Skip to content
MIRARAMA
หย่าแล้ว เขาเพิ่งรู้ว่าฉันคือเจ้าของตลาด

Chapter 3

เทปเหลืองหน้าแผงผัก

This novel is available in Thai only for now.

ตีสี่ ตลาดทรัพย์ทวีตื่นก่อนกรุงเทพฯ

ไฟนีออนดวงแรกกะพริบสามครั้งแล้วติด ตามด้วยดวงที่สอง ที่สาม จนหลังคาสังกะสีโค้งยาวสว่างไปทั้งแถว เสียงรถกระบะถอยเข้าจอดส่งผัก เสียงลังพลาสติกกระทบพื้นปูน เสียงน้ำแข็งถูกทุบในถังโฟมหน้าแผงปลา กลิ่นพริกแห้ง กลิ่นใบเตย กลิ่นปลาสด กลิ่นกาแฟโบราณจากร้านเจ๊หมวยตรงหัวมุม

ดาวยืนอยู่ตรงทางเข้า มือหนึ่งถือร่มผ้าสีน้ำตาลของยาย อีกมือถือกุญแจแผง

เธอนอนไม่หลับทั้งคืน ห้องเช่าราคาเดือนละสองพันแปดที่เพิ่งได้มาเมื่อห้าทุ่มอยู่ห่างจากตลาดแค่สองซอย พัดลมเพดานหมุนช้าจนได้ยินเสียงแกรก ๆ ทุกรอบ เธอนอนมองมันหมุนไปพร้อมกับนับวันถอยหลังในหัว

ยี่สิบแปดวัน

“อ้าว ดาว!” เสียงแหบ ๆ คุ้นหูดังมาจากแผงข้าง ๆ “นึกว่าวันนี้จะไม่มาซะแล้ว ไหนว่าเมื่อวานไปงานเลี้ยงบ้านแม่ผัวไง”

ป้าแจ่มยืนเท้าสะเอวอยู่หลังแผงน้ำพริก ผ้าขาวม้าโพกหัว ครกหินใบโตวางอยู่ข้างตัว

ดาวยิ้ม เป็นรอยยิ้มแรกที่เธอรู้สึกว่าจริงตั้งแต่เมื่อวาน

“ไปมาแล้วค่ะป้า”

“แล้วเป็นไง แม่ผัวยิ้มให้ไหม”

ดาวไขกุญแจแผง ดึงผ้าใบคลุมผักออก แล้วตอบโดยไม่หันไปมอง

“หย่าแล้วค่ะ”

ครกหินในมือป้าแจ่มหยุดตำกลางอากาศ

ภายในยี่สิบนาที ทั้งตลาดรู้เรื่อง

ดาวไม่ได้เล่าให้ใครฟังนอกจากป้าแจ่ม แต่ตลาดสดก็คือตลาดสด ข่าวเดินทางเร็วกว่ารถเข็นน้ำแข็ง ลุงเชิดแผงปลาเดินมายื่นปลาทูเข่งหนึ่งให้ฟรี บอกว่า เอาไปทอดกินซะ ร่างกายต้องมีแรง เจ๊หมวยส่งกาแฟเย็นมาให้แก้วหนึ่งโดยไม่คิดเงิน น้องบอยเด็กส่งของวิ่งมาถามว่าต้องการให้ไปขนของที่บ้านเก่าไหม เขามีรถเข็นว่าง

ดาวรับทุกอย่างไว้ด้วยรอยยิ้ม แล้วก็ก้มหน้าจัดผัก

มือของเธอยุ่งอยู่กับผักบุ้ง แต่สายตากวาดมองไปทั่วตลาด

สองร้อยสามสิบสองแผง เธอนับได้ทุกแผงตั้งแต่จำความได้ ยายเคยพาเธอเดินนับตอนเด็ก ๆ บอกว่าเป็นเกมฝึกเลข ตอนนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่าทำไมยายต้องให้เธอรู้จักทุกแผง รู้ชื่อทุกคน รู้ว่าใครขายอะไร ใครลูกกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ใครเพิ่งผ่าตัดเข่า

ยายไม่ได้สอนเลข ยายสอนให้รู้ว่าเรากำลังจะเป็นเจ้าของอะไร

ไม่ใช่ที่ดิน ไม่ใช่หลังคาสังกะสี แต่เป็นคนสองร้อยกว่าคนที่ตื่นตีสามทุกวันมาตลอดชีวิต

เจ็ดโมงเช้า ตลาดคนแน่นที่สุด

และเจ็ดโมงสิบห้า รถตู้สีขาวสองคันก็จอดขวางทางเข้าตลาด

คนงานในเสื้อโปโลสีเทาสกรีนโลโก้เพชรพิมานลงมาแปดคน แต่ละคนถือตลับเมตร ไม้วัด แท็บเล็ต และม้วนเทปพลาสติกสีเหลือง พวกเขาเดินเข้ามาเป็นแถวเหมือนทหาร ไม่ขอทาง ไม่ขอโทษ เดินผ่านกลางทางเดินจนแม่ค้าต้องดึงตะกร้าหลบ

ตามหลังมาคือส้นสูงสีนู้ดคู่หนึ่ง

เมย์ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาว กางเกงขายาวสีครีม แว่นกันแดดดันขึ้นไปบนผม เดินเข้ามาเหมือนเดินเข้าห้างของตัวเอง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟจากร้านดังในเมือง อีกมือยกผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก

“กลิ่นอะไรเนี่ย” เธอพูดเสียงดังพอให้แผงแถวนั้นได้ยิน “ปลาเน่าหรือคนเน่า”

ลุงเชิดหยุดขอดเกล็ดปลา

“วัดตรงนี้ด้วย” เมย์ชี้นิ้วไปข้างหน้าโดยไม่หยุดเดิน “ตรงนั้นด้วย โซนนี้จะเป็นทางเข้าลานจอดรถชั้นใต้ดิน เอาแผงพวกนี้ออกให้หมด”

คนงานสองคนเดินไปหยุดที่แผงน้ำพริกของป้าแจ่ม คนหนึ่งดึงเทปเหลืองออกจากม้วน แล้วเริ่มพันรอบเสาแผง

“เฮ้ย ทำอะไรน่ะ!” ป้าแจ่มลุกพรวด “นี่แผงฉัน ฉันขายตรงนี้มาสามสิบปีแล้วนะ!”

“ทำเครื่องหมายพื้นที่ครับป้า” คนงานตอบโดยไม่หยุดพัน “บริษัทสั่งมา”

“บริษัทไหน! ตลาดนี้มีเจ้าของนะ!”

เมย์หันมา เธอเดินกลับมาช้า ๆ หยุดตรงหน้าแผงน้ำพริก แล้วมองป้าแจ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ใช่ค่ะ ตลาดนี้มีเจ้าของ” เมย์ยิ้ม “และเจ้าของกำลังจะทำสัญญากับบริษัทของเมย์เร็ว ๆ นี้ ป้าเตรียมขนของได้เลยนะคะ ครกนี่ก็เอาไปด้วย เกะกะ”

เธอใช้ปลายรองเท้าส้นสูงเขี่ยขาโต๊ะ ครกหินบนโต๊ะสั่นจนน้ำพริกกะปิกระฉอกออกมาเลอะผ้าปู

ป้าแจ่มตัวสั่น ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะกลัว

ดาวยืนอยู่ที่แผงถัดไป มือข้างหนึ่งกำผักบุ้งแน่นจนก้านหัก

เดินไปตอนนี้ แล้วบอกว่าตลาดนี้เป็นของฉัน

บอกให้เธอเอาเทปออก บอกให้เธอขอโทษป้าแจ่ม

ประโยคเดียว จบทุกอย่าง

โทรศัพท์ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนสั่นหนึ่งครั้ง

ดาวหยิบขึ้นมาดู ข้อความจากเบอร์ที่เธอบันทึกชื่อไว้ว่า ทนาย เมื่อคืน

ผมอยู่ร้านกาแฟหัวมุม เห็นทุกอย่าง อย่าเพิ่งครับ

เธอเงยหน้ามองไปทางร้านเจ๊หมวย เห็นชายใส่แว่นในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนนั่งอยู่โต๊ะในสุด ถือกาแฟโบราณแก้วหนึ่ง ทำทีอ่านหนังสือพิมพ์ เขาไม่ได้มองมาทางเธอ แต่ดาวรู้ว่าเขาเห็น

ยี่สิบแปดวัน

ดาววางผักบุ้งลง

เธอไม่ได้เดินไปประกาศว่าเธอเป็นใคร

แต่เธอก็ไม่ได้ยืนเฉย

“ขอโทษนะคะ”

ดาวเดินไปหยุดข้างแผงป้าแจ่ม เสียงของเธอสุภาพเหมือนแม่ค้าถามราคาลูกค้า

เมย์หันมา แล้วยิ้มกว้างขึ้นทันทีที่เห็นหน้า

“อ้าว ใครเนี่ย” เธอเลิกคิ้ว “แม่ค้าผักคนเมื่อคืนนี่นา มาขายผักต่อเหรอ ไม่ไปหาบ้านใหม่ล่ะ”

ดาวไม่ตอบ เธอหันไปหาคนงานที่กำลังพันเทป แล้วชี้ไปที่แท็บเล็ตในมือเขา

“พี่คะ ในแท็บเล็ตพี่ มีหนังสืออนุญาตเข้าพื้นที่จากผู้ให้เช่าไหมคะ”

คนงานชะงัก หันไปมองหัวหน้า

“ตลาดนี้แผงทุกแผงมีสัญญาเช่ารายปีค่ะ” ดาวพูดต่อ เสียงยังเรียบ ไม่ดัง แต่แม่ค้าแผงรอบ ๆ เริ่มหันมาฟัง “สัญญาของป้าแจ่มต่อไปเมื่อเดือนมกราคม หมดธันวาคมปีหน้า ตามสัญญาข้อเจ็ด ผู้ให้เช่าจะเข้าพื้นที่แผงได้ต้องแจ้งล่วงหน้าเป็นหนังสือสิบห้าวัน”

เธอหันกลับมามองเมย์

“บริษัทคุณยังไม่ได้เป็นผู้ให้เช่า เพราะยังไม่ได้เซ็นสัญญาอะไรเลยใช่ไหมคะ คุณเพิ่งพูดเองเมื่อกี้ว่า กำลังจะ ทำสัญญา”

เงียบ

“แปลว่าตอนนี้” ดาวพูดช้าลง “คุณกำลังพาคนเข้ามาพันเทปบนทรัพย์สินที่ไม่ใช่ของคุณ ในพื้นที่ที่มีผู้เช่าถูกต้องตามกฎหมาย ต่อหน้าพยานสองร้อยกว่าคน”

ลุงเชิดยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย แม่ค้าแผงผลไม้ข้าง ๆ ก็ยกตาม แล้วอีกคน อีกคน จนมีโทรศัพท์หันมาทางเมย์เป็นสิบเครื่อง

ใบหน้าของเมย์เปลี่ยนสีภายในสามวินาที จากขาวเป็นชมพู จากชมพูเป็นแดง

“แก...” เธอหรี่ตา “แม่ค้าผักอย่างแกรู้เรื่องสัญญาเช่าได้ยังไง”

ดาวยิ้มอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ก็ฉันเช่าแผงที่นี่มาสิบห้าปีแล้วค่ะ” เธอตอบ “อ่านสัญญาตัวเองทุกปี”

เป็นความจริงทุกคำ เธอแค่ไม่ได้บอกว่า เมื่อคืนตอนนอนไม่หลับ เธอนั่งอ่านสำเนาสัญญาเช่าของทุกแผงที่ทนายต้นส่งมาในอีเมล อ่านไปสองร้อยกว่าฉบับ จนจำข้อเจ็ดได้ขึ้นใจ

เมย์หันขวับไปหาหัวหน้าคนงาน

“แกะเทปออก” เธอพูดผ่านไรฟัน “วันนี้วัดแค่ทางเดินส่วนกลาง”

คนงานรีบแกะเทปเหลืองออกจากเสาแผงป้าแจ่ม ม้วนเก็บลวก ๆ แล้วถอยออกไป ป้าแจ่มยังยืนตัวสั่นอยู่ แต่ครั้งนี้ดาวรู้ว่าเป็นเพราะอะไร เพราะป้ากำลังกลั้นหัวเราะ

เมย์ยังไม่ยอมไป

เธอก้าวเข้ามาใกล้ดาว ใกล้แบบเดียวกับเมื่อคืน ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมกลบกลิ่นกะปิ

“ชนะเรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ อย่าเพิ่งดีใจไปนะ” เมย์กระซิบ “เดี๋ยวพี่ภูมิก็จะมาจัดการที่นี่เอง เขาเป็นผู้จัดการโครงการ แกรู้ใช่ไหม”

“รู้ค่ะ” ดาวตอบ

“แล้วแกรู้ไหมว่าใครจะเซ็นสัญญาให้เราฝั่งตลาด”

ดาวไม่ตอบ หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ แต่หน้ายังนิ่ง

เมย์ยิ้ม เป็นยิ้มของคนที่ถือไพ่ใบสุดท้ายไว้ในมือ แล้วตัดสินใจเปิดให้ดู เพราะอยากเห็นหน้าคู่ต่อสู้ตอนแพ้

เธอดึงแฟ้มพลาสติกใสออกจากกระเป๋าถือ แล้วชูกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นตรงหน้าดาว ห่างแค่คืบเดียว

หนังสือยืนยันเจตนาขายสิทธิการเช่า ตราประทับกองทรัสต์ทรัพย์ทวีสีแดงชัดอยู่มุมกระดาษ และข้างล่างคือลายเซ็นหมึกน้ำเงิน

ไม่ใช่ช่องว่างแบบในร่างสัญญาที่ทนายต้นให้ดูเมื่อคืน

เซ็นแล้ว

ใต้ลายเซ็นมีชื่อพิมพ์กำกับไว้ในวงเล็บ

(นายเสถียร ทรัพย์ทวี) ผู้ดูแลทรัพย์สิน

ดาวรู้สึกเหมือนพื้นปูนใต้เท้าเอียง

เสถียร

น้าเสถียร น้องชายของแม่ ผู้ชายที่ร้องไห้หนักที่สุดในงานศพยาย คนที่กอดเธอแน่นที่หน้าเมรุแล้วกระซิบว่า ไม่ต้องห่วงนะลูก น้าจะดูแลทุกอย่างให้เอง

เขาดูแลจริง ๆ ด้วย

ดูแลทุกอย่าง ตั้งแต่วันที่ยายยังไม่ทันเย็น

เมย์เก็บกระดาษกลับเข้าแฟ้ม หมุนตัวเดินออกไปพร้อมเสียงส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะ ทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยคโดยไม่หันกลับมา

“เจอกันอีกยี่สิบแปดวันนะ แม่ค้าผัก”

ดาวยืนนิ่งกลางตลาดที่กำลังวุ่นวายที่สุดของวัน

ยี่สิบแปดวัน

เมย์รู้จำนวนวันเท่ากับเธอ

ซึ่งแปลว่าใครบางคนบอกเมย์ ว่าวันเกิดอายุสามสิบของหลานสาวกองทรัสต์ทรัพย์ทวี คือวันไหน

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction