Chapter 2
คนเย็บผ้าในรายชื่อ
This novel is available in Thai only for now.
เจ็ดโมงเช้า เสียงส้นสูงกระทบบันไดไม้ของห้องแถวดังขึ้นทีละขั้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก ช้าและสม่ำเสมอเหมือนเข็มวินาที
ข้าวหอมวางกรรไกรตัดผ้าลง
ลูกค้าของแม่ไม่มีใครใส่ส้นสูงขึ้นมาถึงชั้นสอง ทั้งตึกมีอยู่คนเดียวที่ทำแบบนั้น ---
สตูดิโอเหนือห้องแถวเพดานต่ำ มีหลอดนีออนยาวสองหลอดกับพัดลมเพดานที่ส่งเสียงแกรก ๆ ทุกครั้งที่หมุนครบรอบ จักรเย็บผ้าหัวดำเครื่องเก่าของแม่ตั้งอยู่ชิดหน้าต่าง ถัดมาเป็นจักรอุตสาหกรรมที่ข้าวหอมผ่อนเองจนหมดเมื่อปีก่อน กลางห้องเป็นโต๊ะตัดผ้าที่ปูกระดาษแพตเทิร์นสีน้ำตาลไว้ทั้งแผ่น
ผนังด้านในเป็นชั้นไม้ห้าชั้น
สมุดสเก็ตช์หกสิบเล่มยืนเรียงกันแน่นชั้น สันทุกเล่มติดเทปกระดาษเขียนเดือนกับปีด้วยลายมือของเธอ เล่มละหนึ่งเดือน ห้าปีพอดี
กลิ่นแป้งลงผ้ากับไอน้ำจากเตารีดลอยค้างอยู่ในห้องเหมือนทุกเช้า ปนกับกลิ่นพวงมาลัยมะลิที่แม่แขวนไว้ตรงหิ้งพระเล็ก ๆ เหนือประตู
ข้าวหอมได้นอนสามชั่วโมง ผมเปียหลวม ๆ ยังมีขุยผ้าไหมสีงาช้างติดอยู่ เข็มหมุดหัวมุกเม็ดหนึ่งยังปักค้างอยู่ที่ชายเสื้อลินินสีเขียวเสจ เป็นของที่ตามกลับมาจากหลังเวทีเมื่อคืน
ประตูเปิดออก
ดารินไม่เคาะ เธอไม่เคยเคาะ
สูทกางเกงสีดำ ผมบ็อบตัดตรงเฉียบ กำไลทองกว้างบนข้อมือซ้าย กลิ่นน้ำหอมของเธอเย็นและแห้งเหมือนกระดาษใหม่ ตัดกลิ่นมะลิในห้องขาดเป็นสองท่อน
“สวัสดีค่ะพี่ดาริน”
ดารินไม่ตอบ เธอวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะตัดผ้า ทับลายเส้นแพตเทิร์นที่ข้าวหอมเพิ่งร่างไว้ครึ่งแผ่น หน้าจอเป็นปฏิทิน มีวันหนึ่งวงไว้ด้วยสีแดง
“สี่สิบสี่วัน” ดารินพูด
ข้าวหอมมองตัวเลขนั้น
“คอลเลกชันเปิดตัวยี่สิบสี่ชุด ชุดตัวอย่างครบภายในสามสิบวัน ที่เหลือเผื่อแก้” ดารินเลื่อนนิ้ว “วันเปิดตัวคือวันเซ็นสัญญาซื้อแบรนด์ คุณภาคย์ต้องเห็นของจริงบนเวที”
“ปกติยี่สิบสี่ชุดเราใช้เก้าสิบวันค่ะ”
“ปกติเราไม่ได้กำลังจะถูกซื้อด้วยเงินห้าร้อยล้าน”
ดารินพูดเรียบ ๆ เหมือนบอกราคาผ้าหนึ่งหลา
ข้าวหอมคิดเลขในหัวโดยไม่ตั้งใจ สี่สิบสี่หารยี่สิบสี่ ได้ไม่ถึงสองวันต่อชุด รวมวันแก้ รวมวันลองตัว รวมคืนที่ต้องนั่งปักมือ
ไม่มีวันนอนเลย
“ได้ค่ะ”
เธอตอบเหมือนทุกครั้ง
ดารินพยักหน้านิดเดียว แล้วแตะหน้าจออีกครั้ง ปฏิทินหายไป ขึ้นเอกสารตารางหนึ่งหน้า หัวกระดาษพิมพ์ว่า รายชื่อบุคลากรสำหรับการตรวจสอบของนักลงทุน
บรรทัดแรก เมษา — ผู้ก่อตั้งและหัวหน้าฝ่ายออกแบบ
บรรทัดที่สามสิบเอ็ด ข้าวหอม — ช่างตัดเย็บ ฝ่ายผลิต
ช่องลายเซ็นท้ายบรรทัดยังว่างอยู่
“ทีมคุณภาคย์ขอรายชื่อทุกคน” ดารินยื่นปากกาสไตลัสมาให้ “พนักงานทุกคนต้องเซ็นรับรองตำแหน่งตัวเอง”
ข้าวหอมไม่ได้รับปากกาทันที
เธอมองคำว่า ช่างตัดเย็บ อยู่นาน ตัวหนังสือเล็กกว่าชื่อเมษาครึ่งหนึ่ง
ไม่ใช่ว่ามันผิด เธอตัดเย็บจริง ทุกตะเข็บ ทุกปม ทุกเม็ดลูกปัด
แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด
เธอหันไปมองชั้นไม้ หกสิบเล่ม ห้าปี
“พี่ดารินคะ” เสียงเธอเบาลงจนแทบหายไปในเสียงพัดลม “ข้าวหอมไม่เคยขอชื่อ”
“พี่รู้”
“แต่ข้าวหอมไม่ได้แค่...”
“ข้าวหอม” ดารินเรียกชื่อเธอแค่ครั้งเดียว ไม่ดัง “เธอเป็นอะไร ก็เป็นตามที่กระดาษเขียน”
ปลายกำไลทองกระทบขอบโต๊ะไม้ดังกริ๊ก
“หรือเธออยากให้พี่เปิดสัญญาข้อเก้าให้อ่านอีกรอบ”
ข้อเก้า ข้าวหอมจำได้ทุกตัวอักษร ค่าปรับสิบล้านบาท และสตูดิโอที่เธอยืนอยู่ตอนนี้
เธอรับปากกามา
ลายเซ็นของเธอลากยาว หางตัวสุดท้ายวกขึ้นแล้วตวัดลง ตามความเคยชินของมือที่วาดเส้นโค้งมาทั้งชีวิต
ดารินดึงแท็บเล็ตกลับไปโดยไม่มองลายเซ็นด้วยซ้ำ
เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งขึ้นบันไดมา ช้ากว่าเดิม หนักกว่าเดิม มีเสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ ตามมาด้วย
แม่นวลถือถาดน้ำใบเตยสองแก้วมายืนอยู่ที่ประตู แว่นสายตาเลื่อนลงมาที่ปลายจมูก ผมสีเทาหนีบไว้ด้วยกิ๊บพลาสติก หมอนปักเข็มผ้ากำมะหยี่สีแดงรัดอยู่ที่ข้อมือซ้ายเหมือนนาฬิกาเรือนหนึ่ง
“คุณดาริน ดื่มน้ำใบเตยก่อนนะคะ” แม่พูดช้า ๆ อย่างที่พูดกับลูกค้าทุกคน “ข้างนอกร้อน”
“ไม่ต้องค่ะคุณนวล”
ดารินเดินผ่านแม่ไปที่ประตู แล้วหยุด
เธอหันกลับมามองชั้นสมุดสเก็ตช์
“เล่มพวกนั้น” ดารินพูด “อย่าให้ใครเห็น”
“ไม่มีใครขึ้นมาข้างบนนี้หรอกค่ะ”
“จะมี” ดารินยิ้มเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามา “เย็นนี้เมษาจะแวะมา เอาสเก็ตช์ใหม่ไปสิบแผ่น”
ข้าวหอมชะงัก
“เอาไปทำไมคะ”
“เพราะพรุ่งนี้สิบโมง คุณภาคย์จะได้เห็นดีไซเนอร์ของเราทำงาน”
ประตูปิดลง เสียงส้นสูงไล่ลงบันไดไปทีละขั้น
ข้าวหอมยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะตัดผ้า
เขาจะได้เห็นดีไซเนอร์ทำงาน
ไม่ใช่เรา
แม่นวลวางถาดลงข้างจักรหัวดำ แก้วน้ำใบเตยเหงื่อออกจนเป็นวงบนถาดสังกะสี
“ลูกเซ็นอะไรไป”
“เอกสารบริษัทค่ะแม่ เขาขอรายชื่อพนักงาน”
แม่พยักหน้าช้า ๆ ยื่นแก้วให้ น้ำใบเตยเย็นเฉียบ หวานอ่อน มีกลิ่นไหม้นิด ๆ ของน้ำตาลที่แม่เคี่ยวเองตั้งแต่ตีห้า
“แม่เห็นลายเซ็นลูกแวบหนึ่ง” แม่พูด สายตายังมองไปทางประตู “หอมเซ็นชื่อหางยาวขึ้นนะ เมื่อก่อนหางสั้นกว่านี้”
ข้าวหอมหัวเราะเบา ๆ
“แม่จำได้ด้วยเหรอคะ”
แม่ไม่ตอบ นิ้วลูบไปตามขอบโต๊ะตัดผ้า ตรงรอยกรรไกรเก่าที่บากลึกลงในเนื้อไม้ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง
“สี่สิบสี่วันใช่ไหม แม่ได้ยินผ่านประตู”
“ค่ะ ยี่สิบสี่ชุด”
“ทันไหมลูก”
“ทันค่ะ” ข้าวหอมดื่มน้ำใบเตยอึกใหญ่ “ต้องทัน”
แม่มองหน้าลูกสาวอยู่นาน แว่นสายตาสะท้อนแสงนีออนจนมองไม่เห็นดวงตา
“ห้าปีแล้วนะหอม”
“อีกนิดเดียวค่ะแม่”
“เมื่อปีก่อนลูกก็พูดแบบนี้”
ข้าวหอมวางแก้วลง เดินไปที่ชั้นไม้ ดึงสมุดเล่มแรกสุดออกมา เทปกระดาษที่สันเหลืองซีดจนเกือบอ่านไม่ออก
หน้าแรกเป็นชุดราตรีตัดเฉียง ลายใบไผ่ไหวตามลม
ชุดเดียวกับที่ถูกฟาดใส่หน้าเธอเมื่อคืน เธอวาดมันไว้ก่อนวันเปิดตัวเมื่อคืนห้าปีเต็ม แล้วเก็บไว้จนลูเมนพร้อมจะใช้
“ชุดนี้แม่จำได้” แม่เดินมายืนข้าง ๆ กลิ่นยาหม่องจาง ๆ ที่ขมับแม่ลอยมาด้วย “ลูกวาดคืนที่แม่นั่งร้องไห้อยู่ข้างล่าง”
ข้าวหอมปิดสมุด
คืนนั้นมีกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งติดอยู่ที่ประตูเหล็กหน้าร้าน ตราประทับสีแดง เธอยังจำกลิ่นกาวแป้งเปียกที่ใช้ติดมันได้
“แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ” เธอพูด “หอมเย็บได้ทุกอย่าง”
แม่จับมือเธอไว้ นิ้วหยาบ ๆ ของแม่มีรอยเข็มตำเป็นจุดเล็ก ๆ เต็มปลายนิ้ว เหมือนกับนิ้วของเธอเอง
“แม่ไม่ได้ห่วงเรื่องเย็บ”
แม่ไม่พูดต่อว่าห่วงเรื่องอะไร แค่บีบมือลูกแรงขึ้นนิดหนึ่ง แล้วถือถาดลงบันไดไป
ข้าวหอมยืนอยู่หน้าชั้นไม้อีกพักใหญ่ จากนั้นก็เปิดสมุดเล่มใหม่ หยิบดินสอ แล้วเริ่มวาดชุดที่หนึ่งในยี่สิบสี่
หกโมงเย็น แสงแดดสีส้มลอดหน้าต่างมาตกบนพื้นไม้เป็นสี่เหลี่ยมยาว ๆ
ข้าวหอมวาดเสร็จสิบสองแผ่น นิ้วกลางมือขวาด้านเพราะกดดินสอ ไหล่ตึงจนต้องหมุนแขนทุกครึ่งชั่วโมง
เธอได้กลิ่นเมษาก่อนจะได้ยินเสียง
กลิ่นดอกไม้สีขาวกับโลหะเย็น ๆ แพงจนแสบจมูก ลอยขึ้นมาตามบันไดก่อนเจ้าของกลิ่นหลายวินาที
เมษาโผล่มาที่ประตูในชุดเดรสสีขาวเรียบ ไม่มีลาย ไม่มีกระดุม แว่นกันแดดดันไว้บนศีรษะ ผมดำรวบตึงเงาวับ เธอหยุดที่ธรณีประตู มองฝุ่นบนขั้นบันได มองพัดลมเพดานที่ส่งเสียงแกรก ๆ มองหิ้งพระกับพวงมาลัยมะลิที่เริ่มเหี่ยว
ราวกับเธอไม่เคยรู้ว่าชุดทุกตัวที่เธอใส่ขึ้นปกนิตยสารเกิดในห้องแบบนี้
เธอคงรู้ แต่ไม่เคยขึ้นมาดู
“สิบแผ่น” เมษาพูดแทนคำทักทาย “ที่ยังไม่มีใครเห็น”
ข้าวหอมยื่นสมุดเล่มใหม่ให้
เมษาเปิดดูทีละหน้า เร็ว ๆ ไม่ได้ดูจริง แล้วฉีก
แคว่ก
เสียงกระดาษขาดจากสันสมุดดังกว่าที่ควร ข้าวหอมสะดุ้งทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ
แคว่ก แคว่ก แคว่ก
สิบแผ่น ตะเข็บสันสมุดที่เธอเย็บมือเองขาดตามไปด้วยสองจุด
“อีกอย่าง” เมษาพับกระดาษใส่กระเป๋า แล้วดึงเดรสสีขาวอีกตัวออกจากถุงผ้า “พรุ่งนี้ฉันจะใส่ตัวนี้ ชายมันยาวไป ฉันต้องดูเหมือนคนทำงาน ไม่ใช่คนไปงานเลี้ยง”
“ยกชายขึ้นกี่เซนติเมตรดีคะ”
“เธอเป็นคนรู้ไม่ใช่เหรอ”
ประโยคนั้นไม่ได้ฟังเหมือนคำชม
เมษาเปลี่ยนชุดหลังม่านผ้าดิบ แล้วขึ้นไปยืนบนกล่องไม้หน้ากระจกบานยาว ข้าวหอมคุกเข่าลงข้างหลัง ปักเข็มหมุดไล่ตามชายกระโปรงทีละตัว
โทรศัพท์บนโต๊ะตัดผ้าสั่น
เมษาชะโงกไปดู มือทั้งสองยังจับชายกระโปรงยกไว้ให้ข้าวหอมปัก หน้าจอขึ้นชื่อ คุณภาคย์ (นักลงทุน)
เธอใช้ข้อศอกแตะปุ่มเปิดลำโพง
“คุณเมษาครับ”
เสียงต่ำ ช้า ไม่เร่ง ดังขึ้นกลางห้องแคบ ๆ ข้าวหอมหยุดมือ เข็มหมุดค้างอยู่ระหว่างนิ้ว
“สวัสดีค่ะคุณภาคย์” เสียงของเมษาเปลี่ยนเป็นอีกคนทันที ใส ยิ้ม อบอุ่น “เมษาเพิ่งคิดถึงอยู่เลย”
“ผมขอเบอร์ช่างคนเมื่อคืนได้ไหมครับ”
พัดลมเพดานหมุนไปครบหนึ่งรอบ แกรก
ข้าวหอมเงยหน้าขึ้น สบตาเมษาในกระจก
“ช่างคนไหนคะ”
“คนที่แก้ชุดปิดโชว์ครับ”
“อ๋อ” เมษาหัวเราะเบา ๆ ตาในกระจกยังจ้องข้าวหอมไม่วางตา “น้องคนนั้นเย็บตามแบบเฉย ๆ ค่ะ ช่างของเรามีหลายคน”
“ผมอยากคุยกับคนที่คิดเรื่องน้ำหนักลูกปัด”
ปลายสายเงียบ รอคำตอบ
ข้าวหอมเห็นมือของเมษาที่กำชายกระโปรงอยู่บีบแน่นขึ้นจนผ้าย่น นิ้วขาว ๆ สั่นนิดเดียว แล้วนิ่ง
ข้าวหอมไม่เคยเห็นเมษาสั่นมาก่อน
“คุณภาคย์คะ” เมษาพูดช้าลง ชัดทุกคำ มองหน้าข้าวหอมในกระจกตลอดเวลา
“ดีไซเนอร์ตัวจริงก็คือฉันเอง”
เข็มหมุดหลุดจากนิ้วข้าวหอม กลิ้งไปบนพื้นไม้ ไม่มีเสียง
“พรุ่งนี้สิบโมง” เมษาพูดต่อ เสียงกลับมาใสเหมือนเดิม “มาดูฉันออกแบบเองที่โชว์รูมสิคะ”
ปลายสายเงียบไปนาน นานจนเสียงพัดลมหมุนครบอีกสองรอบ
“ครับ” ภาคย์ตอบคำเดียว แล้ววางสาย
เมษาก้าวลงจากกล่องไม้ ชายกระโปรงที่ปักเข็มไว้ครึ่งเดียวลากกับพื้น
เธอก้มลงมาใกล้หน้าข้าวหอม กลิ่นดอกไม้กับโลหะเย็น ๆ ครอบลงมาทั้งตัว
“พรุ่งนี้เธอยืนข้างหลังฉัน” เมษากระซิบ “ห้ามมีใครเห็นมือเธอ”
— End of chapter —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by ตีสองสิบเจ็ด (2:17 AM) · Fiction