Ir al contenido
MIRARAMA
แฝดจนต้องเป็นพี่ชายที่โคม่า ในบ้านที่อยากให้พี่ชายไม่ตื่น

Chapter 3

ช่องวันพฤหัสที่ว่างเปล่า

This novel is available in Thai only for now.

“แผลนี้ลูกไปได้มาจากไหน”

นิ้วโป้งของคุณรัชนียังกดอยู่บนรอยขาวข้างนิ้วชี้ ไม่แรง แต่ไม่ยอมเลื่อนออก กำไลเด็กที่ปลายสร้อยแกว่งเฉียดฝ่ามือภาคย์ เย็นเหมือนเหรียญบาทที่ตกค้างบนพื้นปูนหน้าอู่มาทั้งคืน

ภาคย์จำแผลนี้ได้ชัดกว่าชื่อตัวเอง

ปีที่เขาอายุสิบสอง ขอบบังโคลนรถทัวร์ที่ลุงเจ้าของอู่ถอดวางพิงเสาไว้ เฉือนนิ้วนี้ตอนเขาแอบเข้าไปหยิบประแจ แม่บุญธรรมทิ้งเตาหมูปิ้งวิ่งข้ามถนนมาจากหน้าสถานีขนส่ง เอาผ้าขาวม้าพันนิ้วเขาไว้แน่น

พันเสร็จ แม่ก็ร้องไห้เอง

นิ้วนี้เกือบขาดแล้วรู้บ่

เสียงแม่ยังดังอยู่ในหัว กลิ่นโลชั่นมะลิจากมือคุณรัชนีลอยขึ้นมาแทนกลิ่นควันหมูปิ้งในความทรงจำ ภาคย์กลืนน้ำลายหนึ่งครั้ง

“ผมจำไม่ได้ครับ”

“จำไม่ได้” เธอทวน

เธอยกมือเขาขึ้นใกล้ไฟเหลืองอีกนิด เพ่งรอยขาวเส้นนั้นจนหัวคิ้วชนกัน แล้วหัวเราะออกมาสั้น ๆ เสียงแตกกลางคำ

“หรือแม่ทาไม่ทั่ว” เธอว่า “สามอาทิตย์ แม่นึกว่าแม่รู้จักมือลูกทุกซอกแล้วนะ”

คุณทาทั่วครับ ภาคย์อยากบอก ทั่วทุกนิ้ว แต่ไม่ใช่มือนี้

เขาไม่ได้พูด มือที่อยู่ในมือเธอเริ่มมีเหงื่อซึม

“รัชนี”

เสียงนั้นมาจากประตูที่เปิดแง้มไว้ นิ้วโป้งของคุณรัชนีชะงักค้างอยู่บนรอยแผล กำไลเด็กหยุดแกว่ง

ย่าบุญยืนยืนอยู่ตรงธรณีประตู ชุดผ้าไหมสีเทาตัวเดิมยังไม่ได้เปลี่ยน กระเป๋าใบเล็กห้อยอยู่ที่ข้อพับแขน ตาของเธอไล่จากหน้าลูกสะใภ้ ลงมาที่มือสองคู่ที่จับกันอยู่บนขอบเตียง แล้วหยุดตรงนิ้วโป้งที่กดรอยแผล

“แผลค่ายลูกเสือ” ย่าว่า เดินเข้ามาช้า ๆ “ตอนสิบสาม ไปค่ายที่กาญจนบุรี มีดพับครูบาดเอา”

คุณรัชนีหันขวับ “ทำไมหนูไม่รู้คะคุณแม่”

“เพราะกลับมามันมาหาฉัน ไม่ไปหาแม่มัน” ย่าตอบ วางกระเป๋าลงบนโต๊ะเครื่องแป้งข้างกาน้ำขิง “มันรู้ว่าแม่มันจะร้องไห้ทั้งคืน”

เธอเหลือบมองถ้วยที่ว่างเปล่า

“เหมือนคืนนี้”

คุณรัชนีปล่อยมือภาคย์ ยกหลังมือขึ้นปาดตาตัวเองแล้วหัวเราะทั้งน้ำตา

“สิบเจ็ดปี คุณแม่เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวเหรอคะ”

“ฉันเก็บไว้หลายเรื่อง” ย่าว่า “ไปนอนเถอะ หลานต้องเข้าบริษัทแปดโมง”

คุณรัชนีลุกขึ้นยกถาดไม้ แล้ววางกลับลงอีกครั้ง หันมาลูบผมที่หลุดลงปรกหน้าผากเขาให้เข้าที่ นิ้วเธอสั่นนิดหนึ่งตรงขมับ

“พรุ่งนี้แม่ต้มข้าวต้มปลาให้นะลูก ไม่ใส่ขึ้นฉ่าย”

“ครับ”

เธอเดินไปถึงประตู มือแตะลูกบิดแล้วหันกลับมา สายตาไม่ได้อยู่ที่หน้าเขา มันอยู่ที่เท้าเปล่าคู่นั้นบนพรม นิ้วเท้าแบะออก ส้นเท้าด้านแข็งเหมือนคนเดินบนพื้นปูนมาทั้งชีวิต

“ตอนลูกยืนแบบนี้นะ” คุณรัชนีพูดเบา ๆ “แม่นึกว่า...”

เธอหยุด ส่ายหน้า

“ไม่มีอะไร แม่ง่วงแล้วคงเพ้อ”

ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าบนพื้นไม้ทางเดินค่อย ๆ จางไป

ย่าเดินไปบิดกลอนทองเหลืองด้านในจนสุด เสียงเหล็กขบกันดังแกร๊กหนึ่งครั้ง

“ค่ายลูกเสือ” ภาคย์ว่า

“ภาคินไม่เคยไปค่ายลูกเสือ” ย่าตอบ “มันแพ้ยุง”

ย่านั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่หมอเกษมเพิ่งลุกออกไป หยิบถ้วยน้ำขิงเปล่าขึ้นมาดู พลิกก้นถ้วยส่องกับไฟ แล้ววางคว่ำลงบนถาด

“ดื่มหมดเลยเหรอ”

“หมดครับ”

“รวดเดียว”

“คอแห้งครับคุณย่า”

ภาคย์ตั้งใจพูดคำว่าคุณย่าให้ชัดทุกพยางค์ ลิ้นยังสะดุดนิดหนึ่งตรงคำว่า คุณ เหมือนเกียร์ที่ยังเข้าไม่สุด

ย่าไม่ชม ไม่ติ เธอเอนหลังพิงพนัก นิ้วที่มีจุดด่างของอายุเคาะลงบนเข่าตัวเองเป็นจังหวะช้า ๆ

“ต่อไป” เธอพูด “อะไรที่เข้าปากแก ถ้าไม่ได้มาจากมือฉันหรือมือหมอเกษม อย่ากิน”

“แม้แต่ของคุณรัชนีเหรอครับ”

“แม้แต่ของแม่มัน”

ภาคย์มองถ้วยที่คว่ำอยู่บนถาด กลิ่นขิงแก่ยังค้างอยู่ในคอ อุ่นอยู่ในท้อง

“คุณย่าสงสัยคุณรัชนีด้วยเหรอครับ”

“ฉันไม่ได้สงสัยใคร” ย่าว่า “ฉันนับ”

เธอยกมือขึ้น นับนิ้วทีละนิ้วโดยไม่มองมือตัวเอง

“แม่บ้านสองคนที่ขึ้นมาเก็บผ้า รัชนีที่ชอบเอาน้ำขิงมาให้ วิตรที่ขึ้นมาคุยงานทุกคืน ลูกสองคนของวิตร มีนาถ้าคืนไหนมากินข้าว” นิ้วสุดท้ายพับลง “แล้วก็หมอเกษม”

“หมอด้วยเหรอครับ”

“ฉันบอกแล้ว ฉันนับ”

ย่าวางมือกลับลงบนเข่า

“ทุกคนในบ้านนี้เคยเคาะประตูห้องนี้หลังมื้อเย็น ภาคินเปิดให้ทุกคน มันเป็นเด็กดี เด็กดีมันไม่ล็อกประตูใส่คนในบ้าน”

เครื่องปรับอากาศเหนือหัวเตียงส่งเสียงหึ่งเบา ๆ ลมเย็นพัดผ่านเท้าเปล่าของภาคย์จนนิ้วเท้าหงิก

“ข้อความตอนกินข้าว” ย่าพูดต่อ “แกเห็นแล้วใช่ไหม”

“เห็นครับ”

“แกเหลือบดูจอโทรศัพท์คนอื่นเก่งนะ”

“ช่างต้องดูหน้าปัดครับ” ภาคย์ว่า “เข็มกระดิกนิดเดียวก็ต้องเห็น”

มุมปากย่ากระตุกขึ้นแวบหนึ่ง แล้วกลับเรียบเหมือนเดิม

“ฉันอ่านมันใต้โต๊ะ ก่อนยกแก้วดื่มให้ภาคินที่กลับบ้าน” ย่าว่า “ทั้งโต๊ะยิ้มให้ฉัน”

“หมอเขียนว่าอะไรครับ”

“ยาที่อยู่ในตัวภาคิน หมอไม่ได้สั่ง” ย่าตอบ “มันมาจากกล่องยาในบ้านนี้”

เธอหันไปมองโต๊ะหัวเตียง กล่องยาไม้ฝาเลื่อนวางอยู่ข้างแท็บเล็ตจอดำ ผิวไม้สีน้ำผึ้งขัดมันจนเห็นเงาโคมไฟสะท้อนเป็นจุดเหลืองเล็ก ๆ

“หมอเกษมขอเอากล่องนั่นไปตรวจตั้งแต่วันแรก” ย่าว่า “ฉันไม่ให้”

“ทำไมครับ”

“ถ้ากล่องหาย คนที่เปลี่ยนยาจะรู้ว่าเรารู้” ย่าตอบ “ฉันให้หมอเจาะเลือดภาคินแทน แล้วสั่งล็อกห้องนี้ตั้งแต่เช้าวันพฤหัสที่มันล้ม ไม่มีใครได้เข้ามาอีกเลยสามอาทิตย์ จนแกเดินเข้ามาเมื่อเย็นนี้”

“กุญแจมีกี่ดอกครับ”

“สองดอก” ย่าแตะกระเป๋าผ้าไหมบนโต๊ะ “ดอกหนึ่งอยู่ในนี้ อีกดอกอยู่ในพวงกุญแจของภาคิน”

“แล้วพวงกุญแจของพี่อยู่ไหนครับ”

คำว่า พี่ หลุดออกมาเอง ภาคย์ไม่ได้ตั้งใจ

ย่าได้ยิน เธอมองเขานิ่งอยู่สองจังหวะ ไม่ทักเรื่องคำนั้น

“ถ้าฉันรู้” ย่าว่า ลุกขึ้นหยิบกระเป๋า “ฉันจะมานั่งบอกให้แกลงกลอนทำไม”

เธอเดินไปถึงประตู มือแตะกลอนทองเหลือง แล้วหยุด

“อย่าเปิดให้ใครทั้งนั้นคืนนี้” ย่าพูดโดยไม่หันกลับมา “ต่อให้เสียงที่เรียกเป็นเสียงฉัน ฉันจะไม่ขึ้นมาอีก”

กลอนเลื่อนออก ประตูเปิด แล้วปิด

ภาคย์ลุกขึ้นไปบิดกลอนกลับจนสุด เสียงแกร๊กเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ฟังเหมือนเสียงปิดฝากระโปรงรถที่ยังไม่ได้ขันน็อต

ห้าทุ่มสี่สิบ

ภาคย์นอนหงายอยู่บนเตียงที่นุ่มเกินไป หลังจมลงไปในที่นอนจนกระดูกสันหลังไม่รู้จะวางตรงไหน ผ้าปูสีเทาเข้มมีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นซีดาร์ จาง ๆ ใต้นั้นเป็นกลิ่นของคนอีกคน กลิ่นที่ไม่ใช่สบู่ ไม่ใช่น้ำหอม เป็นกลิ่นหนังศีรษะของคนที่เคยนอนตรงนี้

เขาพลิกตัวไปทางโต๊ะหัวเตียง

กล่องยาไม้วางอยู่ห่างหน้าเขาไม่ถึงศอก

อย่ายุ่ง หมอเกษมไม่ได้สั่ง ย่าก็ไม่ได้สั่ง

แต่ภาคย์เป็นช่าง และช่างไม่ปล่อยให้เสียงแปลกในเครื่องดังข้ามคืน

เขาลุกขึ้นนั่ง ดึงลิ้นชักหัวเตียงออก ข้างในเรียบร้อยจนน่าหงุดหงิด สายชาร์จม้วนรัดด้วยยางเส้นเล็ก ปากกาสามด้ามเรียงหัวไปทางเดียวกัน ไฟฉายปากกาด้ามเงินวางขนานกับขอบลิ้นชัก

ภาคย์หยิบไฟฉายขึ้นมา กดปุ่มท้าย แล้วเอียงแสงขาวให้กวาดเรี่ยผิวโต๊ะ

ก่อนนิ้วจะแตะไม้ เขาเห็นมันก่อน ขอบล่างของกล่องไม่ทับรอยฝุ่นจาง ๆ บนผิวโต๊ะ มันเยื้องไปทางขวาครึ่งเซนติเมตร เหมือนมีคนยกขึ้นแล้ววางกลับลงไม่ตรงที่

พี่กะเก็บของเป็นระเบียบคือลุงเจ้าของอู่ เขาคิด ถ้ามีอีหยังผิดบ่อน กะเห็นง่าย

เขาจับกล่องยาไว้ด้วยปลายนิ้วสองข้าง ไม่ยก ไม่หมุน ใช้นิ้วโป้งซ้ายดันฝาเลื่อนออกช้า ๆ ไม้ครูดกับร่องไม้ดังครืดเบา ๆ

ข้างในแบ่งเป็นเจ็ดช่องเท่ากัน ที่ขอบแต่ละช่องมีตัวอักษรเผาไฟลงเนื้อไม้ อา. จ. อ. พ. พฤ. ศ. ส.

ช่องวันอาทิตย์ถึงวันพุธว่าง

ช่องวันศุกร์กับวันเสาร์ยังมีเม็ดยาวางอยู่ช่องละสามสี่เม็ด

ช่องวันพฤหัสว่าง

ภาคย์ส่องไฟลงไปในช่องนั้นนิ่ง ๆ

ล้มเช้าวันพฤหัส เขาไล่ในหัว เหมือนไล่สายไฟจากแบตเตอรี่ไปหาไดสตาร์ท ยาคืนวันพุธ กินไปแล้ว ช่องว่างถูก แต่ยาวันพฤหัสต้องกินคืนวันพฤหัส ตอนนั้นพี่นอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว

ช่องนี้ต้องเต็ม

เขาก้มลงจนจมูกเกือบชนขอบกล่อง

ช่องวันศุกร์มีกลิ่นไม้เก่าปนกลิ่นขมฝาด ๆ ของเม็ดยาที่วางทิ้งไว้นาน ช่องวันพุธก็กลิ่นเดียวกัน

ช่องวันพฤหัสไม่มีกลิ่นนั้นเลย

มันมีกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ กลิ่นเดียวกับทิชชูเปียกที่พยาบาลใช้เช็ดแขนเขาก่อนเจาะเลือดตอนตรวจสุขภาพประจำปีที่อู่ ไม้ก้นช่องสีอ่อนกว่าช่องอื่นนิดหนึ่ง เหมือนถูกถูซ้ำหลายรอบ

ภาคย์นั่งตัวตรงขึ้นช้า ๆ

ที่อู่ เขาเช็ดหัวฉีดด้วยแอลกอฮอล์แทบทุกวัน ผ้าชุบแล้ววางทิ้งไว้บนฝากระโปรงแค่ครึ่งบ่ายก็แห้งไม่เหลือกลิ่น กลิ่นแบบนี้ไม่เคยอยู่ข้ามวัน

ห้องที่ล็อกมาสามอาทิตย์ มีคนเข้ามาก่อนเขาไม่กี่ชั่วโมง

ตอนอายุสิบเจ็ด ลุงเจ้าของอู่เคยยื่นฝาครอบล้อที่น็อตหายไปหนึ่งตัวให้เขาดู ห้าตัวขันแน่น ตัวที่หกหายไปเฉย ๆ เกลียวในรูยังเงาวับ

น็อตที่หลุดเอง เกลียวมันจะรูด ลุงว่า อันนี้เกลียวสวย มีคนถอดออก

คนที่ถอดน็อตตัวนี้ออก เช็ดรูเกลียวเสียสะอาดด้วย

ภาคย์คว้าโทรศัพท์จากหมอน ยกกล้องถ่ายภาพกล่องยาจากด้านบนหนึ่งรูป เปิดแฟลชถ่ายช่องวันพฤหัสใกล้ ๆ อีกหนึ่งรูป มือซ้ายถือไฟฉาย มือขวากดชัตเตอร์ นิ้วโป้งพลาดไปครั้งหนึ่งเพราะไม่ถนัด

เขาพิมพ์ข้อความถึงหมอเกษมช้า ๆ ทีละคำ

ช่องวันพฤหัสว่าง มีคนเช็ดด้วยแอลกอฮอล์ หมอเข้ามาเอาไปตรวจหรือเปล่าครับ

ส่ง

เครื่องหมายส่งแล้วขึ้นมาหนึ่งขีด ไม่มีขีดที่สอง

ภาคย์รออยู่ครู่หนึ่ง จอโทรศัพท์ดับลงเอง เงาหน้าเขาสะท้อนบนจอดำ คิ้วหนาที่หักตรงปลาย ไฝใต้ตาซ้าย

เขาดันฝากล่องกลับเข้าร่องจนสุด แล้วปล่อยกล่องไว้ตรงที่มันเยื้องรอยฝุ่นอยู่ครึ่งเซนติเมตร ไม่จัดให้ตรง ใครวางมันไว้แบบนี้ พรุ่งนี้ก็ต้องเห็นมันแบบนี้

เที่ยงคืนครึ่ง ภาคย์ยังไม่หลับ

เขาลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้าชั้นล่างสุด ดึงถุงพลาสติกสีแดงออกมา หยิบรองเท้าแตะยางสีน้ำเงินขึ้นมาวางบนพรม แล้วสอดเท้าลงไป

หูคีบข้างซ้ายที่พันลวดทองแดงไว้คีบเข้าซอกนิ้วพอดี ปลายลวดที่ก้องบิดให้ตอนพักเที่ยงยังแข็งเหมือนวันแรก

ถ้าต้องแล่น เขาคิด ใส่ตัวนี้แล่นได้ไกลกว่าเกิบหนังที่บีบนิ้วก้อย

แล้วเขาก็ขำตัวเองเงียบ ๆ ในคอ ทายาทบริษัทรถทัวร์หกร้อยคัน นอนบนผ้าปูกลิ่นซีดาร์ มีรองเท้าแตะซ่อมลวดเฝ้าข้างเตียง

เขาถอดรองเท้าวางไว้ข้างเตียง ปลายหันออก เฉียงพอให้สอดเท้าลงไปได้ทันที แล้วนอนหงายทั้งชุด ปิดไฟเหลืองเหนือกระจก ปล่อยไว้แค่แสงจากทางเดินที่ลอดใต้ประตูเข้ามาเป็นเส้นสีส้มบาง ๆ บนพรม

ในความมืด นาฬิกาเรือนทองบนข้อมือซ้ายเดินดังติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ทีละวินาที

ภาคย์นับมันไปเรื่อย ๆ

ติ๊ก ติ๊ก

มันคล้ายเสียงเครื่องวัดชีพจรข้างเตียงพี่ ช้ากว่านิดเดียว

พี่นอนอยู่อีกห้องในชื่อคนอื่น เขาคิด ข้อยนอนอยู่ห้องพี่ในชื่อพี่ เฮาสองคนแลกกันนอนผิดบ่อนคนละที่

เข็มสั้นบนหน้าปัดสีงาช้างแตะเลขหนึ่ง

ทางเดินนอกห้องเงียบมาตั้งแต่เที่ยงคืน เหลือแค่เสียงน้ำหยดจากก๊อกห้องน้ำปลายทางเดิน ห่างกันทีละหยด

แกร็ก

เสียงเล็ก ๆ ดังมาจากประตู

ภาคย์ไม่ขยับ ตาเปิดค้างอยู่ในความมืด

ลูกบิดทองเหลืองหมุนลงช้า ๆ ทีละนิด ช้าเหมือนคนที่รู้ว่าเหล็กในลูกบิดจะร้องถ้าหมุนเร็ว มันหมุนลงจนสุดทาง แล้วติดอยู่ตรงนั้น

กลอนด้านในตึงขึ้น เสียงเหล็กขบกันดังกึกหนึ่งครั้ง

ลูกบิดคลายกลับขึ้นช้า ๆ

แล้วก็หมุนลงอีกครั้ง

ครั้งนี้ช้ากว่าเดิม

ภาคย์กำมือซ้ายแน่นบนผ้าปูที่นอน หน้าปัดนาฬิกากดเย็นอยู่ใต้ข้อมือ ปลายเท้าซ้ายเลื่อนลงข้างเตียงไปแตะหูคีบลวดทองแดงไว้ เขาไม่กล้าหายใจเสียงดัง

ไผ

แม่บ้าน รัชนี วิตร ลูกสองคนของวิตร มีนา หมอเกษม

ไผถือกุญแจดอกที่สอง คนเช็ดกล่องกลับมาแล้วบ่

ลูกบิดหยุดอยู่กลางทาง

ไม่ลง ไม่ขึ้น

ไม่มีเสียงเคาะ ไม่มีเสียงเรียกชื่อภาคิน

แสงส้มที่ลอดใต้ประตูขาดเป็นสองท่อน มีเงาดำสองก้อนยืนบังอยู่ เงาเท้าคนหนึ่งคู่ ปลายเท้าชี้เข้ามาหาเตียง

เงานั้นยืนนิ่งอยู่สามวินาที

ภาคย์นับมันตามเสียงนาฬิกาบนข้อมือ

ติ๊ก

ติ๊ก

ติ๊ก

ลูกบิดคลายกลับขึ้นจนสุดอย่างเงียบเชียบ

แล้วเงาเท้าคู่นั้นก็ถอยออกจากใต้ประตูทีละข้าง ช้า ๆ ไม่มีเสียงรองเท้าสักก้าว

บนหมอนข้างแก้มเขา จอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืด

ชื่อหมอเกษมขึ้นอยู่บนสุด ข้อความตัวอย่างโผล่มาแค่ครึ่งบรรทัด

ผมไม่ได้เอา…

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction