Skip to content
MIRARAMA
แม่หม้ายวัย 46 จ้างแฟนหนุ่มไปงานแต่งลูกสาว เขาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว และไม่ได้มาเพราะเงิน

Chapter 1

ที่รักที่เพิ่งรู้จักเมื่อเช้า

This novel is available in Thai only for now.

“บัวขาวน่ะ หม้ายมาสิบปี ใครจะเอา”

เสียงหัวเราะของปราณีดังแหลมขึ้นกลางโต๊ะจีน ช้อนกระเบื้องในมือเธอเคาะขอบชามหูฉลามเทียมเป็นจังหวะเหมือนตีกลองประกอบมุก

แล้วประตูห้องจัดเลี้ยงก็เปิดออก

บัวขาวไม่ได้หันไปมองประตูทันที

เธอกำลังจ้องผ้าเช็ดปากสีชมพูอ่อนบนตักตัวเอง พับมันเป็นสี่เหลี่ยมเล็กลงเรื่อย ๆ เหมือนที่ทำกับกระดาษห่อดอกไม้เวลาไม่รู้จะเอามือไปไว้ที่ไหน

โต๊ะญาติฝ่ายเจ้าสาวมีสิบคน ทุกคนหัวเราะตามปราณี บางคนหัวเราะเพราะขำ บางคนหัวเราะเพราะไม่อยากเป็นคนเดียวที่ไม่หัวเราะ

ปราณีเป็นพี่สะใภ้ของเธอ ภรรยาของพี่ชายคนโตของสามีผู้ล่วงลับ และเป็นคนจัดงานเลี้ยงฉลองหมั้นฝั่งญาติเจ้าสาวคืนนี้ ทั้งที่เจ้าสาวคือพิมพ์ใจ ลูกสาวคนเดียวของบัวขาว

ป้าเขาอยากช่วยจ้ะแม่ พิมพ์ใจบอกตอนเตรียมงาน ป้ามีคอนเนกชันเยอะ

บัวขาวไม่ได้ค้าน เพราะปราณีจ่ายค่าห้องจัดเลี้ยงเอง และเพราะสิบปีที่ผ่านมา บัวขาวเรียนรู้แล้วว่าการค้านปราณีมีราคาแพงกว่าค่าห้องหลายเท่า

“แหม ฉันไม่ได้ว่าอะไรนะ” ปราณียังไม่หยุด เธอหันไปทางญาติคนอื่นแต่เสียงดังพอให้บัวขาวได้ยินชัด “ก็แค่ห่วง ลูกสาวแต่งออกไปแล้ว อยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ ก็แก่ตายคาร้านดอกไม้นั่นแหละ ว่าแต่บ้านหลังนั้น ฉันว่าจะประกาศขายวันเดียวกับงานแต่งพิมพ์ใจเลย ฤกษ์ดี”

บัวขาวเงยหน้าขึ้น

“บ้านของพี่ชาตรีเหรอคะ”

“บ้านของตระกูล” ปราณีแก้ “ชาตรีตายไปสิบปีแล้ว โฉนดยังเป็นชื่อพ่อแม่เขาอยู่เลย สามีฉันเป็นพี่คนโต มีสิทธิ์ตัดสินใจ เธอก็อยู่อาศัยมาฟรีตั้งสิบปี จะเอาอะไรอีก”

อาศัยฟรี

บัวขาวจ่ายค่าซ่อมหลังคาบ้านหลังนั้นเองสามรอบ จ่ายค่าภาษีโรงเรือนทุกปี ปลูกต้นมะลิรอบรั้วด้วยมือตัวเอง

“พี่ปราณีคะ” พิมพ์ใจที่นั่งข้างแม่จับแขนเธอไว้เบา ๆ “เรื่องบ้านไว้คุยวันหลังได้ไหมคะ วันนี้วันดีของหนู”

“ก็วันดีไง ป้าถึงพูดเรื่องดี ๆ” ปราณียิ้มกว้าง “ป้าแค่ห่วงแม่หนู สิบปีไม่มีผู้ชายสักคนมาจีบ ป้าหาคนแนะนำให้ก็ไม่เอา หรือว่า...” เธอเว้นจังหวะ “ทิ้งตัวเองจนไม่มีใครมองแล้ว”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะอีกระลอก

บัวขาวกำผ้าเช็ดปากแน่น

แล้วเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้า

ผู้ชายคนหนึ่งเดินตรงมาที่โต๊ะ

สูทสีเทาอ่อนตัดพอดีตัว เนกไทสีน้ำเงินเข้ม ผมแสกข้างนุ่ม ๆ ดวงตาสีเข้มที่ดูใจดีแม้ในตอนที่ไม่ได้ยิ้ม ในมือถือช่อดอกบัวขาวเล็ก ๆ มัดด้วยเชือกป่าน

บัวขาวรู้จักช่อดอกไม้ช่อนั้น

เพราะเธอเป็นคนจัดมันเองเมื่อเช้า

ผู้ชายคนนั้นหยุดยืนข้างเก้าอี้ของเธอ ทั้งโต๊ะเงียบกริบ เขาก้มลงช้า ๆ หยิบมือข้างที่กำผ้าเช็ดปากของเธอขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แล้วแตะริมฝีปากลงบนหลังมือนั้น

“ขอโทษที่มาสายครับที่รัก” เขาพูดเสียงทุ้มนุ่ม “รถติดแถวสะพาน”

ทั้งโต๊ะอ้าปากค้าง

ปราณีทำช้อนกระเบื้องหล่นลงในชามซุป

พิมพ์ใจหันขวับมามองแม่ ตาโตเท่าไข่ห่าน

ส่วนบัวขาว

บัวขาวเพิ่งเจอผู้ชายคนนี้เมื่อแปดโมงเช้า ตอนเซ็นสัญญาจ้างในร้านดอกไม้ของตัวเอง

แปดโมงเช้า ร้าน บัวบาน ร้านดอกไม้ห้องแถวคูหาเดียวปากซอย

ฝนที่ตกตอนเช้ามืดทำให้กลิ่นดอกไม้ในร้านแรงกว่าปกติ กุหลาบ มะลิ ลิลลี่ขาว ยูคาลิปตัส บัวขาวยืนตัดก้านกุหลาบอยู่หลังโต๊ะไม้ ใจเต้นแรงจนกรรไกรแต่งกิ่งในมือสั่น

บ้าไปแล้ว บัวขาว อายุสี่สิบหกแล้ว มาจ้างผู้ชายเป็นแฟนเนี่ยนะ

น้องฝน ลูกจ้างในร้าน เป็นคนหาให้ จากเว็บรับจ้างเป็นเพื่อนไปงานที่ทำสัญญาถูกต้องตามกฎหมาย มีเงื่อนไขชัดเจน ห้ามแตะต้องเกินจับมือ ห้ามค้างคืน จ่ายเป็นรายวัน

พี่บัวต้องเอาชนะป้าปราณีให้ได้สักครั้งนะ น้องฝนว่า ให้ป้าแกหุบปากในงานแต่งน้องพิมพ์ แค่นั้นก็คุ้มแล้ว

ประตูร้านเปิดตอนแปดโมงตรง

ผู้ชายที่เดินเข้ามาไม่ได้แต่งตัวหรูหราเหมือนในรูปโปรไฟล์ เขาใส่เชิ้ตผ้าลินินสีขาว กางเกงสแล็กสีเทา ถือร่มพับเปียกน้ำฝนไว้ข้างตัว

เขาไม่ได้ทักเธอก่อน

เขายืนนิ่งอยู่ตรงประตู มองไปรอบร้าน มองถังดอกลิลลี่ขาว มองพวงมะลิที่แขวนไว้ข้างกระจก แล้วมองมาที่เธอ

นานกว่าที่ควร

“คุณบัวขาวใช่ไหมครับ” เขาถามในที่สุด

“ค่ะ” บัวขาววางกรรไกรลง “คุณ...กวินใช่ไหมคะ”

“ครับ”

สัญญาจ้างหนึ่งเดือน สามสิบวันจนถึงวันงานแต่ง เซ็นกันบนโต๊ะจัดดอกไม้ที่ยังเปียกน้ำ กวินอ่านทุกบรรทัดอย่างตั้งใจ แต่ไม่ได้ถามเรื่องเงินเลยสักคำ คำถามเดียวที่เขาถามคือ

“คุณชอบดอกอะไรที่สุดครับ”

บัวขาวงง “ทำไมต้องรู้คะ”

“แฟนต้องรู้ครับ” เขาตอบหน้านิ่ง

เธอหัวเราะออกมาโดยไม่ตั้งใจ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

“บัวขาวค่ะ” เธอว่า “ตามชื่อ มันน่าเบื่อหน่อย แต่ไม่ต้องดูแลมาก แค่มีน้ำก็อยู่ได้”

กวินพยักหน้าช้า ๆ เหมือนจดจำ

ก่อนออกจากร้าน เขาหยุดอยู่หน้าถังดอกลิลลี่ขาวกับพวงมะลิ แล้วพูดขึ้นเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง

“ลิลลี่ขาวกับมะลิ ร้อยเป็นม่านยาว ๆ คงสวยนะครับ”

บัวขาวชะงัก

นั่นคือแบบที่เธอชอบจัดให้งานศพ

“ที่รัก...” บัวขาวกลับมาอยู่ในห้องจัดเลี้ยง เธอต้องฝืนเสียงไม่ให้สั่น “มาแล้วเหรอคะ”

“มาแล้วครับ” กวินยื่นช่อดอกบัวให้เธอ แล้วลากเก้าอี้ว่างตัวข้าง ๆ มานั่งอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับที่ตรงนั้นถูกเตรียมไว้ให้เขาตั้งแต่แรก

“ขอโทษครับทุกท่าน ผมกวินครับ” เขายกมือไหว้ญาติรอบโต๊ะทีละคนอย่างนอบน้อม “เป็นแฟนคุณบัวขาวครับ”

“แฟน” ปราณีทวนคำ เสียงแหบไปครึ่งหนึ่ง เธอมองกวินตั้งแต่หัวจรดเท้า “อายุเท่าไหร่จ๊ะพ่อหนุ่ม”

“สามสิบครับ”

“สามสิบ!” ญาติผู้หญิงคนหนึ่งร้องออกมา

“บัวขาวสี่สิบหกนะ” ปราณีชี้ “ห่างกันสิบหกปี หนูทำงานอะไรล่ะ หรือว่า...” เธอยิ้มเยาะ “มาเพราะร้านดอกไม้”

กวินไม่ได้หลบสายตา

“ผมเป็นสถาปนิกครับ มีบริษัทเล็ก ๆ ของตัวเอง” เขาตอบสุภาพ “ส่วนร้านดอกไม้ ผมไม่ได้มาเพราะร้าน แต่ถ้าร้านนั้นปิด ผมคงเสียใจ เพราะไม่มีร้านไหนจัดบัวขาวสวยเท่าร้านนี้”

ปราณีหน้าตึง

“แล้วคบกันมานานหรือยัง”

บัวขาวกลั้นหายใจ พวกเขาไม่ได้ซ้อมเรื่องนี้

“จะครบสามปีแล้วครับ” กวินตอบทันที โดยไม่ต้องคิด

สามปี

บัวขาวหันไปมองเขา เขาไม่ได้มองเธอ เขามองปราณีด้วยรอยยิ้มบางที่สุภาพแต่ไม่ถอย

“สามปีแล้วทำไมไม่เคยเห็น”

“คุณบัวขาวเขาเป็นคนเรียบร้อยครับ ไม่ชอบเปิดตัว” กวินว่า แล้วเขาก็หันมาหาเธอเป็นครั้งแรกตั้งแต่นั่งลง ยื่นมือมาเกลี่ยผมที่ร่วงลงมาปิดหน้าเธอไปทัดหูอย่างแผ่วเบา “แต่ผมว่าวันนี้ คนควรรู้ได้แล้วครับ ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว”

ทั้งโต๊ะเงียบ

ปราณีเปิดปากแล้วปิดลง

แต่ปราณีไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ในยกเดียว

“สามปีนะ” เธอยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบช้า ๆ “งั้นก็ต้องรู้สิว่าบัวขาวแพ้อะไร คนเป็นแฟนกันต้องรู้”

บัวขาวหน้าชา เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับกวิน ไม่มีใครถามเรื่องนี้ในสัญญาจ้าง

“เกสรลิลลี่ครับ” กวินตอบเรียบ ๆ “เธอเลยต้องใส่ถุงมือยางทุกครั้งที่จัดลิลลี่ ถ้าลืม หลังมือจะขึ้นผื่นแดงเป็นจุด ๆ แล้วเธอจะเกาจนผมต้องจับมือไว้”

ญาติผู้หญิงคนหนึ่งหัวเราะเอ็นดู

บัวขาวไม่ได้หัวเราะ เธอก้มมองหลังมือตัวเอง ตรงที่ยังมีรอยผื่นจาง ๆ จากเมื่อสัปดาห์ก่อน

เขารู้ได้ยังไง

“แล้วแฟนพิมพ์ใจล่ะ ไม่มางานหมั้นตัวเองเหรอ” ปราณีเปลี่ยนเป้าทันที หันไปทางหลานสาว

“พี่ภาคติดประชุมที่เชียงใหม่ค่ะป้า” พิมพ์ใจตอบ “งานนี้งานญาติฝั่งเรา พี่เขาจะบินกลับมาซ้อมพิธีกับเพื่อนเจ้าบ่าวทีเดียวเลย”

กวินยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบ ช้ากว่าปกตินิดหนึ่ง

ไม่มีใครในโต๊ะสังเกต นอกจากบัวขาว

“แม่”

เสียงพิมพ์ใจดังขึ้นข้างตัว สั่นนิด ๆ

บัวขาวหันไปหาลูกสาว เด็กสาววัยยี่สิบห้าในชุดเดรสสีพาสเทล ผมยาวรวบครึ่งหัว ดวงตาคู่นั้นเหมือนพ่อของเธอไม่มีผิด และตอนนี้มันแดงก่ำ

“แม่มีแฟนมาสามปี” พิมพ์ใจพูดช้า ๆ “แล้วแม่ไม่บอกหนูเลยเหรอ”

บัวขาวรู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจ

เขาไม่ใช่แฟนแม่หรอกลูก แม่จ้างเขามา แม่แค่อยากให้ป้าปราณีหยุดพูดสักวัน

แต่ประโยคนั้นไม่ยอมออกจากปาก เพราะปราณีกำลังจ้องเธออยู่ รอให้เธอพลาด

“แม่ขอโทษลูก” บัวขาวพูดได้แค่นั้น “แม่ไม่รู้จะบอกยังไง”

พิมพ์ใจมองแม่ แล้วมองกวิน แล้วมองแม่อีกครั้ง

แล้วจู่ ๆ เธอก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

“หนูดีใจนะแม่” เธอกระซิบ “ดีใจที่แม่มีคนอยู่ด้วย แต่หนูหวงแม่นะ” เธอหันไปทางกวิน คิ้วขมวด “พี่ต้องผ่านหนูก่อน หนูจะสัมภาษณ์พี่ทุกวันจนถึงงานแต่ง”

“ได้ครับ” กวินยิ้ม “ผมยินดี”

บัวขาวรู้สึกว่าโลกทั้งใบหมุนช้าลง

สามสิบวัน ต้องโกหกลูกสาวทุกวัน สามสิบวัน

งานเลี้ยงจบตอนสี่ทุ่ม

กวินเดินมาส่งบัวขาวที่รถกระบะคันเก่าสีขาวของเธอในลานจอดรถโรงแรม ฝนเริ่มลงเม็ดอีกรอบ เขากางร่มพับคันเดิมจากเมื่อเช้าให้เธอ ตัวเขาเองเปียกครึ่งไหล่

“ขอบคุณนะคะ” บัวขาวพูดเมื่อถึงรถ “คุณทำได้ดีกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ”

“ผมแค่พูดความจริงบางส่วนครับ”

“ความจริงตรงไหนคะ คบกันสามปีเนี่ยนะ” เธอหัวเราะเหนื่อย ๆ “แต่ก็ดี ตัวเลขสามปีฟังดูน่าเชื่อ”

กวินไม่หัวเราะตาม

เขาล้วงซองสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ยื่นให้เธอ

“นี่อะไรคะ”

“เปิดตอนถึงบ้านนะครับ” เขาว่า “ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณบัวขาว”

เขาเดินกลับไปในสายฝนโดยไม่กางร่ม ทิ้งร่มคันนั้นไว้ในมือเธอ

บัวขาวไม่ได้รอถึงบ้าน

เธอนั่งในรถ เปิดไฟเพดาน แล้วแกะซองออก

ข้างในคือเงินมัดจำที่เธอโอนให้เมื่อเช้า ถอนออกมาเป็นเงินสด ครบทุกบาท ไม่ขาดแม้แต่ใบเดียว

ใต้ปึกเงินมีพวงมะลิแห้งพวงเล็ก ๆ ถูกห่อไว้อย่างทะนุถนอมในกระดาษไข สีกลีบซีดเป็นสีน้ำตาลอ่อน แต่ยังร้อยด้วยเชือกป่านสีเดียวกับที่ร้านบัวบานใช้มาตลอด

และกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ลายมือเรียบร้อยตัวตรง

ผมไม่ได้มาเพราะเงินครับ

สามปีก่อน คุณให้บางอย่างกับผมโดยไม่คิดเงิน ผมแค่อยากคืนให้บ้าง

บัวขาวถือพวงมะลิแห้งไว้ในมือนาน

ใจเธอเต้นช้าลง ช้าลง แล้วเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

สามปีก่อน ร้านบัวบานจัดดอกไม้งานศพไปหลายสิบงาน ส่วนใหญ่เธอจำได้แค่ชื่อวัดกับสีของผ้าม่าน มีอยู่ไม่กี่งานที่เธอไม่ได้คิดเงิน งานที่เจ้าภาพเป็นเด็กหนุ่มคนเดียวยืนอยู่หน้าศาลา ไม่มีญาติ ไม่มีพวงหรีด มีแค่รูปแม่ในกรอบไม้กับธูปสามดอก

เธอจำได้แค่แผ่นหลังของเด็กคนนั้น กับเสียงสะอื้นที่เขากลั้นไว้ทั้งคืน

ไม่เคยเห็นหน้าเขาชัด ๆ เลยสักครั้ง

ถ้าเด็กหนุ่มคืนนั้น คือผู้ชายที่เพิ่งจูบหลังมือเธอกลางงานเลี้ยง

โปรไฟล์ที่น้องฝน บังเอิญ เจอเมื่อสัปดาห์ก่อน มันบังเอิญจริงหรือเปล่า

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by ตีสองสิบเจ็ด (2:17 AM) · Fiction