Langsung ke konten
MIRARAMA
แม่บ้านโรงแรมรับจ้างเป็นแฟนปลอม ในบ้านของตระกูลที่ขโมยโรงแรมไปจากแม่ฉัน

Chapter 2

หาง ร ที่ตั้งตรง

This novel is available in Thai only for now.

กริ๊ก

แหวนหยกกระทบขอบโต๊ะมะฮอกกานีครั้งเดียว เสียงเบากว่าช้อนเงินหล่นพื้น แต่ทุกคนรอบโต๊ะหันไปหาเสียงนั้น

ส้มโอวางเหยือกเจียระไนลงบนผ้าปูโต๊ะ น้ำข้างในยังกระเพื่อมเป็นวงซ้อนกันสามวง เธอนับจนวงสุดท้ายหายไป

แขกเห็นมือสั่นได้ แต่ห้ามเห็นสีหน้า

“คุณย่าจำคนผิดครับ” กรณ์ก้าวมายืนบังระหว่างรถเข็นกับเธอครึ่งตัว “นี่ส้มโอ แฟนผมเอง”

คุณย่าไม่มองหลานชาย มือเหี่ยวที่ยกค้างอยู่เอื้อมผ่านแขนสูทสีเทาของเขา มาแตะหลังมือส้มโอ

ผิวบางเหมือนกระดาษสา เย็นเฉียบ

กลิ่นแป้งเย็นกับยาหม่องลอยออกมาจากผ้าคลุมไหล่สีครีม กลิ่นเดียวกับลิ้นชักเสื้อผ้าของแม่ ที่ส้มโอไม่กล้าเปิดมาแปดปี

“มือลูกทำไมแข็งอย่างนี้” คุณย่าลูบสันมือเธอ ตรงรอยแดงจากการพับผ้า “ใครให้ลูกทำงานหนัก”

ส้มโอย่อตัวลงคุกเข่าข้างรถเข็น ให้ตาอยู่ระดับเดียวกับหญิงชรา ท่าที่โรงแรมสอนแม่บ้านทุกคนเวลาคุยกับแขกบนวีลแชร์ เข่าจมลงในพรมหนา

“หนูชื่อส้มโอค่ะ คุณย่า”

“รัตนา” คุณย่ายิ้ม เหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย “ไปไหนมาตั้งนาน”

ส้มโอไม่ตอบ

เธอตอบไม่ได้ ถ้าเปิดปากตอนนี้ เสียงที่ออกมาจะไม่ใช่เสียงรายงานยอดห้องว่างอีกแล้ว

“แพร” ป้าวรรณาพูดจากหัวโต๊ะ ไม่ได้มองใคร “พาแม่ขึ้นห้อง”

พยาบาลแพรก้มลงจับด้ามรถเข็น แต่นิ้วเหี่ยวของคุณย่ากลับรัดนิ้วส้มโอแน่นขึ้น แรงเกินกว่าคนตัวเท่านั้นจะมี

ส้มโอไม่ดึงมือออก เธอใช้มืออีกข้างดึงผ้าคลุมไหล่ที่ลื่นลงมาให้กลับขึ้นไปคลุมบ่า จับชายผ้าพับทบเข้าด้านในหนึ่งทบ กันไม่ให้ลื่นอีก

“คุณย่าคะ” เธอพูดเบา ๆ “นมอุ่นข้างบนจะเย็นแล้วนะคะ เย็นแล้วมีฝ้าลอย คุณย่าไม่ชอบ”

นิ้วที่รัดอยู่คลายลงทีละข้อ

ทำไมฉันรู้ว่าท่านไม่ชอบฝ้านม

เพราะแม่ก็ไม่ชอบ แม่บอกว่าติดมาจากคนที่เลี้ยงแม่

ล้อรถเข็นกลิ้งผ่านธรณีประตูไม้ดังกึก ประตูบานคู่ปิดลง

ส้มโอยังคุกเข่าอยู่ที่เดิม จนเงาของกรณ์ตกลงบนพื้นข้าง ๆ

เขาไม่ยื่นมือมาดึงเธอ มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ ห่างจากแผ่นหลังเธอหนึ่งคืบ

“ขอแตะได้ไหมครับ”

เธอพยักหน้า

ฝ่ามือของเขาวางลงบนผ้าไหมตรงกลางหลังเธอ เบาเหมือนวางแก้ว พาเธอเดินกลับไปที่เก้าอี้สองก้าว แล้วยกออกทันทีที่เธอนั่งลง

ปลากะพงนึ่งซีอิ๊วมาถึงเป็นคอร์สที่สอง ไอร้อนพากลิ่นขิงซอยกับซีอิ๊วลอยขึ้นจากจาน ไม่มีใครตักเกินสามคำ

ป้าวรรณานั่งหลังตรงเหมือนเดิม แต่หมุนแหวนหยกบนนิ้วชี้ขวาให้หัวหยกหันเข้าหาฝ่ามือ ส้มโอเห็นตอนที่ป้าวรรณาวางช้อน

คนที่ไม่เคยกำหมัด จะไม่ต้องซ่อนหัวแหวน

“แฟนหลานรินน้ำได้ดีนะ” ป้าวรรณาพูดกับแก้วไวน์ของตัวเอง “เรียนมาจากไหน”

“มาตรฐานสากลค่ะ” ส้มโอวางส้อมลงขนานกับมีด “สามในสี่แก้ว เหลือที่ให้น้ำแข็งกับมือแขก ไม่เกินสามวินาทีต่อแก้ว ใครทำงานบริการเกินหกเดือนก็ทำได้ค่ะ”

“แล้วเธอทำมากี่เดือน”

“พอให้รู้ว่าแก้วไหนว่างก่อนเจ้าของจะบอกค่ะ”

ส้มโอหันไปทางหญิงสาวชุดชมพู

“แก้วน้ำของคุณผู้หญิงท่านนี้ว่างตั้งแต่ซุปมาถึงแล้วค่ะ”

ทั้งโต๊ะมองตามไป แก้วใสตรงหน้าหญิงสาวชุดชมพูมีน้ำเหลือติดก้นแก้วไม่ถึงนิ้ว เธอดึงแก้วเข้าหาตัว แก้มแดงขึ้นทีละน้อย

น้องเปิ้ลสาวเท้ามาจากมุมห้อง รินน้ำให้หยุดที่สามในสี่พอดี มือนิ่งกว่าเมื่อชั่วโมงก่อนเยอะ

ป้าวรรณาไม่หันไปมองแก้วนั้น เธอมองส้มโอ

“เมื่อกี้แม่ฉันเรียกเธอว่าอะไรนะ”

“หนูก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” ส้มโอยิ้มสุภาพ “คนอายุมากจำหน้าคนสลับกันได้ค่ะ คุณป้าคงชินกว่าหนู”

มุมปากของป้าวรรณาตึงขึ้นเส้นเดียว

กรณ์ไอเบา ๆ ใส่ผ้าเช็ดปาก แต่ตาของเขาไม่ได้ขำ ตาเขาค้างอยู่ที่ส้อมกับมีดที่วางขนานกันเป๊ะข้างจานเธอ

ส้มโอไม่แน่ใจว่าเขากลั้นหัวเราะ หรือกลั้นคำถาม

หน้าลิฟต์ชั้นยี่สิบเก้าเงียบจนได้ยินเสียงหึ่งของโคมไฟเพดาน

พรมทางเดินเป็นลายเครือเถาสีแดงหม่น กลิ่นน้ำยาซักพรมกลิ่นตะไคร้ยังค้างอยู่ในเส้นใย ส้มโอดูดฝุ่นพรมผืนนี้ทุกเช้าวันอังคาร เธอรู้ว่าตรงหน้าลิฟต์ตัวที่สองมีรอยไวน์จาง ๆ ที่ไม่มีน้ำยาไหนเอาออก เธอยืนทับรอยนั้นไว้พอดี

“ผมขอโทษ” กรณ์พูด มือล้วงกระเป๋ากางเกง “เรื่องแก้วน้ำ ผมไม่คิดว่าป้าจะเล่นแบบนั้น”

“เล่นแบบนั้นถูกแล้วค่ะ” ส้มโอกดปุ่มลิฟต์ “ถ้าคุณป้าไม่ลอง แปลว่าคุณป้าไม่เชื่อตั้งแต่แรกว่าหนูมีค่าพอจะลอง”

“คุณพูดเหมือนชนะ”

“ยังค่ะ หนึ่งในเก้า”

“เก้า?”

“หกสิบวัน มีวันพฤหัสเก้าครั้งค่ะ” เธอว่า “คืนนี้ครั้งแรก”

กรณ์มองเธอเหมือนเพิ่งเห็นเครื่องคิดเลขพูดได้

แล้วเขาก็นิ่งไป ตาจับอยู่ที่ปุ่มลิฟต์ที่ยังไม่ขึ้นไฟ

“ย่าไม่เรียกชื่อใครมาแปดเดือนแล้ว” เขาพูดช้าลง “ไม่เรียกผม ไม่เรียกป้า”

ส้มโอมองตัวเลขชั้นที่ไล่ขึ้นมาบนจอเหนือประตู ยี่สิบสาม ยี่สิบสี่

“รัตนาคือชื่อผู้หญิงในรูปห้องผม” กรณ์ว่า “คนที่สร้างโรงแรมนี้ ผมรู้แค่นั้น ในบ้านไม่มีใครพูดถึงเธอ ป้าห้ามแขวนรูปนั้นที่ไหน นอกจากห้องที่ไม่มีใครอยู่”

“แล้วทำไมไปแขวนห้องคุณคะ”

“เพราะผมไม่อยู่มาสิบปี” เขายักไหล่ “ห้องผมเลยนับเป็นห้องที่ไม่มีใครอยู่”

ยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปด

ยังไม่ใช่ตอนนี้ เขาเป็นหลานของผู้หญิงที่หมุนแหวนเข้าหาฝ่ามือ

ส้มโอเปิดกระเป๋าคลัตช์ใบเล็กที่กรณ์ส่งมาพร้อมชุด หยิบกระดาษพับสองทบออกมาหนึ่งแผ่น ยื่นให้เขา

“อะไรครับ”

“ใบเสร็จค่ะ เงินห้าหมื่นเมื่อบ่าย หนูยังไม่ได้ออกให้”

กรณ์คลี่ออกดู ลายมือกลมเรียบเขียนด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงิน รับเงินค่าจ้างครั้งที่ 1/9 จำนวน 50,000 บาท วันที่ ลายเซ็น และช่องผู้จ่ายที่ว่างไว้

“ผมต้องเซ็นด้วยเหรอ”

“ต้องค่ะ” ส้มโอยื่นปากกาให้ “หนูเก็บใบเสร็จทุกใบ”

เขาหัวเราะทุ้มในลำคอ วางกระดาษลงบนขอบกระถางต้นไม้ข้างลิฟต์แล้วเซ็นชื่อ ส้มโอดูมือเขาตลอดทาง

มือขวา หางตัวอักษรเอนซ้ายเล็กน้อย

เธอพับใบเสร็จเก็บเข้ากระเป๋า

ประตูลิฟต์เปิด

“ผมไปส่งไหม”

“ไม่ค่ะ ข้อสอง ห้ามใครรู้ว่าหนูทำงานที่นี่” เธอก้าวเข้าไป “รวมถึงห้ามรู้ว่าหนูนอนที่ไหนด้วย”

ประตูเลื่อนปิดตรงหน้าเขา ภาพสุดท้ายคือกรณ์ยกมือขึ้นครึ่งหนึ่งเหมือนจะโบก แล้วเปลี่ยนใจ เอามือนั้นไปเกาท้ายทอยแทน

ปลายทางเดินชั้นยี่สิบเก้า ห่างจากหน้าลิฟต์ไม่กี่สิบก้าว ป้าวรรณายืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองแม่น้ำดำสนิทข้างล่าง ไฟเรือข้ามฟากลำสุดท้ายเลื่อนผ่านไปช้า ๆ

กลิ่นยาหม่องยังติดอยู่ในทางเดิน แม่ผ่านตรงนี้ไปเมื่อชั่วโมงก่อน

รัตนา

แม่เรียกชื่อนั้นด้วยเสียงแบบนั้น เสียงที่ปลายคำอ่อนลงเหมือนคนวางของเปราะลงบนโต๊ะ

ยี่สิบเจ็ดปีที่เด็กกำพร้าแปดขวบคนนั้นอยู่ในบ้าน จนถึงวันที่ยายเด็กนั่นออกไป แม่เรียกรัตนาแบบนั้นทุกวัน

ส่วนชื่อวรรณา แม่เรียกเต็มเสียงเฉพาะตอนดุ

ป้าวรรณาเคาะแหวนหยกกับขอบหน้าต่างหินอ่อน ช้า ๆ สามครั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงส้นรองเท้าสั้น ๆ ดังมาจากหัวทางเดิน เลขาฯ หยุดห่างไปสองก้าว แท็บเล็ตแนบอก

“คุณกรณ์ไม่ยอมบอกนามสกุลค่ะ” เลขาฯ รายงาน “มีแค่ชื่อเล่น”

“ไม่ต้องใช้นามสกุล”

ป้าวรรณาหมุนแหวนกลับให้หัวหยกหันออกด้านนอก

“เธอรินน้ำหยุดที่สามในสี่ เช็ดปากเหยือกด้วยมือซ้าย หมุนข้อมือเก็บหยด” เธอพูดกับกระจก

“ให้ดิฉันเช็กโรงแรมไหนก่อนคะ”

“หาประวัติผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉัน ก่อนพฤหัสหน้า”

ป้าวรรณาหันกลับมา มองเลขาฯ เป็นครั้งแรกในคืนนั้น

“เริ่มจากโรงแรมของเราเอง”

ห้องเช่าของส้มโอกว้างสามคูณสี่ พัดลมตั้งพื้นส่ายหน้าดังแกรก ๆ ทุกครั้งที่หมุนสุดทาง เสียงละครโทรทัศน์ห้องข้าง ๆ ลอดผนังบางมาเป็นเสียงผู้หญิงร้องไห้ไม่มีเนื้อความ

เดรสผ้าไหมสีน้ำเงินกรมท่าแขวนอยู่บนตะปูหลังประตู ห่อพลาสติกใสไว้กันกลิ่นยากันยุง

ส้มโอนั่งขัดสมาธิบนพื้นในเสื้อยืดตัวเก่า ผมมัดกลับเป็นมวยหลวม ๆ

รูปแม่ขอบไหม้วางพิงหมอนอยู่ที่เดิม ผู้หญิงคนเดียวกับในกรอบทองชั้นสามสิบสอง แต่ในรูปนี้แม่ใส่เสื้อเชิ้ตธรรมดา ผมยุ่ง ยิ้มเห็นฟัน

“คุณย่าจำแม่ได้นะ” ส้มโอพูดกับรูป “จำได้ทั้งที่จำหลานตัวเองไม่ได้”

รูปไม่ตอบ พัดลมส่ายกลับมาดังแกรก

เธอก้มลงลากกล่องเหล็กออกจากใต้เตียง ขอบกล่องเย็นเฉียบ มีฝุ่นบาง ๆ ติดปลายนิ้ว กุญแจห้อยอยู่กับเชือกที่คอเธอมาสองปี

โทรศัพท์จอร้าวสั่นบนพื้นก่อนเธอจะไขกุญแจ

ชื่อบนจอ เปิ้ล

“พี่โอออ” น้องเปิ้ลกระซิบดังจนต้องห่างหูออกมา “พี่ไปนั่งโต๊ะเจ้าของได้ไงอะ หนูเกือบทำถ้วยซุปคว่ำใส่ตักคุณหนูชุดชมพูแล้วนะ”

“ขอบใจที่ไม่คว่ำ”

“แล้วคุณย่าเรียกพี่ว่าอะไรนะ รัตนาอะไรนะ”

“เรียกผิดคน”

ปลายสายเงียบไปครึ่งวินาที นานพอให้ส้มโอได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ขับผ่านหน้าตึก

“พี่ หนูไม่ถามแล้วก็ได้” น้องเปิ้ลพูดเบาลง “แต่หนูจะบอกอย่างนึง ป้าวรรณาไม่กินของหวานเลย นั่งมองประตูที่คุณย่าออกไปจนจบคอร์ส ไม่กะพริบตาด้วยนะพี่ หนูนับ”

“นับได้กี่ครั้ง”

“ศูนย์” น้องเปิ้ลว่า “แล้วพี่นวลวิทยุหาพี่ตอนสองทุ่ม หนูบอกว่าพี่ปวดท้องอยู่ห้องน้ำชั้นใต้ดิน”

“ชานมหนึ่งแก้วนะ”

“สองแก้ว หวานร้อยค่ะ”

“ตกลง”

ส้มโอวางสาย แล้วไขกุญแจกล่องเหล็ก

ข้างในไม่มีเงิน ไม่มีทอง

มีใบหุ้นต้นฉบับหนึ่งปึก ห่อซองพลาสติกกันชื้น สมุดบัญชีรายจ่ายปกอ่อนเจ็ดเล่ม และไม้โปรแทรกเตอร์พลาสติกราคาสิบห้าบาทที่เธอซื้อจากร้านเครื่องเขียนหน้าโรงเรียนประถม

เธอหยิบใบหุ้นแผ่นบนสุดออกมา วางลงบนพื้นกระเบื้องที่เช็ดไว้แล้ว ชื่อแม่พิมพ์อยู่ตรงกลาง ลายเซ็นผู้ก่อตั้งอยู่มุมขวาล่าง

เขียนด้วยมือซ้าย

หาง ร เอียงขวา เหมือนต้นข้าวโดนลม

ข้างกันเธอวางโทรศัพท์จอร้าว เปิดรูปหนังสือโอนหุ้นจากตู้เอกสารห้องใต้ดิน ซูมเข้าที่ลายเซ็น

หาง ร ตั้งตรงทุกตัว

ส้มโอวางโปรแทรกเตอร์ทาบลงบนใบหุ้นก่อน เส้นฐานเรียงกับเส้นบรรทัด จุดศูนย์กลางตรงโคนหาง

สิบสี่องศา

เธอเปิดสมุดบัญชีเล่มที่สาม หน้าที่มีลายมือแม่จดค่าน้ำค่าไฟ ค่าไข่ไก่ ค่ายาความดัน ทุกหน้ามีดินสอวงเล็ก ๆ ล้อมตัว ร ไว้ ข้างวงเขียนตัวเลขด้วยลายมือของส้มโอเอง

สิบสาม สิบห้า สิบสี่ สิบสอง สิบสี่

หน้าสุดท้ายของเล่มที่เจ็ด เธอสรุปไว้บรรทัดเดียว

ตัว ร 41 ตัว · เอียงขวา 12–15 องศา · ไม่มีตัวไหนต่ำกว่า 12

เธอยกโปรแทรกเตอร์ขึ้นทาบจอโทรศัพท์ เส้นร้าวของกระจกพาดผ่านใต้นิ้วโป้ง

ศูนย์องศา

“สี่สิบเอ็ดตัว ไม่มีตัวไหนตั้งตรงเลยนะแม่” เธอพูดกับรูปข้างหมอน “แต่ตัวที่ตั้งตรงดันลงทะเบียนแล้ว”

ตัวเลขของฉันเป็นแค่ตัวเลขของแม่บ้านคนหนึ่ง

ผู้เชี่ยวชาญพิสูจน์ลายมือดูแรงกดบนกระดาษ ดูการซึมของหมึก ดูได้จากต้นฉบับเท่านั้น รูปถ่ายจากโทรศัพท์จอร้าวไม่มีศาลไหนรับ

ถ้าฉันยื่นวันนี้ พรุ่งนี้ฉันโดนไล่ออก มะรืนตู้ใต้ดินว่างเปล่า

เธอจดลงสมุดเล่มใหม่ ลายมือกลมเรียบเหมือนบนใบเสร็จ

ต้องการ: ต้นฉบับหนังสือโอน · ห้ามถ่ายรูปซ้ำ · ห้ามเปิดตู้นั้นเกินอีกหนึ่งครั้ง

เธอวางปากกา แล้วเลื่อนนิ้วบนจอ ถอยภาพออกจากลายเซ็นปลอมทีละขั้น เพื่อเก็บภาพทั้งหน้ากระดาษไว้ในหัวก่อนนอน

สามเดือนที่ผ่านมา เธอดูรูปนี้แค่มุมเดียว มุมที่มีตัว ร

เส้นร้าวของจอพาดทับตัวหนังสือที่เหลือเป็นแนวทแยง ตรงขอบล่างสุดของภาพ เธอไม่เคยซูมลงไปถึงตรงนั้น

ส้มโอเอียงโทรศัพท์หลบแสงหลอดไฟ

ใต้ลายเซ็นปลอมของแม่ มีบรรทัดพิมพ์อีกบรรทัด

พยาน

ถัดจากคำนั้นคือหมึกสีน้ำเงินเข้ม ลายเซ็นของใครบางคน ขึ้นต้นด้วยเส้นห่วงยาวหนึ่งเส้น

ใครบางคนนั่งดูมือที่ปลอมลายเซ็นของแม่ แล้วเซ็นชื่อตัวเองรับรองไว้ข้างล่าง

ขอบภาพตัดชื่อพยานขาดครึ่ง เหลือแค่ห่วงหมึกสีน้ำเงินใต้นิ้วโป้งของเธอ

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction