Ir al contenido
MIRARAMA
สามีบอกว่าฉันขี้ลืม จนฉันเจอโน้ตลายมือตัวเองที่ฉันจำไม่ได้ว่าเขียน

Chapter 2

ครั้งที่สามในเดือนนี้

This novel is available in Thai only for now.

เช้าวันศุกร์ · ยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อนตู้ 214

ใบรายการถอนเงินถูกวางลงบนโต๊ะกระจกดังแปะ

ถ้วยกาแฟข้างแฟ้มกระฉอก หยดสีน้ำตาลไหลไปหยุดห่างจากลายเซ็นของแก้วไม่ถึงนิ้ว

“สามพันบาท คุณแก้ว”

คุณวิโรจน์ดึงกระดาษทิชชูจากกล่องมาซับหยดกาแฟ มือเขาช้าและสุภาพ เหมือนเช็ดเอกสารราชการที่ห้ามมีรอยยับ ที่หนีบเนกไทสีเงินบนเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวสะท้อนไฟเพดานวาบหนึ่ง

แก้วยังไม่ได้นั่ง

เธอยืนอยู่ตรงประตูห้องกระจกหลังสาขา กลิ่นกาแฟซองปนกลิ่นกระดาษเก่าในตู้แฟ้มลอยมาแตะจมูก ข้างนอกยังไม่เปิดเคาน์เตอร์ เครื่องนับเหรียญในห้องปฏิบัติการดังกรุ๊งกริ๊งเป็นจังหวะ

“นั่งก่อนครับ”

เธอนั่ง มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในกระเป๋าคาร์ดิแกนสีเทา นิ้วแตะโดนพวงกุญแจแมวไหมพรม

มันยังเย็นอยู่นิด ๆ

ตู้เย็น ช่องเก็บไข่ ครั้งที่สี่ของเดือน

แก้วดึงมือออกมาวางบนตัก แล้วก้มมองกระดาษตรงหน้า

ใบรายการถอนเงินสด สาขาเดิมของเธอ วันที่เมื่อวาน เวลา 15.42 น.

ช่องที่ลูกค้าเขียนด้วยลายมือ ยอดถอน 7,000 บาท

ระบบตัดบัญชี 7,000 บาท

ช่องรายละเอียดธนบัตรด้านล่าง ลายมือหมึกน้ำเงินเอียงขวานิด ๆ หางเลขศูนย์ไม่ปิด

“พัน × 10”

ลายมือเธอ

รหัสพนักงาน 30518

รหัสของเธอ

ลายเซ็นท้ายใบ ตัว ก หัวกลมเล็ก ขีดยาวลากผ่านชื่อ เส้นสุดท้ายตวัดขึ้น แบบเดียวกับที่เธอเซ็นมาสิบปี หลายหมื่นใบ

“เจ็ดพัน” แก้วพูดเบา ๆ “จ่ายไปหนึ่งหมื่น”

“ครับ”

“ส่วนต่างสามพันถ้วน” นิ้วเธอแตะตัวเลขทีละช่องโดยไม่รู้ตัว “ลิ้นชักเมื่อวานขาดสามพันพอดี ใช่ไหมคะ”

คุณวิโรจน์เงยหน้า มองเธอแปลก ๆ อยู่จังหวะหนึ่ง

“ฝ่ายปฏิบัติการไล่ใบรายการเจอเมื่อเช้า” เขาพูด “คุณคิดเลขไวเหมือนเดิมนะ”

ไวเหมือนเดิม แต่จำไม่ได้

แก้วนึกถึงบ่ายเมื่อวาน ภาพที่ได้มาเป็นแค่ก้อนเบลอ คิวยาวถึงประตู แอร์เป่าใส่ต้นคอ หัวตุบ ๆ ตรงขมับ เธอกินยาแก้ปวดหัวไปสองเม็ดตอนบ่ายสาม แผงในกระเป๋าเลยเหลือแค่สองเม็ดเมื่อเช้า

เธอจำเรื่องยาได้

แต่จำลูกค้าคนนี้ไม่ได้ จำไม่ได้ว่านับแบงก์พันเกินไปสามใบ จำไม่ได้ว่าเขียน “พัน × 10” ลงไป จำไม่ได้ว่าเซ็นกระดาษแผ่นนี้

พนักงานเคาน์เตอร์จำลูกค้าไม่ได้ทุกคนหรอก เธอบอกตัวเอง วันหนึ่งเป็นร้อยคน

แต่หกปีเธอไม่เคยนับพลาดแม้แต่บาทเดียว

“ลูกค้าคนนี้…” เธอเริ่ม

“เป็นคุณป้าอายุเจ็ดสิบกว่า” คุณวิโรจน์ตอบก่อนเธอถามจบ “เบอร์ที่ให้ไว้โทรไม่ติด ฝ่ายติดตามจะลองอีกที แต่ผมไม่หวังเท่าไหร่”

แก้วพยักหน้า

เธอมองมุมขวาบนของใบรายการ เลขที่รายการพิมพ์ตัวเล็ก ๆ สิบสองหลัก

เธออ่านมันครั้งเดียว แล้วมันก็ติดอยู่ในหัว

“คุณแก้ว” คุณวิโรจน์ประสานมือบนโต๊ะ “นี่ไม่ใช่ครั้งแรก”

“ดิฉันทราบค่ะ”

“วันที่สาม ลิ้นชักคุณขาดห้าร้อย วันที่สิบเอ็ด คุณพิมพ์เลขบัญชีปลายทางสลับหลัก ดีที่ตามเงินคืนทัน” เขาแตะใบรายการ “เมื่อวานสามพัน”

เขาหยุดให้ตัวเลขนั้นอยู่ในอากาศ

“ครั้งที่สามในเดือนนี้”

แก้วนับในใจ ห้าร้อย บวกศูนย์ บวกสามพัน สามพันห้าร้อยบาท เดือนนี้ยังไม่ทันหมด

เธอรู้ทุกตัวเลข แต่ไม่รู้ว่าตัวเองทำมันตอนไหน

“ดิฉัน…” คอเธอแห้งจนเสียงสะดุด “ดิฉันขอโทษค่ะ”

“ผมไม่ได้เรียกมาให้ขอโทษ” คุณวิโรจน์ถอนหายใจ แล้วเลื่อนโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาวางข้างถ้วยกาแฟ หน้าจอคว่ำลง

“ผมเรียกมาเพราะเมื่อเช้า สามีคุณโทรมาหาผม”

เจ็ดโมงห้าสิบสองนาที

คุณวิโรจน์จำเวลาได้ เพราะตอนนั้นเขาเพิ่งจอดรถ ยังไม่ทันดับเครื่อง

เสียงปลายสายนุ่มและช้า สุภาพจนเขาต้องนั่งตัวตรงทั้งที่อยู่ในรถคนเดียว

“ขอโทษที่รบกวนแต่เช้านะครับคุณวิโรจน์”

“เรื่องในบ้าน ผมไม่อยากเอามาพูดเลย”

แล้วผู้ชายคนนั้นก็เล่าเรื่องกุญแจรถในตู้เย็น ช้า ๆ ทีละขั้น ด้วยน้ำเสียงของคนที่เหนื่อยมาหลายเดือนแต่ยังไม่ยอมบ่น

“ครั้งที่สี่ของเดือนแล้วครับ”

“ถ้าแก้วถาม บอกเธอได้เลยว่าผมโทรมา”

“ผมไม่มีอะไรปิดเธอ”

ตอนนี้ผู้หญิงในเรื่องเล่านั้นนั่งอยู่ตรงหน้าเขา

ป้ายชื่อบนเสื้อเบลาส์สีกรมท่ากลัดเอียง ผมด้านหลังยังไม่ได้หวี ขอบตาคล้ำทะลุรองพื้นออกมา

สองปีก่อน เขาเป็นคนยื่นโล่แคชเชียร์ดีเด่นให้เธอบนเวทีงานเลี้ยงปีใหม่ของเขต เธอยิ้มจนตาหยี มือกำโล่ไว้แน่นเหมือนกลัวมันหล่น

คุณวิโรจน์เบือนสายตาไปนอกกระจก

โต๊ะมุมห้องปฏิบัติการ เจ้าหน้าที่ตรวจสอบจากสำนักงานใหญ่นั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว เนกไทคลายครึ่งปม แฟ้มบาง ๆ วางข้างแป้นพิมพ์ เขามาประจำสาขาได้สองเดือน ยังไม่เคยพูดอะไรร้ายแรง แต่ก็ยังไม่เคยกลับไปสักวัน

ปีนี้สาขาผมต้องสะอาด คุณวิโรจน์คิด ปลายปีมีประเมินผู้จัดการเขต

เขาหันกลับมาหาแก้ว

“สามีคุณบอกผมแล้ว” เขาพูดเสียงอ่อนลง “ว่าคุณกำลังรักษาอาการความจำ”

แก้วเงยหน้าขวับ

“พี่ปกรณ์โทรมาเหรอคะ”

“เขาเป็นห่วงคุณมาก”

“เขาเล่าอะไรให้ผู้จัดการฟังบ้างคะ”

คุณวิโรจน์ลังเล ปลายนิ้วเคาะหลังโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่สองครั้ง แล้วพลิกมันขึ้น หันจอไปทางเธอ

ประวัติสายเข้า บรรทัดบนสุด

คุณปกรณ์ (สามีคุณแก้ว) · 07.52 · 11 นาที

เขาคว่ำมันกลับลงที่เดิม

“เรื่องเมื่อเช้า” เขาตอบ “กุญแจ”

มือของแก้วที่วางบนตักกำเข้าหากัน ข้อนิ้วซีด

คุณวิโรจน์เห็น แล้วเลือกทำเป็นไม่เห็น เรื่องในบ้านคนอื่นไม่ใช่เรื่องที่ผู้จัดการสาขาควรล้วงลึก เขาบอกตัวเองแบบนั้นมาตลอดชีวิตการทำงาน

แม่ของเขาเองก็เคยเป็นแบบนี้ เริ่มจากวางแว่นไว้ในตู้กับข้าว แล้วก็ลืมชื่อหลาน ตอนนั้นเขาเป็นลูกคนที่ไม่มีเวลา พี่สาวต้องโทรตามเป็นเดือนกว่าเขาจะยอมเชื่อ

ผู้ชายที่โทรมาเมื่อเช้าไม่รอให้ใครตาม เขาโทรมาเอง

คุณวิโรจน์นับถือแบบนั้น

“เขาขอให้ผมช่วยดูแลคุณ” เขาพูดต่อ “ถ้ามีอะไรผิดปกติ ให้โทรบอกเขาทันที”

ห้องเงียบไปครู่หนึ่ง เครื่องนับเหรียญข้างนอกหยุดหมุน แอร์เหนือประตูพ่นลมเย็นหึ่ง ๆ

“ทันทีเลยเหรอคะ” แก้วถาม

“เขากลัวคุณจะเครียดแล้วเก็บไว้คนเดียว”

แก้วไม่ตอบ เธอมองใบรายการ มองลายเซ็นตัวเอง มองหยดกาแฟที่แห้งเป็นวงจาง ๆ บนกระดาษทิชชู

คุณวิโรจน์รอ

เขาเตรียมคำพูดไว้แล้วถ้าเธอเถียง ระเบียบสาขา ความเสียหายต่อลูกค้า การตรวจจากสำนักงานใหญ่ที่นั่งอยู่ห่างไปไม่ถึงสิบเมตร

แต่เธอไม่เถียง

แก้วยืดหลังตรง ดึงป้ายชื่อที่เอียงให้ตรงด้วยนิ้วที่สั่นนิด ๆ

“ดิฉันจะชดใช้ค่ะ”

ไหล่ของคุณวิโรจน์คลายลงก่อนที่เขาจะทันสั่งให้มันคลาย

“หักจากเงินเดือนงวดนี้ได้ไหมคะ” เธอพูดต่อ เสียงเรียบ “สามพันถ้วน งวดเดียว ไม่ต้องผ่อน”

“ได้ครับ ได้”

เขาดึงแบบฟอร์มรับทราบความผิดพลาดออกจากลิ้นชัก เขียนยอด เขียนวันที่ เลื่อนไปตรงหน้าเธอพร้อมปากกา

“เซ็นตรงนี้ครับ”

แก้วจับปากกา ปลายปากกาค้างอยู่เหนือกระดาษนานกว่าที่ควร

แล้วเธอก็เซ็น

ตัว ก หัวกลมเล็ก ขีดยาวลากผ่านชื่อ เส้นสุดท้ายตวัดขึ้น

คุณวิโรจน์เห็นเธอวางลายเซ็นใหม่ไว้ข้างลายเซ็นบนใบรายการ เหลือบมองสลับไปมาสองแผ่น ท่าเดียวกับที่พนักงานเทียบลายมือลูกค้าหน้าเคาน์เตอร์

ตรงกันทุกเส้น

เธอวางปากกาลงเบา ๆ

“เรื่องลูกค้าคุณป้า” คุณวิโรจน์พูด “ถ้าติดต่อได้ เงินคืนมา ผมจะยกเลิกการหักให้”

“ขอบคุณค่ะ”

“แล้วก็…” เขาชั่งใจ “ผมจะให้น้องนุ่นช่วยนับซ้ำลิ้นชักคุณไปสักพัก ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจนะ แค่ให้มีอีกตาหนึ่ง”

อีกตาหนึ่ง

แก้วพยักหน้าช้า ๆ

“เข้าใจค่ะ”

“ไปเปิดเคาน์เตอร์เถอะครับ” เขาพูด “อีกเจ็ดนาที”

แก้วลุกขึ้น ขาเก้าอี้ครูดพื้นเสียงแหลมสั้น ๆ

เธอเดินออกจากห้องกระจก มือยังไม่ทันพ้นลูกบิด ประตูบานพับลมก็ค่อย ๆ หุบตามหลังมาเอง ช้า ๆ ตามจังหวะของมัน

ทางเดินหลังเคาน์เตอร์มีกลิ่นแบงก์ใหม่กับน้ำยาเช็ดกระจก ช่องเคาน์เตอร์ของเธออยู่ช่องที่สาม ลิ้นชักเงินสดยังล็อกอยู่ ถาดเหรียญเรียงตามมูลค่า เครื่องนับแบงก์คลุมผ้าพลาสติกใส

ทุกอย่างอยู่ที่เดิม

แก้วนั่งลง ถอดคาร์ดิแกนพาดพนักเก้าอี้ พวงกุญแจในกระเป๋าเสื้อกระทบพนักพลาสติกดังกริ๊ก

เธอนึกถึงเช้านี้

เจ็ดโมงสี่สิบ พี่ปกรณ์ชูพวงกุญแจเย็นเฉียบตรงหน้าโซฟา

ตอนเดินผ่านครัว เธอเห็นปฏิทินบนประตูตู้เย็น วันที่ผ่านไปแล้วถูกขีดกากบาทด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงิน ลายมือเรียบร้อยของเขา ถัดไปอีกหลายสัปดาห์มีวงกลมสีแดงวงหนึ่ง

เธอไม่ได้ถามว่าวันนั้นวันอะไร

เธอไม่ค่อยถามอะไรแล้วช่วงนี้ ถามทีไรคำตอบมักลงท้ายว่า เราคุยกันแล้วนะที่รัก

เจ็ดโมงสี่สิบห้า เขาไม่ยอมให้เธอขับรถ

“เพิ่งลืมกุญแจไว้ในตู้เย็นเองนะครับ”

เขาพูดนุ่ม ๆ แกะกุญแจรถออกจากพวง เหลือกุญแจบ้านดอกเดียวห้อยกับแมวไหมพรม แล้ววางคืนบนฝ่ามือเธอ

“นั่งวินไปนะ ปลอดภัยกว่า”

เธอเดินไปปากซอย เขายืนโบกมืออยู่หน้าประตูรั้ว กุญแจรถแกว่งอยู่ในมืออีกข้าง

แล้วเธอก็นึกถึงหน้าจอที่คุณวิโรจน์พลิกให้ดูเมื่อครู่

07.52

แก้วนับนิ้วใต้เคาน์เตอร์

เจ็ดนาที

เธอยังนั่งรถไม่พ้นปากซอย เขาก็เล่าเรื่องกุญแจในตู้เย็นให้หัวหน้าของเธอฟังจบแล้ว

ช่วยดูแล

ปลายนิ้วเธอหยุดอยู่บนนิ้วที่เจ็ด

หรือช่วยจับตา

ความคิดนั้นวาบขึ้นมาเย็นกว่ากุญแจในกระเป๋า

แก้วส่ายหน้าแรง ๆ ครั้งหนึ่ง ผมด้านหลังที่ยังไม่ได้หวีปัดต้นคอ

เขาลางานมาทั้งเดือนตอนพ่อเสีย

เขาทำข้าวผัดกะเพราใส่ใบเยอะ ๆ เพราะฉันชอบ

เขาไม่เคยขึ้นเสียงกับฉันเลยสักครั้งในเจ็ดปี

เธอกดฝ่ามือลงบนเคาน์เตอร์จนเย็นซึมขึ้นมาถึงข้อมือ แล้วกดค้างไว้แบบนั้นจนความคิดเมื่อครู่ค่อย ๆ จางลง เหลือแต่ความอายติดคออยู่ก้อนหนึ่ง

เห็นไหมแก้ว คนปกติเขาไม่คิดร้ายกับสามีที่ดูแลตัวเองดีขนาดนี้หรอก

“พี่แก้ว”

แก้วสะดุ้ง

นุ่นยืนอยู่ข้างเก้าอี้ ผมบ็อบเพิ่งเป่ามาฟูนิด ๆ มือถือกุญแจลิ้นชักเงินสดสำรอง

“ผู้จัดการให้นุ่นมานับลิ้นชักกับพี่น่ะค่ะ” นุ่นพูดเร็ว สายตาไม่ยอมสบตาเธอเกินหนึ่งวินาที “ไม่มีอะไรนะคะ แค่ตามระเบียบ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ” แก้วยิ้ม เธอยิ้มเก่งขึ้นมากช่วงนี้ “นับเลย”

นุ่นไขลิ้นชัก แบงก์พันถูกหยิบขึ้นมาเรียงบนเคาน์เตอร์ทีละปึก เสียงกระดาษดีดผ่านนิ้วฟืด ฟืด ฟืด

“สิบ… ยี่สิบ… สามสิบ…” นุ่นนับเสียงต่ำ

แก้วนับตามโดยไม่ต้องตั้งใจ

ใบที่สามสิบเจ็ดมุมพับ ใบที่สี่สิบสองหันกลับหัว เธอเห็นก่อนนิ้วนุ่นจะไปถึง

“สี่สิบแปด สี่สิบเก้า ห้าสิบ” นุ่นวางปึกสุดท้ายลง “ตรงค่ะ ห้าหมื่นถ้วน”

“จ้ะ”

นุ่นยังไม่ไป เธอก้มลงแกล้งจัดถาดเหรียญ แล้วกระซิบโดยไม่เงยหน้า

“พี่โอเคจริงเหรอคะ”

“โอเคจ้ะ”

“เมื่อวานบ่าย พี่กุมขมับทั้งบ่ายเลยนะ” นุ่นเหลือบไปทางโต๊ะเจ้าหน้าที่ตรวจสอบ เสียงเบาลงอีก “ถ้าเหนื่อย บอกนุ่นนะคะ”

แก้วพยักหน้า

แล้วสามพันบาทเมื่อวานหายไปจากหัวเธอได้ยังไง

นุ่นเดินกลับช่องของตัวเอง แก้วเลื่อนสายตาไปทางห้องกระจกหลังสาขา

ประตูบานนั้นยังปิดไม่สนิท บานพับลมค้างอยู่ห่างวงกบราวหนึ่งคืบ มันฝืดแบบนี้มาทั้งเดือน

คุณวิโรจน์นั่งหันข้างอยู่ตรงโต๊ะ ใบรายการถอนเงินกับแบบฟอร์มที่เธอเพิ่งเซ็นวางซ้อนกันข้างถ้วยกาแฟ

เขาพลิกโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่ขึ้นมา กดหน้าจอครั้งเดียว ยกขึ้นแนบหู

ไม่ถึงเสียงสัญญาณที่สอง เขาก็เริ่มพูด

เสียงลอดช่องประตูออกมาถึงช่องเคาน์เตอร์ที่สาม สุภาพแบบราชการ ชัดทุกพยางค์

“ครับคุณปกรณ์”

แก้วนั่งนิ่ง นิ้วยังแตะปึกแบงก์พันปึกสุดท้าย

“เธอเซ็นรับแล้วครับ”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction