Chapter 1
ตีสองสิบห้า เตียงสี่
This novel is available in Thai only for now.
ตีสองสิบห้า เครื่องวัดสัญญาณชีพเตียงสี่ร้องขึ้นมาเสียงเดียว แหลม ยาว ไม่หยุด
ฝนวางปากกาลงกลางประโยคที่เขียนค้างในบันทึกเวร แล้ววิ่ง
รองเท้าพยาบาลพื้นยางไถลบนพื้นกระเบื้องที่เพิ่งถูไว้ตอนเที่ยงคืน กลิ่นน้ำยาถูพื้นยังลอยอยู่ ทางเดินยาวของหอผู้ป่วยหนักชั้นหกเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังกว่าเสียงเครื่อง
ม่านสีเขียวอ่อนรอบเตียงสี่ถูกรูดปิดไว้สามด้าน ฝนกระชากมันเปิดออก
แสงไฟหัวเตียงสีส้มสลัวส่องลงบนร่างของผู้ชายวัยห้าสิบหก นอนหงายอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาว สายน้ำเกลือห้อยลงจากเสาเหล็กเข้าหลังมือซ้าย สายวัดออกซิเจนหนีบปลายนิ้ว ท่อหายใจถูกถอดออกไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อน เหลือแค่สายออกซิเจนเส้นเล็กพาดผ่านจมูก
เส้นสีเขียวบนจอวิ่งขึ้นลงเร็วผิดปกติ ตัวเลขชีพจรกระโดดจากเจ็ดสิบเป็นหนึ่งร้อยสามสิบ
ฝนกดปุ่มปิดเสียงเตือน ยื่นมือไปจับชีพจรที่ข้อมือขวาของเขาตามสัญชาตญาณ
แล้วมือนั้นก็พลิกขึ้นมาจับข้อมือเธอไว้
แน่น
ฝนสะดุ้งจนเกือบชนเสาน้ำเกลือ
ชายบนเตียงที่ไม่รู้สึกตัวมาสามสัปดาห์ ลืมตาขึ้น
ดวงตาสีน้ำตาลขุ่นคู่นั้นมองตรงขึ้นมาที่หน้าเธอ ไม่ได้มองเพดาน ไม่ได้มองไฟ ไม่ได้กลอกไปมาอย่างคนเพิ่งฟื้น มันจ้องหน้าเธอเหมือนคนที่จำได้
ริมฝีปากแห้งแตกขยับ
“พิมพ์...” เสียงแหบเหมือนกระดาษทรายครูดไม้ “เธอโตแล้ว”
ฝนหยุดหายใจ
ทุกอย่างในห้องหยุดตามเธอ เสียงเครื่อง เสียงแอร์ เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่เดินอยู่เหนือประตู
พิมพ์
ไม่มีใครเรียกชื่อนี้มาแปดปีแล้ว
แปดปีก่อน ตอนเธออายุยี่สิบสอง เด็กสาวชื่อพิมพ์ยืนอยู่ในห้องพิจารณาคดี ได้ยินผู้พิพากษาอ่านคำสั่งยกฟ้อง เพราะ พยานหลักฐานไม่เพียงพอ ผลตรวจแอลกอฮอล์ในเลือดของผู้ขับรถเก๋งสีดำคันนั้น ที่ชนแม่ของเธอตรงทางม้าลายหน้าตลาดตอนสี่ทุ่ม หายไปจากสำนวนคดีโดยไม่มีใครอธิบายได้
ผู้ชายคนนั้นเดินออกจากศาลพร้อมทนายสามคน ขึ้นรถคันใหม่ ไม่หันมามองเธอเลยสักครั้ง
หนึ่งเดือนต่อมา พิมพ์ไปที่อำเภอ เปลี่ยนชื่อตัว เปลี่ยนนามสกุลตามยาย สมัครเรียนพยาบาล
แปดปีต่อมา พยาบาลวิชาชีพชื่อ ฝน ยื่นคำร้องขอย้ายมาประจำหอผู้ป่วยหนักชั้นหกของโรงพยาบาลรัฐแห่งนี้ หนึ่งวันหลังจากที่เธอได้ยินข่าวว่า นายอนันต์ นักธุรกิจขนส่งรายใหญ่ ประสบอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำ และถูกส่งตัวมารักษาที่นี่ เพราะเป็นโรงพยาบาลที่ใกล้จุดเกิดเหตุที่สุด
เธอไม่ได้ขอย้ายมาเพื่อทำร้ายเขา
เธอบอกตัวเองแบบนั้นทุกคืน
สามสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอเช็ดตัวให้เขา พลิกตัวเขาทุกสองชั่วโมง ทาโลชั่นกันแผลกดทับที่ส้นเท้า วัดความดันทุกสี่ชั่วโมง เขียนบันทึกด้วยลายมือที่เรียบที่สุดเท่าที่ทำได้ ไม่มีวันไหนที่เธอทำงานกับเตียงนี้ต่ำกว่ามาตรฐานเลยสักครั้ง
เพราะแม่สอนไว้ แม่ขายส้มตำหน้าตลาดมายี่สิบปี ไม่เคยใส่ปูเค็มน้อยลงให้ลูกค้าที่พูดจาไม่ดีใส่แม่เลยสักครก
คนอื่นจะเป็นยังไงก็เรื่องของเขา พิมพ์ เราทำของเราให้ดีก็พอ
คืนที่แม่ไม่ได้กลับบ้าน แม่ถือถุงมะม่วงสุกมาสองลูก เพราะพิมพ์บอกตอนเช้าว่าอยากกิน
ทุกครั้งที่ฝนยืนข้างเตียงสี่ เธอได้กลิ่นมะม่วงสุก ทั้งที่ในห้องนี้ไม่เคยมีมะม่วงเลยสักลูก
“คุณฝน”
เสียงผู้ชายดังมาจากด้านหลัง
ฝนหันขวับ
หมอต้นกล้ายืนอยู่ตรงช่องม่านที่เปิดค้างไว้ แพทย์ใช้ทุนปีหนึ่ง อายุยี่สิบแปด เสื้อกาวน์ยับเพราะหลับคาโต๊ะในห้องพักแพทย์ ผมยุ่งชี้โด่ หูฟังแพทย์คล้องคอ แก้วกาแฟกระดาษในมือเอียงจนกาแฟหยดลงพื้น
เขามองมือของชายบนเตียงที่กำข้อมือฝนไว้ แล้วมองหน้าฝน
ฝนไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน
“คนไข้ฟื้นค่ะหมอ” เธอพูดเร็ว เสียงนิ่งเกินกว่าที่หัวใจเธอเป็น “ชีพจรหนึ่งร้อยสามสิบ ความดันยังไม่ได้วัด”
หมอต้นกล้าวางแก้วกาแฟลงบนรถเข็นยา เดินเข้ามาข้างเตียง หยิบไฟฉายเล็กส่องตาคนไข้ทีละข้าง
“คุณอนันต์ครับ ได้ยินผมไหมครับ บีบมือผมได้ไหมครับ”
ชายบนเตียงไม่มองหมอ
เขายังจ้องหน้าฝนอยู่ มือที่กำข้อมือเธอไม่คลายเลย
“เขาเพิ่งเรียกชื่อคุณ” หมอต้นกล้าพูดเบา ๆ โดยไม่ละสายตาจากไฟฉาย “ชื่อพิมพ์”
“คนเพิ่งฟื้นสับสนได้ค่ะหมอ” ฝนตอบ
“ครับ สับสนได้” หมอต้นกล้าพยักหน้า แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอตรง ๆ “แต่เขาพูดว่า เธอโตแล้ว ด้วยนะครับ”
ฝนไม่ตอบ
ชายบนเตียงขยับปากอีกครั้ง
ฝนก้มลงใกล้ ไม่ใช่เพราะอยากฟัง เป็นเพราะร่างกายของพยาบาลแปดปีทำงานเองโดยอัตโนมัติ คนไข้พูด พยาบาลต้องฟัง
“ถุง...” เสียงเขาแผ่วจนแทบเป็นลม “ถุงนั้น... ไม่ใช่...”
ดวงตาเขาเลื่อนจากหน้าฝน ขึ้นไปที่เสาน้ำเกลือข้างเตียง
ฝนมองตาม
ถุงน้ำเกลือใสขนาดหนึ่งลิตรห้อยอยู่บนตะขอ ของเหลวข้างในเหลือไม่ถึงครึ่ง หยดลงในกระเปาะใต้ถุงเร็วจนแทบเป็นสาย
ฝนรู้สึกว่าหลังคอเย็นวาบ
เธอตั้งอัตราหยดของเตียงนี้ไว้ที่สามสิบหยดต่อนาที เมื่อตอนสี่ทุ่ม ทุกคืนเป็นแบบนี้มาสามสัปดาห์ สิ่งที่เธอเห็นตอนนี้เร็วกว่านั้นหลายเท่า
เธอดึงข้อมือออกจากมือเขาอย่างระวัง ยื่นมือไปบีบลูกกลิ้งปรับอัตราหยดให้ช้าลงทันที แล้วพลิกถุงน้ำเกลือเพื่อดูฉลาก
ฉลากพิมพ์ของโรงพยาบาลติดอยู่ด้านหน้าตามปกติ ชื่อคนไข้ เลขประจำตัว ชนิดของสารน้ำ
แต่ใต้ฉลาก มีสติกเกอร์สีขาวแผ่นเล็กอีกแผ่นติดซ้อนอยู่ สติกเกอร์บันทึกการเปลี่ยนถุงที่พยาบาลทุกคนต้องเขียนกำกับไว้เอง
ลายมือบนสติกเกอร์เขียนว่า
เปลี่ยนถุง 01:50 น. — ฝน
ฝนจ้องตัวหนังสือนั้นนิ่ง
ตีหนึ่งห้าสิบ เธออยู่ในห้องพักพยาบาลชั้นห้า นั่งกินข้าวกล่องที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อหน้าโรงพยาบาล คุยโทรศัพท์กับยายอยู่สิบนาทีเพราะยายนอนไม่หลับ เธอไม่ได้ขึ้นมาที่เตียงสี่หลังตีหนึ่งเลย
แต่ลายมือนั้น
ตัว ฝ ที่หัวเล็กแบบเดียวกับที่เธอเขียน ขีดยาวหลังตัวเลขแบบที่เธอทำเป็นนิสัย
ไม่ใช่ลายมือเธอ
แต่ถ้าไม่ได้มองนานพอ ใครก็คิดว่าใช่
“อะไรครับ” หมอต้นกล้าถาม
ฝนปล่อยมือจากถุงน้ำเกลือ
“อัตราหยดเร็วเกินค่ะ” เธอตอบ “ปรับลงแล้ว”
หมอต้นกล้าเดินอ้อมมาข้างเสาน้ำเกลือ เขามองลูกกลิ้งที่ฝนเพิ่งปรับ แล้วมองสติกเกอร์บนถุง เขาอ่านมันนานกว่าที่ฝนอยากให้อ่าน
“คุณเปลี่ยนถุงตอนตีหนึ่งห้าสิบ” เขาพูด เป็นประโยคบอกเล่า ไม่ใช่คำถาม
“ฉันไม่ได้เปลี่ยน”
“ชื่อคุณอยู่บนนั้น”
“ฉันอยู่ห้องพักชั้นห้าตอนตีหนึ่งห้าสิบค่ะหมอ”
“มีใครเห็นไหมครับ”
ฝนอ้าปาก แล้วหุบ
ห้องพักพยาบาลชั้นห้าคืนนี้ไม่มีใคร พี่จุ๋มหัวหน้าเวรลาป่วย น้องพยาบาลอีกคนอยู่ประจำโซนเตียงหนึ่งถึงสาม ฝนอยู่คนเดียวในห้องพักกับข้าวกล่องและเสียงยายในโทรศัพท์
“คุณฝน” หมอต้นกล้าพูดเสียงเบาลง เขาหันไปมองชายบนเตียงที่ตอนนี้หลับตาลงแล้ว ลมหายใจสั้นถี่ แล้วหันกลับมามองเธอ “ผมไม่ได้กล่าวหาคุณนะครับ ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมเห็นอะไร”
“หมอเห็นอะไรคะ”
“ผมเห็นคุณยืนอยู่ข้างเตียงตอนเครื่องร้อง” เขานับนิ้ว “ผมได้ยินคนไข้เรียกคุณด้วยชื่อที่ไม่ใช่ชื่อคุณ ผมเห็นน้ำเกลือที่หยดเร็วเกินจนอาจทำให้หัวใจคนไข้รับไม่ไหว และผมเห็นชื่อคุณบนถุง”
เขาหยุด
“ถ้ามีใครถามผมพรุ่งนี้ ผมต้องพูดตามที่เห็น”
ฝนกำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ
“ใครจะถามหมอคะ”
หมอต้นกล้าหยิบแฟ้มประวัติคนไข้ที่แขวนอยู่ปลายเตียงขึ้นมา เปิดไปหน้าแรก ชี้นิ้วไปที่บันทึกสองบรรทัดสุดท้าย ลายมือของหัวหน้าพยาบาลเวรเช้า
06:00 น. ทนายความครอบครัวผู้ป่วยมารับตัวย้ายไปโรงพยาบาลเอกชน (ญาติลงนามแล้ว)
07:00 น. พนักงานสอบสวนนัดสอบปากคำผู้ป่วย กรณีคดีเก่า (หากผู้ป่วยรู้สึกตัว)
ฝนอ่านสองบรรทัดนั้นซ้ำสามรอบ
คดีเก่า
แปดปีที่ผ่านมา เธอยื่นคำร้องขอรื้อคดีสามครั้ง ถูกปฏิเสธสามครั้ง จนเมื่อเดือนก่อน มีจดหมายจากสถานีตำรวจส่งมาถึงที่อยู่เก่าของยาย ว่ามีพยานคนใหม่ติดต่อเข้ามา เป็นอดีตเจ้าหน้าที่ห้องแล็บที่บอกว่าเขารู้ว่าผลเลือดคืนนั้นหายไปไหน และใครเป็นคนสั่งให้มันหาย
และพยานคนนั้นบอกตำรวจว่า มีอีกคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมด
คนที่นอนอยู่บนเตียงสี่
ถ้าหกโมงเช้าเขาถูกย้ายไปโรงพยาบาลเอกชน เขาจะไม่ได้พูดกับตำรวจ ทนายครอบครัวจะดูแลทุกอย่าง ผลเลือดคืนนั้นจะหายไปเป็นครั้งที่สอง และครั้งนี้จะหายไปตลอดกาล
และถ้าเขาเป็นอะไรไปก่อนหกโมง
ฝนมองสติกเกอร์บนถุงน้ำเกลืออีกครั้ง
เปลี่ยนถุง 01:50 น. — ฝน
คนแรกที่ตำรวจจะถาม คือพยาบาลที่ชื่ออยู่บนถุงนี้ พยาบาลที่ขอย้ายมาวอร์ดนี้หนึ่งวันหลังเขาเข้าโรงพยาบาล พยาบาลที่เป็นลูกสาวของผู้หญิงที่เขาขับรถชนเมื่อแปดปีก่อน
มีคนรู้ ฝนคิด มีคนรู้ว่าฉันเป็นใคร และมีคนเตรียมไว้ให้ฉันเป็นคนผิด
ชายบนเตียงลืมตาขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เขาไม่ได้จับมือเธอ เขาแค่มองเธอ แล้วขยับนิ้วชี้ข้างขวาบนผ้าห่ม ช้า ๆ เหมือนพยายามเขียนอะไรบางอย่าง
ฝนกับหมอต้นกล้าก้มลงมองพร้อมกัน
นิ้วนั้นลากเป็นเส้นลงบนผ้าห่มสีขาว เส้นหนึ่ง เส้นสอง วงเล็ก ๆ หนึ่งวง ก่อนที่มือจะอ่อนแรงลงไปบนที่นอน
ฝนอ่านมันไม่ออก
แต่หมอต้นกล้าอ่านออก เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอช้า ๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป จากความระแวง เป็นอะไรบางอย่างที่ฝนไม่เคยเห็นบนหน้าหมอใช้ทุนคนไหนมาก่อน
“เลขสี่” เขาพูดเบา ๆ “เขาเขียนเลขสี่ กับตัวอักษรตัวหนึ่ง”
“ตัวอะไรคะ”
หมอต้นกล้ากลืนน้ำลาย
“ตัว ฝ” เขาตอบ “เหมือนบนถุงน้ำเกลือ แต่เขาขีดฆ่ามันทิ้ง”
ฝนยืนนิ่งไปสองวินาที แล้วก็ทำสิ่งเดียวที่พยาบาลแปดปีรู้ว่าต้องทำ
“หมอคะ” เธอพูดเสียงเรียบ “ถุงนี้ ห้ามใครแตะจนกว่าตำรวจจะมา ทั้งฉันทั้งหมอ ช่วยถ่ายรูปฉลาก ถ่ายรูปอัตราหยด แล้วลงเวลาในโทรศัพท์หมอไว้ด้วยค่ะ”
หมอต้นกล้ามองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปโดยไม่ถามอะไรอีก
แสงแฟลชวาบขึ้นสามครั้ง
ฝนมองไปที่นาฬิกาบนผนังเหนือประตู
ตีสองสามสิบเอ็ดนาที
อีกสามชั่วโมงยี่สิบเก้านาที ทนายจะมาถึง
และใครก็ตามที่เขียนชื่อเธอลงบนถุงนั้น ยังอยู่ในตึกนี้
— End of chapter —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by ตีสองสิบเจ็ด (2:17 AM) · Fiction