Ir al contenido
MIRARAMA
หย่าตอนอายุ 40 ฉันเปิดร้านข้าวมันไก่ตรงข้ามเชนร้านของอดีตสามี ที่รวยมาได้เพราะน้ำจิ้มของฉัน

Chapter 1

น้ำจิ้มบนรองเท้า

This novel is available in Thai only for now.

น้ำจิ้มสีน้ำตาลเข้มไหลลงบนรองเท้าผ้าใบสีขาวของจันทร์ช้า ๆ เหนียวข้น มีเม็ดพริกสีแดงกับขิงสับลอยปนอยู่ในนั้น

กลิ่นมันลอยขึ้นมาแตะจมูกก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงความเปียก

แล้วจันทร์ก็รู้ทันที ก่อนที่ใครในงานจะรู้

นี่ไม่ใช่น้ำจิ้มของฉัน

สี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น กรยื่นซองเอกสารให้เธอบนโต๊ะกินข้าว

ไม่ได้ฟาด ไม่ได้ตะคอก แค่วางลงข้างจานไข่เจียวที่เธอทอดให้เขาเหมือนทุกเช้าตลอดสิบแปดปี แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกับที่ใช้บอกว่าวันนี้จะกลับดึก

“เซ็นแล้วส่งให้ทนายผมนะ ไม่ต้องรีบ อาทิตย์นี้ก็ได้”

จันทร์มองซอง แล้วมองหน้าสามี

กรผมเรียบแปล้ด้วยเจล สวมเสื้อโปโลสีกรมท่าปักโลโก้ไก่สีทองที่อกซ้าย นาฬิกาทองเรือนใหม่ที่เธอไม่เคยเห็น เขาตักไข่เจียวเข้าปาก เคี้ยว กลืน แล้วเช็ดปากด้วยกระดาษทิชชูอย่างเรียบร้อย

“ไอซ์ท้องสามเดือนแล้ว” เขาพูดต่อ “ผมไม่อยากให้ลูกเกิดมาโดยไม่มีชื่อพ่อ คุณเข้าใจนะ”

ไอซ์ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดอายุยี่สิบแปด คนที่ออกแบบขวดน้ำจิ้มรุ่นใหม่ คนที่ถ่ายรูปกรยืนกอดอกหน้าร้านจนได้ขึ้นปกนิตยสารธุรกิจ

จันทร์เข้าใจ

เธอเข้าใจมาสองปีแล้ว ตั้งแต่ปกเสื้อของกรเริ่มมีกลิ่นน้ำหอมที่ไม่ใช่ของเธอ เธอแค่ไม่เคยพูด เพราะคิดว่าถ้าไม่พูด มันจะไม่จริง

“แล้วงานคืนนี้ล่ะ” เธอถามแทน

“งานเปิดสาขาที่ห้าสิบ” กรลุกขึ้นหยิบกุญแจรถ “คุณไม่ต้องไปหรอก มีแต่นักข่าวกับนักลงทุน คุณไปก็ไม่รู้จะคุยกับใคร”

ประตูปิด

จันทร์นั่งอยู่หน้าจานไข่เจียวที่กินไปครึ่งหนึ่ง จนไข่เย็นชืด

เธอไปงานนั้น

ไม่ได้ไปเพื่ออาละวาด ไม่ได้ไปเพื่อร้องไห้ จันทร์แค่อยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าสิบแปดปีของเธอ ถูกจัดวางเป็นยังไงบนเวที

งานจัดที่สาขาแรกของไก่ทองกร ห้องแถวสองคูหาที่เธอกับกรเช่ามาตั้งแต่ปีแรกที่แต่งงาน ตอนนั้นมีโต๊ะเหล็กพับหกตัว หม้อต้มไก่หนึ่งใบ กับป้ายไม้ที่กรเขียนชื่อร้านด้วยสีน้ำมันจนตัวอักษรไหลย้อย

คืนนี้ห้องแถวสองคูหาถูกทุบรวมเป็นสี่ ป้ายไฟสีทองสูงสองชั้นส่องสว่างจนถนนทั้งเส้นกลายเป็นสีเหลือง ผนังเป็นกระจก พื้นเป็นหินขัด พนักงานในชุดยูนิฟอร์มสีกรมท่ายืนเรียงแถวยิ้มให้แขก มีเวทีเล็ก ๆ ตั้งอยู่ตรงกลาง ฉากหลังพิมพ์ตัวเลขสีทองขนาดใหญ่

50 สาขา

มุ่งสู่ตลาดหลักทรัพย์

จันทร์ยืนอยู่ด้านหลังสุด ข้างถังน้ำแข็งกับกองแก้วพลาสติก เธอใส่เสื้อยืดสีขาว ผ้ากันเปื้อนสีฟ้าซีดตัวเดิมที่ลืมถอดเพราะรีบออกจากบ้าน ผมมวยต่ำหนีบด้วยกิ๊บพลาสติก

ไม่มีใครมองเธอ

พนักงานรุ่นใหม่จำเธอไม่ได้ พนักงานรุ่นเก่าที่จำได้ก็ถูกย้ายไปสาขาต่างจังหวัดหมดแล้ว เธอเพิ่งนึกออกว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน ปีที่แล้ว ปีเดียวกับที่ไอซ์เข้ามา

“ขอต้อนรับทุกท่านครับ!”

กรขึ้นเวทีพร้อมเสียงปรบมือ ไฟสปอตไลต์ตกลงบนตัวเขาพอดี รอยยิ้มแบบที่ซ้อมหน้ากล้องโทรทัศน์มาเป็นร้อยครั้งปรากฏขึ้นอย่างแม่นยำ

“ยี่สิบสามปีก่อน ผมเป็นเด็กหนุ่มอายุยี่สิบ ไม่มีอะไรเลยนอกจากความฝัน”

ยี่สิบสามปีก่อน จันทร์คิด ตอนนั้นเขายังขายประกันอยู่เลย

“ผมเข้าครัวทุกคืน ทดลองทุกสูตร ล้มเหลวเป็นร้อยครั้ง จนวันหนึ่ง...”

เขาก้มลงหยิบของบางอย่างจากแท่นข้างเวที แล้วชูขึ้นเหนือหัว

ขวดแก้วทรงสูงคอเรียว ฉลากสีกรมท่าขลิบทอง ข้างในเป็นน้ำจิ้มสีน้ำตาลเข้ม แสงไฟลอดผ่านจนเห็นเม็ดพริกลอยวน

“...ผมก็ได้สูตรนี้มา!” กรประกาศเสียงดัง “น้ำจิ้มสูตรต้นตำรับไก่ทองกร สูตรที่ผมคิดเองตั้งแต่อายุยี่สิบ!”

เสียงปรบมือดังกึกก้อง แฟลชกล้องนักข่าวแตกเป็นประกายขาวทั่วห้อง

จันทร์ไม่ได้ปรบมือ

มือทั้งสองของเธอกำซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่นจนกระดาษยับ

คิดเองตั้งแต่อายุยี่สิบ

ตอนกรอายุยี่สิบ จันทร์อายุสิบเจ็ด เธอยืนอยู่หน้าเตาถ่านในร้านข้าวมันไก่ห้องแถวเล็ก ๆ ของพ่อที่ตลาดเก่า ตำขิงกับกระเทียมในครกหินทุกเช้าตั้งแต่ตีห้า ชิมทุกหม้อ ปรับทุกหม้อ สามปีให้หลัง พ่อถึงยอมยกสมุดสูตรเล่มนั้นให้

สมุดปกแข็งสีแดงที่เธอเขียนต่อเองทุกหน้า

ตอนที่กรเดินเข้ามาสั่งข้าวมันไก่ที่ร้านพ่อครั้งแรก เขาถามว่าน้ำจิ้มนี้ใครทำ

เธอยิ้ม แล้วตอบว่า หนูเองค่ะ

“และอีกสี่สิบห้าวัน” กรพูดต่อบนเวที “เราจะยื่นเข้าตลาดหลักทรัพย์ พร้อมจดเครื่องหมายการค้าสูตรต้นตำรับนี้ในนามของผม เพื่อให้มันอยู่กับคนไทยตลอดไป!”

เสียงปรบมือดังอีกระลอก

สี่สิบห้าวัน

จันทร์ท่องตัวเลขนั้นในใจ แบบเดียวกับที่ท่องสัดส่วนน้ำตาลกับเต้าเจี้ยว

“ส่วนคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จทั้งหมดนี้...”

จันทร์เงยหน้า

นาทีหนึ่ง ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง เธอคิดว่าเขาจะพูดชื่อเธอ ความหวังโง่ ๆ ที่หลงเหลืออยู่ในอกสิบแปดปีกระตุกขึ้นมาครั้งสุดท้าย

“...คุณไอซ์ ผู้จัดการฝ่ายการตลาด และคนสำคัญที่สุดในชีวิตผมครับ!”

ผู้หญิงในชุดเดรสสีขาวรัดรูปก้าวขึ้นเวที ผมยาวสลวยประบ่า ยิ้มกว้างให้กล้อง มือหนึ่งวางบนท้องที่ยังแบนราบ อีกมือคล้องแขนกร

จันทร์รู้สึกว่าความหวังเส้นนั้นขาดลงเงียบ ๆ เหมือนด้ายที่ถูกตัด

ไม่มีเสียง ไม่มีใครได้ยิน

หลังพิธีบนเวที พนักงานเดินแจกข้าวมันไก่ชิมฟรีใส่ถ้วยกระดาษเล็ก ๆ ราดน้ำจิ้มจากขวดรุ่นใหม่

จันทร์รับมาถ้วยหนึ่ง

เธอไม่ได้หิว แต่มือของเธอทำไปเอง เหมือนแม่ครัวที่ชิมอาหารของร้านอื่นทุกครั้งที่มีโอกาส ใช้ช้อนพลาสติกตักน้ำจิ้มขึ้นมานิดเดียว แตะปลายลิ้น

เค็มนำ หวานตาม แล้วก็จบ

ไม่มีความหอมของเต้าเจี้ยวหมักที่ต้องลอยขึ้นจมูกหลังกลืน ไม่มีขิงแก่ที่ต้องเผ็ดร้อนตามมาที่โคนลิ้น ไม่มีกลิ่นน้ำส้มสายชูหมักจากข้าวเหนียวที่พ่อของเธอทำเองใส่ไหมังกร

เต้าเจี้ยวในนี้เป็นของสำเร็จรูปถุงละไม่กี่สิบบาท ขิงเป็นขิงอ่อนบดเครื่อง น้ำตาลเป็นน้ำเชื่อมข้าวโพด

เขาเปลี่ยนสูตร

จันทร์มองไปรอบห้อง แขกส่วนใหญ่ชิมคำเดียวแล้ววางถ้วยไว้บนโต๊ะ ข้าวในถ้วยยังเหลือเกือบเต็ม หญิงชราคนหนึ่งใกล้ ๆ เธอกระซิบกับลูกสาวว่า ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยเนอะ

ลูกค้ากำลังหนี และกรไม่รู้ตัว

หรือรู้ แต่ไม่สน เพราะสิ่งที่เขาขายตอนนี้ไม่ใช่ข้าวมันไก่อีกแล้ว เขาขายตัวเลขบนฉากหลังเวทีให้นักลงทุน

“ป้าคะ”

เสียงหวานใสดังขึ้นใกล้ตัว

ไอซ์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ในมือถือขวดน้ำจิ้มรุ่นใหม่ที่เพิ่งเปิด กลิ่นน้ำหอมดอกไม้ราคาแพงลอยมาก่อนตัว กลิ่นเดียวกับที่ติดปกเสื้อกรมาสองปี

ไอซ์มองเธอตั้งแต่กิ๊บพลาสติกบนหัว ผ้ากันเปื้อนซีด ๆ ลงไปถึงรองเท้าผ้าใบ แล้วยิ้ม

จันทร์รู้ทันทีว่าไอซ์รู้ว่าเธอเป็นใคร

“ป้าแม่บ้านใช่ไหมคะ วันนี้ห้ามยืนตรงนี้นะคะ นักข่าวถ่ายรูปอยู่” ไอซ์พูดเสียงดังพอให้พนักงานสองสามคนแถวนั้นหันมามอง

แล้วเธอก็เอียงขวดในมือ

ช้า ๆ อย่างตั้งใจ

น้ำจิ้มสีน้ำตาลเข้มไหลออกจากปากขวด ราดลงบนรองเท้าผ้าใบสีขาวของจันทร์ ซึมเข้าเนื้อผ้า ไหลลงไปเปื้อนพื้นหินขัดที่เพิ่งปูใหม่

“ตายแล้ว มือลื่น” ไอซ์ยิ้ม “ป้าแม่บ้าน ไปรอหลังร้านค่ะ เดี๋ยวให้เด็กเอาผ้ามาเช็ด”

พนักงานคนหนึ่งหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วรีบเอามือปิดปาก

จันทร์ก้มมองรองเท้าตัวเอง

กลิ่นน้ำจิ้มลอยขึ้นมา เค็มนำ หวานตาม แล้วก็จบ

นี่ไม่ใช่น้ำจิ้มของฉัน เธอคิดอีกครั้ง

แล้วความคิดที่ตามมาก็ทำให้เธอแทบหัวเราะ

เขาขโมยสูตรของฉันไป แล้วยังทำมันพังอีก

“คุณไอซ์”

จันทร์เงยหน้าขึ้น เสียงของเธอนิ่งเรียบ ไม่ดัง ไม่สั่น

ไอซ์เลิกคิ้ว คงไม่คาดว่าแม่บ้านจะพูดชื่อเธอออกมา

“น้ำจิ้มขวดนี้” จันทร์มองขวดในมือไอซ์ “ใส่เต้าเจี้ยวถุงใช่ไหมคะ”

รอยยิ้มบนหน้าไอซ์ค้างไปครึ่งวินาที

“แล้วก็เปลี่ยนน้ำตาลอ้อยเป็นน้ำเชื่อม ขิงแก่เป็นขิงอ่อน” จันทร์พูดต่อเหมือนอ่านรายการซื้อของ “ประหยัดได้ขวดละสามบาทครึ่ง ห้าสิบสาขา วันละสองพันขวด ก็ปีละสองล้านกว่า เป็นตัวเลขที่สวยดีในงบการเงินค่ะ”

ไอซ์ไม่ยิ้มแล้ว

“แต่ลูกค้าไม่ได้กินงบการเงิน” จันทร์มองไปที่ถ้วยข้าวมันไก่ที่วางเหลือทิ้งไว้เต็มโต๊ะ “เขากินน้ำจิ้ม”

“ป้า...” ไอซ์เสียงลดต่ำ ตาวาวขึ้น “ป้าเป็นใครถึงมาพูดแบบนี้”

จันทร์ไม่ได้ตอบ

เธอวางถ้วยข้าวมันไก่ชิมฟรีลงบนโต๊ะ ใช้ทิชชูแผ่นเดียวเช็ดรองเท้า แล้วหันหลังเดินออกจากร้าน ผ่านพนักงานที่หัวเราะเมื่อครู่ ผ่านนักข่าวที่ไม่หันมามอง ผ่านป้ายไฟสีทองสูงสองชั้น

ข้างหลังเธอ เสียงไอซ์ดังขึ้น ไม่หวานอีกแล้ว

“พี่กร! แม่บ้านพี่มันพูดเรื่องสูตร!”

ข้างนอกยังร้อนอบอ้าวแม้จะเป็นเวลาค่ำ

จันทร์ยืนอยู่บนทางเท้าตรงข้ามร้าน มองป้ายไฟสีทองที่ส่องสว่างทั้งถนน รองเท้าเปียกเหนียวน้ำจิ้มจนเดินแล้วมีเสียงดังแจ๊บ ๆ

ห้องแถวฝั่งตรงข้ามร้านกรเป็นตึกเก่าสามชั้นปิดประตูเหล็กเงียบ กันสาดสังกะสีเป็นสนิม หน้าประตูมีกระดาษแข็งแผ่นหนึ่งติดเทปกาวไว้ ลายมือหวัด ๆ

ให้เช่าหน้าร้าน ใต้กันสาด เดือนละ 3,000 บาท

ใต้นั้นมีเบอร์โทรศัพท์

จันทร์มองกระดาษแผ่นนั้นอยู่นาน แล้วก็เปิดกระเป๋าสะพาย

ข้างในมีของสองอย่าง ซองเอกสารใบหย่าที่ยับไปแล้วครึ่งหนึ่ง

กับสมุดปกแข็งสีแดงเล่มเก่า

เธอหยิบเอาไว้ตั้งแต่เช้า หลังกรออกจากบ้าน เธอขึ้นไปบนห้องเก็บของ เปิดกล่องลังกระดาษใบสุดท้ายที่เก็บของจากร้านพ่อ แล้วนั่งกอดสมุดเล่มนี้อยู่บนพื้นฝุ่นจนบ่าย

สมุดเล่มนี้ไม่เคยอยู่ในครัวของไก่ทองกร กรไม่เคยเห็นมัน เขารู้แค่รสชาติ เพราะทุกหม้อในสิบปีแรก จันทร์เป็นคนปรุงเองกับมือ จนวันที่เขาบอกว่าร้านใหญ่แล้ว ให้โรงงานทำแทน แล้วเธอก็เขียนสัดส่วนส่งให้โรงงานลงกระดาษแผ่นเดียว

กระดาษแผ่นเดียวที่ไม่มีชื่อเธออยู่บนนั้น

จันทร์เปิดหน้าแรกของสมุด ใต้แสงไฟจากป้ายสีทองฝั่งตรงข้าม

ลายมือตัวกลมของเด็กสาวอายุยี่สิบเขียนด้วยหมึกน้ำเงินที่ซีดจนเกือบเป็นสีเทา

น้ำจิ้มข้าวมันไก่ สูตรแจ่มจันทร์ ปรับจากสูตรพ่อ ครั้งที่ 23 ผ่าน!

ข้างล่างลงวันที่ไว้ชัดเจน

สองปีก่อนวันที่เธอแต่งงานกับกร

และหลายเดือนก่อนวันที่กรจะเดินเข้ามาในร้านพ่อครั้งแรก แล้วถามว่าน้ำจิ้มนี้ใครทำ

จันทร์ปิดสมุด กอดไว้แนบอก

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์บนกระดาษแผ่นนั้น เสียงสัญญาณดังสามครั้ง แล้วก็มีเสียงผู้ชายแก่ ๆ รับสาย

“ฮัลโหล ที่ให้เช่าน่ะเหรอ จะเอาไปทำอะไรล่ะหนู”

จันทร์มองข้ามถนนไปที่ป้ายไฟสีทอง ไปที่ประตูกระจกที่กรกับไอซ์กำลังเดินออกมามองหาเธอ กรหน้าซีด กวาดตามองไปทั่วทางเท้า

แล้วเขาก็เห็นเธอ

ยืนอยู่ตรงข้ามร้านของเขา ใต้กันสาดสนิมเขรอะ ในผ้ากันเปื้อนสีฟ้าซีด ถือสมุดสีแดงไว้แนบอก

จันทร์ยิ้มให้เขา เป็นยิ้มแรกในรอบสองปี

แล้วตอบปลายสายช้า ๆ ชัดทุกคำ

“ขายข้าวมันไก่ค่ะลุง พรุ่งนี้เช้าหกโมง หนูขอเริ่มเลย”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by หมึกจันทร์ (Moon Ink) · Fiction