Chapter 2
โต๊ะอาหารมื้อแรก
This novel is available in Thai only for now.
ทรายเม็ดสุดท้ายยังติดอยู่ใต้เล็บนิ้วชี้ขวา
ชบาขัดมือด้วยสบู่ก้อนกลิ่นมะลิมาแล้วสามรอบ แปรงซอกเล็บจนเนื้อแดง แต่มันยังอยู่ตรงนั้น เม็ดสีส้มอมทองเท่าปลายเข็ม
จานกระเบื้องลายครามกระแทกลงตรงหน้าเธอ ดังแกร๊ง
“ขอโทษค่ะ คุณหนู”
แม่บ้านสาวผมเปียยาวก้มหัวต่ำ มือที่วางจานยังสั่นจนส้อมเงินบนผ้าเช็ดปากขยับเบี้ยว ชบาจำได้ เธอคือคนที่ยกมือปิดปากหน้ารูปเจ้าสาวเมื่อบ่าย
“ไม่เป็นไรจ้ะ” ชบากำมือขวาซ่อนไว้ใต้ผ้าปูโต๊ะ “ชื่ออะไรจ๊ะ”
“ผินค่ะ”
ผินถอยออกไปยืนชิดผนัง ปลายเปียของเธอยังชื้น หยดน้ำซึมลงบนปกเสื้อแม่บ้านเป็นวงเล็ก ๆ ตอนเดินผ่านหลังเก้าอี้ ชบาได้กลิ่นสบู่ซักผ้าปนกลิ่นเค็มบาง ๆ
อาบน้ำก่อนเสิร์ฟมื้อค่ำ ขยันดีนะ ชบาคิด แล้วก็ปล่อยความคิดนั้นไป
ห้องอาหารของคฤหาสน์ยาวเกือบเท่าห้องแถวของเธอทั้งห้อง โต๊ะไม้สักนั่งได้สิบสองคน คืนนี้มีจานวางแค่สี่ที่ พัดลมเพดานใบไม้สักหมุนช้า ๆ ดังติ๊ก ติ๊ก ทุกรอบ วิทยุทรานซิสเตอร์บนตู้กับข้าวเปิดเพลงลูกกรุงเบาจนฟังไม่ออกว่าร้องอะไร
กับข้าวเรียงเต็มโต๊ะ ห่อหมกปลาในกระทงใบตอง ปลากะพงทอดราดน้ำปลาหวาน แกงจืดฟักใส่กระดูกหมู ซุปข้าวโพดแบบฝรั่งในชามเงินมีฝาปิด
บ้านนี้กินทั้งไทยทั้งฝรั่งในมื้อเดียว ชบานึกถึงข้าวต้มกุ๊ยหน้าร้านที่เจริญกรุง แล้วท้องก็ร้องเบา ๆ
ที่นั่งหัวโต๊ะว่าง คุณนายลำดวนนั่งขวามือ ผมทรงสูงยังแข็งตามเดิม อาเกียรติอยู่ถัดไป ไปป์วางพักบนจานรองเล็ก ๆ ควันกลิ่นหวานยังลอยอ้อยอิ่ง
ที่นั่งตรงข้ามชบาว่าง
“อย่าหวังเลยหนู” อาเกียรติหัวเราะ “หลานผมกินข้าวในห้องหนังสือมาสามปีแล้ว ส่องทะเลจนตาจะเป็นเลนส์อยู่แล้ว”
ประตูห้องอาหารเปิดออก
คุณวินเดินเข้ามาในแจ็กเก็ตสีขาวตัวเดียวกับเมื่อเย็น ผมแสกข้างเรียบกริบ หนวดบางเหนือริมฝีปากตัดแต่งจนเป็นเส้นตรง เขาก้มหัวให้แม่ ไม่มองอา แล้วดึงเก้าอี้ตรงข้ามชบาออก
นั่งลง
แล้วไม่พูดอะไรเลย
“โอ้โฮ!” อาเกียรติตบโต๊ะเบา ๆ “เจ้าสาวมาวันเดียว หลานผมยอมลงจากหอคอยแล้ว พี่สะใภ้ดูสิ”
คุณนายลำดวนไม่ตอบ ตักแกงจืดใส่ถ้วยตัวเองโดยไม่ให้ช้อนกระทบขอบถ้วยแม้แต่ครั้งเดียว
ชบายิ้มให้เจ้าบ่าวตามแบบที่คุณหนูอรุณีจะยิ้ม มุมปากขึ้นนิดเดียว ตาหลุบลงครึ่งหนึ่ง
คุณวินไม่ได้มองหน้าเธอ
เขามองลงไปที่ขอบโต๊ะ ตรงที่มือขวาของเธอหายลงไปใต้ผ้าปู
เอาละ ชบาคิด ผู้ชายคนแรกในชีวิตที่จ้องฉันตลอดมื้อ ดันจ้องผิดจุด
เธอใช้มือซ้ายตักข้าว คุณหนูอรุณีถนัดขวา แต่คุณหนูก็ไม่เคยมีทรายติดเล็บ
“เจ้าสาวบ้านนี้” คุณนายลำดวนพูดโดยไม่เงยหน้า “ไม่ซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะ”
ชบานิ่งไปหนึ่งจังหวะ
แล้วก็ค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้นมาวางบนผ้าปูโต๊ะลินินสีขาว
ตรงข้อแรกของนิ้วกลางมีหนังด้านนูนขึ้นมา รอยของปลอกนิ้วโลหะที่สวมมาตั้งแต่สิบห้าขวบ ปลายนิ้วชี้มีจุดสีชมพูจาง ๆ สามจุด รอยเข็มตำเมื่อคืนก่อนตอนรีบเนาเอวชุด ใต้เล็บยังมีทรายเม็ดนั้น
มือคุณหนูอรุณีนุ่มเหมือนแป้งขนมผิง ชบาเคยจับข้อมือนั้นวัดรอบมาหลายสิบครั้ง
ตรงข้าม คุณวินวางช้อนลง
สายตาเขาเลื่อนจากข้อมือ ไปที่นิ้วกลาง ไปที่ปลายนิ้วชี้ แล้วหยุดอยู่ตรงนั้นนานกว่าที่คนเราจะมองเล็บคนอื่น
ชบาหยิบช้อนด้วยมือขวา ตักซุปข้าวโพด ยกขึ้นจิบช้า ๆ
จะดูก็ดูไป มือคนนะคะ ไม่ใช่หลักฐานในคดี
เขายังมอง
...หรือใช่
“ว่าแต่หนู” อาเกียรติเอนหลังพิงพนัก “อีกสามสิบวันก็ถึงงานแล้ว ชุดเจ้าสาวเสร็จไปถึงไหน”
“เนาเอวเสร็จแล้วค่ะ คุณอา” ชบาวางช้อน “เหลือปักลูกไม้ที่ปลายแขน”
“ได้ยินว่าขนจักรเย็บผ้ามาจากพระนครด้วย” เขายิ้มกว้างจนตาหยี “ลูกสาวคุณพระนั่งถีบจักรเอง ผมเพิ่งเคยเห็น”
“หนูชอบค่ะ เย็บเองแล้วใจเย็น”
“ใจเย็นก็ดี” อาเกียรติยกไปป์ขึ้นคาบ จุดไฟใหม่ แสงไม้ขีดวาบสีส้มสะท้อนในแววตา “แต่ช่างพระนครสมัยนี้น่ะ ฝีมือตก ผมเห็นชุดเจ้าสาวช่างพระนครมาสองชุดแล้ว”
เขาพ่นควันออกมาหนึ่งพวย
“ตะเข็บหยาบทั้งคู่ เดินลงทรายไม่กี่ก้าวก็ปริ”
ชบาวางมือขวาราบลงกับผ้าปูโต๊ะ
ช่างพระนครสองชุด
ชุดหนึ่งแม่ของเธอตัด อีกชุดเธอตัดเอง ทั้งสองชุดเย็บมือสองชั้นที่ชายกระโปรง แม่สอนว่าเจ้าสาวต้องเดิน ต้องคุกเข่า ต้องลุกนั่งในพิธีหลายสิบรอบ ตะเข็บต้องทนกว่าคนใส่
ชุดในตู้ไม้สักเมื่อเย็นยังไม่ปริสักเส้น ทั้งที่เปียกน้ำทะเลและอมทรายจนหนัก
แล้วคุณอารู้ได้ยังไง ว่าชุดเจ้าสาวเคยเดินลงทราย
ผินที่ยืนชิดผนังขยับเท้า รองเท้าผ้าใบเก่าเสียดพื้นไม้ดังแผ่ว ๆ
ชบาเงยหน้าขึ้น ยิ้มแบบที่ยิ้มให้ลูกค้าที่ต่อราคาค่าตัดชุดจนเหลือครึ่ง
“ตะเข็บที่คุณอาว่าหยาบ” เธอพูดช้า ๆ ชัดทุกคำ “ช่วยให้เจ้าสาวยืนตัวตรงได้ทั้งคืนค่ะ”
เธอหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นซับมุมปาก
“คนที่ไม่เคยใส่ ไม่รู้หรอก”
เสียงพัดลมเพดานดังติ๊ก
ติ๊ก
คุณนายลำดวนวางช้อนลงในถ้วยแกงจืด
เสียงกริ๊งเบา ๆ ครั้งแรกของมื้อนี้ จากผู้หญิงที่ตักแกงมาทั้งคืนโดยไม่ให้ช้อนแตะขอบถ้วยสักครั้ง
คุณนายหันไปมองอาเกียรติ
รอยยิ้มของอาเกียรติหยุดค้าง ไปป์ยังคาบอยู่ ควันไม่ออก ครึ่งวินาที แค่ครึ่งวินาทีที่หน้าลุงใจดีหายไป เหลือแต่ผิวหน้าเรียบนิ่งกับตาสองข้างที่ไม่กะพริบ
แล้วเขาก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดังก้องห้อง
“ปากคมเหมือนพ่อไม่มีผิด!” เขาตบเข่าตัวเอง “คุณพระสอนลูกดี ผมแพ้ ผมแพ้”
“คุณเกียรติเห็นชุดพวกนั้นตอนไหนคะ” คุณนายลำดวนถาม
อาเกียรติเคาะไปป์กับจานรอง เถ้าร่วงลงเป็นก้อนเล็ก
“โธ่ พี่สะใภ้ ผมก็ฟังเขาเล่ามา”
“ใครเล่า”
“คนในบ้านนี่แหละ ปากต่อปาก” เขาหันไปทางชามเงิน “ซุปวันนี้หวานกำลังดีนะ”
คุณนายลำดวนไม่หัวเราะด้วย คุณนายมองน้องชายของสามีอีกนิด แล้วหยิบช้อนขึ้นมาใหม่
ชบาก้มลงตักห่อหมก ข้อนิ้วของมือที่ถือช้อนเย็นเฉียบ
ตรงข้าม เก้าอี้ของคุณวินครูดกับพื้นไม้
เขาลุกขึ้น
ไม่ได้เดินไปทางประตู เขาเดินอ้อมหัวโต๊ะ ผ่านหลังเก้าอี้แม่ ตรงมาทางฝั่งของชบา
ฝีเท้าหยุดลงข้างหลังเก้าอี้ของเธอพอดี
ไม่มีใครในห้องพูดอะไรสักคำ
กลิ่นน้ำมันใส่ผมของเขาเป็นกลิ่นไม้จันทน์อ่อน ๆ ไม่หวานเหมือนควันไปป์ของอา
ชบานั่งนิ่ง หลังตรงตามแบบที่ตะเข็บเจ็ดเส้นในชุดสอนเธอมาทั้งวัน
มือของคุณวินเอื้อมผ่านไหล่เธอไป ไม่แตะโดนตัวแม้แต่ปลายผม
เขาวางของชิ้นเล็ก ๆ ลงบนผ้าปูโต๊ะ ข้างนิ้วชี้ที่มีรอยเข็มสามจุด
เข็มกลัดมุก
เม็ดเดียวกับที่กระเด็นจากผ้าคลุมหน้าเมื่อบ่าย ดังกริ๊กไปตกที่ไหนสักแห่งในห้องลองชุด ชบาคลานหาใต้ตู้ตั้งนานแต่ไม่เจอ
เขาวางมันตามแนวนอน ปลายเข็มหันออกจากตัวเธอ ด้ามมุกหันเข้าหามือ
แบบที่ช่างตัดเสื้อยื่นเข็มให้กัน เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายโดนตำ
ชบาเงยหน้าขึ้น
คุณวินมองเธอแวบเดียว ตาสีน้ำตาลเข้มไม่บอกอะไรเลย แล้วเขาก็ก้มหัวให้แม่อีกครั้ง หันหลังเดินออกจากห้องอาหารไป
ประตูปิดลงเบา ๆ
“เห็นไหม” อาเกียรติยักไหล่ จุดไปป์ใหม่ “ผมบอกแล้ว หลานผมมันแปลก”
ชบาหยิบเข็มกลัดขึ้นที่หัวมุก หันปลายเข็มออก แล้วปักลงบนชายผ้าเช็ดปากบนตักในจังหวะเดียว ตรงตำแหน่งหมอนเข็มที่ข้อมือซึ่งวันนี้เธอไม่ได้ใส่มา
หัวมุกยังอุ่นจากมือเขา
คนแปลกที่รู้วิธียื่นเข็ม
ห้องนอนของเจ้าสาวอยู่ปีกตะวันตก ผนังทาสีฟ้าซีด มุ้งผ้าโปร่งสีขาวกางคลุมเตียงทองเหลือง หน้าต่างบานใหญ่หันออกไปทางทะเล มองเห็นแนวหาดทอดยาวจนถึงโรงเรือไม้ที่ปลายรั้ว
ตะเกียงรั้วบนโต๊ะหัวเตียงส่งเสียงฟู่เบา ๆ ไฟในคฤหาสน์ตกตั้งแต่สามทุ่ม ผินบอกว่าเป็นทุกคืนที่ลมแรง
ชบานั่งขัดสมาธิบนเตียง สมุดแพตเทิร์นปกหนังกางอยู่บนตัก หน้าที่เคยมีแต่ตัวเลขรอบอก รอบเอว ความยาวแขน คืนนี้เธอเขียนบรรทัดใหม่ด้วยดินสอเขียนผ้า
ชุดคุณพิมพ์ใจ ชายกระโปรงชื้น ทรายติดในลายลูกไม้
ลูกไม้ฝ้ายแขวนในตู้ปิด แห้งไม่เกินหนึ่งวัน
เธอเคาะปลายดินสอกับหน้ากระดาษ
แปลว่าชุดเปียกวันนี้ ไม่ใช่เมื่อสามปีก่อน
ข้างล่างเธอเขียนต่อ
อาเกียรติ รู้ว่าชุดเคยเดินลงทราย
คุณวิน เก็บเข็มกลัดได้ ทั้งที่ไม่ได้อยู่ในห้องลองชุด
ชบามองสองบรรทัดสุดท้ายนาน ๆ แล้วถอนใจ
ถ้าเป็นแพตเทิร์นชุด ชิ้นส่วนพวกนี้ต่อกันไม่ติดเลยสักชิ้น เธอคิด ไม่มีใครตัดเสื้อจากเศษผ้าที่ไม่รู้ว่าจะเป็นแขนหรือเป็นกระโปรง
เสียงเคาะประตูดังสองครั้ง
“คุณหนูคะ ดิฉันเอาน้ำมาให้ค่ะ”
ผินเข้ามาพร้อมเหยือกน้ำแก้วฝาครอบและแก้วน้ำใบเล็กบนถาดเงิน เธอวางมันลงข้างตะเกียงโดยไม่ยกตาขึ้น เปียยาวของเธอแห้งแล้ว พาดอยู่บนไหล่ซ้าย
“ผิน” ชบาปิดสมุด “ทำงานบ้านนี้มานานหรือยังจ๊ะ”
“สามปีค่ะ”
สามปี
“มาก่อน หรือหลังคุณพิมพ์ใจ”
มือของผินที่กำลังจัดแก้วน้ำชะงัก แก้วกระทบเหยือกดังกริ๊ง
“หลัง...หลังนิดเดียวค่ะ”
“คุณพิมพ์ใจใจดีไหมจ๊ะ”
ผินพยักหน้าเร็ว ๆ “ใจดีค่ะ เคยให้ดิฉันลองผ้าคลุมหน้า”
แล้วเธอก็เม้มปากแน่น
“ผืนไหนจ๊ะ”
“ดิฉัน...จำไม่ได้แล้วค่ะ” ผินถอยไปหนึ่งก้าว ผ้ากันเปื้อนถูกขยุ้มอยู่ในกำมือ “คุณหนูต้องการอะไรอีกไหมคะ”
“ไม่แล้วจ้ะ ขอบใจนะ”
ผินพยักหน้า เดินไปถึงประตูแล้วหยุด
เธอหันกลับมา ริมฝีปากซีดขยับก่อนจะมีเสียงออกมา
“คืนนี้” ผินพูดเบาจนแทบจมไปกับเสียงคลื่น “ปิดหน้าต่างนอนนะคะ คุณหนู”
“ทำไมล่ะ”
“ลม...ลมแรงค่ะ”
“ลมแรงแล้วยังไง”
ผินมองไปที่บานหน้าต่าง แล้วมองกลับมาที่ชบา ตาสองข้างแดงช้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน
“ลมแรงทีไร ทรายมันเข้าห้องค่ะ”
ประตูปิดลง
ชบานั่งมองบานประตูไม้ที่ยังสั่นนิด ๆ ตามแรงปิด
ทรายเข้าห้อง เธอคิด ห้องนี้อยู่ชั้นสอง หาดอยู่ห่างไปเป็นร้อยก้าว ทรายบินขึ้นมาเองไม่ได้หรอกจ้ะ ผิน
เธอลุกไปยืนหน้าหน้าต่าง ลมทะเลกลางคืนเย็นกว่าที่คิด มีกลิ่นสาหร่ายแห้งกับกลิ่นน้ำมันก๊าดจากตะเกียงในห้องปนกัน
เธอไม่ได้ปิดมัน
นาฬิกาลูกตุ้มที่หัวบันไดตีบอกเวลา
ชบานับในใจโดยไม่ลืมตา สิบ สิบเอ็ด สิบสอง
แล้วก็เงียบ
ไม่ใช่สิ ยังมีเสียงคลื่น
คลื่นหัวหินตอนกลางวันซัดหาดเป็นจังหวะช้า ๆ ห่างกันนานพอให้นับถึงสิบ แต่คืนนี้มันถี่ขึ้น แรงขึ้น ซู่ แล้วก็ครืน ซู่ แล้วก็ครืน เหมือนมีใครเดินลุยน้ำอยู่ใกล้ฝั่ง
ชบาเลิกมุ้งออก เท้าเปล่าเหยียบพื้นไม้ ความเย็นแล่นขึ้นถึงข้อเท้า
ตะเกียงดับไปนานแล้ว แสงเดียวในห้องคือแสงจันทร์เกือบเต็มดวงที่ทอดเป็นแผ่นสีเงินลงบนพื้นจากหน้าต่าง
เธอเดินไปหยุดที่ขอบหน้าต่าง มือจับกรอบไม้ที่ชื้นไอทะเล แล้วชะโงกหน้าออกไป
หาดทรายทอดยาวสีเทาอมเงิน ทะเลดำสนิท ฟองคลื่นแตกเป็นเส้นขาวตามแนวน้ำ
และตรงนั้น ที่แนวน้ำซัดถึง
มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินอยู่
ชุดขาวยาวลากพื้น ชายกระโปรงจุ่มลงในน้ำทุกครั้งที่คลื่นวิ่งเข้ามา เธอเดินช้ามาก ช้าเหมือนคนในขบวนแห่ หนึ่งก้าว หยุด อีกหนึ่งก้าว ไม่หันซ้ายไม่หันขวา
ผ้าคลุมหน้าผืนยาวปลิวลมไปข้างหลังเป็นทาง
ชบาบีบกรอบหน้าต่างจนเสี้ยนไม้ตำนิ้ว
ไม่มีผีหรอก เธอบอกตัวเอง ไม่มี ชุดในตู้เปียกเพราะมีคนใส่ คนจริง ๆ ที่มีขาเดิน
ร่างในชุดขาวเดินผ่านแนวแสงจันทร์ที่ทอดลงบนผิวน้ำพอดี
ผ้าคลุมหน้าสะบัดขึ้นตามแรงลม
ตลอดขอบผ้า มีประกายวิบวับเม็ดเล็ก ๆ ไล่เป็นแถว ถี่เท่ากันทุกครึ่งนิ้ว
ลูกปัดแก้วที่ชบานั่งร้อยทีละเม็ดตลอดสองคืน ให้คุณพิมพ์ใจ
นั่นงานฉัน
ร่างในชุดขาวหยุดเดิน
คลื่นลูกหนึ่งซัดเข้ามาท่วมข้อเท้า ชายกระโปรงพองลอยรอบตัว แต่เธอไม่ขยับ
แล้วผ้าคลุมหน้าก็ค่อย ๆ หันมา
เงยขึ้นช้า ๆ ผ่านแนวรั้ว ผ่านโรงเรือ
ตรงมาที่ปีกตะวันตก
ตรงมาที่หน้าต่างบานนี้
ลมกระโชกเข้ามาหนึ่งวูบ เม็ดทรายละเอียดซัดกระทบแก้มชบาจนแสบ
ปลายนิ้วที่มีรอยเข็มสามจุด ค่อย ๆ ปล่อยกรอบหน้าต่าง
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by หมึกจันทร์ (Moon Ink) · Fiction