Ir al contenido
MIRARAMA
ว่าที่เจ้าสาวว่าฉันอ้วนเกินจะจัดงานแต่ง แต่เจ้าบ่าวหลงรักคอลัมน์ของฉัน

Chapter 1

ตลับเมตรกับจดหมายจากใต้ฟ้า

This novel is available in Thai only for now.

ตลับเมตรสีเหลืองลอยข้ามห้องลองชุด กระแทกเข้ากลางอกอิ่ม แล้วร่วงลงบนพรมกำมะหยี่ดังตุบ

“วัดตัวเองก่อนไหม” ชมพู่พูดจากแท่นลองชุด เสียงแหลมขึ้นจมูก “จะได้รู้ว่าเกะกะเฟรมแค่ไหน”

ช่างภาพที่กำลังตั้งกล้องหยุดมือ ผู้ช่วยร้านชุดเจ้าสาวสองคนก้มหน้ามองพื้น

อิ่มก้มลงเก็บตลับเมตรขึ้นมา

แล้วยิ้ม

“ขอบคุณค่ะคุณชมพู่” อิ่มหมุนตลับเมตรในมือหนึ่งรอบ ยื่นคืนให้ผู้ช่วยร้าน “แต่พี่วัดตัวเองทุกเช้าอยู่แล้วค่ะ ตอนส่องกระจก ได้ผลลัพธ์เดิมทุกวัน คือสวยค่ะ”

ผู้ช่วยร้านคนหนึ่งเผลอหลุดหัวเราะออกมา แล้วรีบเอามือปิดปาก

ชมพู่ไม่ขำ

ว่าที่เจ้าสาววัยยี่สิบเก้ายืนอยู่บนแท่นกลมกลางห้องในชุดเดรสหางปลาสีขาวปักเลื่อม รูปร่างผอมเพรียว หน้าคอนทัวร์คมกริบ ผมยาวไฮไลต์สีบลอนด์ทองเป็นเกลียวสวย เธอสวยแบบที่ถูกออกแบบมาเพื่อกล้อง และรู้ตัวว่าสวย

“ฉันพูดจริงนะ” ชมพู่เชิดคาง “ช่างภาพบอกว่าวันงานจะถ่ายเบื้องหลังลงโซเชียลด้วย ฉันไม่อยากให้มีทีมงานตัวใหญ่ ๆ เดินผ่านหลังฉันในทุกรูป คนดูจะโฟกัสผิดที่”

“เข้าใจค่ะ” อิ่มพยักหน้า จดลงในแท็บเล็ต “วันงานพี่จะยืนนอกเฟรมทุกช็อตค่ะ”

“แล้วก็เปลี่ยนชุดด้วย สีเหลืองมัสตาร์ดนั่นมันแสบตา”

อิ่มก้มมองชุดเดรสป้ายสีเหลืองมัสตาร์ดของตัวเอง ชุดตัวโปรดที่ใส่แล้วรู้สึกเหมือนแดดตอนเช้า ลิปสติกสีแดงสดที่เข้ากันพอดี หูฟังไร้สายติดปกเสื้อไว้สั่งงานทีม

“ได้ค่ะ วันงานพี่ใส่สีดำ” เธอตอบ ยิ้มกว้างจนลักยิ้มบุ๋ม “กลืนไปกับฉากหลังเลยค่ะ เหมือนนินจา”

ชมพู่เบ้ปาก แล้วหันไปหาผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟามุมห้อง

“ใต้ฟ้า ว่าไง ชุดนี้สวยไหม”

ใต้ฟ้าเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ช้าไปครึ่งจังหวะ

เขาเป็นผู้ชายที่ดูเรียบร้อยที่สุดในห้อง เชิ้ตอ็อกซ์ฟอร์ดสีฟ้าอ่อนรีดเรียบ กางเกงชิโนสีเบจ แว่นกรอบดำทรงเหลี่ยม ผมสั้นหวีเรียบ หน้าเรียวยาวที่ดูใจดีแต่เหนื่อยล้าเหมือนคนนอนไม่พอมาทั้งเดือน

วิศวกรโยธา ลูกชายคนเดียวของตระกูลที่ทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออก

“สวยครับ” เขาตอบ

“สวยแค่นั้นเหรอ”

“สวยมากครับ”

ชมพู่พอใจ หันกลับไปส่องกระจก

โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น ชมพู่กดรับทั้งที่ยังยืนอยู่บนแท่น ไม่สนว่าใครจะได้ยิน

“อือ แม่ ลองชุดอยู่” เสียงเธอเบื่อหน่าย “ไม่ต้องห่วงหรอก จดทะเบียนเสร็จ หุ้นบริษัทครึ่งหนึ่งก็เข้าชื่อหนูตามสัญญาก่อนสมรส แม่จะเอาเงินไปโปะหนี้บัตรก็รอแค่สี่สิบวันเอง”

เธอวางสาย แล้วหมุนตัวส่องกระจกต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ใต้ฟ้าก้มหน้าลงมองโทรศัพท์ในมือ นิ้วโป้งเริ่มพิมพ์อะไรบางอย่าง

อิ่มสังเกตว่าตลอดเวลาที่ชมพู่โยนตลับเมตร ใต้ฟ้าลุกขึ้นจากโซฟาครึ่งตัว มือข้างหนึ่งยกขึ้นเหมือนจะห้าม แล้วก็ลดลง แล้วก็นั่งกลับไปเหมือนเดิม

เหมือนคนที่อยากพูดอะไรสักอย่างมาทั้งชีวิต แต่ไม่เคยพูดออกมาได้สักครั้ง

ฉันรู้จักท่าทางแบบนี้ อิ่มคิด ฉันอ่านมันมาเป็นร้อยฉบับ

“น้องกิ๊ฟ ไปเอาเวลรุ่นยาวสามเมตรมาให้คุณชมพู่ลองหน่อยนะ” อิ่มสั่งผู้ช่วยร้านคนที่เผลอหัวเราะ

เด็กสาวรีบวิ่งไป แต่ตอนเดินผ่านอิ่ม เธอกระซิบเสียงสั่น “พี่อิ่ม หนูขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ตั้งใจหัวเราะ เดี๋ยวลูกค้าโกรธ...”

อิ่มบีบไหล่เด็กสาวเบา ๆ แล้วกระซิบกลับ

“ไม่เป็นไรหรอกน้อง หัวใจคนเราไม่ใช่ชุดเจ้าสาว ไม่ต้องรัดให้พอดีกับใคร”

เด็กสาวมองหน้าเธองง ๆ แล้วยิ้มออกมาได้ ก่อนจะวิ่งไปหยิบเวล

อิ่มหันกลับมา แล้วสบตากับชมพู่ในกระจก

ชมพู่มองเธออยู่ สายตาแคบลงนิดหนึ่ง เหมือนแมวที่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างในกำแพง

แล้วโทรศัพท์ในกระเป๋าอิ่มก็สั่น

อิ่มไม่ต้องหยิบออกมาดูก็รู้ว่าเป็นอะไร

เสียงสั่นสองครั้งสั้น หนึ่งครั้งยาว เป็นเสียงแจ้งเตือนเฉพาะที่เธอตั้งไว้ให้กล่องจดหมายเพียงกล่องเดียวในโลก

กล่องจดหมายของ คุณน้ำผึ้ง

แต่เธอก็ยังหยิบออกมาดู

จดหมายใหม่ถึงคุณน้ำผึ้ง

ผู้ส่ง: ใต้ฟ้า

อิ่มเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองข้ามห้องไปที่โซฟามุมห้อง

ใต้ฟ้ากำลังวางโทรศัพท์ลงบนตัก หน้าจอยังสว่างอยู่ เขาถอนหายใจยาวครั้งหนึ่ง แล้วถอดแว่นออกนวดหัวตา

สามเมตร

เขานั่งห่างจากฉันแค่สามเมตร

สองปีที่แล้ว คอลัมน์ ถามน้ำผึ้ง ในนิตยสารผู้หญิงที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ ได้รับจดหมายฉบับหนึ่งที่ขึ้นต้นว่า

เรียนคุณน้ำผึ้ง ผมไม่เคยเขียนจดหมายถึงคอลัมน์แบบนี้มาก่อน ผมเป็นผู้ชาย อายุสามสิบสอง และผมไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต

ลงชื่อว่า ใต้ฟ้า

อิ่มตอบจดหมายฉบับนั้นยาวสามหน้า

เขาเขียนกลับมาอีกในสัปดาห์ถัดมา และสัปดาห์ถัดมา และสัปดาห์ถัดมา ไม่เคยขาดสักสัปดาห์ตลอดสองปี เรื่องแม่ที่วางแผนชีวิตให้ตั้งแต่เกิด เรื่องงานที่เลือกเพราะพ่ออยากให้เลือก เรื่องผู้หญิงที่แม่จับคู่ให้ เรื่องการขอแต่งงานที่เขาไม่ได้เป็นคนวางแผน

จดหมายฉบับหนึ่งเมื่อแปดเดือนก่อน อิ่มยังจำได้ทุกบรรทัด

คุณน้ำผึ้งครับ เมื่อวานผมขอแต่งงานแล้ว แหวนแม่เลือก ร้านอาหารแม่จอง คำพูดตอนขอแม่ช่วยเขียน เธอตอบตกลงก่อนผมจะพูดจบประโยค แล้วถามว่าเพชรกี่กะรัต

ผมไม่ได้โกรธเธอนะครับ ผมแค่สงสัยว่า ถ้าวันหนึ่งผมไม่มีอะไรเลย เธอจะยังตอบตกลงเร็วขนาดนั้นไหม

คืนนั้นอิ่มตอบเขาว่า คุณถามคำถามที่ถูกแล้วค่ะ แต่คุณถามคนผิด คนที่ต้องถามคือตัวคุณเอง ว่าถ้าวันหนึ่งเธอไม่มีอะไรเลย คุณจะยังอยากขอเธอแต่งงานไหม

เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นมาจนถึงวันนี้

ไม่มีใครในโลกรู้ว่าคุณน้ำผึ้งคือใคร

คนอ่านทั้งประเทศจินตนาการว่าเธอเป็นผู้หญิงวัยกลางคนผอมบางสง่างาม นั่งจิบชาในบ้านสวนอังกฤษ เขียนด้วยปากกาขนนก

ไม่มีใครนึกถึงผู้หญิงตัวใหญ่ในเดรสสีมัสตาร์ด ที่นั่งพิมพ์จดหมายตอบตอนตีสองบนโต๊ะกินข้าวในคอนโดเล็ก ๆ ข้างกองแฟ้มออกแบบงานแต่งของคนอื่น

และสามเดือนก่อน เมื่ออิ่มเปิดอีเมลจองงานแพลนเนอร์ฉบับใหม่ แล้วเห็นชื่อเจ้าบ่าวในเอกสาร

ใต้ฟ้า

เธอก็นั่งนิ่งอยู่หน้าจอนานเกือบชั่วโมง

อิ่มขอตัวไปห้องน้ำ

เธอปิดประตูห้องน้ำหรูของร้านชุด นั่งลงบนเก้าอี้บุนวมหน้ากระจก แล้วเปิดจดหมาย

เรียนคุณน้ำผึ้ง

วันนี้ผมนั่งอยู่ในร้านชุดเจ้าสาว ดูคู่หมั้นลองชุดเป็นตัวที่สิบเอ็ด

เมื่อกี้เธอทำร้ายคนคนหนึ่งต่อหน้าผม ไม่ได้ทำร้ายร่างกาย แต่ทำร้ายด้วยคำพูด คนที่ถูกทำร้ายเป็นคนที่ผมนับถือมาก เป็นคนที่ทำงานหนักที่สุดในห้อง และใจดีกับทุกคน แม้กระทั่งกับคนที่ไม่สมควรได้รับ

ผมลุกขึ้นจะพูด แล้วก็นั่งลง

คุณน้ำผึ้งครับ ผมเป็นผู้ชายแบบนี้มาตลอดชีวิตเลยหรือเปล่า ผู้ชายที่ลุกขึ้นครึ่งตัวแล้วนั่งลง

ผมยังอยากแต่งงานครั้งนี้อยู่ไหม ผมไม่รู้แล้วครับ

ใต้ฟ้า

อิ่มอ่านจบ แล้ววางโทรศัพท์คว่ำบนตัก

ผู้หญิงในกระจกตรงหน้าแก้มกลมแดงเรื่อ ผมหยักศกหนาฟูยุ่งนิด ๆ จากความชื้น ลิปสติกแดงยังสดอยู่ แต่ตาแดงกว่า

เขาหมายถึงฉัน

คนที่เขานับถือมาก คือฉัน

อิ่มหลับตาแน่น

ไม่ได้ อิ่ม เขาเป็นลูกค้า เขากำลังจะแต่งงาน เธอเป็นแพลนเนอร์ของเขา และเธอเป็นคุณน้ำผึ้งของเขา สองตำแหน่งนี้ไม่มีตำแหน่งไหนที่มีสิทธิ์รู้สึกอะไรทั้งนั้น

เย็นวันนั้น ห้องทำงานบรรณาธิการบริหารนิตยสาร ชั้นแปด

พี่แหวว บรรณาธิการวัยห้าสิบห้าผมสั้นเกรียนสีเงิน แว่นตาห้อยสายโซ่ คนเดียวในโลกที่รู้ว่าคุณน้ำผึ้งคือใคร โยนแฟ้มหนาปึกหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าอิ่ม

“ฝ่ายการตลาดอนุมัติแล้ว” พี่แหววพูด “งานครบรอบสิบปีคอลัมน์ ถามน้ำผึ้ง เราจะเปิดหน้าเธอเป็นครั้งแรก ขึ้นปกฉบับพิเศษ ถ่ายทอดสดบนเวที”

อิ่มเปิดแฟ้มดูวันที่

แล้วหัวใจก็ร่วงลงไปที่ตาตุ่ม

“พี่แหวว วันนี้...”

“ทำไม ติดงานเหรอ”

“วันงานแต่งของลูกค้าหนูค่ะ” อิ่มพูดเสียงแหบ “อีกสี่สิบวันพอดี”

พี่แหววเลิกคิ้ว ถอดแว่นลงห้อยคอ

“ลูกค้าคนไหน”

อิ่มไม่ตอบ แต่พี่แหววรู้จักเธอมาสิบปี รู้จักทุกสีหน้า

“อย่าบอกนะว่า...” บรรณาธิการเอนหลังพิงเก้าอี้ “คนที่เขียนมาทุกวันพฤหัสนั่นน่ะเหรอ”

อิ่มพยักหน้า

พี่แหววเงียบไปนาน แล้วหัวเราะออกมาเสียงแห้ง ๆ

“ชีวิตเธอนี่ยิ่งกว่าคอลัมน์อีกนะอิ่ม”

“เลื่อนได้ไหมคะพี่”

“ไม่ได้แล้ว ประกาศไปแล้ว สปอนเซอร์จ่ายเงินแล้ว ตั๋วงานขายหมดไปครึ่งหนึ่งแล้ว” พี่แหววสวมแว่นกลับขึ้นไปใหม่ มองอิ่มผ่านเลนส์อย่างคนที่รักเธอแต่ไม่เคยโกหกเธอ “เธอมีสี่สิบวันนะอิ่ม เลือกเอาว่าวันนั้นจะยืนบนเวทีของเรา หรือจะยืนนอกเฟรมในงานแต่งของเขา”

คืนนั้น ตีสองสิบห้า

อิ่มนั่งอยู่หน้าแล็ปท็อปบนโต๊ะกินข้าวในคอนโด ชาคาโมมายล์เย็นชืดไปแล้วครึ่งแก้ว แฟ้มงานแต่งของใต้ฟ้ากับชมพู่วางซ้อนอยู่ข้างตัว ผ้าตัวอย่างสีชมพูอ่อนแปะอยู่บนหน้าปก

เธอพิมพ์ ลบ พิมพ์ใหม่ ลบอีก

สุดท้ายเธอพิมพ์สั้น ๆ แบบที่คุณน้ำผึ้งไม่เคยตอบใครสั้นขนาดนี้

เรียนคุณใต้ฟ้า

ผู้ชายที่ลุกขึ้นครึ่งตัว ยังดีกว่าผู้ชายที่ไม่เคยรู้สึกอยากลุกเลยค่ะ ครึ่งตัวแปลว่าหัวใจคุณยังทำงานอยู่ อีกครึ่งหนึ่ง คุณแค่ต้องตัดสินใจเองว่าจะยืนขึ้นเพื่ออะไร

และจำไว้นะคะ หัวใจคนเราไม่ใช่ชุดเจ้าสาว ไม่ต้องรัดให้พอดีกับใคร

คุณน้ำผึ้ง

อิ่มกดส่ง

แล้วปิดแล็ปท็อป ซบหน้าลงกับแฟ้มงานแต่ง หลับไปทั้งอย่างนั้น

สิบโมงเช้าวันรุ่งขึ้น ห้องบอลรูมโรงแรมที่จะใช้จัดงาน

ทีมงานกำลังวัดพื้นที่วางโต๊ะ ช่างไฟปีนบันไดทดสอบโคมระย้า อิ่มเดินถือแท็บเล็ตนำชมพู่กับใต้ฟ้าไล่ดูผังงานทีละจุด

“ตรงนี้จะเป็นซุ้มดอกไม้ค่ะ ตรงนี้เวทีพิธีกร ตรงนี้...”

“คุณอิ่มครับ”

อิ่มหันไป

ใต้ฟ้ายืนอยู่ข้างเธอ ห่างแค่ช่วงแขน ในมือถือโทรศัพท์ ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าเมื่อวานดูสว่างขึ้นอย่างประหลาด เหมือนคนที่เพิ่งได้นอนหลับเต็มอิ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

“คุณอิ่มเคยอ่านคอลัมน์คุณน้ำผึ้งไหมครับ” เขาถาม

อิ่มรู้สึกว่าพื้นบอลรูมเอียงไปข้างหนึ่ง

“เคย...ผ่าน ๆ ค่ะ”

“เมื่อคืนเธอตอบจดหมายผม” ใต้ฟ้ายิ้ม เป็นรอยยิ้มแรกที่อิ่มเห็นบนหน้าเขาตั้งแต่รู้จักกัน “มีประโยคหนึ่งที่ผมชอบมาก หัวใจคนเราไม่ใช่ชุดเจ้าสาว ไม่ต้องรัดให้พอดีกับใคร”

อิ่มยืนนิ่ง เธอไม่กล้าหายใจ

แต่ก่อนที่เธอจะหาคำตอบได้ เสียงรองเท้าส้นสูงก็หยุดลงข้างหลัง

“แปลกจังนะ”

ชมพู่ยืนอยู่ตรงนั้น แว่นกันแดดดันขึ้นไปไว้บนหัว ตาคมกริบมองอิ่มนิ่ง ๆ เหมือนแมวที่ในที่สุดก็หาเจอว่าเสียงในกำแพงมาจากตรงไหน

“ประโยคนี้” ชมพู่พูดช้า ๆ ทีละคำ “ฉันเพิ่งได้ยินเมื่อวานเองนะ ในร้านชุด จากปากเธอ”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction