Langsung ke konten
MIRARAMA
ถูกถอนหมั้นเพราะจน คืนเดียวกันฉันถูกรางวัลที่หนึ่ง จากแผงลอตเตอรี่ของแม่เขา

Chapter 3

หกสิบล้าน

This novel is available in Thai only for now.

“ไม่ถูกหรอก”

แตงโมพูดกับกระดาษพับครึ่งบนเคาน์เตอร์ แล้วใช้นิ้วโป้งกดมันไว้ ลมแอร์จากช่องเหนือประตูพัดมุมกระดาษให้กระพือขึ้นลง

ทางซ้ายคือใบเสร็จสีชมพูของร้านทอง ทางขวาคือกระดาษแปดสิบบาท

เธอเอาหลังมือเช็ดแก้มอีกรอบ ผิวหน้ายังเหนียวจากน้ำตาที่แห้งไปครึ่งหนึ่ง

ตรวจให้จบ ๆ ไป จะได้ทิ้งลงถังพร้อมกันทีเดียว

โทรศัพท์ยังเปิดค้างอยู่ที่รูปงานหมั้น แตงโมปัดมันทิ้งด้วยนิ้วเดียว รูปเอกในเสื้อเชิ้ตสีครีมหายไปจากจอ

เธอพิมพ์คำว่า ผลสลาก ลงช่องค้นหา เข้าเว็บพื้นสีขาวขอบเหลืองที่ลูกค้าในร้านยื่นจอให้เธอช่วยตรวจทุกวันที่สิบหกกับวันที่หนึ่ง

หน้าเว็บโหลดช้า วงกลมหมุนอยู่กลางจอ

ตู้แช่ฝั่งเครื่องดื่มหึ่งขึ้นอีกระดับ คอมเพรสเซอร์ตัดเข้าตามรอบ กลิ่นไส้กรอกที่หมุนอยู่ในเครื่องย่างมาหกชั่วโมงไหม้ขอบจนเริ่มขม

แตงโมคลี่กระดาษออก กดมันให้แบนกับกระจกเคาน์เตอร์ด้วยสันมือ หันด้านตัวเลขเข้าหาตัว

หน้าเว็บเปิดขึ้น เธอเลื่อนลงไปล่างสุดก่อน แบบที่ทุกคนทำ

เลขท้ายสองตัว

เธอเหลือบมองมุมขวาของกระดาษ

ไม่ถูก

เลขหน้าสามตัว ไม่ถูก

เลขท้ายสามตัว ไม่ถูก

แตงโมหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงสั้น ๆ แห้ง ๆ ดังกว่าเสียงตู้แช่นิดเดียว

“ป้าพูดถูกจริง ๆ”

คนอย่างเธอถูกได้อย่างมากก็เลขท้ายสองตัว

แต่สองตัวก็ไม่ถูก

เธอพับกระดาษกลับเป็นครึ่ง ยกขึ้นเหนือถังขยะใต้เคาน์เตอร์ ถังที่เต็มไปด้วยแก้วกาแฟกับซองพลาสติกห่อข้าวปั้น

นิ้วโป้งข้างที่ถือโทรศัพท์ไถจอขึ้นเอง เป็นนิสัยของคนที่อ่านอะไรจบแล้วต้องเลื่อนกลับขึ้นไปบนสุด

บรรทัดแรกของหน้าเว็บ ตัวเลขหกตัว ตัวใหญ่ สีแดง

รางวัลที่หนึ่ง

แตงโมยังถือกระดาษค้างอยู่เหนือถังขยะ

ตัวเลขตัวแรกบนจอ คุ้นตา

มันคุ้นเพราะเธอเพิ่งเห็นมันเมื่อครู่ ตอนก้มลงดูเลขท้าย ทั้งแถวอยู่ตรงนั้น บนกระดาษที่เธอกำลังจะทิ้ง

มือที่ถือกระดาษลดลงช้า ๆ

เธอคลี่มันออกอีกครั้ง วางกลับลงบนเคาน์เตอร์ ข้างโทรศัพท์ ห่างกันไม่ถึงข้อนิ้ว

“ตัวแรก…” ริมฝีปากขยับเอง “ตรง”

“ตัวที่สอง ตรง”

กระดาษเริ่มขยับ

มือข้างที่วางบนกระดาษสั่นจนขอบมันครูดกระจกดังกริก ๆ แตงโมเอาฝ่ามืออีกข้างกดทับลงไป ทับนิ้วตัวเองไว้แน่น

“ตัวที่สาม ตรง”

“ตัวที่สี่… ตรง”

ตัวที่ห้า

ติ๊งต่อง

ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิด

แตงโมคว่ำโทรศัพท์ทับกระดาษทั้งแผ่นในจังหวะเดียว

สร้อยทองเส้นใหญ่วางขดอยู่บนหิ้งข้างพระพุทธรูป ป้าบุญมีถอดมันออกก่อนนอนทุกคืน ผื่นแดงที่คอเพิ่งได้หายใจ

แต่คืนนี้ป้ายังไม่ได้นอน

พัดลมตั้งพื้นส่ายหัวไปมาในห้องชั้นล่างที่ปิดไฟหมด เหลือแค่โคมเล็กบนหิ้งพระ ยากันยุงขดหนึ่งไหม้อยู่ใต้โต๊ะ ควันสีเทาลอยปนกลิ่นแกงส้มที่ยังไม่มีใครเอาไปเท

ป้านั่งยอง ๆ หน้าลิ้นชักใต้แผง ลากมันออกมาเสียงไม้ครูดไม้

ลอตเตอรี่เก่ากองหนาทับอยู่ข้างบน ป้ายกขึ้นทั้งกอง วางพักไว้บนเสื่อ

สมุดปกแข็งสีน้ำเงินอยู่ข้างใต้ ปกงอเพราะเมื่อบ่ายป้างับมันปิดทั้งที่นิ้วยังคา

“นอนไม่หลับก็มาทำบัญชี” ป้าบ่นกับพระพุทธรูป “ไม่ได้อยากรู้หรอก”

ป้าหยิบใบตรวจผลที่ร้านถ่ายเอกสารปากซอยพิมพ์แจกแผงลอตเตอรี่ทุกงวด กางไว้บนเข่า ปากกาเหน็บหูเหมือนเมื่อบ่าย

หน้าวันที่สิบหก ป้าวางนิ้วชี้ลงบนบรรทัดแรก

“เจ๊หมวย สองใบ”

ป้าเทียบเลข ปากขมุบขมิบ

“ไม่ถูก ดีแล้ว ปีที่แล้วถูกเลขท้ายสามตัว ไม่เห็นเอาส้มมาฝากสักลูก”

นิ้วเลื่อนลงบรรทัดที่สอง

“ลุงเชิด ไม่ถูก”

บรรทัดที่สาม ที่สี่ ป้าไล่ลงไปเร็วขึ้น ทุกชื่อที่ไม่ถูก ป้าพยักหน้าเหมือนได้เงินคืน

โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นครืด หน้าจอขึ้นชื่อ ไอ้เอก

ป้ากดรับโดยไม่ยกนิ้วออกจากสมุด

“ตีสองแล้วนะแก”

“แม่ยังไม่นอนเหรอครับ” เสียงเอกแหบเบา ข้างหลังมีเพลงดังตึกตัก กับเสียงผู้หญิงหัวเราะใส ๆ “ผมอยู่งานวันเกิดเพื่อนไอซ์ครับ เดี๋ยวไปส่งเขาก่อนแล้วค่อยกลับ”

“เออ ไปส่งให้ถึงบ้าน อย่าให้เฮียชัยว่าได้”

“ครับ”

“เอก”

“ครับแม่”

ป้ามองพานทองที่ยังวางอยู่บนเสื่อ ตรงที่เอกนั่งเมื่อกลางวัน แหวนวงเล็กเงาวับอยู่ในแสงโคมหิ้งพระ

“หมื่นหกพันนั่น แม่จะออกให้ก่อน” ป้าพูดเสียงต่ำ “พรุ่งนี้แกเอาไปคืนมันซะ ไม่งั้นทั้งซอยจะว่าบ้านเราโกงผู้หญิง”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงเพลงดังแทนคำตอบ

“แม่เอาเงินที่ไหนครับ”

“ไม่ต้องรู้ คืนให้มัน จบ ๆ ไป”

ป้ากดตัดสาย แล้วนั่งนิ่ง

เงินหมื่นหกพัน คือกำไรแผงสองงวดเต็ม ถ้าไม่มีใบเหลือ

นิ้วชี้เลื่อนลงต่อ

“ช่างเปี๊ยก” ป้าเทียบเลขบนใบตรวจผล “ไม่ถูก”

เหลืออีกบรรทัดเดียว

บรรทัดล่างสุด ราคาแปดสิบ ลายมือป้าเองที่กดแรงจนกระดาษเป็นร่อง

อีโม

นิ้วป้าหยุดอยู่ห่างคำนั้นไม่ถึงข้อนิ้ว

ป้าแค่นเสียงในจมูก

“ใบนี้ไม่ต้องดูหรอก”

ป้าปิดสมุดดังปั๊บ ควันยากันยุงสะดุ้งเป็นวง

“คนอย่างมันน่ะ”

สมุดปกน้ำเงินกลับลงไปนอนก้นลิ้นชัก กองลอตเตอรี่เก่าทับลงไปข้างบน ป้าดันลิ้นชักปิดด้วยเข่า แล้วลุกขึ้นปิดโคมบนหิ้งพระ

ห้องมืดสนิท เหลือแสงเดียวลอดช่องประตูเหล็กยืดเข้ามา

ไฟแดงดวงเล็กของกล้องหน้าแผง ยังกะพริบอยู่ใต้กันสาด

ไม่มีใครเดินเข้ามา

ถุงพลาสติกใบเดิมกลิ้งผ่านเซนเซอร์ประตูอีกรอบ แล้วลอยต่อไปตามลมทางปากซอย

ประตูเลื่อนปิด

แตงโมยืนนิ่ง สองมือยังกดโทรศัพท์ที่คว่ำทับกระดาษไว้ ข้อศอกล็อกตรง เหมือนคนกำลังกดห้ามเลือด

เธอนับหนึ่งถึงห้าในใจ แล้วพลิกโทรศัพท์ขึ้น

ตัวที่ห้า

เธอไล่ปลายนิ้วจากจอลงมาที่กระดาษ ช้าที่สุดในชีวิต

“ตรง”

ตัวที่หก

แตงโมปิดตา

กลิ่นกาแฟที่ต้มค้างเข้ามาเต็มจมูก ขมจนเจ็บคอ ตู้แช่หึ่ง ไส้กรอกหมุน

เธอลืมตา

“…ตรง”

เธอเลื่อนนิ้วกลับไปตัวแรก แล้วเทียบใหม่หมดทั้งหกตัว

“ตรง”

อีกรอบ ปลายนิ้วสั่นจนต้องเริ่มนับใหม่ตรงตัวที่สาม

“ตรง”

ใต้ตัวเลขสีแดงบนจอ มีบรรทัดตัวเล็กกว่า บอกยอดเงินรางวัลงวดพิเศษ

แตงโมเอาปลายนิ้วชี้แตะเลขหกตัวแรก แล้วเลื่อนไปทางขวา แตะเลขศูนย์ทีละตัว

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด”

เธอนับใหม่ เสียงเบาลงกว่าเดิม

“…เจ็ด”

นับอีกรอบ เพราะคนเก็บเงินที่ดีต้องนับสามรอบก่อนปิดลิ้นชัก

“เจ็ด”

หกสิบล้านบาท

แตงโมไม่ได้กดเบอร์แม่

เธอดึงเก้าอี้พลาสติกมานั่ง ขาเก้าอี้ครูดพื้นเอี๊ยด แล้วหยิบเครื่องคิดเลขพลาสติกสีเทาข้างเครื่องคิดเงินมาวางบนตัก

ปุ่มเครื่องคิดเลขเหนียวเพราะคราบน้ำหวานที่ลูกค้าทำหก

ค่าแรงกะดึก วันละสี่ร้อยหกสิบ

นิ้วสั่นจนกดศูนย์เกินไปหนึ่งตัว ตัวเลขยาวล้นจอ เธอกด C แล้วกดใหม่ทีละปุ่ม

หกสิบล้าน หารสี่ร้อยหกสิบ

หนึ่งแสนสามหมื่นสี่ร้อยสามสิบสี่

“วัน” เธอพึมพำ

เธอกดหารสามร้อยหกสิบห้า

สามร้อยห้าสิบเจ็ด

“ปี”

แตงโมมองตัวเลขบนจอเครื่องคิดเลขอยู่นาน แล้วกด C ล้างทิ้ง

หกสิบล้าน หารสามพันสองร้อย

หนึ่งหมื่นแปดพันเจ็ดร้อยห้าสิบ

“งวด”

เธอวางเครื่องคิดเลขลง เอาสองมือประกบกันไว้ระหว่างเข่า ฝ่ามือเปียกเหงื่อทั้งที่แอร์เย็นจนแขนขนลุก

ลมหายใจก้อนหนึ่งหลุดออกจากปาก ดังจนเธอต้องยกมือปิด

โทรศัพท์บนเคาน์เตอร์สั่นยาว

แตงโมสะดุ้งจนเก้าอี้เกือบล้ม

หน้าจอขึ้นชื่อ จิ๊บ

เธอมองกระดาษข้างโทรศัพท์ แล้วดึงใบเสร็จสีชมพูมาวางทับมันไว้ครึ่งหนึ่ง ก่อนกดรับ

“แก” เสียงจิ๊บเบากว่าทุกครั้ง “เห็นรูปแล้วใช่ไหม”

“เห็นแล้ว”

“ร้องไห้ปะ”

แตงโมแตะแก้มตัวเอง แห้งแล้ว “นิดเดียว”

“นิดเดียวของแกคือเท่าไหร่ ฉันรู้นะ” จิ๊บถอนหายใจฟืด “ขอโทษนะที่ส่งไป ฉันคิดอยู่ตั้งนาน ว่าบอกดีกว่าให้แกไปรู้จากคนอื่น”

“ขอบใจ”

“ขอบใจอะไร ฉันอยากไปตบหน้าแม่งสักฉาด” จิ๊บพูดเร็วขึ้น แล้วหยุดไอ “แต่ไม่ได้หรอก เดี๋ยวแม่ฉันโดนไล่ออก”

แตงโมนั่งตัวตรง “แม่แกเป็นไงบ้าง”

“ไข้สามสิบแปดครึ่ง” จิ๊บว่า “แต่พรุ่งนี้จะไปโรงงานอยู่ดี บอกว่าถ้าหยุด หัวหน้าจะตัดชื่อออกจากรายชื่อรอเงิน”

“รายชื่อรอเงิน”

“เถ้าแก่เขาทำรายชื่อไว้ไง ว่าใครได้ก่อนได้หลัง ใครหยุดงานก็ไปต่อท้าย” จิ๊บหัวเราะ เสียงไม่มีขำ “สามเดือนแล้วนะแก ค่ายาแม่ฉันยังติดร้านขายยาหน้าโรงงานอยู่เลย สองพันกว่าบาท”

แตงโมก้มมองมุมกระดาษที่โผล่ออกมาจากใต้ใบเสร็จสีชมพู

ปากเธอเปิด

“จิ๊บ ฉัน...”

“อะไร”

ในหัวมีเสียงหัวเราะลั่นของป้าบุญมีข้ามถนน มีลายมือที่กดแรงจนกระดาษเป็นร่อง มีภาพจิ๊บที่พูดเร็วกว่าคิด กับแม่ค้าทั้งซอยที่รู้ทุกเรื่องก่อนรุ่งเช้า

มีข้อความของแม่ งวดนี้ไม่ต้องส่งเยอะนะลูก แม่พอมี

ถ้าคนในซอยรู้ บ้านแม่ที่ต่างจังหวัดจะไม่มีวันได้ปิดประตูอีก

“เปล่า” แตงโมพูด “ฉันแค่จะบอกว่า ค่ายาแม่แก ฉันออกให้ก่อนได้นะ”

“แกเอาเงินที่ไหน” จิ๊บถามทันที “เมื่อวานยังขอยืมฉันซื้อกุ้งอยู่เลย”

แตงโมกลืนน้ำลาย

“สิ้นเดือนไง”

“ไม่เอา แกเก็บไว้เถอะ แกเพิ่งโดนทิ้งนะ” จิ๊บว่า “ไปละ แม่ฉันเรียก ถ้าไอ้เอกโผล่มาที่ร้าน โทรหาฉันเลยนะ ฉันจะขี่มอไซค์ไปเดี๋ยวนั้น”

“มันไม่มาหรอก”

“ใครจะรู้ ผู้ชายแบบนี้ชอบกลับมาที่เกิดเหตุ”

สายตัด

แตงโมวางโทรศัพท์ลง แล้วยกใบเสร็จสีชมพูขึ้น

กระดาษแปดสิบบาทยังอยู่ตรงนั้น

เธอจัดมันใหม่ ใบเสร็จแหวนไว้ซ้าย ลอตเตอรี่ไว้ขวา ขอบทั้งสองชิดกันพอดีเหมือนเรียงแบงก์ในลิ้นชัก

ป้าจะรู้ไหม

ป้าจดเลขไว้ครบหกตัว

ไฟแดงดวงเล็กใต้กันสาด กะพริบใส่หน้าเธอตอนนับเหรียญลงบนกระจกแผง

ป้าเล็กฝั่งตรงข้ามหันมามองตอนป้าหัวเราะ

ใครถูกจากแผงป้า ต้องมาทำบุญให้ป้า

แตงโมนึกออกว่าป้าเคยเล่าให้ฟังในวงข้าว ปีก่อนลุงเชิดถูกเลขท้ายสามตัว ป้าเดินไปยืนหน้าบ้านลุงตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ถือพัดสานไปด้วย จนลุงต้องควักให้สองพัน

นั่นแค่เลขท้ายสามตัว

เธอเปิดหน้าค้นหา พิมพ์ทีละคำ นิ้วโป้งกดผิดตัวจนต้องลบสามรอบ

ขึ้นเงินรางวัลที่หนึ่ง ธนาคาร

ผลการค้นหาขึ้นมาเป็นแถว เธอข้ามโฆษณาสินเชื่อ ข้ามเว็บเลขเด็ดงวดหน้า จนเจอหน้าศูนย์บริการลูกค้ารางวัลใหญ่ของธนาคาร ตัวหนังสือเล็ก ๆ ใต้เบอร์โทร

เปิดให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง

นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือเบอร์นั้น

นาฬิกาดิจิทัลเหนือประตูร้านกะพริบ 02:09

แตงโมลุกขึ้น เดินไปที่ตู้แช่ ดึงน้ำเปล่าขวดเล็กออกมาหนึ่งขวด สแกนบาร์โค้ด

ปี๊บ

“เจ็ดบาท”

เธอหยิบเหรียญจากกระเป๋าสตางค์ว่างเปล่า แล้วหยุด

ไม่มีเหรียญ

แตงโมเปิดลิ้นชักเก็บเงิน หยิบสมุดยืมเงินพนักงานออกมา เขียนลงบรรทัดใหม่ด้วยลายมือตัวเอง

แตงโม น้ำเปล่า 1 ขวด 7 บาท คืนสิ้นเดือน

เธอปิดสมุด เปิดขวดน้ำ ดื่มไปครึ่งขวดในอึกเดียว น้ำเย็นไหลลงคอจนแสบ

หกสิบล้าน กับน้ำเปล่าเจ็ดบาทที่ยังต้องติดไว้ก่อน

เธอพับลอตเตอรี่กลับเป็นครึ่ง ตามรอยพับเดิมเป๊ะ สอดกลับเข้าซองพลาสติกใส่บัตรพนักงาน ด้านหลังบัตร แล้วไม่คล้องคอ

เธอยัดซองลงกระเป๋าเสื้อลายเขียวข้างซ้าย กดกระดุมแป๊กปิดไว้

มือขวาวางทับกระเป๋านั้น

ใต้ฝ่ามือ หัวใจเต้นตุบ ๆ ผ่านพลาสติกบาง ๆ

02:14

เสียงตู้แช่ตัดเข้ารอบใหม่ หึ่งต่ำลงมาเหมือนคนกระแอม

แตงโมยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูด้วยมือซ้าย ก่อนกดโทรเสียอีก

02:15

เธอกดโทรออก

เสียงรอสายดังหนึ่งครั้ง

สองครั้ง

ครั้งที่สามยังไม่ทันจบ

“สวัสดีครับ ฝ่ายบริการลูกค้าพิเศษ ปัณณ์พูดครับ”

เสียงผู้ชาย นุ่ม ช้า ชัดทุกคำ ตื่นเต็มตาเหมือนเพิ่งเก้าโมงเช้า

แตงโมเปิดปาก แต่ไม่มีอะไรออกมา

มือขวากดกระเป๋าเสื้อแน่นขึ้น มุมซองพลาสติกกดเป็นรอยลงบนปลายนิ้ว

“ฮัลโหลครับ” เขาว่าอีกครั้ง ไม่เร่ง

แตงโมกลืนน้ำลาย

“ถ้าคนถูกรางวัลไม่อยากให้ใครรู้ว่าเป็นใคร ได้ไหมคะ”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction