Ir al contenido
MIRARAMA
45 วันก่อนพี่สาวแต่งงาน ว่าที่พี่เขยคือคนที่ผมจูบในคืนนั้น

Chapter 2

หลังกล้องเหมือนทุกรูป

This novel is available in Thai only for now.

“หลังกล้องครับ เหมือนทุกรูป”

คินตอบโดยไม่หลบตา นิ้วโป้งรูดไปตามสายคล้องหนังที่ยังพันข้อมืออยู่ ไปแล้วกลับ ไปแล้วกลับ

คุณหญิงรัชนีเคาะแหวนเพชรกับขอบจอเบา ๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แล้วเธอก็ยิ้ม

“ตอบดีค่ะ” เธอว่า “ช่างภาพที่ดีควรอยู่หลังกล้องเสมอ”

เธอขยับแขนเสื้อ กลิ่นมะลิจากผ้าไหมสีกรมท่าตามมาเป็นระลอก หวานแต่เย็น ส้นเท้าคินขยับถอย แล้วหยุดไว้ตรงนั้น

ข้างหลังเธอ ศิลายืนนิ่งอยู่ที่เดิม สูทตัวนอกพาดแขนซ้าย มือขวากำชายเสื้อกั๊กจนผ้าสีเทาถ่านย่นเป็นริ้ว

“ถ้าอย่างนั้น” คุณหญิงรัชนียื่นกล้องคืนใส่มือคิน “ลบยี่สิบรูปนี้ให้ฉันดูหน่อยค่ะ”

“ตอนนี้เลยเหรอครับ”

“ตรงนี้ ตอนนี้”

ชายเดรสซาตินลากพื้นดังสวบ น้ำหอมเดินลงจากฉากมาสองก้าว

“คุณแม่คะ รูปแรก ๆ ยังใช้ได้นะคะ แสงสวยอยู่ หนูว่าเก็บไว้เผื่อ—”

“เจ้าบ่าวที่ไม่มองกล้อง เอาไปพิมพ์การ์ดไม่ได้หรอกค่ะหนูน้ำหอม” คุณหญิงรัชนีไม่หันไปมองว่าที่ลูกสะใภ้ สายตายังจับอยู่ที่มือคิน “แขกจะคิดว่าเจ้าบ่าวกำลังหาทางหนี”

ช่างแต่งหน้าหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเงียบไปเอง

คินกดปุ่มเมนู

กล่องข้อความสีดำเด้งขึ้นกลางจอ ลบภาพนี้หรือไม่ ใช่ / ไม่ใช่

รูปที่หนึ่ง ศิลาหันมาตามเสียงเรียก หน้าเรียบ

ปี๊บ

รูปที่สอง

ปี๊บ

“พี่คินครับ” ภูมิชะโงกหน้ามาจากหลังขาตั้งไฟ ผมหยิกฟูโผล่พ้นร่มสะท้อนแสง “กดลบทั้งโฟลเดอร์เลยก็ได้ ทีละรูปเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไม่เสร็จ”

“ทีละรูปค่ะ” คุณหญิงรัชนีพูดก่อนคินจะอ้าปาก

ภูมิหดหัวกลับไปหลังร่มแทบไม่ทัน

รูปที่สาม รูปที่สี่ รูปที่ห้า

คินกดเร็วขึ้น เสียงปี๊บถี่จนกลืนไปกับเสียงแอร์ที่หึ่งอยู่บนเพดาน

แล้วนิ้วโป้งก็หยุดค้างเหนือปุ่มใช่

รูปที่หก

แววตาคู่นั้นมองทะลุเลนส์มาหาคนถือกล้อง รอยแผลที่หางคิ้วซ้ายชัดกว่าที่ตาเปล่าเห็น แสงไฟสตูดิโอเก็บมาได้ทุกเส้น

แล้วตอนนี้อยากได้อะไรครับ

“รูปที่หกค่ะ” คุณหญิงรัชนีพูดเบา ๆ “ไม่ต้องรีบ แต่อย่าข้าม”

ปี๊บ

จอดำไปเสี้ยววินาที แล้วรูปที่เจ็ดก็ขึ้นมาแทน แววตาเดิม มุมเดิม คนในรูปไม่ยอมหายไปง่าย ๆ

คินไม่เงยหน้ามองศิลาเลยสักครั้ง เขามองแต่จอ แต่จากหางตา เขาเห็นมือที่กำชายเสื้อกั๊กค่อย ๆ คลายออก แล้วกลับไปขยุ้มผ้าผืนเดิมอีกรอบ

รูปที่สิบ สิบห้า สิบเก้า

รูปที่ยี่สิบ

ปี๊บ

รูปถัดไปขึ้นมาเต็มจอ น้ำหอมหัวเราะจนตาหยี ศิลาข้าง ๆ เธอกระตุกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง รูปที่คินได้หลังประโยค “ยิ้มเหมือนคนท้องผูก”

“รูปนี้แหละค่ะ” คุณหญิงรัชนีแตะขอบจอด้วยปลายเล็บ “รูปนี้ใช้ได้”

คินพยักหน้า ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

แล้วไฟดวงเล็กข้างฝาช่องการ์ดก็กะพริบ

สีเขียว

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง

คินรู้ว่ามันคืออะไร กล้องตัวนี้เขาตั้งให้บันทึกลงการ์ดสองใบพร้อมกันมาตั้งแต่วันแรกที่ซื้อ ใบหนึ่งไว้ทำงาน อีกใบไว้กันวันที่คู่บ่าวสาวโทรมาร้องไห้ว่าไฟล์หาย และคำสั่งลบเมื่อครู่ ลบแค่การ์ดใบที่เปิดดูอยู่

ใบที่สองยังเก็บไว้ครบ

ยี่สิบรูป

คินเลื่อนนิ้วโป้งไปปิดดวงไฟ หลังมันกะพริบครั้งที่สามไปแล้ว

สายตาของคุณหญิงรัชนีเลื่อนลงจากจอ มาหยุดที่ข้างตัวกล้อง

“ไฟนั่น” เธอถาม “กะพริบทำไมคะ”

ทั้งสตูดิโอเงียบจนได้ยินเสียงพัดลมระบายความร้อนในโคมไฟ

“เครื่องจัดไฟล์ใหม่ครับ” คินตอบ “ลบเยอะ ๆ มันจะกะพริบแบบนี้”

จริงแค่ส่วนเดียว

คุณหญิงรัชนีมองนิ้วโป้งที่ปิดไฟสีเขียวไว้ นานจนช่างแต่งหน้าที่ยืนตัวแข็งอยู่เผลอวางแปรงลงตลับ แป้งฝุ่นฟุ้งขึ้นเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ข้างโต๊ะ กลิ่นแป้งหอมจาง ๆ ติดคอคิน

โครม

ร่มสะท้อนแสงล้มลงกับพื้น ขาตั้งไฟเหล็กกระแทกตามมาเสียงก้องทั้งห้อง ภูมิยืนอยู่ข้างซากนั้น สองมือยกขึ้นเหมือนคนถูกจับได้

“ขอโทษครับ ๆ สายไฟพันขาผมเองครับ” เขารีบพูด “ร่มไม่เป็นไรครับ ผมก็ไม่เป็นไร ขอบคุณที่ไม่ถามครับ”

ช่างแต่งหน้าหลุดขำ น้ำหอมกลั้นยิ้มจนไหล่สั่น

คุณหญิงรัชนีหันไปมองภูมิครู่เดียว พอหันกลับมา ไฟข้างกล้องก็ดับแล้ว

เธอไม่ถามซ้ำ

ปลายเล็บของเธอแตะฝาช่องการ์ด ตรงจุดที่ไฟเพิ่งดับ เคาะเบา ๆ หนึ่งที

ก๊อก

แล้วเธอก็เปิดกระเป๋าถือหนังสีครีม หยิบซองสีงาช้างออกมาหนึ่งซอง ยื่นให้คิน

ข้างในเป็นการ์ดเชิญตัวอย่าง กระดาษหนา ขอบปั๊มทองลายเถาไม้ ตรงกลางเว้นกรอบสี่เหลี่ยมว่างไว้สำหรับรูปคู่บ่าวสาว มุมขวาล่างมีตัวเลขเขียนด้วยปากกาสีทอง ลายมือคมกริบ

45

“กรอบนี้ยังว่างอยู่ค่ะ” คุณหญิงรัชนีแตะกรอบว่างนั้น “ฉันอยากให้คุณเป็นคนเติม”

“แล้วตัวเลขนี่ล่ะครับ”

“ทุกเช้าฉันจะขีดฆ่าแล้วเขียนใหม่เอง” เธอดึงการ์ดคืนจากนิ้วคิน สอดกลับลงซอง แล้วเก็บเข้ากระเป๋า “ถ่ายรูปส่งไปให้คุณดูทุกวันค่ะ”

คินเงยหน้า มองมือตัวเองที่ว่างลง

“ไม่ใช่แค่พรีเวดดิ้งนะคะ” เธอว่าต่อ “ทั้งหมด สี่สิบห้าวัน งานเลือกผ้าชุดแต่ง มื้อเย็นสองครอบครัว วันตกแต่งสถานที่ สไลด์นำเสนอให้ธนาคาร จนถึงวันงาน ทุกช็อต ค่าตัวสามเท่าของเรตคุณ”

ภูมิที่เพิ่งยกขาตั้งไฟขึ้นมาได้ ทำมันหล่นอีกรอบ

ศิลาพูดเป็นครั้งแรกตั้งแต่จบเซต เขาเว้นไปหนึ่งอึดใจก่อนเปิดปาก

“งานแต่งเรามีทีมช่างภาพแล้วครับแม่”

“แม่เลิกจ้างไปเมื่อเช้า”

“แม่ยังไม่เห็นงานเขาด้วยซ้ำ”

“เห็นมาสิบปีแล้วค่ะ” คุณหญิงรัชนีไม่หันไปหาลูกชาย “สิบปีที่ทีมนั้นถ่ายลูกให้แม่ ไม่มีรูปไหนที่ลูกมีชีวิตแบบวันนี้สักรูป”

ศิลาเงียบ

กรามเขาขยับครั้งหนึ่ง เส้นข้างขมับนูนขึ้นแล้วหายไป

คินเช็ดฝ่ามือกับชายเสื้อไหมพรมสีครีม

“ผมขอคิดก่อนได้ไหมครับ”

“ได้สิคะ” มุมปากคุณหญิงรัชนียกขึ้นองศาเดิมเป๊ะ แววตาไม่ขยับตาม “คุณพ่อคุณเล่าว่าคุณยังไม่มีงานประจำ”

มือคินหยุดค้างอยู่บนชายเสื้อ

“ท่านคงดีใจนะคะ”

พ่อ

แฟ้มธนาคารสามแฟ้มข้างจานข้าวเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว ปลายนิ้วพ่อที่คราบสีย้อมฝังจนล้างไม่ออก ตาที่ไม่ยอมมองหน้าลูกชาย

“พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง ฉันรอโทรศัพท์จากคุณนะคะ”

เธอลุกขึ้น ผ้าไหมกรมท่าไม่มีรอยยับสักเส้น แล้วเดินผ่านคินไป หยุดเยื้องไหล่เขาพอดี

ใกล้พอให้กลิ่นมะลิกลบกลิ่นอื่นในห้องจนหมด

“อยู่ใกล้ ๆ ฉันไว้นะคะ คุณช่างภาพ” เธอพูดเบาจนมีแค่เขาที่ได้ยิน “จะได้ไม่พลาดมุมไหน”

เสียงส้นสูงเคาะพื้นไปทางประตูสตูดิโอ ก๊อก ก๊อก ก๊อก จังหวะเดียวกับแหวนเพชรที่เคาะจอเมื่อครู่

ศิลาเดินตามแม่ออกไป ไม่หันกลับมา

แต่ตรงประตู มือที่กำชายเสื้อกั๊กมาทั้งบ่าย ปล่อยผ้าลงแล้ว

หกโมงเย็น สตูดิโอเหลือไฟดวงเดียวส่องฉากขาวที่ว่างเปล่า

คินนั่งพับขาอยู่บนพื้น เช็ดเลนส์ทีละตัว กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดเลนส์ฉุนขึ้นจมูก ภูมิม้วนสายไฟอยู่อีกมุม ฮัมเพลงลูกทุ่งเพี้ยนไปครึ่งคีย์

“พี่คิน” ภูมิหยุดฮัม “ใครเอากาแฟมาวางบนกระเป๋ากล้องพี่อะ”

คินหันไป

บนฝากระเป๋ากล้องสีดำ มีแก้วกาแฟร้อนวางอยู่หนึ่งแก้ว ไอยังลอยออกจากรูเล็ก ๆ บนฝาพลาสติก ข้างแก้วมีตัวหนังสือปากกาเคมีสีดำ เขียนเอียงขวา

ลาเต้ ไม่หวาน

คินยกแก้วขึ้นมา ความร้อนซึมผ่านกระดาษเข้าฝ่ามือ เขาแง้มฝาพลาสติก ไอร้อนพุ่งขึ้นมาพร้อมกลิ่นนมกับกาแฟคั่วเข้ม

ผมสั่งลาเต้ไม่หวานทุกครั้ง เสียงตัวเองคืนนั้นดังขึ้นในหัว ใต้ชายคาผ้าใบที่ฝนไม่ยอมหยุด แล้วต้องสั่งแก้วที่สองตลอด แก้วแรกเย็นก่อนผมถ่ายเสร็จทุกที

งั้นแก้วแรกก็ไม่ได้มีไว้กิน ผู้ชายข้าง ๆ ตอบ มีไว้รอแก้วที่สอง

คืนนั้นคินหัวเราะ ผู้ชายคนนั้นไม่หัวเราะด้วย แต่มุมปากกระตุกขึ้นนิดหนึ่ง แบบเดียวกับในรูปที่น้ำหอมหัวเราะ

“สตาฟฟ์ฝั่งเจ้าบ่าวมั้งครับ” ภูมิเดาเองแล้วพยักหน้าให้ตัวเอง “เห็นพี่โดนแม่เจ้าบ่าวจ้องจนหน้าซีด เลยสงสาร”

“อาจจะ”

“แต่เจ้าบ่าวก็มองพี่ทั้งบ่ายเลยนะ” ภูมิพูดต่อหน้าตาเฉย มือยังม้วนสายไฟ “ผมนึกว่าเขาจะจ้างพี่ถ่ายเขาคนเดียว ไม่เอาเจ้าสาวแล้ว”

คินสำลักกาแฟคำแรก

“ภูมิ”

“ครับ”

“ม้วนสายไฟไป”

“ครับผม” ภูมิตะเบ๊ะแบบทหาร แล้วกลับไปฮัมเพลงต่อ เพี้ยนกว่าเดิมอีกครึ่งคีย์

ผ้าม่านมุมเปลี่ยนชุดหลังฉากเลื่อนเปิด น้ำหอมเดินออกมา เปลี่ยนเป็นเบลเซอร์สีอูฐแล้ว ผมรวบหลวม ๆ หิ้วรองเท้าส้นสูงไว้ในมือ เท้าเปล่าแตะพื้นดังแปะ ๆ

เธอนั่งลงข้างน้องชาย เอาไหล่ชนไหล่เขาเบา ๆ แบบที่ทำมาตั้งแต่เด็ก

“แม่เขาน่ากลัวใช่ไหม”

“พี่จะแต่งเข้าบ้านนั้นจริงเหรอ” คินถามกลับ

น้ำหอมหัวเราะ สั้นกว่าปกติ “ถามเหมือนพ่อเลย”

“พ่อถามด้วยเหรอ”

“ไม่ถาม” เธอเอื้อมมือมาหยิบแก้วไปจากมือเขา จิบหนึ่งคำ แล้วหน้าเบ้ “ไม่หวานเลย กินลงได้ไง”

“ของผม”

“รู้แล้ว ใครซื้อให้”

คินไม่ตอบ

น้ำหอมก้มมองแก้ว มองตัวหนังสือเอียงขวาข้างแก้ว มุมปากเธอขยับขึ้น แล้วกดลงเร็ว ๆ เธอยื่นแก้วคืนโดยไม่ถามซ้ำ

“คิน” เธอเรียกเบา ๆ “งานของแม่ศิลา ถ้าไม่อยากรับ ไม่ต้องรับนะ เรื่องพ่อเรื่องโรงงาน พี่จัดการเอง”

“แล้วถ้าผมรับล่ะ”

น้ำหอมเงียบไปนาน นิ้วเกาขอบรองเท้าในมือ

“ถ้ารับ” เธอว่า “พี่ก็มีคนอยู่ข้าง ๆ สักคน”

เธอลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ชายกระโปรง แล้วเดินไปทางประตูหลัง โทรศัพท์ในกระเป๋าเบลเซอร์สั่นสองครั้ง เธอไม่หยิบขึ้นมาดู จนกว่าตัวจะพ้นประตูไปแล้ว

คินก้มมองกล้องบนตัก

เขาเปิดฝาช่องการ์ด ดึงการ์ดใบที่สองออกมา สีดำ ขนาดเท่าเล็บโป้ง ยังอุ่นจากตัวเครื่อง

ยี่สิบรูป

ลบเถอะ เขาบอกตัวเอง เสียบเข้าคอม กดทีเดียวก็จบ

คินพลิกการ์ดในมือสองรอบ

แล้วเก็บมันลงช่องซิปลับด้านในกระเป๋ากล้อง รูดซิปปิดจนสุด

ลานจอดรถใต้ดินของสตูดิโอเย็นกว่าข้างบน ท่อน้ำบนเพดานหยดลงพื้นปูนเป็นจังหวะ ติ๋ง ติ๋ง กลิ่นปูนชื้นปนควันรถค้างอยู่ในอากาศ ไฟนีออนแถวกลางกะพริบอยู่ดวงหนึ่ง

คินสะพายกระเป๋ากล้องไว้บนไหล่ อีกมือถือแก้วกาแฟที่เริ่มเย็น ภูมิขี่มอเตอร์ไซค์กลับไปก่อนแล้ว เสียงท่อยังก้องค้างอยู่ปลายทางลาด

รถกระบะเก่าของโรงงานที่พ่อให้ยืมจอดอยู่สุดแถว ประตูฝั่งคนขับมีรอยมือสีครามจาง ๆ ที่ล้างเท่าไรก็ไม่ออก

ข้างรอยมือนั้น มีคนยืนพิงอยู่

สูทสีเทาถ่านกลับมาครบสามชิ้น เนกไทผูกแน่นเหมือนเดิม แต่สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าที่ว่าที่เจ้าบ่าวของวรเดชสิ่งทอไม่มีวันทำต่อหน้าแม่

คินหยุดเดิน ห่างออกไปห้าก้าว

“พี่จอดผิดคันหรือเปล่าครับ” เขาถาม “รถพี่น่าจะแพงกว่าคันนี้สักยี่สิบเท่า”

“สามสิบ” ศิลาตอบ ไม่ยิ้ม

คินหัวเราะสั้น ๆ ทั้งที่ไม่ได้อยากหัวเราะ เสียงสะท้อนไปตามเสาปูน

“จะยินดีที่ได้รู้จักอีกรอบไหมครับ”

“คุณจะประชดผมไปจนถึงวันแต่งเลยหรือเปล่า”

“อีกสี่สิบห้าวัน” คินยกแก้วขึ้นจิบ “ผมมีเวลาเหลือเฟือ”

ศิลามองแก้วในมือเขา สายตาหยุดที่ตัวหนังสือเอียงขวาข้างแก้วนานเกินไปหนึ่งวินาที

“กาแฟนี่ของพี่ใช่ไหมครับ”

“ผมไม่ได้วางไว้บนกระเป๋ากล้องคุณ”

ติ๋ง

น้ำหยดจากท่ออีกหยด

คินลดแก้วลงช้า ๆ

“ผมยังไม่ได้บอกเลยครับ” เขาพูด “ว่ามันอยู่บนกระเป๋ากล้อง”

ศิลาเม้มปาก ปลายหูข้างที่หันเข้าหาไฟนีออนค่อย ๆ แดงขึ้น เขาเบือนหน้าไปทางเสาปูน แล้วหันกลับมา หนีไม่พ้นก็ไม่หนี

“คุณดื่มแก้วแรกไม่ทันทุกครั้ง” เขาพูดเสียงต่ำ “ผมแค่...ส่งแก้วที่สองมาก่อน”

คินกำแก้วแน่นจนฝาพลาสติกดังกรอบ

“พี่บอกให้ผมทำเป็นไม่รู้จัก” คินพูด “แต่พี่จำได้ว่าผมกินกาแฟยังไง”

“ผมไม่เคยบอกว่าจะลืม” ศิลาตอบ “ผมบอกแค่ว่าให้ทำเป็นไม่รู้จัก”

ทั้งสองคนยืนนิ่ง ห้าก้าวเท่าเดิม ไม่มีใครขยับเข้าไปใกล้กว่านั้น ไฟนีออนกะพริบสองที แสงสลับมืดพาดผ่านรอยแผลที่หางคิ้วซ้ายของศิลา

“แล้วพี่มารอผมทำไมครับ”

ศิลาดึงมือออกจากกระเป๋า ผละตัวออกจากประตูรถ รอยมือสีครามที่เขาพิงบังไว้โผล่ออกมาเต็มฝ่า

เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แค่ก้าวเดียว แล้วหยุด

“อย่ารับงานนี้”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by ลาเต้แก้วที่สอง (The Second Latte) · Fiction