Ir al contenido
MIRARAMA
สะใภ้ใหญ่ร้านทองเยาวราช ปี 2522 พ่อผัวตายทิ้งบัญชีลับไว้ให้ฉัน ไม่ใช่ลูกชายทั้งสามคน

Chapter 2

ไหข้าวสาร

This novel is available in Thai only for now.

ไหข้าวสารเอียงหลุดมือ ข้าวทะลักออกมากระทบพื้นกระเบื้องดังซ่า ไหลท่วมหลังเท้าเปล่าของอาเพ็งขึ้นมาถึงตาตุ่ม

ตีห้าสิบนาที บ้านทั้งหลังยังหลับ

เธอยืนนิ่ง สองมือประคองไหดินเผาลายมังกรเขียวค้างไว้ครึ่งทาง ห่อผ้าน้ำมันสีน้ำตาลหนีบอยู่ใต้รักแร้ ข้างในห่อมีสมุดบัญชีปกผ้าแดงซีด กับกุญแจทองเหลืองหัวเหรียญจีนที่เธอเอาด้ายแดงผูกติดไว้กับสันสมุด

บนเพดานไม่มีเสียงฝีเท้า

นอกหน้าต่างครัว ไม้กวาดทางมะพร้าวของคนกวาดถนนครูดไปตามฟุตปาธเยาวราชเป็นจังหวะ ไกลออกไปมีกระดิ่งสามล้อดังกริ๊งสองครั้ง แล้วเงียบ

โอเค ยังรอด

ซุ่มซ่ามขนาดนี้ อาเตี่ยคงอยากลุกจากโลงมาขอกุญแจคืน

อาเพ็งวางไหลงกับพื้นอย่างระวัง ย่อตัวลงกอบข้าวสารด้วยกระป๋องนมข้นเปล่าที่ใช้ตวงข้าวมาสิบปี ฝุ่นข้าวลอยขึ้นมาเป็นกลิ่นแป้งจาง ๆ ปนกลิ่นน้ำมันตังอิ๊วฉุนจมูกจากผ้าห่อสมุด

เธอคิดเรื่องนี้มาตั้งแต่ตีสองจนเกือบสว่าง

ห้องนอนโดนค้นแน่ ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ ห้องบรรพบุรุษซุ่นเห็นแล้วว่าเธอไปคุกเข่าอยู่ตรงไหน ตู้เซฟเขียวในห้องนับเงิน เธอไม่เคยรู้รหัส

เหลือที่เดียว

ครัว

ที่เดียวในบ้านที่ผู้ชายทั้งสามคนไม่เคยก้มลงมอง เฮียกวงเพิ่งถามเมื่อปีที่แล้วว่าข้าวสารบ้านเราเก็บไว้ไหน หลังจากกินข้าวที่เธอหุงมาเก้าปี

ผู้ชายบ้านนี้หาทัพพียังไม่เจอ ใครจะคิดมาล้วงไหข้าว

เธอกดห่อผ้าน้ำมันลงไปจนถึงก้นไห ผ้าสองชั้น พับมุมเข้าหากันแบบห่อขนมเข่ง ให้ความชื้นเข้าไม่ได้ แล้วเทข้าวกลบทับจนเต็มปากไห

เสร็จแล้ว เธอดึงผมตัวเองออกมาเส้นหนึ่ง

วางพาดขอบปากไหกับฝาไม้ไว้ตรงรอยต่อ เบาจนลมหายใจเป่าก็หลุด

หนังสายลับที่โรงหนังหัวมุมฉายเมื่อปีก่อนสอนไว้ ถ้าใครเปิด ผมจะหาย

ขอบคุณค่าตั๋วสามบาทที่ไม่เสียเปล่า

อาเพ็งลุกขึ้นปัดเสื้อนอนผ้าป่าน ข้าวร่วงจากชายเสื้อลงพื้นสามเม็ด เธอกวาดมันเข้าใต้ตู้กับข้าวด้วยปลายเท้า

เธอไม่ได้ล้วงกระเป๋าเสื้อ

ปฏิทินจีนบนผนังครัวยังเป็นหน้าเมื่อวาน กระดาษแผ่นบางสีขาว ตัวเลขแดงตัวโต อาเพ็งฉีกออกหนึ่งแผ่น เสียงกระดาษขาดดังแควก

สามสิบเก้าวัน

เอี๊ยด

ขั้นบันไดที่หกลั่นขึ้นมาในความเงียบ

อาเพ็งไม่หันไปทันที เธอหยิบหม้อเคลือบใบใหญ่จากชั้น ตักข้าวสารจากไหใบเล็กข้างเตาถ่านใส่หม้อสองกระป๋อง แล้วเปิดก๊อก น้ำกระทบก้นหม้อดังซู่

“ตื่นแต่เช้าเลย”

เฮียกวงยืนอยู่ตรงธรณีประตูครัว เสื้อกล้ามขาว ผมยุ่ง แว่นกรอบทองเบี้ยวไปข้างหนึ่ง

“หุงข้าวต้มค่ะ แขกจะมาตั้งแต่เจ็ดโมง”

เขาไม่ได้มองหม้อ เขามองพื้นใต้ตู้กับข้าว ตรงที่ข้าวสามเม็ดซุกอยู่

อาเพ็งวางหม้อลงบนเตา ก้อนถ่านยังเป็นสีดำ เธอจุดไม้ขีด ยื่นไฟเข้าไปที่กระดาษหนังสือพิมพ์รองก้นเตา

“อาเพ็ง” เฮียกวงพูด แล้วหยุด นิ้วโป้งถูขอบแว่นไปมา “เมื่อคืนซุ่นมาเคาะห้องอั๊ว”

“ค่ะ”

“มันถามว่าลื้อเอาอะไรออกมาจากห้องอาเตี่ย”

ไฟลามติดกระดาษ ควันลอยขึ้นมาแสบตา อาเพ็งก้มหน้าพัดเตาด้วยพัดใบลาน

“แล้วเฮียตอบว่าอะไรคะ”

เฮียกวงไม่ตอบ

สิบโมงเช้า ฟูกนุ่นของเธอลอยหงายท้องลงบนพื้นห้องนอนชั้นสาม

ฝุ่นนุ่นฟุ้งขึ้นมาในแสงแดดที่ลอดบานเกล็ด เฮียซุ่นจามสองครั้ง ปัดจมูก แล้วหัวเราะในคอ ไม้จิ้มฟันยังคาบติดมุมปากไม่หล่นไปไหน

“ไม่ได้ตากฟูกนานแล้วนะพี่สะใภ้”

สามเดือน ขอบคุณที่ช่วยพลิก

อาเพ็งยืนชิดผนังข้างหน้าต่าง สองมือประสานไว้หน้าผ้ากันเปื้อน เธอไม่ได้เถียงสักคำตั้งแต่ซุ่นถีบประตูห้องเปิดเข้ามา

ถ้าห้าม เท่ากับบอกว่ามีของ ถ้าปล่อยให้ค้น ของก็อยู่ใต้ข้าวสารเต็มไหที่ห่างลงไปสองชั้น

ค้นให้เหนื่อยเลยค่ะ ห้องนี้ไม่มีอะไรนอกจากฝุ่น

เฮียกวงยืนอยู่ตรงประตู มือข้างหนึ่งกำวงกบไม้ไว้ อีกข้างห้อยลงข้างตัว เขาไม่ได้ก้าวเข้ามา และไม่ได้ถอยออกไป

“อาม่าอนุญาตแล้ว” ซุ่นพูดโดยไม่หันไปมองพี่ชาย “ของในห้องอาเตี่ยหาย ทุกห้องต้องค้น”

“แล้วห้องเฮียค้นหรือยังคะ” อาเพ็งถาม

ไม้จิ้มฟันหยุดขยับ

“อั๊วไม่ได้เข้าห้องเตี่ยตอนตีสองนี่” ซุ่นยิ้ม “อาเตี่ยป่วยครึ่งปี ใครอยู่ใกล้ที่สุด ลื้อ ใครป้อนข้าวต้ม ลื้อ ใครอยู่กับเตี่ยคืนสุดท้าย”

เขาเดินไปที่หีบไม้การบูรตรงปลายเตียง

“ลื้อทั้งนั้น”

ฝาหีบเปิดขึ้น กลิ่นการบูรกับลูกเหม็นพุ่งออกมาฉุนจนอาเพ็งต้องกลั้นจมูก หีบใบนี้ติดตัวเธอมาจากบ้านแม่ที่ตลาดน้อย ข้างในพับเสื้อผ้าทั้งชีวิตของเธอไว้เป็นชั้น ๆ

ซุ่นหยิบชิ้นบนสุดขึ้นมาก่อน

กี่เพ้าผ้าแพรสีแดงลายดอกโบตั๋น ชุดแต่งงานเมื่อสิบปีก่อน ตะเข็บข้างยังมีรอยเย็บมือของแม่เธอ เขาสะบัดมันแรง ๆ หนึ่งที แล้วโยนลงบนฟูกนุ่นที่หงายท้องอยู่

ผ้าแพรไหลลงไปกองกับพื้น

อาเพ็งไม่ขยับ แต่นิ้วทั้งสิบที่ประสานกันอยู่ใต้ผ้ากันเปื้อนกดลงบนหลังมือตัวเองจนเล็บจิกเนื้อ

“ซุ่น” เฮียกวงเรียก เสียงเบา “พอเถอะ”

“เฮียอยากให้อาม่าขึ้นมาค้นเองเหรอ”

เฮียกวงเงียบ มือที่กำวงกบขาวซีดตรงข้อนิ้ว

ซุ่นค้นต่อ หยิบเสื้อแขนสั้นสีฟ้าขึ้นมาเขย่า

“ตัวนี้ใส่ไปตลาดทุกเช้า อั๊วจำได้”

สีครีม สีชมพูอ่อน ถูกเขย่าแล้วโยนตามกันออกมา เขาดึงกางเกงสแล็กสีดำขึ้นมาทีเดียวสามตัว

“สีเดียวทั้งตู้ ชีวิตพี่สะใภ้มันจืดจริง ๆ”

ผ้าเช็ดหน้าปักชื่อหล่นจากมือเขาลงบนกองผ้า

“ปักชื่อด้วย กลัวใครขโมยเหรอ”

เขาเคาะไม้ก้นหีบด้วยสันมือ ฟังเสียงว่ากลวงหรือไม่ แล้วยกหีบทั้งใบเอียงดูใต้ฐาน

“เฮียกลัวอะไรคะ” อาเพ็งถาม

“อั๊วไม่ได้กลัว” ซุ่นวางหีบลง “อั๊วห่วงร้าน”

เขาหันมาหาเธอ คราวนี้ไม่ยิ้ม

“อีกเดือนกว่า ธนาคารจะมาตรวจทอง ถ้ามีเอกสารอะไรของอาเตี่ยหายไปแล้วไปโผล่ในมือคนนอก ร้านเราซวยกันทั้งบ้าน”

เขาเอียงหัวไปทางประตู

“ผัวลื้อซวยก่อนใคร เพราะเป็นลูกคนโต”

เขาพูดเรื่องเฮียกวงทำไม

อาเพ็งไม่ได้มองซุ่น เธอมองเฮียกวงที่ยืนตรงประตู เขาก้มลงมองพื้น เหงื่อซึมออกมาตรงขมับทั้งที่พัดลมเพดานยังหมุนอยู่

ซุ่นหยิบชิ้นสุดท้ายในหีบขึ้นมา

เสื้อนอนผ้าป่านตัวเก่า ตัวที่เธอใส่ลงไปครัวเมื่อเช้ามืด แล้วถอดพับใส่หีบก่อนเปลี่ยนเป็นชุดไว้ทุกข์

เขาสะบัดมันหนึ่งที

ข้าวสารร่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ กระทบพื้นไม้ดังเปาะแปะเหมือนลูกปัดขาด เด้งกระจายไปเจ็ดแปดเม็ด หยุดอยู่ข้างปลายรองเท้าแตะของซุ่น

ห้องเงียบ เหลือแต่เสียงพัดลมเพดาน

ซุ่นย่อตัวลง เก็บข้าวขึ้นมาเม็ดหนึ่ง คีบไว้ระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ หมุนดูกับแสงแดด

“ข้าวสาร” เขาพูด “ในหีบเสื้อผ้า”

“ตื่นมาหุงข้าวต้มตั้งแต่ตีห้าค่ะ” อาเพ็งตอบเสียงเรียบ “สะใภ้บ้านนี้ต้องตื่นก่อนไก่”

ซุ่นไม่ตอบ เขาบี้เม็ดข้าวในนิ้ว แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอนานเกินไปหนึ่งจังหวะ

“ตายแล้ว ห้องเละหมดเลย!”

ซ้อหลินโผล่หน้าเข้ามาข้างไหล่เฮียกวง ผมดัดลอนแน่นเป็นคลื่น ปากทาลิปสติกแดงสดผิดงานศพ เธอพูดเร็วจนคำชนกัน

“เฮียซุ่นต้องเก็บนะ อาซิ้มไม่ขึ้นมาเก็บให้หรอก พี่สะใภ้ อาม่าเรียกขึ้นห้องโถงเดี๋ยวนี้เลย”

มือของซ้อหลินยกขึ้นแตะไหปลาร้าตัวเอง ตรงที่เคยมีสร้อยทองแต่งงานเส้นเล็กห้อยอยู่ทุกวัน แล้วรีบเอามือลง

“อาม่าบอกว่าให้เอากุญแจขึ้นไปด้วย”

ห้องโถงชั้นบนยังมีกลิ่นธูปค้างคืน ผสมกลิ่นขี้เถ้ากระดาษเงินกระดาษทองที่ลอยเข้ามาจากถังสังกะสีหน้าระเบียง

พระยังไม่มา โต๊ะบูชาเงียบ รูปขาวดำของอาเตี่ยมองตรงมาที่ประตู ไม่ยิ้ม

อาม่านั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ชิงชันพนักสูงข้างโต๊ะบูชา ชุดไว้ทุกข์ผ้าดิบสีขาว ผมขาวเกล้ามวยแน่นจนหนังขมับตึง ลูกประคำไม้จันทน์เลื่อนผ่านนิ้วทีละเม็ด

แต๊ก แต๊ก แต๊ก

ข้างเก้าอี้มีถาดทองเหลืองใบใหญ่ ใส่ซองกระดาษขาวช่วยงานศพที่ญาติเอามาให้เมื่อวาน กองสูงจนล้นขอบ

อาเพ็งหยุดยืนห่างจากเก้าอี้สามก้าว ระยะที่สะใภ้บ้านนี้ยืนได้ ก้มหน้าลงนิดหนึ่ง

ซุ่นเดินเข้ามาทีหลัง ยืนพิงเสาข้างโต๊ะบูชา เฮียกวงหยุดอยู่ตรงประตู

“อาเตี่ยให้กุญแจอะไรลื้อ”

อาม่าไม่เงยหน้าจากลูกประคำ

“ส่งมา”

อาเพ็งไม่ขยับทันที

ปลายนิ้วเธอเม้มชายผ้ากันเปื้อนเข้าหากัน คลายออก แล้วเม้มอีกครั้ง

ยื่นเร็วไปก็ดูเตรียมมา ช้าไปก็ดูมีพิรุธ

เมื่อวานเขาเห็นแค่ฉันกำมือ

เขาไม่เห็นว่าข้างในมีอะไร

เธอล้วงกระเป๋าผ้ากันเปื้อน หยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมา

กุญแจทองเหลืองยาวเท่านิ้วกลาง หัวกลมเกลี้ยง ผิวหมองคล้ำเป็นสีน้ำตาล มีด้ายแดงเส้นเก่าผูกไว้ที่ห่วง เธอวางมันลงบนฝ่ามือ ยื่นไปข้างหน้าด้วยสองมือ

ลูกประคำในมืออาม่าหยุด

“กุญแจห้องเก็บของในครัวค่ะ”

อาม่าคว้ามันไปจากมือเธอ ยกขึ้นใกล้ตา หมุนดูหน้าหลัง

“คืนสุดท้าย อาเตี่ยให้เพ็งถือไว้” อาเพ็งพูดต่อ เสียงนุ่มเท่าเดิม “ของไหว้ น้ำตาลกรวด ใบชา กระดาษเงินกระดาษทองสำหรับงานศพ อยู่ในห้องนั้นหมด อาเตี่ยไม่อยากให้ใครต้องไปปลุกอาม่าตอนกลางคืนเพื่อขอกุญแจ”

อาม่าเงยหน้าขึ้นมองเธอเป็นครั้งแรกตั้งแต่เธอเดินเข้าห้อง

ตาของหญิงชราแดงก่ำ ขอบตาบวม อาเพ็งไม่เคยเห็นอาม่าร้องไห้ ไม่ใช่เมื่อวาน ไม่ใช่ตอนอาเตี่ยหมดลม

“ลื้อถือไว้มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“คืนวันพุธค่ะ”

อาม่าหันหน้าไปหาซุ่น มวยผมขาวไม่ไหวสักเส้น

“ลื้อมาเคาะประตูอั๊วตั้งแต่หกโมง” เสียงแหบห้าวของแกต่ำลงจนน่ากลัวกว่าตอนตะโกน “บอกว่าสะใภ้ขโมยของจากห้องเตี่ย ให้อั๊วสั่งค้นห้อง”

ซุ่นยืดตัวออกจากเสา “อาม่า ผมแค่…”

“นี่น่ะเหรอ ของที่ขโมย”

อาม่าโยนกุญแจลงในถาดทองเหลือง

เสียงโลหะกระทบโลหะดังแก๊งลั่นห้อง กุญแจกระดอนหนึ่งที แล้วจมลงไปในกองซองกระดาษขาว

“กุญแจห้องเก็บน้ำตาลกรวด” อาม่าพูดใส่หน้าลูกชายคนกลาง “เรียกอั๊วขึ้นมานั่งรอตั้งแต่เช้า เพื่อน้ำตาลกรวด”

เฮียกวงที่ยืนตรงประตูปล่อยลมหายใจออกมาเบา ๆ ไหล่ทั้งสองข้างตกลงไปนิ้วหนึ่ง

อาม่าหันกลับมาหาอาเพ็ง

“ผู้หญิงถือกุญแจห้องเก็บของ ถูกแล้ว ครัวเป็นของผู้หญิง” แกยกลูกประคำขึ้นมาเลื่อนต่อ “ลิ้นชักเงินเป็นของผู้ชาย อาเตี่ยรู้ ลื้อก็รู้”

“ค่ะ อาม่า”

“ลงไปดูข้าวต้ม แขกใกล้มาแล้ว”

อาเพ็งก้มศีรษะ หมุนตัวกลับ

ผ่าน

สิบปีในบ้านนี้ เพิ่งรู้ว่าน้ำตาลกรวดช่วยชีวิตคนได้

เธอเดินไปได้สองก้าว เฮียกวงเบี่ยงตัวหลบให้เธอผ่านประตู แว่นกรอบทองสะท้อนแสงไฟทังสเตนจากโคมเพดาน เธอมองไม่เห็นตาเขา

ข้างหลังเธอ มีเสียงกระดาษเสียดสีกัน

เสียงมือคนคุ้ยลงไปในกองซองช่วยงาน

อาเพ็งหยุดเดิน

เธอไม่หันกลับไป แต่ได้ยินเสียงไม้จิ้มฟันขยับในปากใครบางคน เสียงลมหายใจสั้น ๆ ทางจมูกของคนที่กำลังกลั้นหัวเราะ

“อาม่าครับ” เสียงทุ้มลื่นของซุ่น สุภาพจนผิดปกติ “ผมขอดูหน่อยนะ”

ลูกประคำของอาม่าหยุดอีกครั้ง

อาเพ็งหันกลับไป ส้นรองเท้าแตะบดพื้นไม้

ซุ่นยืนอยู่ข้างถาดทองเหลือง คีบกุญแจห้องเก็บของขึ้นมาด้วยสองนิ้วตรงด้ายแดง ปล่อยให้มันหมุนช้า ๆ ใต้โคมไฟ หัวกลมเกลี้ยงหันมาหาเธอทีละด้าน หน้า หลัง หน้า

เขาเงยหน้าขึ้นจากกุญแจ แล้วยิ้ม

“ดอกนี้ไม่มีรูปเหรียญนะพี่สะใภ้”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by หมึกจันทร์ (Moon Ink) · Fiction