Ir al contenido
MIRARAMA
ระบบสั่งให้ลูกเขยกตัญญู ที่แท้พ่อตาคือคนกดปุ่ม

Chapter 3

ระบบไม่บังคับ

This novel is available in Thai only for now.

“เรื่องน้ำแดงเมื่อกี้…”

เสียงเกรียงไกรดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนขอบกะละมัง จากนั้นก็เงียบไปสามวินาที มีแต่เสียงลมพ่นฟู่ ๆ เหมือนเขาอัดเสียงอยู่ในรถ

ปลาหยุดขยี้เสื้อ มือทั้งสองข้างยังจมอยู่ในน้ำเกลือถึงข้อมือ

“…มือพี่ลื่นจริง ๆ นะเว้ย”

ข้อความเสียงจบแค่นั้น ยาวเจ็ดวินาที เด้งเข้ามาตั้งแต่กระบะยังไม่ทันพ้นลานจอด ปลาเอานิ้วเปียก ๆ จิ้มกดฟังซ้ำเป็นรอบที่สาม

ห้องพักพนักงานหลังตึกโรงแรมโขงนทีกว้างพอวางเตียงเดี่ยวสองหลังชิดกัน มีราวแขวนเสื้อหนึ่งราว โต๊ะเครื่องแป้งหนึ่งตัว และพัดลมตั้งพื้นที่ส่ายหัวไปมา ทุกครั้งที่หันซ้ายมันจะดังกึกหนึ่งที

เบลเซอร์สีกรมท่าของปลาแขวนอยู่บนราว ต่างหูมุกคู่นั้นวางอยู่บนจานรองแก้ว

นนท์นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ใส่เสื้อยืดตัวเก่าที่คอย้วย ผมยังเปียกจากการอาบน้ำ เขาจ้องโทรศัพท์บนขอบกะละมังเหมือนมันจะพูดต่ออีกประโยค

“พี่เขาเมาบ่” เขาถาม

“พี่เกรียงไกรไม่ดื่มตอนขับรถ” ปลาบิดเสื้อเชิ้ตขาวจนน้ำเกลือหยดติ๋ง ๆ ลงกะละมังพลาสติก วงสีชมพูกลางอกจางลงไปครึ่งหนึ่ง “แล้วเขาก็ไม่เคยขอโทษใครในชีวิต”

“อันนี้ก็ยังบ่ได้ขอโทษเด้อ”

“แต่เขาอัดเสียงส่งมาหาเธอ” ปลาสะบัดเสื้อหนึ่งที กลิ่นเกลือกับกลิ่นน้ำแดงหวานเลี่ยนที่ยังหลงเหลือฟุ้งขึ้นมา “ห้าปี เขามีเบอร์เธอห้าปี เพิ่งส่งเสียงมาครั้งแรกคืนนี้”

เธอแขวนเสื้อบนไม้แขวน แล้วหันหน้าไปทางผนัง ทางที่ถ้ามองทะลุปูนขึ้นไปได้จะเห็นหน้าต่างชั้นบนสุด

คนที่ทำให้พี่เกรียงไกรยอมส่งเสียงแบบนี้มาได้ นนท์มองตามสายตาเธอ ในบ้านนี้มีอยู่คนเดียว

นาฬิกาแขวนผนังบอกเที่ยงคืนสี่สิบ

ปลานั่งขัดสมาธิบนเตียงฝั่งตัวเอง โทรศัพท์สองเครื่องวางคู่กันบนผ้าปู เครื่องของเธอเปิดรูปมือพ่อใต้ผ้าปูโต๊ะ เครื่องของนนท์เปิดจอสีทอง

“ดูแหวนนี่” เธอเคาะนิ้วลงบนรูป “หยกวงนี้พ่อใส่มาตั้งแต่ฉันจำความได้ ไม่มีใครในหนองคายมีวงที่สอง”

“ผมบ่ได้เถียงว่าเป็นมือพ่อ”

“แล้วเธอจะรออะไร”

“รอให้พ่อพร้อม”

ปลาหลุดหัวเราะสั้น ๆ แบบไม่ขำ

นาฬิกาเดินไปถึงตีหนึ่ง แล้วก็ตีหนึ่งครึ่ง พัดลมดังกึกไปไม่รู้กี่ร้อยครั้ง

“งั้นโทรหาพี่รอง” ปลาว่า

“พี่ธนพลรู้ภายในห้านาที”

“ถามน้องไอทีของโรงแรมก็ได้”

“ถ้าพ่อสั่งทำเอง น้องเขาจะกล้าตอบบ่”

ปลาทิ้งหน้าลงบนหมอน เสียงอู้อี้ลอดออกมา “เธอมีคำตอบทุกข้อเลยนะ”

“ช่างแอร์ต้องไล่หาทีละจุดครับ”

ตีหนึ่งห้าสิบห้า ปลาลุกขึ้น ดึงเบลเซอร์ลงจากราว

“จะไปไสน่ะ”

“ขึ้นไปถามพ่อ” เธอสอดแขนเข้าแขนเสื้อทีละข้าง “ไฟห้องพ่อยังเปิดอยู่ ฉันเห็นจากหน้าต่างห้องน้ำ”

“ถามว่าอะไร”

“ถามว่าพ่อเล่นอะไรกับผัวฉัน”

เธอติดกระดุมเม็ดแรกผิดรู แกะออก ติดใหม่ แล้วผิดอีก

นนท์ไม่ได้ลุกไปขวาง เขานั่งอยู่ที่เดิม แค่ยื่นมือไปจับชายเบลเซอร์ไว้หลวม ๆ

“สิบปีแล้วนะนนท์” ปลาพูดโดยไม่หันมา “สิบปีที่ฉันทำงานให้พ่อ ฉันส่งใบขอซ่อมขึ้นไป พ่อเซ็นก็เซ็น ไม่เซ็นก็คืนมาเฉย ๆ ไม่เคยบอกสักคำว่าเพราะอะไร ฉันก็ไม่เคยถาม”

“เพราะอะไรถึงบ่ถาม”

“เพราะฉันกลัวคำตอบ” มือเธอหยุดอยู่ที่กระดุมเม็ดที่สอง “แต่คืนนี้มันไม่ใช่เรื่องห้องพัก มันเป็นเรื่องเธอ เขาเอาเธอไปเล่นเหมือนหมากรุก ต่อหน้าพี่ ๆ ทุกคน”

นนท์หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา เลื่อนลงไปที่มุมล่าง แล้วหันจอให้เธอ

【หมายเหตุ: ระบบไม่บังคับ ผู้ใช้ปฏิเสธได้ตลอดเวลา】

“ปลาอ่านอีกรอบ”

“อ่านแล้ว สามรอบแล้ว”

“หมากรุกมันปฏิเสธได้บ่ล่ะ” นนท์ถาม “เบี้ยมันบอกได้บ่ว่าตาบ่เดินเด้อ”

ปลาเงียบ

“คนเขียนบรรทัดนี้ เขาเปิดประตูทิ้งไว้ให้ผมเดินออกได้ทุกเมื่อ” นนท์วางโทรศัพท์ลงบนตัก “เขาเผื่อทางให้ผม ผมก็ควรเผื่อทางให้เขา”

“ทางอะไร”

“ทางที่จะบอกเองตอนเขาพร้อม” นนท์ยิ้มเกือบจะเขิน “ถ้าพ่ออยากบอก พ่อคงบอกเอง”

“แล้วถ้าพ่อไม่บอกล่ะ”

“ก็แปลว่ายังบ่พร้อม” เขาเกาท้ายทอย “คนแก่ก็เหมือนข้อเท้าบวม ปลา เราไปกดแรง ๆ มันยิ่งเกร็ง แม่ผมว่าต้องรอให้เส้นมันคลายเอง”

ปลาหันมามองหน้าเขา ปากเม้ม ตาแดงที่ขอบ

แล้วเธอก็แกะกระดุมที่ติดผิดรูออกทีละเม็ด ถอดเบลเซอร์แขวนคืนบนราว ปัดไหล่เสื้อสองที

เธอเดินกลับมาทิ้งตัวลงข้างเขา หัวพิงไหล่ ผมยาวที่ยังมีกลิ่นแชมพูดอกไม้ราคาถูกของโรงแรมกองอยู่บนต้นแขนเขา

“ผัวฉันฉลาดแค่ตอนตีสองเหรอ” เธอพึมพำ

“ตอนกลางวันผมฉลาดแต่เรื่องแอร์”

ปลาหัวเราะเข้าไปในเสื้อยืดคอย้วยของเขา ไหล่สั่นเบา ๆ

ติ๊ง

จอโทรศัพท์บนตักนนท์สว่างวาบเป็นสีทอง

【ภารกิจที่ 3: ซ่อมแอร์ห้องพระของโรงแรม โดยไม่ให้ใครรู้ว่าใครซ่อม】

【เวลา: ก่อนแปดโมงเช้า】

【รางวัล: 5,000 บาท】

ปลายกหัวขึ้นจากไหล่เขาช้า ๆ

“ห้องพระชั้นสาม” เธออ่านออกเสียง “ใบแจ้งซ่อมห้องนั้น ฉันส่งขึ้นไปเองสามรอบ”

“เสียนานแล้วบ่”

“สามเดือน น้ำหยดลงผ้าคลุมโต๊ะหมู่ ฝ่ายช่างเลยตัดเบรกเกอร์ ร้านข้างนอกมาดูแล้วบอกว่าคอมเพรสเซอร์พัง เปลี่ยนใหม่หมื่นแปด ใบเสนอราคาค้างอยู่ตรงไหนสักที่ ไม่มีใครเซ็น”

นนท์เลิกคิ้ว หมื่นแปด

เขาก้มลงควานหารองเท้าแตะใต้เตียง

ปลาคว้าข้อมือเขาไว้

“นนท์” เสียงเธอเบาลงกว่าทั้งคืน “ห้องพระห้องนั้น แม่ฉันเป็นคนจัด ตั้งแต่แม่ไป พ่อไม่ยอมให้ใครแตะของบนโต๊ะหมู่สักชิ้น”

ตีสามยี่สิบ ทางเดินชั้นสามเงียบจนนนท์ได้ยินเสียงรองเท้าแตะตัวเองกระทบพื้นพรมแปะ ๆ

เขาถอดรองเท้าหิ้วไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือหิ้วกล่องเครื่องมือสีแดงที่เพิ่งไปยกมาจากหลังเบาะกระบะ

ห้องพระอยู่สุดทางเดิน ประตูไม้สักบานคู่ไม่ได้ล็อก ปลาบอกไว้ว่าแม่บ้านต้องเข้ามาเปลี่ยนดอกไม้ทุกเช้า

เขาผลักประตูเข้าไป กลิ่นอับชื้นตีหน้าก่อน ตามด้วยกลิ่นธูปที่จุดสะสมมาสามเดือนไม่มีลมพัดออก กลิ่นมาลัยมะลิเหี่ยวคาพานจนเป็นสีน้ำตาล อากาศในห้องหนักและอุ่นเหมือนห้องที่ปิดตายมาทั้งฤดูร้อน

โต๊ะหมู่สีทองตั้งชิดผนัง ผ้าคลุมสีขาวมีคราบน้ำเป็นวงเหลืองตรงมุมขวา ตรงกับใต้แอร์ติดผนังพอดี

ตรงเบรกเกอร์ข้างประตูมีเทปกาวสีเหลืองแปะทับ เขียนด้วยปากกาเมจิก ห้ามเปิด รออะไหล่

นนท์ยกมือไหว้พระหนึ่งครั้ง

“ขออนุญาตเด้อครับ” เขากระซิบ “ผมมาซ่อมแอร์ บ่ได้มาขโมยของ”

เขาค่อย ๆ ลอกเทปออก ม้วนเป็นก้อนใส่กระเป๋ากางเกง แล้วดันเบรกเกอร์ขึ้น

แอร์ส่งเสียงปี๊บหนึ่งครั้ง บานสวิงอ้าออก พัดลมคอยล์เย็นหมุนพาลมอุ่นกลิ่นธูปพ่นใส่หน้าเขา

นนท์เปิดประตูบานเล็กข้างห้อง ออกไปที่ระเบียงซ่อมบำรุงด้านหลัง คอยล์ร้อนตั้งอยู่บนขาเหล็กติดราวระเบียง

เขาเอาหูแนบฝาเครื่อง

เสียงฮึ่มต่ำ ๆ ดังขึ้นสองวินาที แล้วก็ดังแกร๊ก ตัดเงียบ

คอมเพรสเซอร์บ่ได้พัง เขาคิด มันพยายามสตาร์ตแต่ไปบ่รอด

เขาเดินกลับเข้าไปดับเบรกเกอร์ก่อน แล้วค่อยไขน็อตเปิดฝาข้าง ส่องไฟฉายคาดหัวเข้าไป คาปาซิเตอร์ตัวกลมสีเงินหัวโป่งขึ้นมาเหมือนกระป๋องนมที่หมดอายุ

นนท์เอาไขควงด้ามยางแตะคร่อมขั้วแคปคายไฟ ดังเปรี๊ยะเบา ๆ ประกายเล็ก ๆ วาบหนึ่งที แล้วถึงหยิบมิเตอร์ออกมาวัด ตัวเลขบนหน้าจอขึ้นมาแค่สาม ข้างกระป๋องพิมพ์ไว้สามสิบห้า

เขาหัวเราะออกมาทางจมูก

หมื่นแปด เขาส่ายหัว ของตัวละร้อยห้าสิบ

ช่างแอร์ที่ไหนก็พกแคปรันติดกล่องไว้สองสามตัว นนท์คุ้ยหาเบอร์สามสิบห้าในช่องเล็กของกล่องเครื่องมือ ถ่ายรูปตำแหน่งสายไว้ก่อน ปลดสายตัวเก่าทีละเส้น แล้วต่อตัวใหม่เข้าไปตามเดิม

เขากลับเข้าไปดันเบรกเกอร์อีกรอบ

ข้างนอก เสียงคอมเพรสเซอร์ฮึ่มขึ้นมา แล้วไม่หยุด

ลมที่พ่นจากบานสวิงค่อย ๆ เปลี่ยน จากอุ่นเป็นเฉย ๆ จากเฉย ๆ เป็นเย็นจาง ๆ ปะทะต้นแขนเขา

งานยังไม่จบ เขาปิดแอร์อีกครั้ง ปีนขึ้นเก้าอี้พลาสติกที่ยืมมาจากมุมห้อง ถอดฟิลเตอร์ออกมาดู แผ่นตะแกรงเคลือบคราบเทาดำเหนียว ๆ เต็มทุกช่อง

ขี้เถ้าธูปสามเดือน กับควันเทียนอีกนับไม่ถ้วน

เขาคลี่ผ้ายางรองน้ำครอบตัวเครื่อง ฉีดน้ำยาล้างคอยล์ไล่ทีละแถว กลิ่นเคมีฉุนจมูกตีกับกลิ่นธูปจนเขาจามสองที เขายกแขนเสื้อขึ้นปิดปากแทบไม่ทัน

แล้วก็ถึงท่อน้ำทิ้ง

นนท์ปลดข้อต่อท่อด้านล่าง เอาปากเป่าเข้าไปเต็มแรง แก้มป่องแบบคนเป่าแคนงานบุญ

ท่อสะอึกหนึ่งที แล้วก้อนเมือกสีเทาก็พุ่งออกปลายท่อด้านนอกไปตกบนพื้นระเบียงเสียงแปะ

เขาเช็ดปากด้วยหลังมือ ออกไปขันสายเกจวัดแรงดันเข้ากับวาล์วบริการฝั่งท่อทางดูดที่คอยล์ร้อน แล้วเปิดแอร์อีกรอบ

เข็มเกจสั่นนิดหนึ่ง แล้วค่อย ๆ นิ่งอยู่ในช่วงที่ควรอยู่

น้ำยาบ่ได้รั่ว เขาปลดเกจ แค่แคปตายกับเครื่องหายใจบ่ออก

ลมเย็นเริ่มพัดแรงขึ้น ชายผ้าคลุมโต๊ะหมู่ขยับไหวเบา ๆ

นนท์เก็บแคปตัวเก่าหัวโป่งใส่กระเป๋าเสื้ออีกข้าง เช็ดคราบน้ำบนพื้นด้วยผ้าขี้ริ้วของตัวเอง ยกเก้าอี้กลับไปวางตรงมุมเดิม หันพนักพิงไปทางเดิม

แล้วเขาก็มองมาลัยมะลิเหี่ยวบนพาน มือขยับจะเอื้อมไปหยิบ แต่ก็หยุดค้างไว้กลางอากาศ

พ่อบ่ให้ใครแตะ

เขาเอามือลง

ตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงฝีเท้า

เสียงรองเท้าหนังบนพรมทางเดิน ช้า ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

นนท์ดับไฟฉายคาดหัว ก้มตัวหลบลงหลังโต๊ะหมู่ นิ้วกดแน่นอยู่บนหูหิ้วกล่องเครื่องมือสีแดงที่วางข้างเท้า ห่างจากขอบผ้าคลุมไปแค่คืบเดียว

เสียงฝีเท้าหยุดหน้าประตู

แสงไฟจากทางเดินลอดใต้ประตูบานคู่เข้ามาเป็นเส้นยาว มีเงาเท้าสองข้างตัดเส้นแสงนั้นเป็นสองท่อน

ลูกบิดประตูหมุนไปครึ่งรอบ

แล้วก็หยุด

นนท์ไม่ขยับ ลมแอร์เย็นพัดผ่านต้นคอเขาวูบหนึ่ง เสียงคอมเพรสเซอร์นอกระเบียงฮึ่มสม่ำเสมอ

ข้างนอกมีเสียงสูดหายใจเข้าทางจมูก ยาว ๆ หนึ่งครั้ง เหมือนคนกำลังดมอะไร

จากนั้นก็เป็นเสียงไอ แหบ ๆ ต่ำ ๆ สองที

ลูกบิดคลายกลับที่เดิม

เสียงฝีเท้าเดินออกไป ช้าเท่าตอนเดินมา

นนท์ฟังจนเสียงหายไปสุดทางเดิน แล้วถึงคลายนิ้วออกจากหูหิ้ว รอยพลาสติกยังบุ๋มเป็นร่องกลางฝ่ามือ

ยามกะดึก เขาบอกตัวเอง

แต่มีอะไรบางอย่างค้างอยู่ในหู เขานั่งฟังเสียงที่เพิ่งผ่านไปซ้ำในหัว

ฝีเท้าหนักเท่ากันทั้งสองข้าง ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา จังหวะเหมือนคนที่เพิ่งได้กลับมาเดินลงน้ำหนักเต็มเท้าเป็นคืนแรก

ยามคนไหนเดินแบบนั้น

นนท์ส่ายหัว คว้ากล่องเครื่องมือ แง้มประตูมองซ้ายขวา แล้วย่องออกไปทั้งที่ยังหิ้วรองเท้าแตะไว้ในมือ

ข้างหลังเขา ไฟสีเขียวบนตัวแอร์กะพริบหนึ่งครั้ง แล้วติดค้าง

เครื่องขัดพื้นในล็อบบี้ส่งเสียงหึ่งวนไปวนมาตั้งแต่เจ็ดโมง กลิ่นน้ำยาถูพื้นกลิ่นมะนาวฉุนจนเกรียงไกรต้องยกแก้วกาแฟขึ้นมาดักไว้ใต้จมูก

เขานั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังข้างเคาน์เตอร์ต้อนรับ เสื้อเชิ้ตดำตัวใหม่รีดเรียบ ผมเสยใหม่จนเงา นาฬิกาทองบนข้อมือสะท้อนแสงแดดเช้าจากประตูกระจก

หน้าปัดไม่มีฝ้าแล้ว เพราะเมื่อคืนเขาขับกลับบ้านโดยเปิดกระจกทั้งสี่บาน

บนจอโทรศัพท์ในมือยังค้างข้อความเดิมตั้งแต่สี่ทุ่ม

【ภารกิจที่ 2: ล้มเหลว】

【หมายเหตุจากระบบ: ไม่ปรากฏคำว่า "ขอโทษ" ในข้อความเสียง】

มือลื่นจริง ๆ ไง เขาเถียงกับจอในหัว มันก็คือขอโทษ ภาษาผู้ชาย

นิ้วเขาเลื่อนไปกดฟังข้อความเสียงของตัวเองอีกรอบ “เรื่องน้ำแดงเมื่อกี้…” ยังไม่ทันถึงคำว่ามือลื่น เขากดล็อกจอแรงจนนิ้วโป้งเจ็บ

แม่บ้านสองคนเข็นรถผ้าปูผ่านหน้าโซฟา คนหนึ่งเอียงหน้าไปกระซิบอีกคน แต่เสียงเครื่องขัดพื้นเงียบลงพอดี

“ห้องพระเย็นเฉียบเลย ฉันเข้าไปเปลี่ยนมาลัย ขนลุกทั้งแขน”

“ฝ่ายช่างซ่อมเหรอ”

“ไม่ใช่ หัวหน้าช่างยังงงอยู่เลย เขาบอกเมื่อวานยังตัดไฟไว้ เทปก็หายไปด้วย”

เกรียงไกรวางแก้วกาแฟลงบนจานรอง

“เดี๋ยว” เขาเรียก “แอร์ห้องพระชั้นสามน่ะเหรอ”

แม่บ้านทั้งสองยืนตัวตรงทันที คนที่พูดก้มหัวลงนิดหนึ่ง

“ค่ะคุณเกรียงไกร เย็นแล้วค่ะ”

“ใครซ่อม”

“ไม่มีใครรู้เลยค่ะ”

เกรียงไกรพยักหน้าช้า ๆ แล้วโบกมือให้ไปได้

เขามองตามรถเข็นผ้าปูจนมันเลี้ยวหายไปหลังเสา แล้วหันมามองป้ายไม้แกะสลักชื่อโรงแรมโขงนทีบนผนังเหนือเคาน์เตอร์ ตัวอักษรทองที่พ่อตาสั่งช่างแกะตั้งแต่วันเปิดโรงแรม

สิบสองปีที่เขาปิดดีลห้องจัดเลี้ยงทุกงานในหนองคาย งานแต่งลูกนายห้าง งานเลี้ยงรุ่นข้าราชการ สัมมนาบริษัทจากกรุงเทพฯ ยอดขายฝ่ายเขาขึ้นทุกปีไม่เคยตก

สิบสองปี พ่อตาไม่เคยพูดคำว่าเก่งกับเขาสักครั้ง

แต่ช่างแอร์รองเท้าแตะนวดเท้าแค่สิบนาที พ่อหลับตา

ห้องพระห้องนั้นเป็นของแม่ยาย เกรียงไกรเคาะนิ้วบนขอบแก้ว ใครทำให้ห้องนั้นเย็น คนนั้นได้ใจพ่อ

และไม่มีใครรู้ว่าใครซ่อม

เขายิ้มมุมปาก

ของที่ไม่มีเจ้าของ ก็เป็นของคนที่พูดก่อน

เสียงลิฟต์ดังติ๊ง

ตัวเกรียงไกรลุกขึ้นยืนเองก่อนสมองสั่ง มือดึงชายเสื้อให้ตึง

ประตูลิฟต์เปิดออก เสี่ยวิชัยเดินออกมาคนเดียว ผมขาวหวีเรียบ เสื้อไหมสีเทาอ่อน แว่นกลมสะท้อนแสงจากประตูกระจก แหวนหยกเขียวบนนิ้วกลาง

เกรียงไกรมองเท้าพ่อตาก่อนจะทันได้คิด

ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา เท่ากันทุกก้าว

สองเดือนที่ผ่านมา พ่อลากขาขวามาตลอด ทุกคนในโรงแรมรู้ แต่ไม่มีใครกล้าพูด รวมทั้งเขา

กรามเกรียงไกรขบแน่นขึ้นหนึ่งจังหวะ แล้วก็คลายออกเป็นรอยยิ้มกว้าง

“อรุณสวัสดิ์ครับพ่อ”

เสี่ยวิชัยหยุดเดินกลางล็อบบี้ เครื่องขัดพื้นหลังเสาดับลงพอดี เสียงที่เหลืออยู่มีแต่เสียงน้ำพุตู้ปลาข้างประตูกระจก

ตรงกระเป๋าเสื้อไหมบนอกซ้ายของชายชรา มีเสียงสั่นครืดสั้น ๆ หนึ่งที แล้วเงียบไป

เกรียงไกรไม่ได้ใส่ใจ ลูกค้าโทรจองห้องแต่เช้า

“เรื่องแอร์ห้องพระที่เสียมาสามเดือนครับพ่อ” เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว ประสานมือไว้ข้างหน้า “ผมเห็นว่าใบเสนอราคาค้างนานเกินไป ห้องของแม่ทั้งห้อง ปล่อยร้อนอยู่แบบนั้นไม่ได้”

เสี่ยวิชัยไม่ตอบ

“เมื่อคืนผมเลยจัดการให้แล้วครับ” เกรียงไกรยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด “ผมสั่งช่างข้างนอกมาซ่อมเองครับ”

เสี่ยวิชัยมองหน้าลูกเขยคนโตนิ่ง ๆ ตาหลังเลนส์แว่นกลมไม่กะพริบ

ปลายจมูกชายชราขยับเข้าหาเสื้อเชิ้ตดำนิดหนึ่ง เหมือนดมหาอะไรที่ไม่เจอ

นิ้วโป้งค่อย ๆ หมุนแหวนหยกรอบนิ้วกลางไปหนึ่งรอบ

“ช่างร้านไหน”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction