Ir al contenido
MIRARAMA
ผัวทิ้งเพราะฉันแค่แม่ครัว แต่สูตรทั้งร้านจดชื่อฉัน

Chapter 3

ต่างหูทองคู่เดียว

This novel is available in Thai only for now.

กล่องรองเท้าหล่นจากโซฟา ฝาเด้งกระแทกพื้นหินอ่อน ใบเสร็จเหลืองซีดหลายสิบใบไถลกระจายไปถึงปลายรองเท้าแตะของนิด

“อ้าว” คุณนายบุญเรือนวางกระเป๋าหนังจระเข้ลงตรงที่กล่องเคยอยู่ “ไม่ได้ตั้งใจ”

นาฬิกาแขวนผนังตีบอกเวลา

สิบโมงตรง

นิดยืนอยู่ตรงธรณีประตูห้องนั่งเล่น ยังไม่ได้ก้าวเข้าไป

โซฟาหนังสีครีมตัวยาวที่เธอเคยนั่งพับผ้าทุกคืนวันอาทิตย์ ตอนนี้ไม่เหลือที่ว่างให้นั่ง ผ้าตัวอย่างวางซ้อนกันเต็มเบาะ สีงาช้าง สีทองหม่น สีเขียวขี้ม้า แต่ละผืนมีป้ายกระดาษแข็งเย็บติดมุม

กลิ่นผ้าใหม่ฉุนขึ้นจมูก กลิ่นน้ำยาเคลือบผ้าปนกลิ่นสเปรย์ปรับอากาศมะนาวที่ฉีดไว้หนักมือ

แอร์ครางเบา ๆ เหนือหัว

แพรวนั่งคุกเข่าอยู่บนพรม มีสายวัดตัวสีเหลืองพาดคอ เธอเงยหน้าขึ้นจากผ้าในมือ แล้วลุกขึ้นยืนช้า ๆ

“สวัสดีค่ะคุณนิด”

แพรวยกมือไหว้ก่อนอีกครั้ง เหมือนวันนั้นในครัว

“สวัสดีค่ะ” นิดรับไหว้

“เก็บเองนะ” คุณนายบุญเรือนยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นแตะจมูก “แม่ไม่แตะของสกปรก”

นิดก้าวเข้าห้อง แล้วคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ

เธอเก็บใบเสร็จทีละใบ

ค่าแก๊สถังแรก ปี 2550 สี่ร้อยสิบบาท

ค่าขาหมูสามสิบขา จากรถส่งหมูเจ้าแรก ลายเซ็นคนส่งเป็นตัวหนังสือเบี้ยว ๆ

ค่าหม้ออะลูมิเนียมเบอร์สี่สิบ ใบที่ล้มลงบนมือเธอ

นิ้วโป้งที่มีแผลสีขาวจางกดใบเสร็จใบนั้นลงในกล่องเบากว่าใบอื่น

แพรวย่อตัวลงข้าง ๆ หยิบใบที่ลอยไปติดขาโต๊ะกระจกขึ้นมา เธอเหลือบอ่านหัวกระดาษ แล้วยื่นให้

“ใบนี้ด้วยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

นิดรับมา แล้วมือเธอก็หยุด

ใต้ขอบโซฟา มีกระดาษอีกใบพับเป็นสี่ทบ มุมหนึ่งงอเพราะถูกฝากล่องหนีบไว้นาน หมึกน้ำเงินจางจนเกือบเป็นสีเทา

ร้านทองตลาดเก่า

นิดไม่คลี่ออกดู เธอรู้ว่าข้างในเขียนอะไร

เธอเปิดกระเป๋าสตางค์หนังสีน้ำตาลขอบลอก สอดกระดาษพับนั้นเข้าไปในช่องใส่บัตร แล้วปิดกระเป๋าดังแปะ

คุณนายบุญเรือนเห็น แต่ไม่ถาม

“ห้องนอนข้างบน แม่ให้คนเก็บเสื้อผ้าเธอใส่ถุงดำไว้แล้ว” คุณนายบุญเรือนนั่งลงบนเก้าอี้เดี่ยวตัวเดียวที่ไม่มีผ้าวาง “หกถุง ตั้งอยู่หน้าห้องน้ำ”

“ค่ะ”

“ทีวี ตู้เย็น หม้อหุงข้าว เครื่องซักผ้า ลูกฉันซื้อทั้งนั้นนะ”

“ฉันไม่ได้มาเอาค่ะ”

คุณนายบุญเรือนหรี่ตา

“แล้วมาเอาอะไร”

นิดลุกขึ้น วางกล่องรองเท้าไว้ใต้แขน แล้วเดินไปที่โต๊ะกระจกกลางห้อง

มีดสับของแม่นอนอยู่บนนั้น มีคนยกมันลงจากฝากล่องมาวางไว้ก่อนกล่องจะหล่น ห่อผ้าขนหนูเก่าไว้ครึ่งเล่ม ด้ามไม้สีดำมันวาวจากมือสองรุ่น ใบมีดสีเทาด้าน สันหนาเท่านิ้วก้อย

นิดยกมันขึ้นมา น้ำหนักลงฝ่ามือพอดีเหมือนทุกครั้ง

“มีดของแม่ฉัน” เธอพูด “กับกล่องนี้ค่ะ”

“แค่นั้น”

“แค่นั้นค่ะ”

คุณนายบุญเรือนหัวเราะคิกในลำคอ

“มีดเก่ากับกระดาษขยะ สิบเก้าปีเธอได้แค่นี้เองเหรอ”

แพรวยืนนิ่งอยู่ข้างกองผ้า มือกำปลายสายวัดไว้แน่น

นิดห่อผ้าขนหนูรอบใบมีดให้มิด ผูกปมเดียว แล้วหันไปทางประตู

“เดี๋ยว”

นิดหยุด

คุณนายบุญเรือนลุกขึ้นจากเก้าอี้ สร้อยทองสามเส้นบนคอกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง เธอเดินมาหยุดตรงหน้านิด ใกล้จนกลิ่นแป้งเย็นกับน้ำอบไทยกลบกลิ่นมะนาวในห้อง

สายตาเธอเลื่อนจากหน้านิด ไปหยุดที่ติ่งหูข้างซ้าย

“ทองทุกเส้นในบ้านนี้ลูกฉันซื้อ” เธอยื่นฝ่ามือออกมาตรงหน้า “ถอดต่างหูไว้”

มือนิดยกขึ้นแตะติ่งหูก่อนที่เธอจะคิดทัน

ต่างหูทองเม็ดกลมเล็กเท่าเมล็ดพริกไทย ก้านสั้น แป้นหลังหลวมจนเธอต้องบีบให้แน่นทุกเช้า ยี่สิบเอ็ดปีที่มันไม่เคยออกจากหูเลยสักวัน นานกว่าชีวิตแต่งงานสองปี ไม่ว่าวันอาบไอพะโล้สิบชั่วโมง หรือวันไปงานศพแม่

ทุกเส้นในบ้านนี้

“ต่างหูคู่นี้ไม่ได้อยู่ในบ้านนี้ค่ะ” นิดพูด “มันอยู่บนหูฉัน”

“อย่ามาเล่นลิ้น” เสียงคุณนายบุญเรือนยังหวาน แต่ปลายเย็นลง “สิบเก้าปีเธอกินข้าวบ้านนี้ นอนบ้านนี้ เงินที่ไหนเธอจะไปซื้อทอง ตอนลูกฉันรอแบงก์อนุมัติสาขาสอง เงินหมุนไม่ทัน แม่ถอดสร้อยตัวเองไปจำนำนะ สามเส้นนี้แหละ”

เธอแตะสร้อยบนคอ

“แม่ไถ่คืนมาด้วยกำไรร้านลูกแม่ ทองทุกบาทในบ้านนี้ มาจากเหงื่อลูกแม่ทั้งนั้น”

นิดมองสร้อยสามเส้นนั้น

เธอจำปีนั้นได้ ปีที่คุณนายบุญเรือนถอดสร้อยไปจำนำ ปีที่นิดตื่นตีสามทุกวันเพื่อต้มให้ทันสองหม้อ เพราะสาขาสองยังไม่มีพ่อครัว

เธอไม่พูดเรื่องนั้น

“ต่างหูคู่นี้” นิดพูดช้า ๆ “ฉันซื้อเองค่ะ”

“ใคร ๆ ก็พูดได้”

“ค่ะ ใคร ๆ ก็พูดได้”

นิดเปิดกระเป๋าสตางค์

เธอดึงกระดาษพับสี่ทบใบนั้นออกมา คลี่ทีละทบบนฝ่ามือ รอยพับขาวจนเกือบขาด แล้ววางมันลงบนโต๊ะกระจก ตรงที่มีดเพิ่งยกออกไป

เธอใช้ปลายนิ้วหมุนกระดาษให้หัวกลับหันเข้าหาคุณนายบุญเรือน

“ใบเสร็จค่ะ”

คุณนายบุญเรือนไม่ก้มลงมอง

“แม่ไม่ได้เอาแว่นมา” เธอหันไปทางกองผ้า “แพรว อ่านให้แม่ฟังหน่อยสิลูก”

แพรวปลดสายวัดออกจากคอ พับวางบนโซฟา แล้วเดินมาที่โต๊ะกระจก หยิบใบเสร็จขึ้นด้วยสองนิ้ว ถือเหมือนถือการ์ดเมนูในร้านที่เธอยังไม่ได้ชิม

“ร้านทองตลาดเก่า” แพรวอ่านออกเสียง ทุกพยางค์ชัดเหมือนอ่านสคริปต์หน้ากล้อง “วันที่สิบสอง มีนาคม สองพันห้าร้อยสี่สิบแปด”

คุณนายบุญเรือนบีบผ้าเช็ดหน้าในมือ

“ต่างหูทองรูปเม็ดกลม หนึ่งคู่ น้ำหนักครึ่งสลึง ราคารวมค่ากำเหน็จ หนึ่งพันหนึ่งร้อยห้าสิบบาท”

แพรวเงียบไปจังหวะหนึ่ง สายตาเลื่อนลงบรรทัดล่าง

“ชื่อผู้ซื้อ นางสาวนิดา”

นางสาว

มืออีกข้างของคุณนายบุญเรือนเลื่อนขึ้นแตะสร้อยบนคอ แล้วค้างอยู่ตรงนั้น

แพรวเงยหน้าขึ้นจากกระดาษ มองข้ามไหล่คุณนายบุญเรือนไปที่ผนัง กรอบรูปแต่งงานขนาดใหญ่ยังแขวนอยู่ที่เดิม ธนาในชุดสูทขาว นิดในชุดไทยสีชมพู ป้ายทองเหลืองใต้กรอบสลักวันที่ไว้ชัด

ปี 2550

แพรวมองป้ายนั้นนานพอจะนับเลขในหัว

“ซื้อก่อนแต่งค่ะคุณแม่” เธอพูดเบา ๆ

แอร์ยังครางอยู่เหนือหัว

คุณนายบุญเรือนอ้าปาก แล้วปิด ผ้าเช็ดหน้าในมือถูกบีบจนยับเป็นก้อน

“พวงมาลัยพวงละห้าบาทค่ะ” นิดพูดขึ้น เสียงต่ำเท่าเดิม “สองร้อยสามสิบพวง ร้อยตอนตีสาม ขายหน้าวัดก่อนไปเรียน สี่เดือนค่ะ”

ไม่มีใครตอบ

“ต่างหูคู่นี้ สองร้อยสามสิบพวงค่ะ ไม่มีบาทไหนเป็นของลูกคุณนาย”

คุณนายบุญเรือนหันไปมองกรอบรูปบนผนัง แล้วหันกลับมา ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง

“ของแค่นั้น” เธอพูดในที่สุด เสียงหวานกลับมาแต่บางลงครึ่งหนึ่ง “แม่ไม่ได้อยากได้หรอก แม่แค่ทำตามหลัก”

เธอเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้เดี่ยว ไม่มองใครอีก

แพรวยื่นใบเสร็จคืน

นิดรับมา ปลายนิ้วสองคนแตะกันเสี้ยววินาที นิ้วแพรวเย็นจากแอร์ นิ้วนิดยังอุ่นจากด้ามมีด

แพรวก้มมองมือที่ยื่นมา มองนานกว่าที่คนทั่วไปจะมองมือใครสักคน สายตาเธอหยุดที่แผลเป็นสีขาวตรงโคนนิ้วโป้ง

“คุณนิดเก็บใบเสร็จทุกใบเลยเหรอคะ” เธอถามเสียงเบาพอให้ได้ยินแค่สองคน

“ทุกใบค่ะ”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่ใบแรกที่ได้เป็นของตัวเองค่ะ”

“ทำไมคะ”

นิดพับใบเสร็จกลับตามรอยเดิมทีละทบ สอดเข้าช่องในกระเป๋าสตางค์ แล้วกดให้แน่น

“บ้านนี้ไม่มีใครถามค่ะ” เธอว่า “ฉันเลยจดไว้เอง”

แพรวไม่ถามต่อ แต่ไม่ถอยออกไปด้วย เธอยืนอยู่ตรงนั้น สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ครั้งหนึ่ง

กลิ่นโป๊ยกั๊กกับน้ำตาลกรวดไหม้นิด ๆ ที่ติดผมนิดมาตั้งแต่ตีสี่ ลอยกลบกลิ่นมะนาวกับผ้าใหม่ไปชั่วขณะ

คิ้วแพรวขยับนิดเดียว

นิดกระชับกล่องรองเท้าใต้แขน ถือมีดห่อผ้าไว้อีกมือ แล้วเดินไปที่ประตู

“รูปนั่นจะเอาไปไหม” คุณนายบุญเรือนพูดขึ้นโดยไม่หันมา “แม่จะให้คนปลดลงพรุ่งนี้”

นิดหยุดหน้าประตู มองกรอบรูปแต่งงานบนผนังอีกครั้ง

ผู้หญิงในชุดไทยสีชมพูในรูปยิ้มกว้าง มือข้างที่ถือพวงมาลัยยังไม่มีแผลเป็นสักรอย

“เก็บไว้เถอะค่ะ” นิดว่า “วันที่ลงไว้ชัดดี”

ประตูรั้วเหล็กครูดรางดังแอ๊ด

แดดสิบโมงครึ่งแผดลงบนลานปูนหน้าบ้าน ความร้อนไอขึ้นจากพื้นจนกลิ่นยางรถกับน้ำมันเครื่องลอยอบอยู่ระดับเข่า

นิดดันประตูรั้วออกได้แค่ครึ่งบาน

รถเอสยูวีสีดำคันใหญ่เลี้ยวเข้ามาจอดขวางปากทางพอดี ห่างประตูรั้วไม่ถึงศอก เครื่องยนต์ยังไม่ดับ ไอร้อนจากกระโปรงรถเป่าใส่หน้าแข้งเธอ

ประตูคนขับเปิด

ธนาก้าวลงมา เสื้อโปโลตัวใหม่ แต่กลิ่นที่ตามเขามาเป็นกลิ่นโป๊ยกั๊กไหม้ กลิ่นของหม้อที่เคี่ยวไฟแรงเกินและเททิ้งไปหลายรอบ ติดอยู่ที่ผมกับปกเสื้อ

ใต้ตาเขาคล้ำกว่าเมื่อวาน

“แม่โทรบอกว่าเธอมา” เขาพูด

เขาวางแขนข้างหนึ่งพาดบนขอบประตูรั้วเหล็ก ไม่ได้แตะตัวเธอ แต่ปิดช่องทางออกไว้ทั้งช่อง นาฬิกาทองบนข้อมือกระทบซี่เหล็กดังกริ๊ก

นิดยืนอยู่ที่เดิม

“ในกล่องมีอะไร”

นิดยกฝากล่องรองเท้าขึ้นครึ่งหนึ่งให้ดู กระดาษเหลืองซีดอัดแน่นจนฝาแทบปิดไม่ลง

ธนาชะโงกมอง แล้วหัวเราะ เสียงดังกว่าที่ควร

“ขยะ สิบเก้าปีเธอเก็บขยะ”

“ค่ะ”

ใต้ใบเสร็จชั้นบนสุด มุมซองสีน้ำตาลโผล่ขึ้นมาครึ่งนิ้ว ลายมือหมึกดำเขียนตัวเลขไว้สี่ตัว

2549

นิดกดฝาลงทับด้วยนิ้วโป้ง

“แล้วนั่น” เขาพยักพเยิดไปที่ห่อผ้าขนหนูในมือเธอ

“มีดแม่ฉันค่ะ”

สายตาธนาค้างอยู่ที่ห่อผ้า นิ้วที่แตะหน้าปัดนาฬิกาทองหยุดนิ่ง

มันเคยวางอยู่ข้างใบหย่า บนเขียงไม้มะขาม

เขาเปลี่ยนเรื่อง

“เมื่อวานเธอพูดว่าอะไรนะ สี่สิบสี่วัน”

“วันนี้สี่สิบสามแล้วค่ะ”

“เธอนับวันเปิดร้านฉันทำไม”

“ฉันนับวันเป็นนิสัยค่ะ” นิดตอบ “นับขาหมูลงหม้อ นับใบเสร็จลงกล่อง”

นิ้วธนาหมุนนาฬิกาทองรอบข้อมือหนึ่งรอบ

“ฟังนะนิด” เขาลดเสียงลง แต่ยังดังพอให้บ้านข้าง ๆ ได้ยิน “ห้างเขาเซ็นสัญญากับชื่อขาหมูเจ๊นิด แพรวจะรีวิวชื่อขาหมูเจ๊นิด แบงก์ปล่อยกู้ให้ชื่อขาหมูเจ๊นิด ชื่อนี้มันใหญ่กว่าตัวเธอไปนานแล้ว เข้าใจไหม”

ชื่อนี้

นิดกระชับกล่องใต้แขน

“ถ้าวันไหนมีป้ายเจ๊นิดอีกป้ายโผล่ขึ้นมาข้างถนน คนเขาจะถามว่าอันไหนของจริง”

ธนาโน้มตัวเข้ามา กลิ่นพะโล้ไหม้ชัดขึ้นอีกระดับ

“ฉันจะไม่ยอมให้ใครถาม”

เขายกนิ้วชี้ขึ้น จิ้มลงบนซี่เหล็กประตูรั้วทีละคำ

“ไปเปิดร้านแข่งเมื่อไหร่”

กริ๊ก

“ฉันฟ้อง”

กริ๊ก

“ให้หมดตัว”

เครื่องยนต์รถยังกระหึ่มอยู่ข้างหลังเขา ใบไม้แห้งปลิวมากองตรงล้อ

นิดมองนิ้วที่จิ้มประตูรั้ว แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ เป็นครั้งแรกในวันนั้น

“ฉันไม่เปิดร้านค่ะ”

ไหล่ธนาคลายลงครึ่งนิ้ว มุมปากเริ่มยกขึ้น

นิดเอื้อมมือไปยกแขนเขาออกจากขอบรั้วเบา ๆ ดันประตูเหล็กเปิดจนสุดบาน

“ฉันจะขายข้าว”

— End of chapter —

You're up to date. The next chapter is on its way.

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction