงยหน้าขึ้นมาครึ่งวินาที แล้วก้มลงพิมพ์ต่อ

อาเทพหยิบปากกาหมึกซึมสีดำออกจากกระเป๋าสูท ถอดปลอก วางลงตรงกลางระหว่างเธอกับเขา

“ใช้ของผมไหม”

ขวัญมองปากกาด้ามนั้น ด้ามเดียวกับที่เซ็นสัญญาเปื้อนแป้งเมื่อวาน

“ไม่ค่ะ” เธอดึงปากกาลูกลื่นจากสมุดใบเสร็จออกมา “หนูใช้ของหนู”

เขาไม่ว่าอะไร เซ็นชื่อตัวเองก่อน ลายมือยาวสง่าเหมือนเมื่อวาน หมึกดำเงาวาว

ขวัญเซ็นต่อข้างล่าง ปากกาลูกลื่นราคาสิบห้าบาทขีดเส้นตรง ไม่สั่น

เจ้าหน้าที่ประทับตราอีกครั้ง ปัง แล้ววางใบสำคัญการสมรสลงบนโต๊ะตรงหน้าทั้งสองคน

กระดาษแผ่นเดียว มีชื่อเธออยู่บรรทัดล่าง ชื่อ เทพ วรากุล อยู่บรรทัดบน

ขวัญจ้องมันนาน

แปดปีที่เธอรอกระดาษแผ่นนี้ มันมาถึงในเวลาสิบสองนาที ระหว่างคิวที่ยี่สิบเก้ากับสามสิบเอ็ด

“ถ่ายรูปคู่ไว้เป็นที่ระลึกไหมคะ” เจ้าหน้าที่ยกกล้องเล็ก ๆ ของสำนักงานขึ้นมา “คู่อื่นเขาจับมือกัน”

ขวัญชะงัก

อาเทพหันมาหาเธอ ไม่ได้ยื่นมือมาก่อน

“ขอจับมือได้ไหม”

มิ้นท์ที่ม้านั่งข้างหลังสูดลมหายใจดังฟืด

ขวัญมองมือเขาที่วางนิ่งบนโต๊ะ นิ้วยาว ข้อนิ้วชัด ปลายนิ้วกลางมีรอยหมึกดำจาง ๆ ติดอยู่

เธอปาดฝ่ามือกับกางเกงยีนสองที แป้งยังไม่ออกหมด แล้ววางมือลงบนมือเขา

มือเขาแห้ง อุ่น ข้อนิ้วกลางด้านในมีรอยด้านของคนจับปากกามาทั้งชีวิต เขาไม่บีบ ไม่ลูบ วางรองไว้เฉย ๆ

แชะ

“เรียบร้อยค่ะ” เจ้าหน้าที่ว่า “ยินดีด้วยนะคะ”

อาเทพปล่อยมือก่อน

ม้านั่งหน้าห้องทะเบียนเย็นเฉียบเพราะแอร์ เสียงเครื่องถ่ายเอกสารยังหมุนครืดคราดอยู่หลังกระจก

มิ้นท์ถูกคนขับรถพาไปซื้อกาแฟ เหลือขวัญกับเขาสองคน ใบสำคัญการสมรสวางอยู่บนตักเธอ

“ทำไมคุณอารับคะ” เธอถามตรง ๆ “หนูอยากรู้”

คิ้วข้างหนึ่งของเขาเลิกขึ้นตรงคำว่า คุณอา

ขวัญไม่แก้ คำว่า คุณเทพ เมื่อวาน เธอพูดให้คนในห้องนั้นฟัง

“คุณเขียนสัญญาดี”

“ไม่ใช่คำตอบ”

“เป็นคำตอบครึ่งหนึ่ง”

เขาล้วงกระเป๋าสูทด้านใน หยิบสัญญาเปื้อนแป้งฉบับเมื่อวานออกมา คลี่บนเข่า

กระดาษสามแผ่นของเธอยังอยู่ครบ รอยแป้งตรงหัวกระดาษกลายเป็นคราบเทาเพราะผ่านมือคนมาหนึ่งคืน

แต่มีแผ่นที่สี่ซ้อนอยู่ด้านหลัง

กระดาษเนื้อหนาสีงาช้าง ลายมือหมึกดำ ตัวเขียนเอียงสม่ำเสมอ เป็นลายมือเดียวกับลายเซ็นของเขา มีอยู่ข้อเดียว ใต้ข้อนั้นว่างไว้ครึ่งแผ่น

“ข้อเพิ่มเติม” อาเทพบอก “เซ็นกำกับก่อนเราเข้าบ้าน”

ขวัญรับมา อ่านข้อแปด

ข้อ 8 ฝ่ายหญิงมีสิทธิ์ยกเลิกสัญญาฉบับนี้ได้ทุกเมื่อ โดยไม่ต้องชดใช้สิ่งใด

เธออ่านซ้ำ แล้วเงยหน้า

“ข้อนี้คุณอาเสียเปรียบเองนะคะ”

“ใช่”

“คนทำธุรกิจไม่เขียนข้อเสียเปรียบตัวเองโดยไม่มีเหตุผล” ขวัญว่า “ร้านหนูเล็กแค่ไหน หนูยังรู้เลย”

มุมปากของเขาขยับขึ้นนิดเดียว นิดเท่าเมื่อวาน

“เพราะข้อถัดไป”

เขารับกระดาษแผ่นที่สี่คืน กดลงบนเข่า ถอดปลอกปากกาหมึกซึม ปลายหมึกสีดำแตะลงใต้ข้อแปดพอดี

เขาเขียนตรงนั้น ต่อหน้าเธอ ปลายปากกาครูดกระดาษเนื้อหนาเบา ๆ หมึกใหม่ขึ้นเงาเป็นทางยาว

“ข้อเก้า” อาเทพอ่านตามที่เขียน ช้า ชัดทีละคำ “ห้ามเล่าเรื่องในบ้านนี้ให้ใครฟัง”

ปลายปากกาเลื่อนไปท้ายบรรทัด

“จนถึงวันประชุมกองมรดก”

แล้วเขาเขียนวันที่ต่อท้าย ทีละหลัก ไม่หยุดคิดสักตัว

ขวัญมองตามปลายปากกา หมึกหลักสุดท้ายยังไม่ทันแห้ง

เธอล้วงซองสีขาวของคุณนายพิไลออกจากกระเป๋าผ้า คลี่หนังสือแจ้งหนี้ออกวางเทียบข้างกัน

วันครบกำหนดชำระหนี้ตึกร้าน

วันแต่งงานของโจ้

วันประชุมในข้อเก้า

ตัวเลขทั้งสามชุดตรงกันทุกหลัก

ขวัญเงยหน้าขึ้นจากกระดาษ

“ประชุมอะไรคะ”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction