Ir al contenido
MIRARAMA
บ้านผัวเก่าขนทองมาจำนำ ไม่รู้ว่าโรงรับจำนำเป็นของฉัน

Chapter 3

นาฬิกาเรือนนั้นของผัวเก่า

This novel is available in Thai only for now.

ตึง

นาฬิกาทองเรือนโตกระแทกลงบนถาดช่องสอดของฝั่งลูกค้า แล้วถาดก็ถูกดันพรวดเข้ามาใต้กระจก หน้าปัดคว่ำลง สายโลหะฟาดขอบเหล็กดังจนป้าลูกค้าประจำบนม้านั่งสะดุ้ง

“สี่แสน ไม่ต้องตีราคา ฉันรู้ราคาของฉันดี”

หงส์มองมือที่เพิ่งผลักถาด ข้อมือข้างนั้นมีรอยขาวเป็นแถบรอบหนึ่ง ตรงที่สายนาฬิกาเคยรัดไว้ทุกวัน

ไพศาลยืนหน้ากระจกนิรภัย แว่นกันแดดกรอบทองเสียบอยู่บนผมดำสนิทเหมือนเมื่อวานซืน เสื้อผ้าไหมเปลี่ยนเป็นลายดอกโบตั๋นสีแดงเลือดนก ตะเข็บรักแร้เปียกเป็นวง

กลิ่นกฤษณาฉุนกึกลอยผ่านช่องสอดของเข้ามาก่อนเสียง

เพลินยืนห่างออกไปหนึ่งก้าว เดรสสีครีมตัวเดิม สร้อยทองเส้นโตเส้นเดิม แขนกอดอก นาฬิกาเรือนเล็กบนข้อมือซ้ายหันหน้าปัดเข้าหาตัว

นาฬิกาแขวนผนังบอกเก้าโมงห้านาที

ตั๋วเข็มขัดทองของคุณนายสายทองเหลืออีกยี่สิบเจ็ดวัน

“สวัสดีค่ะ” หงส์ว่า

“ไม่ต้องสวัสดี” ไพศาลเคาะกระจก “ฉันรีบ มีนัดคุยธุรกิจตอนบ่าย ต้องใช้เงินหมุนนิดหน่อย”

“นิดหน่อยสี่แสนค่ะ”

“ก็นิดหน่อยสำหรับฉัน”

เขาหัวเราะเสียงดัง หันไปทางม้านั่งเหมือนรอให้ใครหัวเราะตาม ป้าลูกค้าประจำก้มลงนับเม็ดลูกประคำในมือ

หงส์หยิบนาฬิกาขึ้นจากถาด

หนักไม่ถึงที่มันควรหนัก

เธอรู้ตั้งแต่ปลายนิ้วยังไม่ได้ปิดฝ่ามือ

“สี่แสนนี่ฉันกดให้แล้วนะ” ไพศาลพูดต่อ เสียงดังขึ้นอีกระดับ “ของแท้ ซื้อมาล้านสอง ใบเสร็จอยู่ที่บ้าน”

“ค่ะ”

“ค่ะอะไร ตีราคามาสิ”

หงส์วางนาฬิกาลงบนผ้ากำมะหยี่สีดำ หยิบกล้องส่องเพชรขึ้นแนบตาขวา

ขอบหน้าปัดล้อมเพชรเม็ดเล็กสี่สิบสองเม็ด เธอนับได้ตั้งแต่เขาเคาะกระจกโชว์เมื่อวานซืน

วันนี้แสงไฟเพดานลงตรงหน้าปัดพอดี

เพชรแท้จะแตกแสงออกเป็นประกายขาวเทา เม็ดตรงหน้าเธอแตกแสงออกเป็นสีรุ้ง สีม่วงกับสีส้มเต็มทุกเม็ด

แก้ว เธอคิด หรือดีหน่อยก็เพชรรัสเซีย

“ดูนานจัง” ไพศาลเท้าแขนบนเคาน์เตอร์ “หรือดูไม่เป็น”

หงส์ไม่เงยหน้า

“ฉันว่าดูไม่เป็น” เขาหันไปทางเพลิน “ที่รัก รู้ไหมว่าก่อนมานั่งตรงนี้ เขาทำอะไร”

เพลินไม่ตอบ ตาเธอจับอยู่ที่นาฬิกาบนผ้ากำมะหยี่

“เป็นสะใภ้บ้านฉัน” ไพศาลตอบเอง ยกนิ้วชี้ไปที่กระจก “แล้วชุดเพชรประจำตระกูลของจริงก็หายไปทั้งชุด สี่ชิ้น สามรุ่น เหลือแต่ของปลอมนอนอยู่ในกล่อง ห้องนั้นใครถือกุญแจล่ะ”

ป้าลูกค้าประจำหยุดนับลูกประคำ

ไพศาลเอนเข้าหากระจก ลมหายใจพ่นเป็นฝ้า

“ขโมยเพชรบ้านฉันไปแล้วยังมีหน้าอยู่ร้านทอง”

พัดลมเพดานหมุนเอี๊ยดหนึ่งรอบ

หงส์ลดกล้องส่องลง

สิบปี เธอคิด เพิ่งได้ยินจากปากเขาเอง

คืนที่ชุดเพชรหาย ไพศาลไม่พูดสักคำ เขายืนข้างแม่ ก้มหน้ามองพื้นหินอ่อน ปล่อยให้แม่เป็นคนชี้นิ้ว

ประโยคนี้เขาเพิ่งกล้าพูดเอง ตอนที่มีกระจกหนาสองนิ้วกั้นไว้

“กุญแจห้องนั้นฉันถือจริงค่ะ” หงส์ว่า

“เห็นไหม ยอมรับเอง”

“ฉันยอมรับว่าถือกุญแจค่ะ”

เธอพลิกนาฬิกาหงายหน้าขึ้น วางลงบนผ้ากำมะหยี่ให้หน้าปัดหันไปทางช่องกระจก

“คุณไพศาลดูเข็มวินาทีหน่อยค่ะ”

“ดูทำไม”

“ดูเฉย ๆ ค่ะ”

ไพศาลก้มลงมอง คิ้วขมวดเข้าหากัน เพลินก้าวเข้ามาใกล้กระจกเป็นครั้งแรก กลิ่นวานิลลาหวานเลี่ยนตามมาด้วย

ร้านเงียบ เหลือแต่เสียงพัดลม

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากผ้ากำมะหยี่

ติ๊ก

ติ๊ก

ติ๊ก

เข็มวินาทีสีทองกระโดดไปทีละช่อง หยุด แล้วกระโดดอีก

ห้องหลังร้านเย็นกว่าข้างหน้าสามองศาเหมือนทุกวัน

กลิ่นเหล็กเย็นจากประตูห้องนิรภัยลอยปนกับกลิ่นชาอูหลงที่เฮียตงชงทิ้งไว้ตั้งแต่เช้า แก้วชาตั้งอยู่ข้างแฟ้มสีดำบนโต๊ะไม้สัก

คำร้องขอพักหนี้เมื่อวานซืนวางอยู่ใต้แก้วนั้น

ลายเซ็นตวัดหางของไพศาลยังอยู่ช่องบน ช่องผู้ถือหนี้ข้างใต้ยังว่าง หงส์ยังไม่หยิบปากกาขึ้นมาแตะ

เธอวางนาฬิกาลงบนแผ่นยางสีเขียว

“ระเบียบร้านค่ะเฮีย” เธอว่า “ของเกินแสนต้องเปิดฝาหลังต่อหน้าช่างอาวุโส”

เฮียตงพยักหน้า ถอดปลอกแขนข้างขวาออกพับวางข้างตัว แล้วหยิบที่เปิดฝาหลังนาฬิกาจากลิ้นชัก

เสียงไพศาลยังลอดประตูไม้บานเล็กเข้ามา

“จะเอาไปไหน เอาของฉันไปไหน”

“ตรวจตามระเบียบค่ะ” หงส์ตอบเสียงไม่ดัง ไม่หันไปทางประตู “ห้านาที”

ปัง

ฝ่ามือตบกระจกข้างหน้าหนึ่งที เฮียตงไม่สะดุ้ง

ที่เปิดฝาหลังหมุนครึ่งรอบ ฝาโลหะหลุดออกง่ายเกินไป ไม่มีเสียงยางรัดกันน้ำ ไม่มีแรงต้าน

เฮียตงยกกล้องส่องเพชรที่ห้อยคอขึ้นแนบตา

นิ่งไปสามวินาที

“ถ่านครับเจ๊”

หงส์ชะโงกดู ในเรือนนาฬิกาที่ควรเต็มไปด้วยเฟืองทองเหลืองหมุนวน มีแต่แผ่นวงจรสีเขียวกับถ่านกระดุมเม็ดเดียว

“เครื่องแท้รุ่นนี้เป็นเครื่องไขลานอัตโนมัติ” เฮียตงพูดช้า ๆ “เข็มต้องกวาดเรียบ ไม่กระโดด”

“ตัวเรือนล่ะคะ”

เขาหยิบขวดน้ำยาทดสอบทองขนาดเท่านิ้วโป้งขึ้นมา หยดหนึ่งหยดลงบนด้านในหูสาย ตรงที่ไม่มีใครมองเห็น

น้ำยาใสเปลี่ยนเป็นสีเขียวขุ่นในสองวินาที

กลิ่นกรดฉุนแหลมลอยขึ้นมาตัดกลิ่นชา

“ทองเหลืองชุบครับ” เฮียตงว่า “ชุบบางสามไมครอนอย่างมาก”

หงส์วางตัวเรือนนาฬิกาลงบนตาชั่งดิจิทัล

ตัวเลขสีแดงกะพริบ แล้วนิ่ง

134.6 กรัม

“เรือนทองแท้รุ่นนี้หนักเท่าไหร่คะเฮีย”

“ร่วมสองร้อยยี่สิบครับ”

“เพชรด้วยค่ะเฮีย”

เฮียตงหยิบปากกาทดสอบเพชรออกจากลิ้นชักเดิม จิ้มปลายโลหะลงบนเม็ดแรก เม็ดที่สิบ เม็ดสุดท้าย

ไฟบนด้ามไม่ขึ้น ไม่มีเสียงร้องสักครั้ง

“แก้วครับ”

หงส์หยิบกระดาษประเมินแผ่นใหม่ เขียนทีละบรรทัด ลายมือเล็ก ไม่มีตัวไหนขีดฆ่า

เฮียตงปิดฝาหลังกลับคืนให้เหมือนเดิม แล้วมองแฟ้มสีดำใต้แก้วชา

“เจ๊ครับ” เขาว่า “คนที่ยื่นขอพักหนี้สี่สิบเจ็ดล้าน กับคนที่ใส่นาฬิกาถ่าน คนเดียวกันนะครับ”

หงส์พับกระดาษประเมินครึ่งหนึ่ง

“คนเดียวกันค่ะ”

“แล้วเขารู้ไหมครับ ว่ามันปลอม”

หงส์ไม่ตอบทันที

เธอนึกถึงรอยขาวรอบข้อมือ กับเสียงที่ตะโกนว่าล้านสองดังเกินกว่าคนที่แน่ใจจะต้องตะโกน

“เดี๋ยวก็รู้ค่ะ”

ข้างนอก เสียงไพศาลเงียบไปแล้ว

เสียงที่ดังแทนคือเสียงรองเท้าส้นสูงเคาะพื้นกระเบื้องช้า ๆ ทีละก้าว เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเคาน์เตอร์พอดี

หงส์กลับมานั่งที่เก้าอี้หลังกระจก

ไพศาลยืนเท้าสะเอว หน้าแดงขึ้นถึงใบหู เพลินยืนชิดเคาน์เตอร์แทนเขา มือสองข้างวางบนขอบหินอ่อน

ป้าลูกค้าประจำยังนั่งที่เดิม ไม่ได้นับลูกประคำต่อ

หงส์วางนาฬิกาลงในถาดช่องสอดของ วางกระดาษประเมินที่กางออกแล้วไว้ข้าง ๆ

แล้วดันถาดออกไปช้า ๆ

“ของปลอมค่ะ” เธอว่า “รับจำนำไม่ได้”

ไพศาลไม่ขยับ

เพลินขยับ เธอก้มลงอ่านกระดาษก่อนเขา

“ปลอม” ไพศาลทวน หัวเราะสั้น ๆ เสียงแตกกลางคำ “เธอตาบอดหรือไง ของล้านสอง”

“ตัวเรือนทองเหลืองชุบค่ะ” หงส์ชี้ปลายปากกาลงบนกระดาษทีละบรรทัด “หนักร้อยสามสิบสี่จุดหกกรัม ของแท้หนักร่วมสองร้อยยี่สิบ”

“เครื่องข้างในใช้ถ่าน ของแท้ไม่ใช้”

“เพชรรอบหน้าปัดสี่สิบสองเม็ด เป็นแก้วทั้งหมด”

เธอหยุด ให้เขาอ่านทัน

“ราคาตามเนื้อโลหะ สามร้อยสิบบาทค่ะ”

ป้าลูกค้าประจำกระแอมคำหนึ่ง แล้วรีบเอามือปิดปาก

“เรียกช่าง” ไพศาลตบกระจก “เรียกช่างแก่ ๆ คนวันก่อนมา”

“ช่างอาวุโสตรวจแล้วค่ะ ลายเซ็นอยู่ท้ายกระดาษ”

ไพศาลก้มลงดู ลายเซ็นเฮียตงเล็ก ตรง ไม่มีหาง

“งั้นเรียกเจ้าของร้าน” เขาชี้นิ้วไปทางประตูหลัง “ฉันจะคุยกับคนที่มีอำนาจ ไม่คุยกับลูกจ้าง”

หงส์วางปากกาลงข้างสมุดบัญชี

“เจ้าของไม่ได้นั่งหลังเคาน์เตอร์ค่ะ”

“งั้นอยู่ไหน”

“ไม่ใช่เรื่องที่ลูกค้าต้องรู้ค่ะ”

ไพศาลอ้าปาก แล้วหุบ หน้าแดงลงไปถึงคอ

“ใบเสร็จอยู่ที่บ้าน” เขาพูดซ้ำ เสียงดังขึ้นแต่ไม่หนักขึ้น “ฉันซื้อจากร้านใหญ่ มีใบรับประกัน”

หงส์มองนาฬิกาในถาด

“ใบเสร็จอยู่ที่บ้าน” เธอว่า “ของปลอมอยู่ที่นี่ค่ะ”

ไพศาลคว้านาฬิกาขึ้นจากถาด กำไว้ในมือแน่นจนสายโลหะบาดง่ามนิ้ว

แล้วเสียงเขาก็เปลี่ยน

“หงส์”

เขาเรียกชื่อเธอเฉย ๆ เป็นครั้งแรกในสิบปี ไม่มีอีนำหน้า ไม่มีคำว่าลูกจ้างต่อท้าย

“ไม่ต้องสี่แสนก็ได้” เขาลดเสียงลงจนเกือบกระซิบ ตาเหลือบไปทางเพลินแวบหนึ่ง “แสนเดียว ห้าหมื่นก็ได้ ถือว่าช่วยกัน เคยอยู่บ้านเดียวกันมา”

สิบห้าปี หงส์คิด เพิ่งเคยได้ยินเขาขอ

“ร้านรับของค่ะ” เธอว่า “ไม่รับความเคยอยู่บ้านเดียวกัน”

“แม่ฉันยังจำนำได้”

“ของคุณแม่เป็นทองแท้ค่ะ”

มือที่กำนาฬิกาคลายออก สายโลหะหลุดจากง่ามนิ้ว ห้อยแกว่งอยู่ใต้ฝ่ามือเขา

ตั๋วเข็มขัดทองยังอยู่ในกระเป๋าหนังจระเข้ของแม่เขา

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตั๋วนั้นมีวันหลุด

หงส์ไม่พูดต่อ

ตั๋วใบนั้นเป็นของลูกค้า

“แสบนักนะ”

ไพศาลถอยจากกระจก ยัดนาฬิกาลงกระเป๋ากางเกง โป่งเป็นก้อนอยู่ข้างสะโพก

“ร้านกระจอก ช่างกระจอก” เขาพูดดังพอให้ป้าบนม้านั่งได้ยิน “ไปจำนำร้านอื่นก็ได้ ร้านนี้ไม่ใช่ร้านเดียวในกรุงเทพฯ”

“ทรัพย์เพิ่มพูลมีเก้าสาขาค่ะ” หงส์ว่า “ระเบียบเดียวกันทุกสาขา”

เขาชะงักครึ่งก้าว

แล้วหันไปหาเพลิน ยื่นมือออกไปคว้าข้อศอกเธอ

“ที่รัก ไปกัน”

เพลินไม่ขยับ

เธอยังยืนชิดเคาน์เตอร์ มือข้างหนึ่งกดกระดาษประเมินไว้กับถาด ตาไล่ลงบรรทัดสุดท้ายซ้ำเป็นรอบที่สาม

เพชรรอบหน้าปัดสี่สิบสองเม็ด เป็นแก้วทั้งหมด

“ที่รัก”

เสียงไพศาลงอลงนิดหนึ่ง เหมือนเด็กที่แม่ไม่ยอมจูงมือ

เพลินปล่อยกระดาษ

แล้วพลิกข้อมือซ้ายของตัวเองขึ้นช้า ๆ หันหน้าปัดเรือนเล็กเข้าหาแสงไฟเพดาน

ขอบเพชรเม็ดจิ๋วเรียงรอบหน้าปัดแตกแสงออกมาวาบหนึ่ง

หงส์เห็นสีที่แตกออกมา

เพลินไม่ได้มองหงส์ เธอมองแสงบนข้อมือตัวเองนิ่งอยู่สองวินาที กลิ่นวานิลลายังค้างอยู่หน้าเคาน์เตอร์ แต่เสียงหวานใสที่เคยลอยตามมาเมื่อวานซืนหายไปแล้ว

ข้างหลังเธอ ในกระเป๋ากางเกงของไพศาล เข็มวินาทีเรือนปลอมยังกระโดดดังติ๊กเบา ๆ

ติ๊ก

ติ๊ก

เพลินเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่เธอเรียกว่าพี่ไพมาหกเดือน

“นาฬิกาที่คุณให้ฉัน… ก็ปลอมด้วยหรือเปล่า”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction