Ir al contenido
MIRARAMA
ผมรับจ้างเป็นหลานปลอมของยายเจ้าของโรงทอผ้า จนผล DNA บอกว่าผมคือตัวจริง

Chapter 3

หมอตำแยชื่อยายทองใบ

This novel is available in Thai only for now.

“ผู้หญิงครับ”

บุญรอดตอบเร็วเกินไป เร็วจนลิ้นตัวเองยังตามไม่ทัน แล้วโทรศัพท์บนฟูกข้างหลังก็สั่นครืดขึ้นมา จอสว่างวาบในห้องมืด ชื่อบนจอตัวโต

ผู้กำกับพิมพ์

ดวงตาของยายบัวคำเลื่อนจากหน้าเขาไปที่จอ แล้วค้างอยู่ตรงนั้น

บุญรอดก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เอาส้นเท้าเขี่ยโทรศัพท์ให้คว่ำหน้าลงกับฟูก แสงหายไป เหลือแต่เสียงครืด ๆ ใต้ผ้าห่ม

“ผู้กำกับกองถ่ายครับ” เขายิ้ม “ชอบโทรตามคิวตอนดึก”

“กองไหนถ่ายตอนสี่ทุ่ม”

“กองที่ไม่มีงบจ้างไฟกลางวันครับยาย”

ยายไม่หัวเราะ ยายยังจับกรอบประตูไว้แน่น นิ้วชี้สั่นน้อยลงแล้ว

“ผู้หญิง” ยายทวน “รู้ได้ยังไงว่าผู้หญิง”

บุญรอดเปิดปาก บทของนางพิมพ์ลอยขึ้นมาในหัวเป็นตัวหนังสือ จำไม่ได้ คำเดียว ห้ามเล่าอะไรเพิ่ม

“ผมจำไม่ได้ครับ” เขาว่า แล้วปากก็พูดต่อเองอีกประโยค “แต่เพลงกล่อมแบบนี้ ผมนึกภาพผู้ชายร้องไม่ออก”

ยายนิ่งไปนาน นานจนโทรศัพท์ใต้ผ้าห่มเงียบไปเอง

“ผู้ชายบ้านนี้ร้องเพลงบ่เป็นจักคน” ยายว่า “ทองดีร้องทีไร หมาหอนทั้งหมู่บ้าน”

หยดน้ำบนปิ่นเงินไหลลงมาตามมวยผม ตกลงบนขมับยาย แล้วไหลต่อลงหางตา ยายไม่ยกมือเช็ด

บุญรอดดึงผ้าขาวม้าที่พาดไว้บนตะปูข้างเสื้อไหมลงมา

“ขอเช็ดผมให้นะครับยาย” เขาว่า “น้ำจะเข้าตา”

ยายไม่ตอบ แต่เอียงศีรษะลงมานิดเดียว

เขาซับรอบมวยผมเบา ๆ ไม่แตะปิ่น ซับขมับ ซับหลังหู ผมยายนุ่มกว่าที่เขาคิด กลิ่นหมากพลูกับน้ำมันมะพร้าวติดผ้าขาวม้าขึ้นมา ฝนบนหลังคาสังกะสีดังเปาะแปะอยู่เหนือหัวทั้งคู่

“มือเบา” ยายว่า “ใครสอน”

“แม่ครับ แม่ผมไว้ผมยาวถึงเอว เวลาสระเองแกเอื้อมไม่ถึง”

ยายรับผ้าขาวม้าไปจากมือเขา พับเป็นสี่ทบ แล้ววางคืนลงบนฝ่ามือเขาเหมือนวางของที่ยืมมา

“พรุ่งนี้เช้า ทนายของพิมพ์จะเอาเอกสารหลานมาให้ยายดูที่โถง” ยายว่า แล้วชี้ปลายไม้เท้าไปที่เสื้อไหมสีครามบนตะปู “ใส่ตัวนั้นเด้อ”

“ครับ”

“แล้วเพลงนั้น” ยายหันหลังให้เขาครึ่งตัว “อย่าร้องให้ใครฟังอีก”

ไม้เท้าเคาะลงบนบันไดชานทีละขั้น ช้า ๆ จนเงายายหายเข้าไปในม่านฝน

โทรศัพท์ใต้ผ้าห่มสั่นอีกรอบ

บุญรอดหยิบขึ้นมากดรับ ยังไม่ทันพูด เสียงหวานที่ไม่หวานแล้วก็ดังเข้าหู

“ยายไปหาคุณทำไม”

เขาหันไปมองนอกประตู ลานหน้าเรือนเล็กมืดสนิท ไม่มีใครเลยสักคน

มีแต่หน้าต่างชั้นบนของเรือนใหญ่ฝั่งโน้น ที่ไฟเพิ่งดับลง

แฟ้มหนังสีดำกระแทกลงบนตั่งไม้ดังปึ้ก

ทนายเกรียงยืดตัวขึ้น ดึงชายสูทให้เรียบ นางพิมพ์ยืนอยู่ข้างหลังเขาครึ่งก้าว มือประคองกระเป๋าหนังจระเข้ไว้หน้าท้อง ยิ้มให้แม่สามี

เอกสารชุดนี้ราคาเท่ารถกระบะหนึ่งคัน นางพิมพ์คิด ตรายางทุกอันมีที่มา ลายเซ็นทุกตัวมีเจ้าของ

ห้องโถงเงียบ กี่ทอยี่สิบหลังหยุดพร้อมกันตั้งแต่ยายยกมือ ฝุ่นไหมลอยอยู่ในลำแสงจากช่องลมฉลุ กลิ่นรังไหมต้มเปรี้ยว ๆ ลอยมาจากลานย้อมหลังโรง ตีกับน้ำหอมดอกไม้ที่เธอฉีดไว้ที่ข้อมือจนเธออยากจามแต่กลั้นไว้

หลานปลอมของเธอนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นต่ำกว่าตั่ง ใส่เสื้อไหมสีครามตัวเดิม แขนเสื้อหลวมจนต้องพับสองทบ ใต้ตาคล้ำเหมือนคนนั่งฟังฝนทั้งคืน

เมื่อเช้าตอนเธอมาถึง เขามุดอยู่ใต้กี่หลังที่เจ็ด ถอดรองเท้าแตะข้างหนึ่งมาใช้แทนค้อน ตอกลิ่มไม้เข้าที่ขากี่ที่โยกเยก ป้าช่างทอสองคนยืนชี้นิ้วบอกตำแหน่งให้เหมือนสั่งลูกน้อง

เธอยืนดูอยู่ตรงประตูจนเขาคลานออกมา แล้วกระซิบใส่หูเขาคำเดียว “ช่าง”

เขายิ้มกลับมา “ขอบคุณครับอาพิมพ์”

เธอไม่ได้ชม

“เรียนคุณบัวคำครับ” ทนายเกรียงเปิดแฟ้ม เสียงเรียบเหมือนอ่านข่าว “แผ่นแรกเป็นสำเนาสูติบัตร ออกโดยโรงพยาบาลจังหวัดสุรินทร์ เด็กชายเกิดวันที่สิบสี่ สิงหาคม เวลาสิบนาฬิกาสิบห้านาที บิดาชื่อนายทองดี”

ยายบัวคำไม่มองกระดาษ ยายเปิดเชี่ยนหมากทอง หยิบใบพลูขึ้นมาใบหนึ่ง ป้ายปูนแดงบาง ๆ

“แผ่นที่สองครับ ใบรับรองจากบ้านเด็กแห่งหนึ่ง ระบุว่ารับเด็กชายไม่ทราบชื่อไว้ในความดูแล และส่งต่อให้ครอบครัวรับเลี้ยง คือนางละมัย”

ตรงชื่อนั้น นางพิมพ์เห็นกรามบุญรอดขยับ เขาก้มหน้าลงมองพื้นไม้

ชื่อแม่จริงต้องอยู่ในเอกสาร เธอคิด ไม่งั้นบัตรประชาชนไม่ตรงกัน คนที่ไม่เคยทำงานแบบนี้จะไม่รู้

“แผ่นที่สามเป็นผลสืบค้นของสำนักงานผม” ทนายเกรียงพลิกกระดาษเสียงกรอบ “ใช้เวลาสามปีครับ”

ยายพับใบพลูเป็นสามเหลี่ยม วางหมากลงไปหนึ่งชิ้น พับอีกทบ ช้าเหมือนคนมีเวลาทั้งชีวิต

“จบแล้วเหรอ” ยายถาม

“ครับ”

ยายเงยหน้า มองข้ามทนาย ข้ามนางพิมพ์ ไปที่ช่างทอทั้งโถง ตั้งแต่กี่หลังแรกถึงหลังสุดท้าย

“หลานฉัน” ยายพูดช้า ๆ ทีละคำ “ไม่ได้เกิดโรงพยาบาล”

ไม่มีใครขยับ

“เกิดบนเรือนยาย ตีสาม คืนนั้นน้ำท่วมถนนเข้าเมืองถึงเอว รถสักคันก็ออกไม่ได้” ยายวางคำหมากไว้บนฝ่ามือ ยังไม่เคี้ยว “หมอตำแยชื่อยายทองใบ เดินลุยน้ำมาจากบ้านท้ายวัด ทองดีถือตะเกียงส่องทางให้”

กี่หลังที่สามมีเสียงไม้ฟืมกระทบเบา ๆ ทีเดียว แล้วเงียบ

“ยายเป็นคนต้มน้ำ” ยายว่า “ทองใบตัดสายสะดือด้วยไม้ไผ่ผ่าซีก ตามแบบโบราณ”

ยายหันกลับมาหาแฟ้มดำบนตั่ง

“กระดาษนี่บอกว่าสิบโมงเช้า โรงพยาบาลจังหวัด” ยายพูดเสียงเรียบ “ใครพาไป ว่ายน้ำไปเหรอ”

ทนายเกรียงพลิกแฟ้ม

หน้าแรก หน้าสอง ย้อนกลับมาหน้าแรก นิ้วเขาไล่ตามบรรทัดลงไปถึงตรายางสีน้ำเงิน แล้วไล่ขึ้นมาใหม่ หยดเหงื่อเม็ดหนึ่งไหลจากขมับลงปกเสื้อเชิ้ตขาว

นางพิมพ์รู้จักชื่อทุกคนในตระกูลนี้ ทุกคนที่มาร่วมงานบุญ ทุกคนที่มาขอยืมเงิน

ยายทองใบ เธอไม่เคยได้ยิน

“เอกสารคลาดเคลื่อนค่ะคุณแม่” เธอพูดเร็วกว่าที่ตั้งใจ ยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด “สมัยนั้นเจ้าหน้าที่ลงบันทึกด้วยมือ ผิดกันบ่อยจะตาย หนูให้ทนายไปแก้ที่อำเภอได้ค่ะ”

ตรายางอำเภอก็มีราคา เธอคิด แพงกว่าเดิมแค่นั้นเอง

ช่างทอแถวหน้าหันไปมองหน้ากัน ช่างทอแถวหลังชะเง้อตาม ไม่มีใครพูด เสียงเดียวที่ดังในโถงคือนกกระจอกบนขื่อ

ต่างหูทองข้างซ้ายของนางพิมพ์แกว่งมาแตะคอ เย็นเฉียบ

ยายเคี้ยวหมากคำแรก

แล้วยายก็ก้มหน้าลงไปหาคนที่นั่งอยู่บนพื้นต่ำกว่าตั่ง

“หลาน” ยายเรียก “หลานว่ายังไง”

นางพิมพ์จ้องท้ายทอยเขา

“หลานเชื่อกระดาษ” ยายถาม “หรือเชื่อยาย หลานเอ้ย”

บุญรอดกำชายเสื้อไหมสีครามไว้ใต้เข่า นิ้วเท้าจิกพื้นไม้จนข้อขาว

ทุกสายตาในโถงตกลงบนตัวเขา สายตาช่างทอยี่สิบคู่ สายตาทนายเกรียงที่ยังกำมุมแฟ้มแน่น สายตานางพิมพ์ที่จิกท้ายทอยเขาจนแสบ

จำไม่ได้ คำเดียว

ถ้าเขาเลือกกระดาษ ยายจะรู้ว่าเขาเป็นคนของใคร ถ้าเขาเลือกยาย ใบแจ้งหนี้ของแม่จะลอยมาอยู่ตรงหน้าคืนนี้

กลิ่นปูนแดงกับหมากพลูลอยลงมาจากตั่ง ปนกับกลิ่นรังไหมต้มจากลานหลังโรง เขามองข้ามไหล่ยายไปที่กี่หลังที่สาม

ไหมแก้วนั่งอยู่ตรงนั้น มือยังวางบนไม้ฟืม ไม่ทอต่อ ไม่หันหนี ตาเธอบอกเขาประโยคเดียว ระวังปาก

เขาหายใจเข้าหนึ่งที แล้วยิ้มแบบเดียวกับที่ใช้ทุกครั้งเวลาผู้กำกับตะโกนว่าเปลี่ยนบทกลางคิว

“ตอนผมเกิด ผมไม่ได้ดูนาฬิกาครับยาย”

เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากกี่แถวหลัง ป้าคนหนึ่งเอามือปิดปากไม่ทัน

“กระดาษมีคนเขียน” บุญรอดว่าต่อ เสียงช้าลง “แต่คืนนั้นยายอยู่ตรงนั้น ผมเชื่อคนที่ต้มน้ำครับ”

ยายหยุดเคี้ยว

นางพิมพ์รีบก้าวเข้ามาครึ่งก้าว ต่างหูแกว่งกระทบกันกริ๊ก

“หลานพูดถูกค่ะคุณแม่ หลานพูดถูก” เสียงหวานไหลลื่นขึ้นอีกระดับ “ทนายเกรียงคะ พรุ่งนี้ไปอำเภอนะ ขอคัดเอกสารใหม่ แก้ให้ตรงกับที่คุณแม่จำ”

“ครับ” ทนายเกรียงปิดแฟ้มดังปับ “ผมจะประสานกับงานทะเบียนราษฎรให้เร็วที่สุดครับ คุณบัวคำ”

“แก้ให้ตรงกับที่ยายจำ” ยายทวนคำของลูกสะใภ้ “กระดาษแก้ได้ แต่ทองใบตายไปสิบปีแล้ว ใครสิไปเซ็นรับรองให้”

ไม่มีใครตอบ

ยายมองบุญรอดอีกครู่ แล้วยื่นมือลงมาช้า ๆ

มือข้อนิ้วโปนนั้นลอยมาหยุดเหนือแขนเสื้อขวาของเขา ตรงรอยพับสองทบเหนือข้อศอก ห่างผ้าไม่ถึงคืบ

บุญรอดนั่งนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา

ปลายนิ้วยายสั่น

แล้วยายก็ดึงมือกลับ วางลงบนฝาเชี่ยนหมาก เคาะเบา ๆ สองที

ยายจะดูอะไร เขาคิด ใต้ผ้าตรงนั้นมีแต่ลิปสติก

“ไหมแก้ว” ยายเรียก

“ค่ะยาย” ไหมแก้วลุกขึ้นจากกี่ ปลายเปียแกว่งพาดบ่า

“ให้หลานนอนเรือนเล็กต่อ” ยายว่า “พรุ่งนี้ไปช่วยไหมแก้วต้มไหม”

ไหมแก้วมองบุญรอดจากหัวจรดเท้า หยุดนานที่รองเท้าแตะที่ยังเปื้อนขี้เลื่อยจากใต้กี่หลังที่เจ็ด

“ต้มไหมตีห้านะคะยาย” เธอว่า แล้วหันมาหาเขา “ตื่นไม่ไหวไม่ต้องมา ฉันไม่ไปปลุก”

“ผมตื่นตีสี่ทุกวันครับ” บุญรอดว่า “เวลาเล่นเป็นศพ ต้องไปแต่งหน้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น”

ป้าคนเดิมหลังกี่แถวท้ายหัวเราะอีกรอบ คราวนี้ไม่ปิดปาก

ไหมแก้วไม่หัวเราะ เธอนั่งลงหน้ากี่ หยิบกระสวยขึ้นมา ส่งมันผ่านเส้นยืนทีเดียว เสียงไม้ฟืมกระทบดังกึง ทั้งโถงเหมือนได้รับสัญญาณ กี่หลังอื่นค่อย ๆ ตามกันทีละหลัง

กึง กึง กึง

นางพิมพ์ถอนหายใจออกมายาว ไหล่ที่ยกค้างมาตั้งแต่ทนายเปิดแฟ้มลดลงนิ้วหนึ่ง เธอยิ้ม คราวนี้ยิ้มถึงตา แล้วพยักหน้าให้บุญรอดเบา ๆ ครั้งเดียว เหมือนผู้กำกับพยักหน้าให้นักแสดงที่ผ่านเทคยาก

เหลือสี่สิบสี่วัน บุญรอดนับในใจ

เขาก้มลงกราบยายบนพื้นไม้ ครั้งเดียว ไม่ใช่สามครั้งแบบที่ซ้อม

ยายลุกขึ้นจากตั่ง ไม้เท้าเคาะพื้นทีละจังหวะ เดินผ่านข้างตัวเขาไปโดยไม่หยุด ชายผ้าซิ่นสีครั่งเฉียดไหล่เขาไปนิดเดียว ทิ้งกลิ่นหมากพลูไว้เบา ๆ

ยายให้อยู่ต่อ เขาคิด อาพิมพ์ยิ้มแล้ว ทนายรอดตัวแล้ว

แล้วทำไมยายต้องให้ผมไปอยู่ข้างไหมแก้ว คนที่จับได้ว่าผมถือกระสวยไม่เป็น

ตรงประตูใหญ่ของโถง ยายหยุด หันกลับมาครึ่งหน้า แสงจากข้างนอกตกกระทบปิ่นเงินจนวาบ

“หม้อต้มไหมไอร้อนนัก” ยายว่า “พับแขนเสื้อขึ้นเหนือศอกเด้อ”

บุญรอดก้มมองแขนขวาตัวเอง ผ้าไหมสีครามพับไว้สองทบ

ใต้รอยพับนั้น ปานใบโพธิ์สีลิปสติกที่เขาวาดเมื่อคืนยังแดงอยู่บนท้องแขน

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction