Ir al contenido
MIRARAMA
เมียหย่าเพราะผมปั้นหม้อ วันนี้บ้านเธอต้องมาขอกู้เงินจากผม

Chapter 1

เศษแจกันใบสุดท้าย

This novel is available in Thai only for now.

แจกันดินเผาใบนั้นใช้เวลาผมสามสัปดาห์ แต่ใช้เวลาแตกบนพื้นหินอ่อนไม่ถึงหนึ่งวินาที

เสียงมันไม่ดังอย่างที่คิด ไม่ใช่เสียงแก้วแตกที่แหลมบาด มันเป็นเสียงทึบ ๆ หนัก ๆ เหมือนใครทิ้งกระสอบดินลงพื้น แล้วเศษดินสีน้ำตาลแดงก็กระจายออกเป็นวง ชิ้นใหญ่ชิ้นเล็กไถลไปจนถึงขาโซฟาหนังสีขาว

“โอ๊ย ตายแล้ว” คุณนายรัชนีพูดเสียงเรียบ มือที่เพิ่งปัดแจกันตกยังค้างอยู่กลางอากาศ “ของขวัญจากช่างปั้นหม้อ”

ห้องรับแขกของรีสอร์ตไพรวัลย์ เขาใหญ่ เป็นห้องที่สวยที่สุดที่ผมเคยเห็นในชีวิต

ผนังกระจกสูงสองชั้นเปิดออกไปเห็นภูเขาทั้งลูก หมอกบางลอยอยู่ตามยอดไม้ แดดบ่ายสาดเข้ามาเป็นแนวเฉียงตกลงบนพื้นหินอ่อนสีครีม เพดานไม้สนมีโคมไฟทองเหลืองห้อยเป็นระยะ กลิ่นกาแฟคั่วกับกลิ่นดอกมะลิในแจกันแก้วลอยปนกันอยู่ในอากาศ

ห้าปีที่ผมเป็นลูกเขยของบ้านนี้ ผมเข้ามาในห้องนี้ไม่ถึงสิบครั้ง

ทุกครั้งเข้ามาทางประตูหลัง

“แม่!”

เพลงลุกขึ้นจากโซฟา เธอใส่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ผมยาวมัดหางม้า หน้าซีดลงทันทีที่เห็นเศษดินบนพื้น

“มือแม่ลื่นน่ะลูก” คุณนายรัชนีตอบ นั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่อย่างสง่างาม ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ “อีกอย่าง ของแบบนี้มันไม่เข้ากับห้องเราหรอก ตลาดนัดหน้าวัดเขาขายใบละร้อย”

ใบละร้อย ผมคิด

ผมก้มมองเศษแจกัน ชิ้นที่ใหญ่ที่สุดคือส่วนคอ ยังเห็นลายใบบัวที่ผมขูดด้วยไม้ไผ่ทีละเส้นตอนตีสอง ใต้แสงไฟดวงเดียวในโรงปั้นที่ด่านเกวียน ดินที่ผมเลือกเองจากริมแม่น้ำมูล เผาในเตาฟืนสองวันสองคืน เพื่อให้ได้สีแดงอมส้มแบบแสงแดดตอนเย็น

สีเดียวกับชุดที่เพลงใส่วันแรกที่เรารู้จักกัน

“นั่งก่อนทิว” คุณนายรัชนีพูดโดยไม่มองหน้าผม “วันนี้มีเรื่องจะคุย”

ผมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยข้างประตู ตัวที่ห่างจากทุกคนมากที่สุด

บนโต๊ะกระจกกลางห้องมีแฟ้มเอกสารสีขาววางอยู่หนึ่งแฟ้ม กับปากกาด้ามทอง

ผมรู้ว่ามันคืออะไรตั้งแต่เดินเข้ามา

“ห้าปีแล้วนะทิว” คุณนายรัชนีวางถ้วยกาแฟ “ห้าปีที่ลูกฉันต้องนั่งรถสองชั่วโมงไปด่านเกวียนทุกอาทิตย์ ต้องนอนบ้านไม้ที่ไม่มีแอร์ ต้องตอบเพื่อนว่าสามีทำงานอะไร”

“ผมปั้นดินครับแม่” ผมตอบ

“ปั้นหม้อ” เธอแก้ให้ “ปั้นหม้อขาย ห้าปีแล้วยังขายได้เดือนละกี่ใบ ฉันไม่เคยเห็นเงินเธอสักบาท”

เพลงก้มหน้า

“รีสอร์ตเรากำลังจะขยาย” คุณนายรัชนีพูดต่อ เสียงเปลี่ยนเป็นภาษาธุรกิจ “แขกที่มาพักเป็นนักธุรกิจ เป็นคนดัง เป็นคนที่มีหน้ามีตา เพลงต้องเป็นหน้าตาของรีสอร์ต ต้องยืนต้อนรับแขก ต้องไปงานสังคม ฉันจะให้ลูกสาวฉันยืนข้างช่างปั้นหม้อแบบนั้นไปตลอดชีวิตไม่ได้”

“แม่คะ...” เพลงพูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“เพลง” แม่เธอเรียกเสียงเดียว เพลงหยุดพูดทันที

ผมมองภรรยา

เพลงไม่ได้มองผม เธอมองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก นิ้วโป้งข้างขวาลูบไปมาตรงนิ้วนางซ้าย ตรงที่แหวนดินเผาวงเล็กเคยอยู่

แหวนวงนั้นผมปั้นให้เธอตอนขอแต่งงาน เคลือบสีฟ้าอ่อน เผาสามรอบจนแข็งเหมือนหิน

วันนี้มันไม่อยู่บนนิ้วเธอแล้ว

“เพลงคิดยังไง” ผมถาม

เพลงเงียบไปนาน

นานพอที่ผมจะได้ยินเสียงนกกางเขนร้องอยู่นอกกระจก นานพอที่ผมจะเห็นมือเธอกำกระโปรงแน่นขึ้น

“ทิว” เธอพูดในที่สุด เสียงสั่น “เราเซ็นกันเถอะนะ”

เธอลุกขึ้น หยิบแฟ้มสีขาวกับปากกาด้ามทองจากโต๊ะกลาง เดินมาหาผม แล้วยื่นมันให้

มือเธอสั่นจนปากกาเกือบหล่น

ผมรับมันมา นิ้วเราแตะกันครึ่งวินาที มือเธอเย็นเฉียบ

เธอไม่ได้อยากทำ ผมคิด ผมรู้จักมือคู่นี้ดีกว่ารู้จักดิน

แต่ผมก็รู้อีกอย่าง

เมื่อสามวันก่อน ผมได้ยินเสียงคุณนายรัชนีพูดโทรศัพท์กับทนายอยู่ที่ระเบียง ถ้าเพลงไม่หย่า ฉันจะตัดชื่อเพลงออกจากผู้ถือหุ้นรีสอร์ต ให้มันไปอยู่บ้านไม้กับผัวมันเลย

ผมไม่ได้บอกเพลงว่าผมได้ยิน

ผมอยากรู้ว่าเธอจะเลือกอะไร

ผมเปิดแฟ้ม

บันทึกข้อตกลงการหย่าโดยความยินยอม ช่องทุกช่องกรอกไว้หมดแล้วด้วยลายมือที่ผมจำได้ว่าเป็นของทนายรีสอร์ต ทรัพย์สินที่จะแบ่ง: ไม่มี บุตร: ไม่มี ค่าเลี้ยงดู: ไม่มี

ไม่มี ไม่มี ไม่มี

ห้าปีของเราถูกสรุปด้วยคำเดียว เขียนซ้ำสามรอบ

“นัดจดทะเบียนที่อำเภอวันที่สามสิบเดือนหน้า” คุณนายรัชนีบอก “ทนายจะไปจัดการให้ เธอไม่ต้องมาก็ได้ถ้าไม่สะดวก”

“วันที่สามสิบ” ผมทวน

“ใช่ วันนั้นฉันมีธุระสำคัญ จะได้จบทุกเรื่องในวันเดียว”

ผมรู้ว่าธุระสำคัญนั้นคืออะไร

ผมรู้ดีกว่าที่เธอคิด

ผมเปิดปากกาด้ามทอง แล้วเซ็นชื่อลงไปในช่องของผม ลายเซ็นที่ไม่มีใครในห้องนี้เคยเห็น เพราะห้าปีที่ผ่านมา ไม่มีใครในบ้านนี้เคยยื่นเอกสารอะไรให้ผมเซ็น

ลากหางสั้น ๆ จบ

ผมปิดแฟ้ม วางปากกาลงบนปก แล้วยื่นคืนให้เพลง

เพลงรับมาด้วยสองมือ น้ำตาหยดลงบนปกแฟ้มหนึ่งหยด เธอรีบเช็ดออกด้วยนิ้วโป้ง

“ขอโทษนะทิว” เธอกระซิบ

“ไม่ต้องขอโทษ” ผมบอก “เพลงไม่ได้ทำอะไรผิด”

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้

ไม่ได้เดินไปที่ประตู ผมเดินไปตรงกลางห้อง ตรงที่เศษแจกันกระจายอยู่ แล้วนั่งยองลงบนพื้นหินอ่อน

“จะทำอะไร” คุณนายรัชนีถามเสียงรำคาญ “เดี๋ยวแม่บ้านเขาก็มาเก็บ”

ผมไม่ตอบ

ผมเก็บเศษชิ้นใหญ่ขึ้นมาทีละชิ้น วางเรียงไว้บนผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าที่พกติดตัวทุกวันเพื่อใช้เช็ดมือเปื้อนดิน ชิ้นคอแจกันที่มีลายใบบัว ชิ้นไหล่ ชิ้นท้อง ชิ้นเล็ก ๆ ที่ปลิวไปอยู่ใต้โซฟา

แล้วผมก็หยิบชิ้นสุดท้าย

ก้นแจกัน

มันแตกออกมาเป็นวงกลมเกือบสมบูรณ์ หนาและหนักกว่าชิ้นอื่น ผมพลิกมันขึ้นดูด้านล่าง

ตรงกลางก้นแจกันมีตราประทับเล็ก ๆ กดลงไปในดินก่อนเผา ตราที่ผมกดลงบนงานทุกชิ้นที่ออกจากมือผม ตั้งแต่ชิ้นแรกเมื่อสิบปีก่อน

รูปเตาเผาเล็ก ๆ อยู่ในวงกลม ใต้วงกลมมีตัวอักษรสองคำ

ดินด่าน

งานที่ผมวางขายแผงหน้าโรงปั้นที่ด่านเกวียน ไม่เคยมีตรานี้สักใบ ถ้วยชาม กระถาง โอ่งใบเล็กที่เพลงเห็นผมปั้นทุกอาทิตย์ ล้วนเป็นงานเปล่า ๆ ไม่มีชื่อ ไม่มีตรา ใครจะซื้อไปก็ได้ในราคาร้อยสองร้อย

ตรานี้ผมกดลงเฉพาะงานที่ออกจากโรงงานอีกแห่ง โรงงานที่อยู่ห่างจากโรงปั้นของผมไปสิบห้ากิโลเมตร มีคนงานสามร้อยคน มีเตาอบไฟฟ้ายาวเท่าสนามฟุตบอล และไม่มีใครในบ้านนี้รู้ว่ามีอยู่

แจกันใบนี้เป็นใบแรกในห้าปี ที่ผมกดตรานี้ลงบนของที่ให้บ้านนี้

ผมอยากรู้ว่าจะมีใครพลิกมันขึ้นดูไหม

ไม่มีใครพลิก มันแตกก่อน

ผมห่อมันใส่ผ้าเช็ดหน้า แล้วเก็บลงกระเป๋าผ้าสะพายใบเก่า

“เก็บไปทำไม ขยะ” คุณนายรัชนีส่ายหน้า แล้วหันไปหาลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นทันที “เพลง ลูกไปดูของที่เพิ่งมาส่งหรือยัง”

“ยังค่ะแม่”

“ไปดูสิ จานชามชุดใหม่ของห้องอาหาร สั่งตรงจากแบรนด์ที่โรงแรมห้าดาวทั่วโลกใช้ แม่ต่อคิวมาครึ่งปีกว่าจะได้” เธอหันมาหาผมนิดหนึ่ง ยิ้มมุมปาก “ทิวก็ไปดูด้วยสิ ไปดูว่าเครื่องปั้นดินเผาของจริงเขาหน้าตาเป็นยังไง จะได้รู้ว่าที่ปั้นมาห้าปีน่ะ ห่างกันแค่ไหน”

ผมเดินตามพวกเธอออกไปที่ห้องอาหาร

โต๊ะยาวสิบสองตัวถูกจัดเรียงไว้แล้วสำหรับมื้อค่ำ ผ้าปูโต๊ะลินินสีขาว แก้วคริสตัลเงาวับ และจานชามชุดใหม่วางเรียงทุกที่นั่ง

จานสีแดงอมส้ม ขอบเคลือบบางเป็นประกายเหมือนแสงแดดตอนเย็น

คุณนายรัชนีหยิบจานใบหนึ่งขึ้นมา ยกขึ้นส่องกับแสงไฟอย่างภาคภูมิใจ

“เห็นไหม สีนี้แหละ ทั้งโลกมีที่เดียวที่ทำได้ แขกญี่ปุ่นมาพักเห็นแล้วถ่ายรูปกันใหญ่” เธอพลิกจานขึ้นให้ลูกสาวดูก้นจาน “ดูตรานี่สิ ตราดินด่าน แบรนด์ที่โรงแรมหรูทั่วโลกแย่งกันสั่ง เจ้าของไม่เคยเปิดหน้า ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร ลึกลับมาก”

เพลงก้มมองตราบนก้นจาน

รูปเตาเผาเล็ก ๆ ในวงกลม กับตัวอักษรสองคำ

แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมองผม

ผมยืนอยู่ที่ประตูห้องอาหาร กระเป๋าผ้าสะพายใบเก่าห้อยอยู่ข้างตัว ข้างในมีก้นแจกันที่มีตราเดียวกันทุกเส้น

เพลงเปิดปากจะพูดอะไรบางอย่าง

“ผมกลับก่อนนะครับแม่” ผมพูดขึ้นก่อน แล้วยกมือไหว้คุณนายรัชนีเป็นครั้งสุดท้าย

คุณนายรัชนีโบกมือไล่โดยไม่หันมา สายตายังจับอยู่ที่จานสีแดงอมส้มในมือ

รถกระบะเก่าของผมจอดอยู่ลานจอดหลังรีสอร์ต ข้างรถขนผ้าปูที่นอนกับกองถังขยะ ที่เดิมที่ผมจอดมาห้าปี

ผมนั่งลงหลังพวงมาลัย วางกระเป๋าผ้าบนเบาะข้าง ๆ

โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสั่น

ผมหยิบออกมาดู อีเมลฉบับใหม่ จากผู้จัดการฝ่ายการเงินของบริษัทดินด่าน จำกัด ที่ผมเป็นผู้ถือหุ้นร้อยละเก้าสิบห้า

เรียนคุณทิว

มีคำขอสินเชื่อเร่งด่วนเข้ามาผ่านกองทุนนิรนามของเราครับ ผู้ขอกู้เป็นรีสอร์ตแห่งหนึ่งที่เขาใหญ่ ธนาคารปฏิเสธไปแล้วสองแห่ง หนี้ต้องชำระภายในสามสิบวัน ผู้ขอกู้ขอนัดเซ็นสัญญาวันที่สามสิบเดือนหน้า

ผู้ขอกู้ลงชื่อ: รัชนี

รีสอร์ตแห่งนี้เพิ่งสั่งจานชามจากเราไปสองพันชิ้น ยังไม่ได้ชำระเงินครับ จะให้อนุมัติไหมครับ

ผมอ่านจบ

ห้าปีก่อน วันที่ผมไปขอเพลงแต่งงาน คุณนายรัชนีนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเดียวกับวันนี้ แล้วพูดประโยคเดียวที่ผมจำได้ทุกคำ

เมื่อไหร่เธอรวย ค่อยมาเรียกฉันว่าแม่ให้เต็มปาก

วันนั้นผมรวยแล้ว แต่ผมไม่ได้บอก

ผมอยากได้ผู้หญิงที่รักช่างปั้นหม้อ ไม่ใช่ผู้หญิงที่แม่ของเธอยอมยกให้เจ้าของโรงงาน

วันที่สามสิบเดือนหน้า

วันเดียวกับที่ใบหย่ามีผลทางทะเบียน

จบทุกเรื่องในวันเดียว เสียงคุณนายรัชนีดังขึ้นในหัว

ผมพิมพ์ตอบสั้น ๆ

ยังไม่อนุมัติ ไม่ปฏิเสธ นัดวันนั้นไว้ ผมจะไปเซ็นเอง

ผมวางโทรศัพท์ สตาร์ทรถ

ก่อนจะเข้าเกียร์ มีคนเคาะกระจกฝั่งคนขับ

เพลงยืนอยู่ตรงนั้น หอบเหมือนวิ่งมาตลอดทาง ผมหางม้าหลุดลุ่ย ในมือกำอะไรบางอย่างไว้แน่นจนข้อนิ้วขาว

ผมลดกระจกลง

เธอไม่พูดอะไร เธอแค่แบมือออก

ในฝ่ามือเธอคือแหวนดินเผาสีฟ้าอ่อนวงเล็ก วงที่ผมคิดว่าเธอถอดทิ้งไปแล้ว

“ฉันไม่ได้ถอดทิ้ง” เพลงพูดเสียงสั่น “แม่สั่งให้ถอด ฉันเลยเก็บไว้ในกระเป๋าตลอดห้าวันที่ผ่านมา”

เธอมองหน้าผมตรง ๆ เป็นครั้งแรกของวัน

“ทิว” เธอถามเบา ๆ “ตราบนก้นจานของแม่ กับตราบนก้นแจกันที่เธอเก็บไป ทำไมมันเหมือนกันทุกเส้นเลย”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction