Ir al contenido
MIRARAMA
ย้อนเวลากลับไปห้ามพ่อแต่งงาน แต่แม่เลี้ยงคือคนเดียวที่ช่วยบ้านเราได้

Chapter 1

เช้าวันแต่งงานที่ผมเคยทำลาย

This novel is available in Thai only for now.

ผมสะดุ้งตื่นในชุดสูท เนกไทรัดคอแน่นเหมือนมีใครผูกไว้ให้ตั้งแต่ตอนหลับ

เพดานไม้สักเหนือหัว พัดลมเพดานใบสีน้ำตาลหมุนช้า ๆ กลิ่นน้ำปลาหมักจากโรงงานหลังบ้านลอยมาตามลมทะเลจนแสบจมูก

กลิ่นที่ผมไม่ได้ดมมาเกือบปีแล้ว

ผมลุกพรวดขึ้นนั่ง หัวใจเต้นแรงจนได้ยินในหู

นี่ไม่ใช่ห้องเช่าแปดตารางเมตรหลังตลาด ไม่มีที่นอนบางที่ซึมน้ำเวลาฝนตก ไม่มีกล่องบะหมี่สำเร็จรูปกองอยู่ที่มุมห้อง ไม่มีจดหมายทวงหนี้สีชมพูเสียบอยู่ใต้ประตู

นี่คือห้องนอนของผม ห้องที่ชั้นสองของบ้านไม้หลังใหญ่ริมคลองที่ระยอง บ้านที่พ่อสร้างตอนผมห้าขวบ บ้านที่ถูกยึดไปพร้อมกับโรงงานน้ำปลา ตราสามเกลอ เมื่อสามเดือนก่อน

เมื่อสามเดือนก่อน ในชีวิตที่ผมจำได้

ผมหันไปมองผนัง

ปฏิทินแขวนรูปเรือประมงที่โรงงานพิมพ์แจกลูกค้าทุกปีห้อยอยู่ตรงนั้น กระดาษสีขาวขลิบแดง ตัวเลขปีบนหัวกระดาษชัดเจน

ปีที่แล้ว

และวันที่ที่ถูกวงด้วยปากกาเมจิกสีแดง ลายมือของพ่อ เขียนกำกับไว้ข้างล่างว่า วันมงคล

ไม่จริง

ผมยกมือขึ้นดู มือไม่มีแผลจากการแบกลังที่ท่าเรือ ไม่มีรอยด้านจากการล้างจานร้านข้าวต้ม นาฬิกาข้อมือเรือนที่ผมจำนำไปเมื่อเดือนกันยายนยังอยู่ที่เดิม เดินเสียงติ๊ก ๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ตูม ตูม ตูม

เสียงกลองยาวดังขึ้นจากชั้นล่าง ตามมาด้วยเสียงปี่ เสียงหัวเราะ เสียงคนตะโกนเรียกกันให้มาตั้งแถว

ผมรู้ว่าวันนี้คือวันอะไร

ผมจำมันได้ดีกว่าวันเกิดตัวเอง เพราะผมใช้เวลาทั้งปีหลังจากนั้นเกลียดมัน

ผมลงบันไดไปเหมือนคนละเมอ

ห้องโถงชั้นล่างถูกเปิดโล่งทุกบาน ผ้าม่านสีขาวผูกโบว์ทองห้อยตามขื่อ ดอกดาวเรืองสีส้มเรียงเป็นแนวตามราวระเบียง ลมทะเลพัดเอากลีบดอกปลิวไปตามพื้นไม้ขัดมัน ญาติ ๆ จากทั่วระยองนั่งเต็มเสื่อ ลูกน้องโรงงานในเสื้อลายดอกสีเดียวกันยืนเรียงกันอยู่ข้างนอก

กลางห้องมีโต๊ะหมู่บูชา มีตั่งไม้สองตัววางเคียงกัน

พ่อนั่งอยู่บนตั่งตัวหนึ่ง ในชุดราชปะแตนสีขาว ผมหงอกหวีเรียบ หน้าตาสดชื่นแบบที่ผมไม่ได้เห็นมานานมาก ในชีวิตแรก ภาพสุดท้ายที่ผมจำได้ของพ่อคือผู้ชายผอมแห้งนอนตะแคงอยู่บนเตียงโรงพยาบาลรัฐ พูดไม่ได้ เพราะเส้นเลือดในสมองแตกคืนที่รู้ว่าโรงงานถูกขาย

ตอนนี้เขาหัวเราะ

และข้างตัวเขา บนตั่งอีกตัว คือผู้หญิงในชุดไทยสีงาช้าง

จันทร์เพ็ญ

ผมหยุดยืนที่บันไดขั้นสุดท้าย

เธอรวบผมเป็นมวยต่ำ ติดปิ่นทองเล็ก ๆ หน้าตาเรียบ ไม่ได้แต่งหน้าจัดเหมือนเจ้าสาวทั่วไป มือสองข้างพนมอยู่ในพานรองรับน้ำ ญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งกำลังเทน้ำสังข์ลงบนมือเธอ เธอก้มหัวรับด้วยท่าทีสงบ เหมือนคนที่รู้ว่าทุกคนในห้องนี้ไม่ได้อยากให้เธออยู่ตรงนั้น แต่ก็ไม่ได้คิดจะลุกหนี

ผู้หญิงคนนี้

ผู้หญิงที่ผมใส่ร้ายว่าขโมยทองของแม่ที่ตายไปแล้ว จนพ่อไล่เธอออกจากบ้านในเดือนที่สี่ของการแต่งงาน

ผู้หญิงที่ยืนตะโกนอยู่หน้าประตูบ้านวันนั้นว่า ตัวเลขในบัญชีโรงงานมันไม่ตรง ให้ใครก็ได้ไปตรวจที แล้วไม่มีใครฟัง เพราะผมยืนอยู่ข้างพ่อ บอกว่าเธอแค่อยากหาเรื่องเพื่อให้ได้กลับเข้าบ้าน

และผู้หญิงคนเดียวในโลก ที่มาเคาะประตูห้องเช่าแปดตารางเมตรของผม ในวันที่ผมไม่เหลืออะไรเลย

เธอถือถุงกับข้าวมาสองถุง ข้าวสวย แกงจืด ไข่เจียว วางไว้หน้าประตูเมื่อผมไม่ยอมเปิด แล้วพูดผ่านบานไม้บาง ๆ ว่า

กินข้าวด้วยนะเมฆ พ่อเธอคงอยากให้เธอกิน

ผมไม่ได้เปิดประตู

ผมไม่ได้แม้แต่ขอโทษ

“เมฆ!”

เสียงเรียกทำให้ผมสะดุ้ง

ลุงชาญเดินแหวกญาติเข้ามาหาผม ในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีม แว่นทองกรอบหนา รอยยิ้มอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ใจดีที่ผมเคยรักที่สุดในชีวิต รองจากพ่อ

พี่ชายของแม่ผม ผู้จัดการโรงงานสามเกลอมายี่สิบปี

ผู้ชายที่ปลอมลายเซ็นพ่อขายโรงงานให้นายทุนจากกรุงเทพฯ ในอีกหนึ่งปีข้างหน้า

“มาช้าอีกแล้วนะเรา” ลุงชาญตบหลังผมเบา ๆ แล้วโน้มตัวมากระซิบใกล้หู กลิ่นยาดมผสมบุหรี่ที่ผมจำได้ตั้งแต่เด็ก “ทำหน้าดี ๆ หน่อย ลุงรู้ว่าหลานไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ ลุงก็ไม่ชอบ แต่วันนี้ให้เกียรติพ่อเขาก่อน”

ลุงไม่ชอบเธอ ผมคิด เพราะเธอเคยเป็นผู้ตรวจบัญชีมาสิบห้าปี

ในชีวิตแรก ลุงคือคนที่เล่าให้ผมฟังทุกวันว่าจันทร์เพ็ญเป็นแม่ม่ายหาเศรษฐี ลุงคือคนที่ชี้ให้ผมเห็นว่ากล่องทองของแม่หายไปจากตู้ในวันเดียวกับที่เธอย้ายเข้ามา ลุงคือคนที่ยื่นกล่องนั้นให้ผม เจอ ในกระเป๋าเดินทางของเธอ

และผมก็เชื่อ เพราะการเกลียดคนแปลกหน้ามันง่ายกว่าการสงสัยคนที่เลี้ยงเรามา

“ครับลุง” ผมตอบ เสียงแหบกว่าที่คิด

ลุงชาญมองหน้าผมนานกว่าปกติครึ่งวินาที

“เป็นอะไรไป หน้าซีดเชียว”

“เมื่อคืนนอนไม่หลับครับ”

“ก็สมควรอยู่หรอก” ลุงหัวเราะ “ใครจะไปนอนหลับ วันที่พ่อตัวเองเอาคนนอกเข้าบ้าน”

ผมนั่งลงบนเสื่อแถวหลังสุด ใกล้ประตูที่สุด มือสั่นจนต้องวางไว้บนเข่า

ผมนับในใจ

วันนี้คือวันแต่งงาน อีกสี่เดือน ผมจะใส่ร้ายเธอ อีกแปดเดือน ลุงจะเริ่มย้ายเงินจากบัญชีโรงงาน อีกสิบเอ็ดเดือน ลุงจะเรียกประชุมผู้ถือหุ้นแล้วยื่นสัญญาขายที่มีลายเซ็นของพ่อ ลายเซ็นที่พ่อไม่เคยเซ็น

สามร้อยหกสิบห้าวัน

ผมมีเวลาเท่านั้น

ถ้าวันนี้ฉันลุกขึ้นไปบอกพ่อว่าลุงจะโกง ผมคิด ใครจะเชื่อ

ไม่มีใคร ผมอายุยี่สิบเก้า ลูกชายเจ้าของโรงงานที่ไม่เคยทำงานจริงจังสักวัน ไม่มีหลักฐาน ไม่มีเอกสาร มีแต่ความทรงจำจากชีวิตที่ยังไม่เกิด

และถ้าลุงรู้ตัว เขาจะทำให้เร็วขึ้น เงียบขึ้น และคราวนี้จะไม่มีใครจับได้เลย

แม้แต่เธอ

ผมเงยหน้ามองจันทร์เพ็ญอีกครั้ง

คนเดียวที่จับได้ คนเดียวที่ผมทำลายด้วยมือตัวเอง

ชีวิตนี้ ผมคิด ฉันต้องเกลียดเธอเหมือนเดิม ให้ทุกคนเห็น

โดยเฉพาะลุง

“เชิญลูกชายเจ้าบ่าวขึ้นมารดน้ำสังข์ค่ะ”

เสียงพิธีกรดังขึ้น ทุกหัวในห้องหันมาที่ผมพร้อมกัน เสียงพูดคุยเงียบลง ทุกคนรู้ว่าผมคัดค้านงานนี้มาตลอด ทุกคนรอดูว่าผมจะทำอะไร

ในชีวิตแรก ผมไม่ได้ขึ้นไป

ผมเดินออกจากบ้าน ขับรถไปนั่งดื่มที่ร้านริมหาดจนเมา แล้วพ่อไม่พูดกับผมไปสองอาทิตย์

ผมลุกขึ้นยืน

ทั้งห้องเงียบกริบ แม้แต่กลองยาวยังหยุดตี

ผมเดินผ่านแถวญาติขึ้นไปช้า ๆ รับหอยสังข์จากมือพิธีกร พ่อมองผมด้วยสายตาประหลาดใจ ปนความหวังเล็ก ๆ ที่ทำให้หัวใจผมเจ็บ

ผมรดน้ำบนมือพ่อก่อน

“ขอให้พ่อมีความสุขครับ” ผมพูด

พ่อน้ำตาคลอ มือเหี่ยว ๆ นั้นบีบมือผมแน่น

แล้วผมก็หันไปหาเธอ

จันทร์เพ็ญพนมมือรออยู่ เธอไม่ได้เงยหน้ามองผม แต่ผมเห็นปลายนิ้วเธอเกร็งเล็กน้อย เหมือนคนที่เตรียมใจไว้แล้วว่าจะโดนอะไร

ผมเทน้ำสังข์ลงบนมือเธอ

น้ำไหลผ่านปลายนิ้วเธอลงพาน เย็นใส เหมือนน้ำที่ผมไม่เคยได้เอาไปให้เธอดื่มสักครั้งในชีวิตแรก

ผมก้มลงใกล้พอให้ได้ยินแค่สองคน ใกล้พอให้ลุงชาญที่ยืนอยู่ด้านหลังมองเห็นว่าผมกำลังพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่ได้ยินว่าอะไร

“อย่าคิดว่าเข้าบ้านนี้มาแล้วจะได้อะไรไปง่าย ๆ นะ” ผมพูดเสียงเย็น

ใจผมแตกเป็นเสี่ยง ๆ ตอนพูดประโยคนั้น

จันทร์เพ็ญเงยหน้าขึ้น

แล้วเธอก็ทำสิ่งที่ผมไม่ได้คาดไว้

เธอไม่ได้ทำหน้าเจ็บ ไม่ได้ทำหน้าโกรธ เธอมองผมนิ่ง ๆ ด้วยดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูเหนื่อยกว่าอายุสามสิบแปด แล้วพูดเบา ๆ เหมือนกระซิบใส่น้ำในพาน

“เมฆ” เธอพูด “เธอถือหอยสังข์มือซ้าย”

ผมชะงัก

“เธอถนัดขวา” เธอพูดต่อเสียงเรียบ “แต่วันนี้มือขวาเธอสั่นจนถือไม่ได้ใช่ไหม”

ผมไม่ได้ตอบ ผมรีบยืดตัวขึ้น คืนหอยสังข์ให้พิธีกร แล้วเดินกลับลงไปโดยไม่หันมอง

เธอแค่สังเกตเก่ง ผมบอกตัวเอง ผู้ตรวจบัญชีสิบห้าปี เธอก็แค่สังเกตเก่ง

พิธีจบตอนสิบโมงครึ่ง

ญาติแยกย้ายไปกินอาหารที่โต๊ะจีนในสวน ผมหลบไปยืนตรงระเบียงหลังบ้าน มองออกไปเห็นหลังคาโรงงานน้ำปลา ถังหมักเรียงเป็นแถวยาวใต้แดด คนงานเดินขนลังไปมาเหมือนทุกวัน

ทุกอย่างยังอยู่

ยังทัน

ผมหันกลับไปมองในสวน จันทร์เพ็ญนั่งอยู่โต๊ะหัวแถวข้างพ่อ คอยตักกับข้าวใส่จานให้เขา ไม่มีใครในโต๊ะนั้นคุยกับเธอเลยสักคน ป้าสะใภ้สองคนนั่งหันหลังให้เธอครึ่งตัว พูดกันเสียงดังเรื่องทองที่ใส่มางาน

เธอไม่ได้สนใจ เธอกำลังมองอยู่ที่อื่น

มองผ่านโต๊ะจีนทั้งสวน ผ่านดอกดาวเรือง ผ่านลุงชาญที่ยืนยกแก้วเหล้าให้ญาติ แล้วมาหยุดที่ระเบียงตรงที่ผมยืน

เราสบตากันสองวินาที

ในชีวิตแรก ผมไม่เคยมองเธอนานขนาดนี้ ผมเลยไม่เคยรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีวิธีมองคนแบบนี้ เหมือนกำลังอ่านบัญชีที่ตัวเลขไม่ตรง แล้วรู้แน่ว่ามีบรรทัดหนึ่งถูกแก้

ผมเป็นฝ่ายหลบตาก่อน

“เมฆ ลุงหาตั้งนาน”

ลุงชาญเดินมาที่ระเบียง ในมือถือแฟ้มพลาสติกสีฟ้า กับปากกาด้ามหนึ่ง

“มีเอกสารนิดหน่อยให้เซ็น” ลุงยิ้ม “เป็นพยานในทะเบียนสมรสพ่อเขาน่ะ ลุงเซ็นไปแล้วช่องหนึ่ง เหลือช่องของหลาน”

เขายื่นแฟ้มมาให้

ผมรับมาเปิดดู

กระดาษแผ่นบนสุดคือแบบฟอร์มพยานทะเบียนสมรสจริง ๆ ช่องลายเซ็นพยานคนแรกมีลายมือของลุงอยู่แล้ว

แต่กระดาษแผ่นที่สองที่ซ้อนอยู่ข้างใต้ เลื่อนออกมาให้เห็นแค่มุมล่างขวานิดเดียว

มุมที่มีช่องลายเซ็นอีกช่องหนึ่ง กับตราประทับสีแดงของโรงงานสามเกลอ

ผมจำกระดาษแผ่นนี้ได้

ในชีวิตแรก ผมเซ็นมันตรงระเบียงนี้ตอนหัวค่ำ หลังกลับมาจากร้านริมหาด ด้วยปากกาด้ามนี้ ด้วยความเมากับความโกรธที่อยากรีบเซ็นให้จบ ๆ ไป โดยไม่ได้พลิกดูว่าข้างใต้มีอะไร

ผมได้รู้ว่ามันคืออะไรในหนึ่งปีต่อมา ในห้องประชุมผู้ถือหุ้น ตอนที่ทนายของนายทุนเปิดมันขึ้นจอให้ทุกคนดู

ลายเซ็นของผม ในฐานะทายาทผู้ถือหุ้น ยินยอมให้ลุงชาญมีอำนาจเต็มในการจัดการทรัพย์สินโรงงาน

มันคือชิ้นแรกที่ลุงใช้ปลอมทุกอย่างที่ตามมา

ผมยืนนิ่ง แฟ้มในมือหนักขึ้นเรื่อย ๆ

“เซ็นเถอะหลาน” ลุงชาญยื่นปากกามาให้ “เดี๋ยวลุงต้องเอาไปให้อำเภอ”

ผมรับปากกามา

ผมเลื่อนกระดาษแผ่นบนขึ้นเล็กน้อย พอให้เห็นหัวกระดาษของแผ่นที่สอง แค่สองคำแรก แล้วรีบเลื่อนกลับลงเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

ผมเซ็นชื่อลงช่องพยานทะเบียนสมรสบนแผ่นแรก

แล้วผมก็ดึงกระดาษแผ่นที่สองออกจากแฟ้ม พับครึ่ง ยื่นคืนให้ลุงด้วยมือที่นิ่งที่สุดเท่าที่ผมทำได้

“อันนี้ไม่เกี่ยวกับทะเบียนสมรสนี่ครับลุง” ผมพูดเสียงเนือย ๆ ทำเหมือนเบื่อ “หนังสือมอบอำนาจโรงงาน ลุงหยิบปนมาหรือเปล่า”

ลุงชาญรับกระดาษไปช้า ๆ

รอยยิ้มบนหน้าเขายังอยู่ แต่ดวงตาหลังแว่นทองเปลี่ยนไป

“หลานเห็นแค่มุมเดียว” เขาพูด เสียงเบาลง “รู้ได้ไงว่าเป็นหนังสือมอบอำนาจ”

ลมทะเลพัดผ่านระเบียง กลิ่นน้ำปลาหมักลอยมาเหมือนเดิม

ผมเพิ่งรู้ตัวว่า หัวกระดาษสองคำที่ผมเห็นเมื่อกี้ คือคำว่า บันทึกข้อตกลง

ไม่มีคำว่ามอบอำนาจเลยสักคำ

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction