Skip to content
MIRARAMA
สะใภ้ใหญ่ร้านทองเยาวราช ปี 2522 พ่อผัวตายทิ้งบัญชีลับไว้ให้ฉัน ไม่ใช่ลูกชายทั้งสามคน

Chapter 1

กุญแจทองเหลืองในงานศพ

This novel is available in Thai only for now.

ผ้ากันเปื้อนผืนนั้นยังมีกลิ่นน้ำมันหมูติดอยู่ ตอนที่มันฟาดลงบนหน้าของอาเพ็ง

ปลายผ้าสะบัดโดนขนตา แสบจนน้ำตาเล็ด ทั้งที่เธอบอกตัวเองไว้แล้วตั้งแต่ตีห้าว่าวันนี้จะไม่ร้องไห้ต่อหน้าใคร

ไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่วันงานศพของอาเตี่ย

“สะใภ้ไม่มีสิทธิ์จุดธูปแถวหน้า”

เสียงของอาม่าแหบห้าวแต่ดังพอให้ญาติทั้งห้องโถงชั้นบนได้ยิน หญิงชราผมขาวเกล้ามวยแน่น สวมชุดไว้ทุกข์ผ้าดิบสีขาวหยาบ มือข้างหนึ่งยังค้างอยู่ในท่าที่เพิ่งขว้างผ้า อีกข้างกำลูกประคำไม้จันทน์จนข้อนิ้วซีด

“ไปล้างถ้วย แขกจะมาอีกเยอะ ถ้วยชาไม่พอ”

อาเพ็งก้มหน้าลง

ข้างหลังเธอ ญาติฝ่ายผู้ชายยืนเรียงกันหน้าโต๊ะบูชาที่ตั้งรูปอาเตี่ยไว้ตรงกลาง รูปขาวดำในกรอบไม้สีทอง ชายชราผมเกรียน แว่นกรอบหนา ไม่ยิ้ม แบบที่อาเตี่ยไม่เคยยิ้มให้กล้องตัวไหนในชีวิต

ธูปในกระถางควันขึ้นเป็นสาย ผสมกับกลิ่นกระดาษเงินกระดาษทองที่เผาอยู่ในถังสังกะสีหน้าระเบียง เสียงสวดของพระจีนในห้องข้าง ๆ ดังเป็นจังหวะเดียวกับพัดลมเพดานที่หมุนช้า ๆ อยู่เหนือหัว

เฮียกวง สามีของเธอ ยืนอยู่หัวแถว ในฐานะลูกชายคนโต เขาหันมามองเธอแวบหนึ่งผ่านแว่นกรอบทอง ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูดอะไร

แล้วก็หันกลับไปหาโต๊ะบูชา

อาเพ็งไม่ได้แปลกใจ สิบปีที่แต่งเข้าบ้านนี้ เฮียกวงไม่เคยพูดอะไรเลยต่อหน้าแม่ของเขา

เธอคุกเข่าลงเก็บผ้ากันเปื้อนจากพื้นกระเบื้องลายดอกสีแดงขาว

ตอนที่นิ้วสัมผัสผืนผ้า มืออีกข้างที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงก็กำแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ

ปลายนิ้วรู้สึกถึงความแข็งเย็นของโลหะ

กุญแจทองเหลืองดอกเล็กยาวไม่ถึงนิ้วโป้ง หัวกุญแจสลักเป็นรูปเหรียญจีนมีรูสี่เหลี่ยมตรงกลาง ขอบสึกจนเรียบมนจากการถูกกำอยู่ในมือคนคนเดียวมาสี่สิบปี

เมื่อคืนตอนตีสอง อาเตี่ยกดมันใส่มือเธอ

ไม่ใช่ใส่มืออาม่า ไม่ใช่ใส่มือลูกชายคนไหนในสามคน

ใส่มือสะใภ้ที่ถูกเรียกขึ้นมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ เพราะคนอื่นในบ้านหลับกันหมดแล้ว

อาเพ็ง อาเตี่ยพูดด้วยเสียงที่แทบไม่เหลือลม นิ้วผอม ๆ จิกลงบนหลังมือเธอแรงกว่าที่คนป่วยหนักควรจะมีแรง ลื้อจำตัวเลขเก่งที่สุดในบ้านนี้ อั๊วรู้

อาเตี่ย อย่าพูดเลยค่ะ พักเถอะ

กล่องไม้ใต้ป้ายบรรพบุรุษ อย่าเปิดให้ใครเห็น อาเตี่ยหายใจหอบ อย่าให้ซุ่นเห็น

แล้วมือนั้นก็คลายออก

อาเพ็งนั่งอยู่ข้างเตียงจนฟ้าสาง ก่อนจะลงไปปลุกทุกคนในบ้าน

“พี่สะใภ้”

เสียงทุ้มลื่น ๆ ดังขึ้นเหนือหัวเธอ

อาเพ็งเงยหน้า

เฮียซุ่น น้องชายคนกลางของเฮียกวง ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า แม้จะใส่ชุดไว้ทุกข์ผ้าดิบเหมือนทุกคน แต่เขาก็ยังหาทางแต่งตัวให้ต่างจากคนอื่นได้ สร้อยทองเส้นโตห้อยออกมานอกคอเสื้อ จอนยาวเลยใบหู ไม้จิ้มฟันคาบอยู่ที่มุมปากแม้กระทั่งในงานศพของพ่อตัวเอง

เขาไม่ได้มองหน้าเธอ

เขามองมือของเธอที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง

“มือลื้อ” เฮียซุ่นพูดยิ้ม ๆ ไม้จิ้มฟันขยับขึ้นลง “กำอะไรไว้ ถึงไม่ยอมเอาออกมาเก็บผ้า”

อาเพ็งรู้สึกเหมือนมีใครราดน้ำเย็นลงบนหลัง

เขารู้

หรือเขาแค่เดา

“แผลค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ “ถูกน้ำร้อนลวกตอนต้มน้ำชาเมื่อเช้า ไม่อยากให้โดนผ้าสกปรก”

เฮียซุ่นหัวเราะในคอ

“ระวังหน่อยนะ” เขาพูด แล้วก้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่ผสมน้ำมันใส่ผม “อาเตี่ยเพิ่งตาย ของในบ้านนี้หายไปชิ้นเดียว ใครถืออยู่ คนนั้นก็ซวย”

เขายืดตัวขึ้น หันไปหาอาม่าด้วยรอยยิ้มของลูกชายที่แสนดี

“อาม่า ผมว่าให้พี่สะใภ้ไปพักเถอะ มือเจ็บล้างถ้วยไม่ไหวหรอก ให้คนใช้ล้างแทน”

“ไม่ต้อง” อาม่าตัดบท “สะใภ้บ้านนี้ ไม่มีใครเจ็บจนทำงานไม่ได้”

อาเพ็งลุกขึ้น ผูกผ้ากันเปื้อนทับชุดไว้ทุกข์ แล้วเดินลงบันไดไปโดยไม่หันกลับไปมอง

แต่เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของเฮียซุ่นที่ตามหลังเธอลงไปทุกขั้น

ห้องครัวอยู่หลังร้านชั้นล่าง

อาเพ็งต้องเดินผ่านหน้าร้านก่อนถึงครัว และทุกครั้งที่เดินผ่าน เธอจะชะลอฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว

ร้านทองฮั่วเซ้งเปิดมาตั้งแต่สมัยอากงของเฮียกวง ห้องแถวสามชั้นบนถนนเยาวราช ป้ายไม้สีดำแกะตัวอักษรจีนสีทองแขวนเหนือประตูเหล็กยืด วันนี้ประตูเหล็กดึงปิดไว้ครึ่งหนึ่ง แขวนผ้าขาวบอกว่าบ้านนี้มีงานศพ

ตู้กระจกกรอบไม้สีแดงเรียงเป็นรูปตัวยูรอบร้าน ข้างในปูผ้ากำมะหยี่สีแดงเลือดนก สร้อยทอง กำไลทอง แหวนทอง จี้ทองรูปพระและรูปมังกรวางเรียงเป็นแถวตามน้ำหนัก ไฟนีออนบนเพดานส่องลงมาจนทองทุกเส้นเปล่งประกายเหลืองอร่ามเหมือนเพิ่งออกจากเตาหลอม

สิบปีที่ผ่านมา อาเพ็งเป็นคนเช็ดกระจกตู้เหล่านี้ทุกเช้า

เธอรู้ว่าสร้อยเส้นไหนวางอยู่ตรงไหน รู้ว่ากำไลวงไหนหนักกี่สลึง รู้ว่าตู้ใบที่สามจากซ้ายมีสร้อยคอลายสี่เสาสิบสองเส้น เส้นละสองบาท วางเรียงจากซ้ายไปขวา

เพราะอาเพ็งจำตัวเลขเก่งที่สุดในบ้านนี้

แต่เธอไม่เคยได้แตะลิ้นชักเงิน ไม่เคยได้นั่งหลังตู้ ไม่เคยได้ถือลูกคิดต่อหน้าลูกค้า

ผู้หญิงแตะลิ้นชักเงิน เงินจะรั่ว อาม่าพูดไว้ตั้งแต่วันแรกที่เธอแต่งเข้ามา

เธอจึงได้แค่เช็ดกระจก

และคิดเลขในหัว ทุกครั้งที่ลูกค้าซื้อขาย ทุกครั้งที่เฮียกวงกดลูกคิดผิด ทุกครั้งที่ตัวเลขในสมุดบัญชีหน้าร้านไม่ตรงกับทองที่เหลืออยู่ในตู้

เธอสังเกตมาสามเดือนแล้วว่ามันไม่ตรง

ล้างถ้วยชาไปได้สามสิบกว่าใบ อาเพ็งก็ได้ยินเสียงคุยกันมาจากหลังร้าน

ประตูห้องนับเงินแง้มอยู่ ห้องเล็ก ๆ ที่มีตู้เซฟเหล็กสีเขียวเข้มตั้งอยู่มุมห้อง โต๊ะไม้กับลูกคิดตัวใหญ่ ปฏิทินจีนแขวนผนัง

ปกติห้องนี้มีแต่อาเตี่ยที่เข้าได้

ตอนนี้มีคนอยู่ในนั้นสองคน

“...ธนาคารนัดตรวจทองค้ำประกันวันตรุษจีน” เสียงผู้ชายแปลกหน้า ทุ้มสุภาพ น่าจะเป็นพนักงานธนาคาร “อาแปะเซ็นค้ำไว้ด้วยทองในร้านทั้งหมด เราต้องชั่งน้ำหนักและตรวจเนื้อทองทุกชิ้นครับ”

“ได้เลยครับ ได้เลย” เสียงเฮียซุ่น นุ่มนวลผิดปกติ “ทองบ้านเราแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่แล้ว ตรวจได้เต็มที่”

“แล้วเรื่องทายาทผู้ถือกุญแจร้าน”

“ตระกูลเราจะประชุมกันวันตรุษจีนครับ เป็นธรรมเนียม” เฮียซุ่นหัวเราะ “ไม่ต้องห่วง อาม่าตัดสินใจแล้ว”

อาเพ็งยืนนิ่ง มือยังจุ่มอยู่ในน้ำล้างถ้วยที่เย็นลงจนรู้สึกได้

วันตรุษจีน

ปฏิทินจีนบนผนังครัวบอกว่าอีกสี่สิบวัน

ธนาคารตรวจทองทุกชิ้น

ในวันเดียวกับที่ตระกูลจะเลือกทายาท

กุญแจทองเหลืองในกระเป๋าเธอกดลงบนต้นขาเหมือนมันกำลังร้อนขึ้น

คืนนั้น งานสวดวันแรกจบตอนสี่ทุ่ม

แขกกลับหมด พระกลับวัด ญาติขึ้นไปนอนชั้นบน เฮียกวงหลับไปตั้งแต่หัวถึงหมอน หน้ายังเปื้อนคราบน้ำตาที่เขาไม่ยอมให้ใครเห็นตอนกลางวัน

ก่อนหลับ เขาพูดกับเพดานประโยคเดียว เสียงเบาจนเธอไม่แน่ใจว่าเขาพูดกับเธอหรือพูดกับตัวเอง

“อาเพ็ง ถ้าวันหนึ่งอั๊วทำอะไรผิดไป ลื้อจะยกโทษให้อั๊วไหม”

อาเพ็งหันไปมอง แต่เฮียกวงหลับตาไปแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอ มือข้างหนึ่งกำมุมหมอนไว้แน่นเหมือนเด็กที่ฝันร้าย

เธอไม่ได้ตอบ และไม่รู้ว่าทำไมประโยคนั้นถึงทำให้ขนลุกไปทั้งแขน

อาเพ็งนอนลืมตาฟังเสียงนาฬิกาลูกตุ้มในห้องโถงตีบอกเวลา

เที่ยงคืน ตีหนึ่ง

ตอนตีหนึ่งครึ่ง เธอลุกขึ้นเดินเท้าเปล่าออกจากห้อง ลงบันไดไม้ทีละขั้น เลี่ยงขั้นที่หกที่มีเสียงลั่นเอี๊ยด

ห้องบรรพบุรุษอยู่ชั้นสอง ประตูไม้บานคู่สลักลายมังกร ข้างในมืดสนิท มีแค่แสงเทียนแดงสองเล่มที่ต้องจุดไว้ตลอดคืนหน้าป้ายวิญญาณ

ป้ายบรรพบุรุษไม้แกะตัวอักษรทองเรียงเป็นชั้นอยู่บนหิ้งสูง อากง อาม่าทวด และป้ายใหม่ที่เพิ่งตั้งเมื่อเช้า ชื่ออาเตี่ย

อาเพ็งคุกเข่าลง ไหว้สามครั้ง

“อาเตี่ย ขอโทษนะคะ” เธอกระซิบ

แล้วก้มลงคลำใต้หิ้ง

แผ่นไม้ตรงฐานมีรอยต่อที่ไม่เสมอกัน เธอเลื่อนมันออก ข้างในมีกล่องไม้สีดำขนาดเท่ากล่องรองเท้า ฝาสลักลายเหรียญจีน รูกุญแจขนาดพอดีกับกุญแจดอกเล็กในมือเธอ

กุญแจหมุนได้ครึ่งรอบ

เสียงคลิกเบา ๆ ดังขึ้นในความเงียบ

ในกล่องมีสมุดบัญชีเล่มเดียว ปกผ้าสีแดงซีดจนเกือบเป็นสีชมพู สันเย็บด้วยด้าย

อาเพ็งเปิดหน้าแรกภายใต้แสงเทียน

ลายมือของอาเตี่ย ตัวเลขอารบิกปนตัวอักษรจีนกับภาษาไทย เรียงเป็นตารางแน่นเอี้ยด วันที่ น้ำหนัก ชนิดทอง หมายเลขตู้ หมายเลขช่อง

แถวแรกเขียนว่า

ตู้ 3 สร้อยสี่เสา 2 บาท ช่อง 1 ถึง 6 เปลี่ยนแล้ว

เปลี่ยนแล้ว

อาเพ็งพลิกหน้าต่อไป ตู้ 1 ตู้ 4 ตู้ 5 แถวยาวเหยียดเต็มหน้ากระดาษ ทุกแถวลงท้ายด้วยคำเดียวกัน

เปลี่ยนแล้ว เปลี่ยนแล้ว เปลี่ยนแล้ว

ท้ายหน้ากระดาษ อาเตี่ยเขียนบรรทัดเดียว ตัวหนังสือสั่นเครือ คงเขียนตอนที่มือไม่ค่อยมีแรงแล้ว

ทองในตู้หน้าร้านครึ่งหนึ่งเป็นทองชุบ อั๊วรู้ว่าใครสลับ แต่อั๊วไม่มีแรงพอจะพูด

อาเพ็งรู้สึกว่าเลือดทั้งตัวหยุดไหล

สร้อยสี่เสาสิบสองเส้นในตู้ใบที่สามจากซ้าย ที่เธอเช็ดกระจกทุกเช้าเป็นเวลาสิบปี ที่เปล่งประกายเหลืองอร่ามใต้ไฟนีออน

หกเส้นในนั้น ไม่ใช่ทอง

และอีกสี่สิบวัน ธนาคารจะมาหยดน้ำกรดลงบนทุกเส้น

กึก

เสียงไม้จิ้มฟันเคาะบนกรอบประตูไม้สักดังขึ้นเบา ๆ ข้างหลังเธอ

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง

ช้า ๆ เป็นจังหวะ เหมือนคนที่ไม่รีบ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายหนีไปไหนไม่ได้

อาเพ็งไม่หันไป

เธอปิดสมุดบัญชีเงียบ ๆ สอดมันเข้าไปในเสื้อไว้ทุกข์ผ้าดิบ แนบอกไว้ตรงที่หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ

แสงเทียนหน้าป้ายวิญญาณอาเตี่ยวูบไหวทั้งที่ไม่มีลม

“ดึกแล้วนะพี่สะใภ้” เสียงทุ้มลื่นของเฮียซุ่นดังขึ้นในความมืด ใกล้กว่าที่เธอคิด “มาไหว้อาเตี่ยคนเดียวแบบนี้ กลัวผีไหม”

อาเพ็งค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่หัวเข่า แล้วหันไปสบตาน้องสามีที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ในเงามืด

เธอยิ้มให้เขา เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่เธอยิ้มให้ใครในบ้านนี้โดยไม่ก้มหน้า

“ไม่กลัวผีค่ะเฮีย” อาเพ็งตอบเสียงเรียบ “คนตายไม่เคยทำร้ายใคร”

เธอเดินผ่านเขาไปที่บันได ช้า ๆ ไม่รีบ เลี่ยงขั้นที่หกที่มีเสียงลั่น

แล้วหยุดอยู่ขั้นที่เจ็ด พูดโดยไม่หันกลับไป

“ทองชุบก็ไม่เคยทำร้ายใครเหมือนกันค่ะ จนกว่าจะมีคนเอาน้ำกรดมาหยด”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by หมึกจันทร์ (Moon Ink) · Fiction