Ir al contenido
MIRARAMA
แฝดจนต้องเป็นพี่ชายที่โคม่า ในบ้านที่อยากให้พี่ชายไม่ตื่น

Chapter 1

ตั้งแต่วันนี้ แกชื่อภาคิน

This novel is available in Thai only for now.

ย่ากระชากม่านสีครีมเปิดออกในครั้งเดียว และภาคย์ก็เห็นหน้าตัวเองนอนหลับอยู่บนเตียงโรงพยาบาล

คิ้วหนาข้างเดียวกันที่หักมุมนิดหนึ่งตรงปลาย จมูกโด่งที่ปลายงุ้มลงเหมือนกัน แม้แต่ไฝเม็ดเล็กใต้ตาซ้าย ก็อยู่ตรงจุดเดียวกับที่ภาคย์เห็นในกระจกทุกเช้า

ต่างกันอย่างเดียว ผู้ชายบนเตียงไม่ลืมตา

สายน้ำเกลือใสห้อยลงจากเสาเหล็กข้างเตียง สายวัดชีพจรพันอยู่ที่ปลายนิ้ว ท่อออกซิเจนเส้นเล็กคล้องผ่านจมูก เครื่องวัดสัญญาณชีพส่งเสียงติ๊ด ๆ สม่ำเสมอ เส้นสีเขียวบนจอขึ้นลงเป็นจังหวะเหมือนคลื่นเล็ก ๆ ในบ่อน้ำนิ่ง

ห้องพักพิเศษชั้นสิบสองของโรงพยาบาลเอกชนกลางกรุงเทพฯ กว้างกว่าบ้านเช่าทั้งหลังที่ภาคย์อยู่ในขอนแก่น มีโซฟาหนัง มีตู้เย็น มีหน้าต่างกระจกบานยาวมองเห็นตึกสูงทั้งเมือง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยปนกับกลิ่นดอกลิลลี่สีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ภาคย์ยืนนิ่งอยู่ตรงประตู

เสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่เขายังไม่ได้ถอด มีรอยน้ำมันเครื่องเป็นดวงดำตรงหน้าอก ปลายเล็บมือทั้งสิบนิ้วยังมีคราบจาระบีที่ล้างไม่ออก เมื่อเช้าเขายังนอนหงายอยู่ใต้ท้องรถทัวร์สองชั้นในอู่ที่ขอนแก่น เปลี่ยนลูกปืนล้อให้รถที่จะออกไปเชียงใหม่ตอนเที่ยง

แล้วรถตู้สีดำคันหนึ่งก็มาจอดหน้าอู่

แล้วหญิงชราผมขาวในชุดผ้าไหมสีเทาก็ก้าวลงมา เดินตรงเข้ามาในอู่โดยไม่สนใจคราบน้ำมันบนพื้น หยุดยืนข้างรถทัวร์ แล้วเรียกชื่อเขา

ไม่ใช่ชื่อเล่นที่เพื่อนในอู่เรียก ไม่ใช่นามสกุลของแม่บุญธรรมที่เขาใช้มาทั้งชีวิต

ภาคย์ บุญยืน

นามสกุลที่เขาเคยเห็นแต่บนข้างรถทัวร์ที่ตัวเองนอนซ่อมอยู่ทุกวัน

“นี่ใคร” ภาคย์ถาม เสียงออกมาแหบ

ย่าบุญยืนไม่ได้ตอบทันที เธอเดินไปยืนข้างเตียง มือที่มีจุดด่างของอายุเจ็ดสิบกว่าปีวางลงบนผ้าห่มสีขาว ตรงเหนือหัวใจของคนที่หลับ

“ภาคิน” เธอพูด “พี่ชายฝาแฝดของแก”

ภาคย์รู้สึกเหมือนมีใครถอดลมออกจากปอด

“ผมไม่มีพี่”

“แกมี” เสียงย่านิ่งเหมือนผิวน้ำในโอ่ง “มันเกิดก่อนเที่ยงคืน แกเกิดหลังเที่ยงคืน ห่างกันสิบเจ็ดนาที หมอดูประจำตระกูลบอกว่าฝาแฝดชายในบ้านเดียวกันจะแย่งกันเป็นใหญ่ คนหนึ่งต้องออกไป”

เธอหันมามองเขาเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้าห้อง

“ฉันเป็นคนเลือก” ย่าบอก “ฉันเลือกให้แกออกไป”

ภาคย์ไม่ได้พูดอะไร

สามสิบปีที่ผ่านมาผ่านเข้ามาในหัวเหมือนรถทัวร์วิ่งผ่านหน้าอู่ แม่บุญธรรมที่ขายข้าวเหนียวหมูปิ้งหน้าสถานีขนส่ง ห้องเช่าไม้ชั้นเดียวที่หลังคารั่วทุกหน้าฝน เงินเดือนช่างที่เพิ่งพอจ่ายค่าเช่าอู่กับค่ายาความดันของแม่ จนแม่จากไปเมื่อสามปีก่อน

แม่ไม่เคยบอกว่าเขามีพี่

แม่บอกแค่ว่า มีผู้ใหญ่ใจดีส่งเงินมาช่วยทุกปีนะลูก

“เงินที่ส่งมาทุกปี” ภาคย์พูดช้า ๆ “คือเงินของย่า”

“เงินของฉัน”

“จนแม่ตาย”

“จนแม่แกตาย” ย่ายอมรับโดยไม่หลบตา “แล้วแกก็ไม่รับเงินอีกเลย ส่งคืนมาทุกบาท ฉันเลยรู้ว่าแกเป็นคนแบบไหน”

ภาคย์เดินเข้าไปใกล้เตียงอีกสองก้าว

ใกล้ขนาดนี้ เขาเห็นความต่าง ผิวของภาคินขาวกว่าเขาหนึ่งระดับเพราะไม่เคยตากแดด มือสะอาดเรียบ เล็บตัดตรงเท่ากันทุกนิ้ว ที่ข้อมือซ้ายมีรอยขาวเป็นแถบ รอยของสายนาฬิกาที่ใส่ติดตัวมาหลายปี

ตอนนี้ไม่มีนาฬิกาเรือนนั้นแล้ว

“เป็นอะไร” ภาคย์ถาม

“โคมาสามสัปดาห์” ย่าตอบ “ล้มอยู่ในห้องน้ำที่บ้าน ตอนเช้าวันที่ต้องไปประชุมผู้ถือหุ้น หมอบอกว่าความดันตกลงฮวบจากยาที่กิน”

“ยาอะไร”

ย่าเงียบไปครู่หนึ่ง

“ยาที่หมอไม่ได้สั่ง” เธอพูด

เครื่องวัดชีพจรส่งเสียงติ๊ดอยู่สามครั้งในความเงียบนั้น

ภาคย์หันไปมองหน้าย่า เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้สั่น ใบหน้าของหญิงชราที่สร้างบริษัทรถทัวร์ บุญยืนทัวร์ มาจากรถสองแถวคันเดียวจนมีรถหกร้อยคันวิ่งทั่วประเทศ ไม่มีอะไรนอกจากความนิ่ง แต่มือที่วางบนผ้าห่มเหนือหัวใจของหลานชาย กำผ้าห่มแน่นจนข้อนิ้วขาว

“อีกหกสิบวัน” ย่าพูด “ฉันจะประกาศพินัยกรรมต่อหน้าผู้ถือหุ้น หุ้นของฉันทั้งหมดจะตกเป็นของภาคิน แต่ภาคินต้องมาปรากฏตัว และเซ็นรับด้วยมือตัวเอง ถ้าไม่มา หุ้นทั้งหมดจะถูกแบ่งให้ลูกหลานคนอื่นในบ้านตามสัดส่วน”

“แล้วถ้าภาคินไม่ตื่นภายในหกสิบวัน”

“ก็จะมีคนในบ้านได้หุ้นเพิ่มเป็นกอบเป็นกำ” ย่าตอบ “และฉันเชื่อว่ามีคนหนึ่งในบ้านนั้น ที่ภาวนาทุกคืนให้หลานฉันไม่ตื่น”

ภาคย์รู้สึกว่าขนที่แขนลุกขึ้นทีละเส้น

“ย่ารู้ว่าใคร”

“ถ้าฉันรู้ แกไม่ต้องมายืนอยู่ตรงนี้”

ย่าบุญยืนล้วงมือลงในกระเป๋าผ้าไหมใบเล็ก หยิบอะไรบางอย่างออกมา

นาฬิกาข้อมือเรือนทอง หน้าปัดสีขาวงาช้าง สายหนังจระเข้สีน้ำตาลเข้ม หลังเรือนสลักตัวอักษรเล็ก ๆ ที่ภาคย์อ่านไม่ออกจากระยะนี้

ย่าจับมือขวาของภาคย์ขึ้นมา มือที่ยังมีคราบน้ำมันเครื่องติดอยู่ตามรอยเล็บ แล้ววางนาฬิกาเรือนนั้นลงบนฝ่ามือเขา

มันหนักกว่าที่คิด และเย็นกว่าที่คิด

“ตั้งแต่วันนี้” ย่าพูด “แกชื่อภาคิน”

ภาคย์มองนาฬิกาในมือ

หลังเรือน ตัวอักษรเล็ก ๆ สลักไว้ว่า ภาคิน บุญยืน

“ถ้าผมไม่ทำล่ะ” เขาถาม

“แกเดินออกจากห้องนี้ได้” ย่าตอบโดยไม่ลังเล “ฉันจะให้คนขับรถไปส่งที่ขอนแก่น แกกลับไปเปลี่ยนลูกปืนล้อรถทัวร์ของฉันต่อได้ตามสบาย ไม่มีใครรู้ว่าแกเคยมาที่นี่”

เธอหันกลับไปมองคนบนเตียง

“แต่ถ้าแกเดินออกไป ภายในหกสิบวัน คนที่เปลี่ยนยาให้พี่แกจะรู้ว่าไม่มีใครมาแทนที่ แล้วเขาจะไม่ต้องรีบอะไรอีก”

ไม่ต้องรีบ ภาคย์คิด ไม่ต้องรีบทำให้มันจบ

เขามองหน้าพี่ชายที่ไม่เคยรู้จัก หน้าที่เหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้ว นอนหลับอยู่ใต้เสียงเครื่องจักรในห้องที่หรูที่สุดที่เขาเคยเห็น

สามสิบปีที่ผู้ชายคนนี้ได้ทุกอย่างที่ภาคย์ไม่เคยได้

และสามสัปดาห์ที่เขาไม่เหลืออะไรเลย นอกจากย่าหนึ่งคนกับเครื่องวัดชีพจรหนึ่งเครื่อง

ภาคย์ปลดสายนาฬิกาออก แล้วสวมมันลงบนข้อมือซ้ายของตัวเอง

พอดีเป๊ะ

สามชั่วโมงต่อมา ภาคย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องแต่งตัวของบ้านหลังใหญ่ย่านทองหล่อ ผู้ชายวัยหกสิบในชุดสูทสีเทากำลังตัดเล็บให้เขาอย่างระมัดระวัง

หมอเกษม แพทย์ประจำตัวของย่ามาสามสิบปี คนเดียวนอกจากย่าที่รู้ความจริง

“ภาคินตัดเล็บตรง ไม่ตัดโค้ง” หมอเกษมพูดเสียงเบา ขณะขัดคราบจาระบีออกจากซอกเล็บด้วยแปรงขนนุ่ม “ภาคินเขียนมือขวา แต่ใช้ตะเกียบมือซ้าย ภาคินไม่ดื่มกาแฟ ดื่มแต่ชาเขียวไม่ใส่น้ำตาล ภาคินเรียกย่าว่าคุณย่า ไม่ใช่ย่าเฉย ๆ”

“เยอะไปไหมครับหมอ”

“ยังไม่ได้ครึ่ง” หมอเกษมเงยหน้าขึ้นมอง “และภาคินไม่พูดคำว่า ครับหมอ แบบนั้น ภาคินพูดคำว่า ครับ สั้น ๆ คำเดียวกับทุกคนในบ้าน ยกเว้นคุณย่า”

ภาคย์กลืนน้ำลาย

“ครับ”

“ดีขึ้น”

กระจกบานใหญ่ตรงหน้าสะท้อนผู้ชายในเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบ กางเกงสแล็กสีกรมท่า ผมหวีแสกข้าง นาฬิกาเรือนทองที่ข้อมือซ้าย เล็บสะอาด

ภาคย์มองเงานั้นแล้วรู้สึกเหมือนกำลังมองคนบนเตียงที่ลืมตาขึ้นมา

ไม่ใช่ เขาเตือนตัวเอง นั่นคือเครื่องแต่งกาย ข้างในยังเป็นช่างซ่อมรถอยู่

“มีอีกเรื่องหนึ่ง” หมอเกษมพูดขณะเก็บกรรไกรตัดเล็บใส่กล่อง

“เรื่องอะไรครับ”

“มีนา คู่หมั้นของภาคิน” หมอพูด “เธอจะมากินข้าวเย็นคืนนี้ เธอรู้จักภาคินมาตั้งแต่สิบขวบ ถ้ามีคนในบ้านนี้ที่จะจับได้ คนนั้นคือเธอ”

“แล้วผมต้องทำยังไง”

“อย่าให้เธอเข้าใกล้เกินหนึ่งช่วงแขน” หมอเกษมตอบ “แล้วอย่าพูดเยอะ ภาคินช่วงหลังพูดน้อยอยู่แล้ว”

“ทำไมช่วงหลังพูดน้อย”

หมอเกษมหยุดมือ

“เพราะช่วงหลัง” เขาตอบช้า ๆ “ภาคินบอกผมว่า เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าใครในบ้านนี้ที่เขาไว้ใจได้”

โต๊ะอาหารในห้องโถงชั้นล่างยาวพอสำหรับสิบสี่คน ไม้สักขัดมันจนสะท้อนแสงโคมไฟระย้า จานกระเบื้องขอบทองวางเรียงเท่ากันทุกที่นั่ง แจกันกล้วยไม้สีม่วงตั้งอยู่กลางโต๊ะเป็นแนวยาว

ทุกคนลุกขึ้นยืนเมื่อภาคย์เดินตามหลังย่าเข้ามา

ทุกคน

ผู้หญิงวัยห้าสิบในชุดสีชมพูอ่อนรีบยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาไหลทันที เด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ ในเสื้อยืดแบรนด์หรูมองเขาด้วยตาเบิกกว้าง หญิงสาววัยสามสิบในชุดทำงานยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูแล้วพูดเบา ๆ ว่า เดี๋ยวโทรกลับนะ

และผู้ชายวัยห้าสิบกว่าที่นั่งอยู่ขวามือของหัวโต๊ะ ร่างสูง ผมเริ่มบาง สวมแว่นตากรอบทอง ลุกขึ้นช้าที่สุดในห้อง

“ภาคิน” เขาพูด รอยยิ้มกว้างแผ่ออกบนใบหน้า “หลานตื่นแล้ว”

“นี่อาสาวิตร” ย่ากระซิบโดยไม่ขยับปาก “น้องชายพ่อแก”

ภาคย์พยักหน้าให้อาสาวิตรหนึ่งที เหมือนที่หมอเกษมสอน

“ครับ”

อาสาวิตรเดินอ้อมโต๊ะมา โอบไหล่เขาไว้ มือหนักวางบนบ่าเขาแน่นกว่าที่ควร

“ทำไมไม่มีใครบอกอาว่าหลานออกจากโรงพยาบาลวันนี้” เขาพูด เสียงดีใจ “อาจะได้ไปรับ”

“หมออยากให้พักเงียบ ๆ” ย่าตอบแทน

“แน่นอนครับคุณแม่ แน่นอน” อาสาวิตรบีบบ่าภาคย์อีกครั้ง แล้วก้มลงมองหน้าเขาใกล้ ๆ ใกล้จนภาคย์ได้กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมกลิ่นซิการ์จาง ๆ “หน้าตาดีขึ้นเยอะเลยนะหลาน ผิวคล้ำขึ้นด้วย อยู่โรงพยาบาลได้ตากแดดด้วยเหรอ”

ภาคย์รู้สึกว่าหลังมือตัวเองเย็นวาบ

“หมอให้ลงไปเดินที่สวนทุกเช้าครับ” ย่าตอบแทนอีกครั้ง เสียงเรียบไม่มีรอยต่อ

อาสาวิตรหัวเราะ ปล่อยบ่า แล้วเดินกลับไปที่นั่งของตัวเอง

ภาคย์นั่งลงทางซ้ายมือของย่า ที่นั่งที่หมอเกษมบอกว่าเป็นของภาคินมาตั้งแต่สิบขวบ

ซุปถ้วยแรกเพิ่งถูกยกมาวาง ประตูห้องโถงก็เปิดอีกครั้ง

หญิงสาวในเดรสสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามาเร็ว ผมยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าซีดเหมือนคนที่ไม่ได้นอนหลายคืน เธอหยุดยืนตรงปลายโต๊ะ สายตาจับนิ่งอยู่ที่ภาคย์

“ภาคิน” เธอพูดเสียงสั่น

มีนา

ภาคย์ลุกขึ้นยืนโดยไม่ทันคิด

อย่าให้เข้าใกล้เกินหนึ่งช่วงแขน

มีนาเดินมาหาเขา ก้าวเดียว สองก้าว สามก้าว แล้วเธอก็โผเข้ามากอดเขาไว้แน่น ใบหน้าซบลงกับอกเสื้อเชิ้ตสีขาว ไหล่สั่น

ภาคย์ยืนแข็งทื่อ มือสองข้างค้างอยู่กลางอากาศ

ภาคินจะทำยังไง เขาคิด ภาคินจะกอดตอบไหม ภาคินกอดคู่หมั้นยังไง

เขาวางมือลงบนหลังเธอเบา ๆ

มีนาหยุดสั่น

เธอยังกอดเขาอยู่ แต่ภาคย์รู้สึกได้ว่าตัวเธอนิ่งไป นิ่งแบบคนที่กำลังฟังอะไรบางอย่าง

แล้วเธอก็สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ใบหน้ายังซบอยู่ตรงอกเขา

เธอกระซิบเบาจนมีแค่เขาที่ได้ยิน

“ทำไมตัวเธอมีกลิ่นน้ำมันเครื่อง”

ภาคย์ไม่ได้ตอบ

มีนาค่อย ๆ ผละออก เธอยิ้มให้ทุกคนในห้องด้วยตาที่ยังแดง แล้วเดินไปนั่งที่ฝั่งตรงข้าม ไม่ได้มองเขาอีกเลยตลอดมื้อ

แต่มือของเธอที่ถือช้อนซุป ไม่ได้ตักอะไรเข้าปากสักคำ

ภาคย์นั่งลงช้า ๆ หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าคนข้าง ๆ จะได้ยิน

ใต้โต๊ะ มือแห้ง ๆ ของย่าบุญยืนวางลงบนหลังมือเขา หนักแน่นแค่ครั้งเดียว แล้วก็ยกออก

โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของย่าสั่นหนึ่งครั้ง ย่าก้มลงดูหน้าจอใต้ผ้าปูโต๊ะ ภาคย์เหลือบมองตาม

ข้อความจากหมอเกษม

ผลเลือดที่ส่งตรวจซ้ำออกแล้วครับ ยาที่อยู่ในตัวภาคินคืนนั้น ไม่ได้มาจากโรงพยาบาล มาจากกล่องยาในบ้าน คนที่เปลี่ยนต้องเข้าห้องภาคินได้ ตอนเย็นหลังมื้ออาหาร

ย่าคว่ำโทรศัพท์ลงบนตัก

แล้วเธอก็ยกถ้วยชาขึ้น ยิ้มให้ทุกคนรอบโต๊ะเป็นครั้งแรกของคืน

“ดื่มให้ภาคิน” ย่าพูด “ที่กลับมาบ้าน”

ทุกคนยกแก้วขึ้นพร้อมกัน ทุกคนยิ้ม

ภาคย์มองไปรอบโต๊ะทีละใบหน้า สิบสองคนที่นั่งกินข้าวเย็นด้วยกันทุกคืน

และหนึ่งในรอยยิ้มเหล่านั้น เป็นรอยยิ้มของคนที่เคยภาวนาให้ผู้ชายหน้านี้ ไม่มีวันได้กลับมานั่งโต๊ะนี้อีก

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction