Chapter 2
ปฏิทินวงแดง
This novel is available in Thai only for now.
“ลูกค้าคุยกันที่สาขาค่ะ”
คำโกหกหลุดออกจากปากข้าวหอมก่อนที่สมองจะเรียงทัน มือเธอกำขวดน้ำแน่นจนพลาสติกบุบดังกรอบ
ธีร์ยังนั่งยองอยู่ตรงหน้า บัตรครึ่งใบค้างอยู่ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง ตาสีเข้มคู่นั้นไม่กะพริบ
“ลูกค้าคนไหนครับ”
“เมื่อเช้า สาขาในห้างเปิดวันเสาร์ค่ะ” ข้าวหอมยกแขนซ้ายขึ้นเล็กน้อย ให้เขาเห็นว่าเธอยังอยู่ในชุดพนักงาน “ผู้หญิงสองคนต่อคิวฝากเงิน คุยกันว่าพี่เจนจะไปดูไบ”
“สองคน”
“ค่ะ”
“ใส่เสื้อสีอะไร”
ข้าวหอมอ้าปาก แล้วหุบ
เอาแล้วไง ฉันไม่ได้เตรียมคอสตูมให้ตัวละครสมมติไว้เลย
“สีชมพู” เธอตอบ “อีกคนจำไม่ได้ค่ะ คิวยาวมาก”
ธีร์พยักหน้าช้า ๆ สายตาเขาเลื่อนลงไปหยุดที่ปลายแขนเสื้อซ้ายของเธอ รอยหมึกสีน้ำเงินซีดเป็นวงขนาดเหรียญบาท ขอบแตกเป็นขุยเหมือนผ่านน้ำซักมาหลายรอบ
“รอยนี้แห้งมาหลายวันแล้ว” เขาพูด “แต่รอยพับเตารีดที่แขนเสื้อยังคมกริบ”
ข้าวหอมดึงแขนเสื้อลงมาคลุมข้อมือ
“นั่งเคาน์เตอร์มาทั้งเช้า แขนเสื้อไม่เรียบขนาดนี้ครับ”
“ฉันเปลี่ยนเสื้อก่อนมาค่ะ”
“สาขาในห้างมีกล้องวงจรปิดเหนือคิวสี่ตัว” ธีร์เก็บบัตรกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ “ภาพเก็บไว้สามสิบวัน”
น้ำเสียงเรียบเหมือนคนอ่านตารางรถเมล์ให้ฟัง
โอเค คนนี้ไม่ใช่สายเดาสุ่ม คนนี้สายนั่งดูกล้องทีละเฟรม
กลิ่นน้ำยาซักพรมกลิ่นมะนาวลอยขึ้นมาจากใต้ม้านั่งตัวยาวที่เธอนั่ง ปนกับกลิ่นแป้งเด็กจาง ๆ จากเสื้อโปโลของเขา เสียงเพลงสัมมนาจากห้องจัดเลี้ยงลอดประตูไม้บานใหญ่ออกมาเป็นจังหวะตุ้บ ๆ
ข้าวหอมมองหน้าเขาตรง ๆ เป็นครั้งแรก
“แล้วคุณได้ข้อมูลจากใครคะ”
“ผมถามก่อน”
“คุณบอกว่ายังไม่มีใครในหน่วยรู้” เธอพูดเร็วขึ้น “แล้วคุณรู้ได้ยังไง”
มุมปากธีร์ขยับนิดเดียว ไม่ถึงขั้นยิ้ม
“เพราะงานผมคือการรู้ครับ”
คำตอบแบบนี้ฉันก็ตอบได้ แต่ฉันไม่กล้า เพราะมันจะฟังดูเพี้ยนกว่าเดิม
“งานอะไรคะ วันเสาร์ นั่งแถวหลังสุดของงานขายฝัน”
“ผมจ่ายค่าบัตรเองครับ” เขาว่า “ไม่มีใครส่งผมมา”
ข้าวหอมก้มมองขวดน้ำในมือ ในหัวมีกระดาษแผ่นหนึ่งร่วงลงพื้นห้องเช่าซ้ำแล้วซ้ำอีก ชื่อบรรทัดสุดท้ายบนกระดาษแผ่นนั้นยังติดอยู่หลังเปลือกตา
ถ้าเธอเล่าทุกอย่างให้ผู้ชายคนนี้ฟัง แล้วเขาคือคนที่สองที่พี่เจนพูดถึง
เรื่องทั้งหมดจะไปถึงหูพี่เจนก่อนพระอาทิตย์ตก
“ฉันเล่าหมดแล้วค่ะ” เธอว่า
ธีร์มองเธออีกสามวินาทีเต็ม แล้วล้วงกระเป๋าสตางค์หนังสีดำออกมา หยิบนามบัตรสีขาวเรียบไม่มีตราอะไรนอกจากชื่อกับหน่วย เขาพลิกด้านหลัง กดปากกาลูกลื่นดังแกร๊ก เขียนเบอร์มือถือลงไปด้วยลายมือตัวเหลี่ยม
เขายื่นมันมาตรงหน้าเธอ
ข้าวหอมรับ ปลายนิ้วเธอเย็นเฉียบ นิ้วเขาอุ่น
“หน่วยสืบสวนเศรษฐกิจครับ” ธีร์ลุกขึ้นยืน เข่าดังกร๊อบเบา ๆ “ถ้านึกออกว่าเสื้อสีชมพูนั่นใส่รองเท้าอะไร โทรมา”
เขาหันหลังจะเดิน แล้วหยุด
“คุณข้าวหอม”
“คะ”
“ถ้าคุณโกหก” เขาพูดโดยไม่หันกลับมา “ผมจะรู้”
ประตูห้องจัดเลี้ยงเปิดผัวะ เสียงเพลงพุ่งออกมาเต็มทางเดินแล้วเงียบลงทันทีที่บานประตูปิด
แม่เดินออกมาคนเดียว
แม่กอดโล่คริสตัลไว้แนบอก ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าลายดอกกุหลาบผืนเดียวกับที่แม่ใช้ซับเหงื่อตอนไปตลาด รองเท้าคัตชูสีครีมกระทบพื้นหินอ่อนปลายทางเดินดังป๊อก ป๊อก
“แม่”
แม่เดินผ่านเธอไป ห่างแค่ช่วงแขน
ไม่หันมาสักนิด
ทาวน์เฮาส์หลังเดิมมีกลิ่นลูกเหม็นจากตู้โชว์ไม้สักกับกลิ่นธูปที่ไหม้หมดไปตั้งแต่เช้า
ข้าวหอมยืนอยู่หน้าประตูเหล็กยืดนานเกินไป มือเธอวางบนกลอนที่ขึ้นสนิมตรงเดิม ตรงที่ชาติก่อนเจ้าหน้าที่ธนาคารเอาโซ่มาคล้องแล้วติดประกาศยึดทับ
ตอนนี้ไม่มีโซ่ มีแค่รองเท้าแตะของพ่อคู่เก่าที่แม่ยังไม่ยอมทิ้ง วางเรียงอยู่ตรงขั้นบันไดหน้าบ้าน
เธอผลักประตูเข้าไป
ทีวีเปิดละครหลังข่าว เสียงนางร้ายตะโกนด่าใครสักคนดังลั่น แต่แม่ไม่ได้ดู แม่นั่งคุกเข่าบนเก้าอี้หน้าตู้โชว์ แว่นสายตาห้อยสร้อยลูกปัดแกว่งไปมาตรงหน้าอก มือหนึ่งถือโล่ อีกมือถือผ้าชุบน้ำยาเช็ดกระจก เช็ดตัวอักษรสีทองทีละตัว
แม่ดีเด่น ผู้กล้าลงทุนเพื่อครอบครัว
ชั้นบนสุดของตู้โชว์ไม่มีที่ว่าง แม่เลยค่อย ๆ เลื่อนกรอบรูปพ่อในชุดข้าราชการเกษียณไปชิดมุม แล้ววางโล่ลงตรงกลาง
พ่อยิ้มอยู่หลังกระจก ครึ่งหน้าถูกโล่บัง
ข้าวหอมยืนนิ่ง
ภาพในหัวซ้อนขึ้นมาทับของจริง ตู้โชว์ใบเดียวกัน ว่างเปล่า เจ้าหน้าที่ชายสวมถุงมือผ้าหยิบโล่ขึ้นมาส่องกับไฟ ถามเพื่อนว่า “อันนี้ขายได้กี่บาทวะ” แล้ววางมันลงกล่องกระดาษลังผลไม้ ปนกับหม้อหุงข้าว พัดลมตั้งโต๊ะ และกรอบรูปพ่อที่กระจกร้าว
แม่นั่งพิงผนังมองอยู่ตรงนั้น ตรงที่ตอนนี้มีพรมเช็ดเท้าลายแมว
ข้าวหอมกะพริบตา ภาพนั้นหายไป
โล่ยังอยู่บนตู้ ใสวาวรับแสงไฟนีออน
“แม่กินข้าวหรือยัง”
แม่พับผ้าเช็ดกระจกเป็นสี่เหลี่ยม วางบนตู้ ลงจากเก้าอี้ เดินผ่านเธอไปที่โต๊ะกินข้าว ยกฝาชีลายดอกเหลืองขึ้นดู แล้ววางลงที่เดิม
ใต้ฝาชีมีไข่เจียวหมูสับหนึ่งจาน ข้าวหนึ่งจาน ช้อนส้อมวางคู่กันบนกระดาษทิชชู
จานเดียว
ข้าวหอมรู้ว่าจานนั้นของใคร แม่กินข้าวตอนห้าโมงเย็นทุกวัน และแม่ไม่เคยกินไข่เจียวใส่หมูสับเพราะฟันกรามซี่ซ้ายไม่ดี
คอเธอตีบขึ้นมาทันที
ตบลูกกลางห้องสามร้อยคน กลับบ้านมายังทอดไข่ทิ้งไว้ให้ ทำไมแม่ต้องเป็นแบบนี้
“แม่” ข้าวหอมเดินตามไปที่โต๊ะ “หนูขอโทษที่ทำให้แม่อายนะ แต่เรื่องจำนองบ้าน หนูขอแค่...”
“ไม่ต้องพูด”
เสียงแม่เบา แต่สั่น
“หนูแค่อยากให้แม่ฟัง...”
“แม่ไม่อยากได้ยินเสียงแก”
แม่ไม่ได้ตะโกน แม่แค่ถอดแว่นออก พับขาแว่นช้า ๆ แล้วปล่อยให้มันห้อยลงกับสร้อยลูกปัด มือแม่สั่นตอนทำ
ข้าวหอมเม้มปาก
เธอพูดได้อีกเป็นร้อยประโยค ปันผลแปดเปอร์เซ็นต์ต่อเดือนไม่มีกองทุนไหนในโลกให้ได้จริง เงินของคนใหม่กำลังถูกจ่ายเป็นปันผลให้คนเก่า อีกห้าสิบกว่าวันห้องจัดเลี้ยงนั้นจะว่างเปล่า และผู้หญิงที่โอบไหล่แม่บนเวทีจะนั่งเครื่องบินออกไปพร้อมโฉนดบ้านของคนทั้งซอย
แต่ทุกประโยคจะไปจบที่คำถามเดิม
แกรู้ได้ยังไง
และถ้าคำตอบคือ หนูตายมาแล้ว แม่จะพาเธอไปหาหมอก่อนจะพาไปหาตำรวจ
แม่เดินขึ้นบันไดไปสามขั้น แล้วหยุด
“ตอนพ่อแกตาย ใครจ่ายค่าวัด”
ข้าวหอมไม่ตอบ
“หนูเจน” แม่ว่า โดยไม่หันมา “ไม่ใช่แก”
ราวไม้ลั่นเอี๊ยดทุกขั้นที่สาม ประตูห้องนอนชั้นบนปิดดังปึก
ข้าวหอมยืนอยู่คนเดียวกับเสียงนางร้ายในทีวี
เธอทรุดลงนั่งที่โต๊ะ ยกฝาชีขึ้น ตักไข่เจียวเย็นชืดเข้าปาก หมูสับเค็มกว่าทุกครั้ง แม่ใส่ซีอิ๊วขาวมือหนักเสมอเวลาไม่สบายใจ
เธอเคี้ยว กลืน แล้วน้ำตาก็หยดลงในจานข้าว
ช้อนในมือหยุดค้าง สายตาเธอเลื่อนไปที่ชั้นล่างสุดของตู้โชว์ หลังแฟ้มใบเสร็จค่าไฟ กล่องเหล็กสีเขียวขี้ม้าของพ่อยังวางอยู่ที่เดิม กุญแจคล้องเล็ก ๆ สีทองเหลืองแขวนอยู่หน้ากล่อง ลูกกุญแจดอกเดียวของมันห้อยอยู่ในพวงกุญแจของแม่
โฉนดตัวจริงอยู่ในนั้น
ยังอยู่
ตีหนึ่งสิบห้า
ทั้งบ้านดับไฟหมดเหลือแต่หลอดตะเกียบเหนืออ่างล้างจาน แสงสีขาวซีดตกกระทบปฏิทินที่แขวนอยู่ข้างตู้เย็น
ปฏิทินแจกฟรีจากร้านทองหน้าตลาด กระดาษมันวาว ภาพประจำเดือนเป็นสร้อยทองวางบนผ้ากำมะหยี่สีแดง ตัวเลขวันพระพิมพ์สีส้ม วันหยุดพิมพ์สีแดง ทุกปีแม่จะเขียนวันจ่ายค่าน้ำค่าไฟด้วยปากกาน้ำเงินตัวเล็ก ๆ ลงในช่อง
เดือนนี้แม่เขียนไว้อีกบรรทัด
สัมมนาใหญ่ ใส่เสื้อลูกไม้
ข้าวหอมเปิดลิ้นชักโต๊ะจักรเย็บผ้าของแม่ กลิ่นน้ำมันจักรกับเศษผ้าลอยขึ้นมา ข้างหลอดด้ายมีปากกาเมจิกสีแดงหัวตัด แม่ใช้มันเขียนชื่อลงบนถุงกับข้าวที่แช่ตู้เย็น
เธอดึงฝาออก กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนขึ้นจมูก
นิ้วชี้แตะวันนี้ ช่องที่สองของเดือน แล้วนับ
หนึ่ง สอง สาม
นับไปจนถึงสิบสี่ ปลายนิ้วหยุดที่ช่องสี่เหลี่ยมแถวที่สามของหน้าเดียวกัน วันเสาร์ ตัวเลขพิมพ์สีดำธรรมดา ไม่มีอะไรบอกว่าเป็นวันสำคัญ
ชาติก่อน วันเสาร์นั้นร้านผ้าขายดีที่สุดของสัปดาห์ แต่แม่ลางานเต็มวัน ใส่เสื้อลายดอกตัวสีฟ้า ถือแฟ้มพลาสติกใสออกจากบ้านตอนเก้าโมงเช้า กลับมาบ่ายสามพร้อมรอยยิ้ม บอกว่า เรียบร้อยแล้วลูก พี่เจนเขาดูแลให้หมด
ข้าวหอมวงแดงรอบตัวเลขนั้นจนหมึกซึมทะลุกระดาษ
แล้วเขียนลงไปในช่อง
จำนอง
เธอยกหน้าปฏิทินขึ้น พลิกเดือนถัดไป แล้วอีกเดือน กระดาษมันวาวสองแผ่นงอขึ้นค้างอยู่เหนือมือ ภาพสร้อยทองบนกำมะหยี่แดงสะท้อนแสงไฟวูบวาบ
นับต่อ ห้าสิบเก้า หกสิบ
วันพุธ
ชาติก่อน ข่าวออกวันเสาร์ ตอนนั้นพี่เจนถึงดูไบไปแล้วสามวัน เธอนั่งดูคลิปข่าวในมือถือซ้ำสิบรอบ จนจำได้แม้กระทั่งเสื้อสีขาวกับสร้อยทองสามเส้นที่พี่เจนสวมในภาพกล้องวงจรปิดตอนเดินผ่านด่าน
ข้าวหอมวงแดงอีกวง
บิน
เธอปล่อยมือ หน้ากระดาษสองแผ่นตกลงมาทับกัน ปฏิทินกลับไปเปิดอยู่ที่เดือนนี้ วงแดงวงแรกจ้องกลับมาจากแถวที่สาม วงที่สองซ่อนอยู่ใต้กระดาษสองแผ่น
ข้าวหอมหยิบมือถือขึ้นมา เปิดแอปนาฬิกา ตั้งการแจ้งเตือนนับถอยหลังสองอัน อันแรกชื่อ ค่าน้ำ อันที่สองชื่อ ค่าไฟ เผื่อแม่หยิบโทรศัพท์เธอไปดูเหมือนที่ชอบทำ
แล้วเธอเปิดโน้ต ล็อกด้วยรหัส พิมพ์ตัวเลขสามแถวที่จำได้จากกระดาษเจ็ดคืนนั้น มือพิมพ์ช้า ตรวจซ้ำทุกตัว
บรรทัดที่สี่ เธอพิมพ์แค่ตัวอักษรตัวแรก
แล้วลบทิ้ง
ยัง ยังไม่ใช่ตอนนี้
นามบัตรสีขาวของธีร์วางอยู่ข้างแก้วน้ำบนโต๊ะกินข้าว ด้านหลังหงายขึ้น ลายมือตัวเหลี่ยมเขียนเบอร์สิบหลัก หมึกลูกลื่นกดลึกจนกระดาษนูน
เธอคว่ำมันลง
ตุ๊ก
เสียงดังมาจากเพดานเหนือตู้โชว์
ตุ๊ก ตุ๊ก
จิ้งจกตัวหนึ่งเกาะนิ่งอยู่บนฝ้าตรงเหนือโล่คริสตัลพอดี หางกระดิกหนึ่งที
ข้าวหอมได้ยินเสียงแม่ในหัว เสียงจากตอนเธออายุเจ็ดขวบ ตอนพ่อจะขับรถออกต่างจังหวัด จิ้งจกทักสามที เรื่องไม่ดีกำลังเดินมาหาถึงบ้าน รอก่อนนะพ่อ
เธอเคยหัวเราะเรื่องนี้ตอนเรียนมหาวิทยาลัย
ตอนนี้เธอไม่หัวเราะ
ข้าวหอมเดินไปหยุดหน้าตู้โชว์ แสงจากหลอดเหนืออ่างส่องมาไม่ถึง โล่คริสตัลเลยเป็นแค่เงาใส ๆ บังหน้าพ่อไว้ครึ่งหนึ่ง
“ครั้งนี้แกไม่ต้องลงกล่อง” เธอกระซิบ
ข้างโล่ มือถือของแม่เสียบสายชาร์จวางคว่ำอยู่ ชาติก่อนและชาตินี้ แม่วางมันไว้ตรงนั้นทุกคืน เพราะห้องนอนชั้นบนไม่มีปลั๊กว่าง
จอสว่างวาบทะลุเคสพลาสติกสีชมพู
เสียงเรียกเข้าดังลั่นบ้าน เป็นเพลงลูกทุ่งที่แม่ตั้งไว้ระดับเสียงสุดเพราะหูซ้ายไม่ค่อยดี
ข้าวหอมพลิกมือถือขึ้นมาโดยไม่ทันคิด
หนูเจน ❤
ตีหนึ่งยี่สิบ
ราวบันไดลั่นเอี๊ยด เสียงฝีเท้าเปลือยของแม่รีบลงมาทีละขั้น ผ้าถุงลายบาติกกรอมข้อเท้า ผมดัดยุ่งเป็นกระจุกข้างหนึ่ง
แม่คว้าโทรศัพท์ไปจากมือเธอโดยไม่มองหน้า กดรับ นิ้วโป้งพลาดไปโดนปุ่มลำโพงเหมือนทุกครั้ง
“จ้ะ หนูเจน”
“คุณแม่ขา ขอโทษที่โทรมาดึกนะคะ”
เสียงหวานเป็นทำนองของพี่เจนดังก้องไปทั้งห้องนั่งเล่น ใสกิ๊ง ไม่มีร่องรอยของคนที่เพิ่งยืนพูดบนเวทีมาทั้งวัน
“พี่นอนไม่หลับเลยค่ะ ห่วงน้องข้าวหอม”
“ไม่ต้องห่วงมันหรอกลูก”
“วันนี้น้องคงตกใจ พี่เข้าใจค่ะ”
แม่หันมามองลูกสาวเป็นครั้งแรกตั้งแต่เย็น
ข้าวหอมยืนนิ่ง ปากกาเมจิกแดงยังอยู่ในมือ ฝายังไม่ได้ปิด
“พรุ่งนี้พาน้องข้าวหอมมาขอโทษที่ออฟฟิศนะคะ” เสียงนั้นยิ้มอยู่ในทุกพยางค์ “พี่จะให้อภัยต่อหน้าทีม”
บนเพดาน จิ้งจกตัวนั้นร้องขึ้นอีกครั้ง
ตุ๊ก
แม่อ้าปากจะตอบ นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือจอ สายตายังจับอยู่ที่หน้าข้าวหอม
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by หมึกจันทร์ (Moon Ink) · Fiction