Chapter 1
คอมเมนต์ตีสอง
This novel is available in Thai only for now.
ตัวเลขมุมจอขึ้นว่า 4,812 คน และทุกคนกำลังจ้องหน้าที่ไม่ใช่ของเธอ
ไม่สิ มายด์แก้ในใจ หน้านี้เป็นของเธอ ทุกเซนติเมตร ตั้งแต่ไฝเม็ดเล็กใต้ตาขวาไปจนถึงลักยิ้มข้างเดียว
แค่คนที่ทุกคนคิดว่ากำลังดูอยู่ ไม่ใช่เธอเท่านั้นเอง
“สวัสดีค่าทุกคน! ตีสองแล้วยังไม่นอนกันเลยใช่มั้ยยย”
เสียงที่ออกจากปากเธอสูงกว่าเสียงจริงเกือบหนึ่งช่วงเสียง เร็วกว่าเกือบเท่าตัว มายด์ซ้อมมันมาสามคืนติดหน้ากระจกห้องน้ำ เปิดคลิปไลฟ์เก่าของพี่สาวซ้ำแล้วซ้ำอีกจนจำได้ทุกจังหวะหายใจ
พูดเร็ว ยิ้มก่อนพูด อย่าเว้นวรรคเกินสองวินาที คนจะกดออก
ไฟวงแหวนตรงหน้าร้อนจนผิวหน้าแสบ ลิปสติกสีแดงสดที่เธอไม่เคยทาในชีวิตจริงรู้สึกหนักอยู่บนริมฝีปาก เสื้อซาตินสีชมพูของมิ้นท์หลวมไปนิดที่หัวไหล่ มายด์ใช้คลิปหนีบผ้าไว้ด้านหลัง ตรงที่กล้องมองไม่เห็น
ชั้นวางสินค้าด้านหลังเรียงขวดเซรั่มสีชาเป็นแถวยาวเหมือนทหาร ฉลากทุกขวดเขียนว่า มิ้นท์มิ้นท์ สกิน ตัวอักษรสีทอง
คอมเมนต์ไหลขึ้นจอเร็วจนอ่านไม่ทัน
แม่มิ้นท์มาแล้ววว
หายไปไหนมาสามวัน คิดถึงงง
CF เซรั่ม 2 ขวดค่ะ
วันนี้หน้าโทรมจัง นอนไม่พอเหรอแม่
มายด์หัวเราะเสียงใสแบบที่พี่สาวหัวเราะ “โทรมจริง ๆ ค่ะ ไปเจรจาล็อตใหญ่มา เหนื่อยมากกก แต่คืนนี้มีของดีมาฝากนะคะ!”
ไปเจรจา คำโกหกคำแรกของคืน
ความจริงคือมิ้นท์หายไปสามวันแล้ว
สามวันก่อน มายด์ได้รับข้อความเสียงจากพี่สาวตอนตีหนึ่ง เสียงมิ้นท์แหบและเบาผิดปกติ
มายด์ ถ้าพี่ไม่ติดต่อไปสองสามวัน อย่าเพิ่งแจ้งใคร ไลฟ์ต้องไม่หยุด ห้ามหยุดเด็ดขาด
แล้วก็เงียบไป
มายด์ขับรถจากบ้านพ่อที่ต่างจังหวัดมาถึงคอนโดของพี่สาวตอนเช้ามืด ใช้กุญแจสำรองที่มิ้นท์ฝากไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วไขเข้ามา ห้องว่าง เตียงยังปูเรียบร้อย กระเป๋าเงินหายไป โทรศัพท์หายไป รองเท้าแตะคู่โปรดยังวางอยู่หน้าประตู
บนโต๊ะเครื่องแป้งมีกระดาษแผ่นเดียวเขียนด้วยลายมือพี่สาว
ส่งของล็อตใหญ่ 7 วัน ถ้าไม่ทัน ลูกค้า 900 คน แจ้งความชื่อพี่
ข้างล่างมีตัวเลขเขียนตัวใหญ่ วงด้วยปากกาแดงสองรอบ
3,000,000
มายด์โทรหาพี่โอ๊ต หุ้นส่วนของมิ้นท์ คนที่คุมเงินและโกดัง สายถูกตัดตั้งแต่เสียงแรก ส่งข้อความไปก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว ไม่ตอบ
เธอจึงทำสิ่งเดียวที่คิดออก
เธอนั่งลงหน้ากระจก ทาลิปสติกแดง และกลายเป็นมิ้นท์
“ตัวนี้นะคะทุกคน เซรั่มสูตรใหม่ของเรา”
มายด์ยกขวดเซรั่มขึ้นมาใกล้กล้อง หมุนให้แสงไฟวงแหวนตกกระทบน้ำเซรั่มเป็นประกายทองตามแบบที่พี่สาวทำทุกครั้ง
“ทาแล้วหน้าฉ่ำเหมือนเพิ่งตื่นนอนในโรงแรมห้าดาว ไม่ต้องมีฟิลเตอร์ ไม่ต้องแต่งหน้า...”
เธอหยดเซรั่มลงบนหลังมือ ลูบเบา ๆ ให้กล้องเห็นเนื้อ
ด้วยมือขวา
มายด์ถนัดซ้ายมาตั้งแต่เกิด เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้คนแยกพวกเธอสองคนออกตอนเด็ก ครูประจำชั้นจำได้ แม่จำได้ ตอนนี้เธอบังคับมือขวาทำทุกอย่างหน้ากล้องจนข้อมือเริ่มปวด
CF 3 ขวดค่า
แม่ ทำไมวันนี้ไม่ใส่สร้อยเส้นเดิม
ส่งต่างจังหวัดได้มั้ยคะ
ล็อตใหญ่ส่งวันไหน รอมาเดือนนึงแล้วนะ
มายด์อ่านคอมเมนต์สุดท้ายแล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรบีบคอ
“ส่งตามกำหนดแน่นอนค่าาา” เธอลากเสียงยาว ยิ้มกว้าง “อีกเจ็ดวัน ไม่เลื่อนแม้แต่วันเดียว สัญญาเลย!”
เจ็ดวัน เธอคิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของอยู่ที่ไหน
ระหว่างที่แอดมินหลังร้านส่งยอดสั่งซื้อเข้ามาในโทรศัพท์อีกเครื่อง มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอล็อก
กัส
แฟนของมิ้นท์
มายด์ใจหายวาบ เธอยังไม่เคยคุยกับกัสเลยตั้งแต่พี่หายไป ไม่กล้าตอบ ไม่กล้าโทร กลัวว่าถ้าเขาได้ยินเสียงเธอแค่สามคำ เขาจะรู้
ข้อความโชว์แค่บรรทัดแรก
ดูไลฟ์อยู่นะ คืนนี้แปลก ๆ ทำไมยกขวดมือ...
ตัดไปแค่นั้น
มายด์คว่ำโทรศัพท์เครื่องนั้นลงบนโต๊ะทันที เสียงกระทบดังพอให้ไมค์จับได้
เสียงอะไรอ่ะแม่
ตกใจหมด555
“มือลื่นค่ะ เซรั่มเนื้อดีไปหน่อย ลื่นทั้งมือเลย!” มายด์หัวเราะกลบ หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินในหู
ตอนเด็ก ๆ คนชอบถามว่าเป็นฝาแฝดแล้วรู้ใจกันไหม
มิ้นท์จะตอบก่อนเสมอ “รู้สิคะ มายด์คิดอะไรหนูรู้หมด” แล้วหัวเราะเสียงดังจนผู้ใหญ่หัวเราะตาม ส่วนมายด์ยืนอยู่ข้างหลังพี่ครึ่งก้าว ยิ้มเงียบ ๆ แบบที่ไม่มีใครจำได้
ยี่สิบหกปีผ่านไป ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มิ้นท์เป็นคนที่ห้องทั้งห้องหันไปมอง มายด์เป็นครูสอนพิเศษคณิตศาสตร์ที่นั่งสอนเด็กมัธยมทีละคนในร้านกาแฟเงียบ ๆ ต่างจังหวัด
แต่มายด์รู้อย่างหนึ่งที่พี่สาวไม่เคยพูดออกมา
มิ้นท์ไม่เคยรู้ใจเธอหรอก มีแต่เธอที่คอยอ่านพี่มาตลอด อ่านว่าวันไหนพี่หัวเราะดังเพราะดีใจ วันไหนหัวเราะดังเพราะกลัว
ข้อความเสียงคืนนั้น พี่ไม่ได้หัวเราะเลย
มายด์เหลือบมองตู้เสื้อผ้าบานกระจกที่กินพื้นที่ผนังด้านข้างทั้งแผง กระจกสะท้อนไฟวงแหวนเป็นวงขาวซ้อนกันสองวง สะท้อนตัวเธอในเสื้อซาตินสีชมพู กับห้องที่ดูกว้างเป็นสองเท่า
ในกระจกบานนั้น เธอดูเหมือนพี่สาวมากกว่าตอนมองจอเสียอีก
เธอรีบละสายตา
ตีสองสิบเจ็ดนาที ยอดคนดูขึ้นเป็น 4,812 แล้วหยุดนิ่งตรงนั้น
มายด์เริ่มชินกับจังหวะ เริ่มรู้ว่าต้องหยุดหัวเราะตรงไหน ต้องเรียกชื่อลูกค้าประจำคนไหนให้เขารู้สึกพิเศษ เธอจำชื่อในไลฟ์เก่ามาได้สามสิบกว่าชื่อ
“คุณน้ำหวานสั่งสองขวดนะคะ ขอบคุณค่ะที่รัก คุณเจี๊ยบรับเหมือนเดิมใช่มั้ยคะ...”
แล้วคอมเมนต์หนึ่งก็ลอยขึ้นมา
ไม่ได้เร็วกว่าคอมเมนต์อื่น ไม่ได้มีสีพิเศษ ไม่มีรูปโปรไฟล์ เป็นแค่วงกลมสีเทากับชื่อบัญชีที่เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษปนตัวเลขไม่มีความหมาย
มิ้นท์ไม่เคยใส่ต่างหูข้างซ้าย
มายด์หยุดพูดกลางประโยค
มือของเธอยกขึ้นไปแตะหูตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ต่างหูห่วงทองวงใหญ่ของพี่สาวแกว่งอยู่ใต้ปลายนิ้ว
บนจอ ภาพของเธอยกมือแตะหูเหมือนกัน
หูข้างซ้าย
มายด์รู้สึกว่าห้องทั้งห้องเย็นลงทันที
เธอเปิดคลิปไลฟ์เก่าของพี่สาวดูมาเป็นร้อยรอบ ดูจากกล้องหน้าโทรศัพท์ ดูจากจอที่กลับซ้ายเป็นขวาเหมือนกระจก ในคลิปเหล่านั้น ต่างหูห่วงทองอยู่ข้างซ้ายของจอทุกครั้ง
เธอเลยใส่ข้างซ้าย
แต่ภาพบนจอมันกลับด้าน
มิ้นท์ใส่ข้างขวามาตลอด
ฉันจำมันกลับด้าน
“เอ้ะ...” มายด์หัวเราะ เสียงออกมาแห้งกว่าที่ตั้งใจ “ใครบอกคะ เปลี่ยนลุคบ้างก็ได้นะ แม่ค้าก็อยากสวยแบบใหม่บ้างค่า!”
คอมเมนต์อื่นยังไหลขึ้นตามปกติ ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครถามต่อ บัญชีที่เขียนข้อความนั้นไม่มีใครกดหัวใจ ไม่มีใครตอบ
มันไหลขึ้นไปเรื่อย ๆ จนหายไปจากขอบจอ
มายด์กลืนน้ำลาย ยกขวดเซรั่มขึ้นมาอีกครั้ง
แค่คนดูที่สังเกตเก่ง เธอบอกตัวเอง ลูกค้าประจำบางคนดูไลฟ์พี่มาสามปี จำได้ทุกอย่าง แค่นั้นเอง
เธอถอดต่างหูออกอย่างเนียนที่สุด ทำทีเป็นจัดผม แล้วกำมันไว้ในมือข้างที่อยู่นอกเฟรม
“ไป ๆ ตัวต่อไปนะคะ ครีมกันแดด...”
คอมเมนต์ใหม่ลอยขึ้นมา
วงกลมสีเทา ชื่อบัญชีเดิม
และมิ้นท์ไม่เคยล็อกประตูห้องน้ำ
มายด์อ่านจบ แล้วคอมเมนต์ที่สองก็ตามมาทันที เร็วจนเหมือนพิมพ์รอไว้แล้ว
ซึ่งตอนนี้เปิดอยู่
ประตูห้องน้ำอยู่ข้างหลังเธอ
อยู่ในเฟรมพอดี ตรงมุมขวาบนของจอ เลยไหล่ของเธอไปนิดเดียว เป็นบานไม้สีขาวที่เธอล็อกไว้เองกับมือก่อนเริ่มไลฟ์ เพราะไม่อยากให้ใครเห็นกองเสื้อผ้าของเธอที่ยังไม่ได้เก็บ
เธอจำเสียงกลอนได้ เสียงคลิกเล็ก ๆ ตอนบิดล็อก
มายด์ไม่หันไปมอง
เธอมองจอแทน
บนจอ ประตูบานนั้นแง้มออกมาประมาณหนึ่งฝ่ามือ ข้างในมืดสนิท ไฟห้องน้ำที่เธอเปิดทิ้งไว้ดับแล้ว
มายด์ไม่ได้ยินเสียงประตูเปิด
ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงพัดลมระบายความร้อนของไฟวงแหวน
CF ครีมกันแดด 1 ค่า
แม่ไม่พูดเลย เน็ตหลุดเหรอ
ภาพค้างป่ะ
“ไม่ค้างค่า” เสียงของเธอออกมาเอง เสียงสูงสดใสของมิ้นท์ ราวกับร่างกายทำงานแยกจากหัวใจ “แม่มิ้นท์อยู่นี่ ครีมกันแดดตัวนี้นะคะ...”
เธอพูดต่อ ยิ้มต่อ ยกขวดต่อ
แต่สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่มุมขวาบนของจอ ที่ช่องมืดระหว่างบานประตูกับวงกบ
ถ้ามีคนอยู่ในนั้น ทำไมฉันไม่ได้ยิน
ถ้าไม่มีคนอยู่ในนั้น ใครเปิด
และคนที่พิมพ์ เห็นได้ยังไง ว่าประตูเพิ่งเปิด
ประตูในจอไม่ขยับอีกเลย เธอดูจนแน่ใจ มันนิ่งอยู่ตรงนั้น แง้มอยู่หนึ่งฝ่ามือ
คนดูสี่พันกว่าคนเห็นมันเหมือนกัน แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันเพิ่งเปิด
มีแค่บัญชีสีเทาบัญชีเดียวที่รู้
มายด์ตัดสินใจภายในหนึ่งลมหายใจ
“ทุกคนคะ ขอพักสองนาทีนะคะ ไปเอาของล็อตใหม่มาโชว์ ห้ามไปไหนนะ!”
เธอวางโทรศัพท์คว่ำลงกับโต๊ะ ภาพไลฟ์ดับเป็นสีดำ เสียงยังส่งออกไป
เธอลุกขึ้น ต่างหูห่วงทองยังกำอยู่ในมือซ้ายจนขอบโลหะกดเนื้อเป็นรอย
หันหลัง
ประตูห้องน้ำแง้มอยู่จริง
มายด์เดินเข้าไปช้า ๆ ทีละก้าว พื้นกระเบื้องเย็นใต้เท้าเปล่า ไฟวงแหวนข้างหลังทาเงาของเธอยาวพาดไปบนบานประตูสีขาว
ในหัวของเธอนับถอยหลังเป็นตัวเลข เหมือนตอนสอนเด็กทำโจทย์จับเวลา
สองนาที
ถ้าเกินสองนาที คนดูจะเริ่มกดออก ยอดจะตก ลูกค้าจะเริ่มถามหาของ แล้วคำถามจะกลายเป็นข่าวลือ ข่าวลือจะกลายเป็นใบแจ้งความเก้าร้อยใบที่มีชื่อพี่สาวเธออยู่บนหัวกระดาษ
มายด์หยุดอยู่หน้าประตู ได้กลิ่นจาง ๆ ลอยออกมาจากช่องมืด
กลิ่นน้ำหอมกลิ่นมะลิปนวานิลลา กลิ่นที่พี่สาวใช้มาตั้งแต่อายุสิบแปด
เธอยื่นมือขวาออกไปผลัก
ประตูเปิดกว้าง
ห้องน้ำว่าง
ไม่มีใคร ม่านอาบน้ำรูดเปิดไว้ข้างหนึ่ง ผ้าเช็ดตัวพับอยู่บนราว ทุกอย่างอยู่ที่เดิม
ยกเว้นประตูบานที่สอง
ห้องน้ำของมิ้นท์มีสองประตู บานหนึ่งเปิดเข้าห้องไลฟ์ อีกบานเปิดออกไปทางห้องแต่งตัวที่ต่อกับประตูหน้าห้อง มายด์ลืมมันไปสนิท ตอนนี้บานนั้นเปิดอ้าอยู่ ลมแอร์จากห้องแต่งตัวพัดผ่านข้อเท้าเธอเย็นเยียบ
และบนกระจกเหนืออ่างล้างหน้า มีตัวอักษรเขียนด้วยลิปสติกสีแดง สีเดียวกับที่อยู่บนปากเธอตอนนี้ ตัวเอียงไปทางซ้ายนิด ๆ แบบที่คนถนัดขวาเขียน
ล็อตใหญ่อยู่ที่โกดัง อย่าไว้ใจคนที่มีกุญแจ
มายด์ยืนนิ่ง
ข้างหลังเธอ จากโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่บนโต๊ะ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นหนึ่งครั้ง
กัส
ผมอยู่หน้าห้องคุณนะ เปิดประตูหน่อย ผมมีกุญแจแต่ไม่อยากไขเข้าไปเอง
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by ตีสองสิบเจ็ด (2:17 AM) · Fiction