Chapter 2
บ้านนี้ซ่อมผนังบ่อย
This novel is available in Thai only for now.
“ช่างคนสุดท้ายที่มาซ่อมผนัง ชื่ออะไรคะป้า”
ฉับ
มีดในมือป้าศรีสับลงบนเขียงไม้แรงจนตะไคร้ท่อนหนึ่งกระเด็นตกพื้นหินอ่อน กลิ่นฉุนเขียวลอยขึ้นมาถึงปลายจมูกพลอย
ป้าไม่ก้มเก็บ ดึงตะไคร้ต้นใหม่ออกจากตะกร้าผัก วางทาบเขียง แล้วสับต่อ
ฉับ ฉับ ฉับ
แปดโมงสิบห้า ป้ามาถึงตอนแปดโมงตรงตามที่บอกไว้ เสียงมอเตอร์ไซค์ดับหน้าประตูหลังพอดีกับที่เข็มยาวของนาฬิกาครัวแตะเลขสิบสอง พลอยยืนรออยู่ที่เคาน์เตอร์ตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง ใต้ตาคล้ำ สมุดเล่มเล็กเสียบปากกาไว้ที่สันวางข้างแก้วกาแฟ
เมื่อคืนเธอไม่ได้นอน นั่งพิงหัวเตียงในห้องนอนแขก เปิดรูปตัว บ ที่ถ่ายจากฝาเปียโนดูซ้ำจนจอดับเองไปหลายรอบ
“ป้าจำไม่ได้หรอกหนู” ป้าศรีพูดโดยไม่เงยหน้า “มากันหลายคน”
“หลายคนนี่ประมาณกี่คนคะ”
ฉับ
“นับไม่ไหว”
พลอยเปิดสมุด เขียนคำว่า นับไม่ไหว ไว้ใต้หัวข้อ ป้าศรี / วันที่ 2 แล้วขีดเส้นใต้สองเส้น
ป้าเหลือบมองปากกาในมือเธอแวบเดียว กวาดตะไคร้ที่สับเสร็จลงชามกระเบื้อง แล้วหันไปเปิดฝาหม้อบนเตา ไอร้อนพุ่งขึ้นพร้อมกลิ่นขิงกับกระเทียมเจียว ข้าวต้มในหม้อเดือดปุด ๆ
“หนูเดินดูทั้งบ้านแล้วเมื่อเช้ามืด” พลอยวางปากกาลง “ผนังทุกด้านเลยค่ะป้า ไม่เห็นรอยซ่อมสักจุด”
“ช่างเขาเก่ง”
“เก่งขนาดไหนคะ ถึงต้องเรียกมาบ่อย”
ทัพพีในมือป้าค้างอยู่กลางหม้อ
เสียงข้าวต้มเดือดดังขึ้นมาแทนเสียงคน
“กินข้าวก่อนหนู” ป้าตักใส่ชามใบหนึ่ง วางตรงหน้าพลอย “คนเฝ้าบ้านหน้าซีด เขาเห็นในจอ เดี๋ยวเขาก็ถามป้า”
พลอยมองชามข้าวต้ม แล้วเงยขึ้นมองมุมเพดานเหนือตู้เย็น
ไฟแดงของกล้องตัวที่สองกะพริบช้า ๆ อยู่ตรงนั้น
เธอตักข้าวต้มเข้าปาก ร้อนจนลิ้นชา แต่ก็ฝืนกลืน
ป้าศรีตักอีกชามหนึ่ง ใส่ขิงซอยเพิ่มเกือบครึ่งกำ ปิดด้วยจานรองใบเล็ก แล้ววางลงบนถาดสแตนเลสพร้อมแก้วน้ำเปล่าหนึ่งใบ
“ของป้าเหรอคะ”
“จ้ะ” ป้าเลื่อนถาดไปไว้ปลายเคาน์เตอร์ฝั่งที่ใกล้บันได “ของป้า กินทีหลัง”
พลอยจดคำว่า ถาด / ขิงเยอะ ลงไปตัวเล็ก ๆ ที่มุมกระดาษ ไม่รู้เหมือนกันว่าจดทำไม รู้แค่ว่ามือมันอยากจด
“ช่างพวกนั้นเขาพักที่ไหนคะ” เธอลองอีกทาง “บ้านอยู่ไกลถนนใหญ่ขนาดนี้”
“ไม่พัก มีรถตู้มารับส่ง เช้ามา เย็นกลับ”
“ทุกคนเลยเหรอคะ”
ฉับ
มีดลงเขียงอีกครั้ง คราวนี้เป็นกระเทียมทั้งหัว เปลือกบางสีขาวปลิวติดหลังมือป้า
“หนูถามเหมือนตำรวจ” ป้าพูด
“ตำรวจเคยมาถามเหรอคะ”
ป้าศรีไม่ตอบ ป้าแกะเปลือกกระเทียมออกจากหลังมือทีละชิ้น ช้าเหมือนมันเป็นงานที่ต้องใช้สมาธิที่สุดในโลก
พลอยรู้ว่าควรหยุด
แต่เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำบัญชี
“แล้วคนสุดท้าย” เธอวางช้อน “อายุเท่าไหร่คะป้า”
คราวนี้ป้าศรีวางมีด
ป้าก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ยืนหันหลังให้ตู้เย็น มวยผมสีเทาบังไฟแดงที่มุมเพดานพอดี ป้าเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนตรงรอยไหม้จุดเดิม สายตาไล่ขึ้นมาบนหน้าพลอยแบบเดียวกับเมื่อวานเย็น หน้าผาก ตา แล้วหยุดอยู่ที่จมูกนานกว่าทุกจุด
“ยี่สิบกว่า ๆ” ป้าพูดเสียงต่ำจนแทบเป็นลม “จมูกโด่งปลายมน”
ช้อนในมือพลอยกระทบขอบชามดังกริ๊ก
ป้าศรีไม่พูดอะไรอีก ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะปลายจมูกตัวเองเบา ๆ หนึ่งที
แล้วหันกลับไปหยิบมีด
ฉับ
สิบโมงสี่สิบ ป้าศรีถือตะกร้าผ้าออกไปตากหลังบ้าน
พลอยยืนอยู่ตีนบันได กางแปลน A3 ออกเต็มแผ่น ใช้นิ้วไล่หาบนกระดาษ
ชั้นสอง ประตูแรกถัดจากหัวบันได ห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็ก ๆ มีตัวหนังสือบางเฉียบพิมพ์ไว้ตรงกลาง ห้องทำงาน
ข้อสามห้ามแค่ห้องที่ไม่มีในแปลน เธอบอกตัวเอง ห้องนี้มีชื่ออยู่บนกระดาษ
เธอเดินขึ้นบันไดโดยถือแปลนกางไว้ตรงหน้า เหมือนคนถือใบอนุญาต กล้องตัวที่สามที่หัวบันไดหันมาจับเธอเต็ม ๆ ไฟแดงกะพริบหนึ่งครั้ง สองครั้ง
ลูกบิดประตูทองเหลืองเย็นเฉียบในฝ่ามือ
ไม่ได้ล็อก
ห้องทำงานเงียบกว่าทั้งบ้าน มีแค่เสียงเครื่องลดความชื้นที่มุมห้องหึ่งต่ำ ๆ อยู่ตลอด มู่ลี่ไม้ปิดสนิท แสงลอดเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ พาดบนโต๊ะเขียนแบบที่ตั้งเอียงทำมุม ไม้บรรทัดสามอันวางเรียงตามความยาว ดินสอเหลาแหลมสิบสองแท่งยาวเท่ากันทุกแท่ง หันหัวไปทางเดียวกัน
กลิ่นกระดาษเก่ากับผงไส้ดินสอลอยค้างอยู่ในอากาศเย็น
พลอยเปิดสมุด เทียบกับแปลนที่เธอลากเส้นกล้องไว้เมื่อวาน ห้องนี้ไม่มีจุดแดงสักจุด เธอเงยหน้าไล่ดูมุมเพดานทั้งสี่ทิศซ้ำอีกรอบ
ไม่มี
ผนังฝั่งหนึ่งเป็นชั้นแฟ้มสีน้ำเงินเข้มสูงจรดเพดาน สันแฟ้มทุกเล่มติดป้ายพิมพ์ด้วยตัวอักษรแบบเดียวกับกระดาษกฎของบ้าน เรียงตามปี ตามหมวด ภาษี ประกัน ค่าไฟ ค่าน้ำ ค่าแม่บ้าน
ทุกเล่มสันเสมอกันเป็นเส้นเดียว ยกเว้นเล่มที่เจ็ดจากซ้ายในชั้นที่สาม ซึ่งยื่นพ้นแนวเพื่อนออกมาราวข้อนิ้ว
ในห้องที่ดินสอสิบสองแท่งหันหัวไปทางเดียวกัน
ซ่อมบำรุง – ผนัง – 2567–2569
พลอยดึงมันออกมา
ข้างในมีซองพลาสติกใสสิบเอ็ดซอง แต่ละซองใส่ใบเสร็จรับเงินหนึ่งใบ หัวกระดาษเหมือนกันทุกใบ
บริษัท ศิลาเรียบ เซอร์วิส จำกัด
พลอยกางทั้งสิบเอ็ดใบเรียงบนโต๊ะเขียนแบบตามลำดับวันที่ มือขยับเองเหมือนเจ็ดปีที่ผ่านมา ทุกสิ้นไตรมาส เธอเคยนั่งเรียงกระดาษแบบนี้บนโต๊ะเหล็กที่ออฟฟิศจนถึงตีสอง
เธอเปิดสมุดหน้าใหม่ ตีตารางสามช่อง วันที่ เลขที่ จำนวนเงิน แล้วอ่านออกเสียงทีละใบ แบบที่เคยอ่านให้หัวหน้าทานเลขตาม
“เจ็ดแสนแปด”
ปากกาเขียนตาม
“แปดแสนสี่หมื่นห้า… เก้าแสนสอง… หกแสนเก้า”
“ล้านหนึ่งแสนห้า”
เธอค้างอยู่ที่ใบนั้นครึ่งวินาที แล้วเร่งต่อ เสียงตัวเองต่ำลงเรื่อย ๆ ปลายปากกาครูดกระดาษดังแข่งกับเสียงเครื่องลดความชื้น อีกหกใบที่เหลือลงตารางไปโดยไม่ต้องคิด
เธอบวกในใจหนึ่งรอบ บวกในกระดาษอีกหนึ่งรอบ เลขตรงกัน
“เก้าล้านหกแสน” เธอพึมพำ
พลอยวงตัวเลขนั้นสองวง แล้ววางปากกา
ช่องรายการในใบเสร็จทุกใบเขียนเหมือนกันตัวต่อตัว งานซ่อมแซมผนังภายใน ทางเดินชั้นสอง (ตามแบบ) ไม่มีตารางเมตร ไม่มีค่าวัสดุ ไม่มีจำนวนวันแรงงาน ไม่มีใบเสนอราคาแนบ
ใบแบบนี้ถ้ามาถึงโต๊ะฉัน เธอคิด ฉันตีกลับตั้งแต่ใบแรก
แล้วสายตาเธอก็เลื่อนไปที่มุมขวาบนของกระดาษ
เลขที่ใบเสร็จ
0001
เธอไล่นิ้วไปตามแถว
0002 / 0003 / 0004
ไปจนถึงใบสุดท้าย
0011
พลอยนั่งนิ่ง
ใบแรกลงวันที่เมื่อสองปีก่อน ใบสุดท้ายลงวันที่เมื่อสี่เดือนก่อน ระยะเวลาสองปี บริษัทนี้ออกใบเสร็จไปทั้งหมดสิบเอ็ดใบ ไม่มีเลขขาด ไม่มีเลขข้าม
บริษัทที่เลขใบเสร็จวิ่งจากหนึ่งถึงสิบเอ็ดในสองปี
คือบริษัทที่มีลูกค้าคนเดียว
เธอพลิกดูที่อยู่ใต้ชื่อบริษัท เป็นเลขห้องในอาคารพาณิชย์ที่ไหนสักแห่ง ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ ไม่มีอีเมล ไม่มีเลขประจำตัวผู้เสียภาษีสักตัว
ใบเสร็จไม่มีเลขผู้เสียภาษี เอาไปลงบัญชีไม่ได้ด้วยซ้ำ
ลมเย็นจากช่องแอร์พัดผ่านต้นคอ พลอยดึงคาร์ดิแกนตัวโคร่งปิดคอขึ้นมาอีกนิด
โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสั่นยาว
เธอสะดุ้งจนเข่าชนขาโต๊ะ ดินสอสิบสองแท่งกลิ้งไปกองรวมกันที่ขอบล่าง ชื่อบนจอคือ แนน
พลอยกดรับ ยังไม่ทันได้พูด
“แก ยังโอเคใช่ไหม” แนนพูดรัวเหมือนเพิ่งวิ่งขึ้นบันได “เมื่อคืนฉันฝันว่ามีคนโทรมาเช็กเลขบัตรฉันอะ ตื่นมาใจสั่นทั้งเช้าเลย”
“ไม่มีใครเช็กหรอก” พลอยกระซิบ
“แล้วแกกระซิบทำไม”
พลอยมองประตูห้องทำงานที่แง้มอยู่ แล้วมองกระดาษเก้าล้านหกแสนบนโต๊ะ
“ห้องมันเงียบ”
“ถ้ามันไม่ไหวกลับมาเลยนะ ฉันขอร้อง ฉันไม่อยากเห็นชื่อตัวเองในข่าว”
ถ้าเธอถ่ายรูปพวกนี้ส่งตำรวจตอนนี้ คำถามแรกที่เขาจะถามคือ คุณเข้าไปในบ้านหลังนั้นได้ยังไง คำถามที่สองจะไปเคาะประตูบ้านแนน
“โอเค” เธอกระซิบ “บ้านสวย เงียบ ไม่มีอะไร”
วางสาย แล้วคว่ำจอลง
จากนั้นค่อย ๆ เก็บดินสอทั้งสิบสองแท่งกลับมาเรียงหัวไปทางเดิม ยาวเท่ากัน ห่างเท่ากัน ตรวจซ้ำสองรอบ
ทางเดินชั้นสองไม่มีหน้าต่าง กลางวันแสก ๆ ก็ยังมืดสลัว
พลอยสอดแฟ้มสีน้ำเงินเข้าใต้คาร์ดิแกนตัวโคร่ง แนบไว้กับซี่โครง กอดแขนทับเหมือนคนหนาว แล้วก้าวออกจากห้องทำงาน โคมไฟติดผนังดวงแรกสว่างขึ้นข้างหูพร้อมเสียงติ๊กเบา ๆ ของเซนเซอร์
ดวงที่สอง ดวงที่สาม
เธอเดินช้ากว่าเมื่อวาน มืออีกข้างลูบไปตามผนัง
แผ่นไม้โอ๊คกว้างราวคืบครึ่งเรียงตั้งต่อกันยาวไปจนสุดทาง สีน้ำผึ้งเข้มเสมอกันทุกแผ่น ลายไม้ไหลต่อเนื่องจากแผ่นหนึ่งไปอีกแผ่น ปลายนิ้วเธอไม่สะดุดหัวตะปู ไม่เจอรอยอุดสี ไม่มีขอบกาวปลิ้น
ไม้โอ๊คเข้มขึ้นตามอายุ เธอรู้เรื่องนี้จากบีม น้องเคยบ่นตอนรับงานปูพื้นบ้านป้าข้างบ้านว่า เปลี่ยนแผ่นเดียวก็เห็นเป็นแถบเลยพี่ แผ่นใหม่มันซีด ต้องรอเป็นปี
ถ้าทางเดินนี้ถูกซ่อมสิบเอ็ดครั้งในสองปี ต้องมีแผ่นซีดสักแผ่น
พลอยก้มลงดูร่องต่อระหว่างแผ่น ฝุ่นสีเทาบาง ๆ อุดอยู่ในร่องเท่ากันทุกร่อง ตั้งแต่หัวทางเดินมาจนถึงตรงที่เธอยืน ไม่มีร่องไหนสะอาดกว่าร่องอื่น
ดวงที่สี่ ดวงที่ห้า ดวงที่หก
เธอก้าวต่อ
แล้วก็ยืนอยู่ในความมืด
โคมดวงที่เจ็ดไม่ติด เธอถอยหลังหนึ่งก้าว ก้าวกลับเข้าไปอีกหนึ่งก้าว โบกมือผ่านหน้าเซนเซอร์
ไม่ติด
ข้างหน้า ดวงที่แปดสว่างขึ้นเองรอเธออยู่แล้ว เหลือช่องมืดยาวราวสองก้าวคั่นกลาง พลอยยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นน้ำมันเคลือบไม้เก่าจาง ๆ ลอยมาจากผนัง และอากาศตรงช่องมืดนี้เย็นกว่าช่องอื่น
“ผนังเดียวกัน” เธอพึมพำ เสียงตัวเองสะท้อนกลับมาจากไม้ “ซ่อมสิบเอ็ดครั้ง”
เก้าล้านหกแสน ซื้อไม้โอ๊คปูทางเดินนี้ใหม่ได้หลายรอบ จ้างช่างมานอนเฝ้าได้ทั้งปี
แต่ผนังไม่เคยถูกแตะ
ถ้าเงินไม่ได้ไปที่ผนัง เธอคิด เงินไปที่ไหน
เธอนึกถึงเส้นดินสอที่ลากไว้ในสมุดเมื่อวาน กล้องหัวบันไดมองยาวตรงมาตามทางเดิน ดวงที่หกกับดวงที่แปดจะสว่างจ้าในจอ ช่องระหว่างนั้นจะเหลือแค่สีดำ
ไฟไม่ติด ก็ไม่มีภาพ
พลอยทรุดตัวนั่งลงกับพื้นไม้ใต้โคมดวงที่เจ็ด ดึงแฟ้มออกจากใต้คาร์ดิแกน แสงจากดวงที่หกกับดวงที่แปดตกกระทบหน้ากระดาษพอให้อ่านออก
เธอวางแฟ้มบนเข่า เปิดตั้งแต่ใบแรก คราวนี้อ่านแค่ครึ่งล่างของกระดาษ
ช่องผู้รับเงิน ตราประทับวงกลมสีม่วงของศิลาเรียบ เซอร์วิส ประทับเอียงนิด ๆ ไปทางเดียวกันทุกใบ
ช่องผู้จ่ายเงิน ลายเซ็นของคุณวิศรุต เส้นบาง ตรง ไม่มีหาง ทุกใบเส้นเดียวกันราวประทับด้วยตรายาง
ช่องที่สามพิมพ์ไว้เล็กกว่าเพื่อน ผู้รับเหมาช่วง (ถ้ามี)
“หนึ่ง… ว่าง” เธอกระซิบ
“สอง… ว่าง”
เธอพลิกเร็วขึ้น เสียงซองพลาสติกเสียดกันดังกรอบแกรบในทางเดินที่เงียบสนิท
“สาม ว่าง สี่ ว่าง ห้า หก เจ็ด”
ว่าง ว่าง ว่าง
“แปด เก้า สิบ”
“ว่าง”
พลอยหยุดมือที่ซองสุดท้าย
ใบเสร็จเลขที่ 0011 จำนวนเงินแปดแสนเก้าหมื่นบาทถ้วน รายการเดิมทุกตัวอักษร ตราม่วงเดิม ลายเซ็นคุณวิศรุตเส้นเดิม
ช่องผู้รับเหมาช่วงไม่ว่าง
ลายเซ็นปากกาลูกลื่นสีน้ำเงิน หวัด เอียงขวา หางตัวสุดท้ายลากยาวเกินเส้นไปเกือบครึ่งเซนติเมตร แบบที่ครูประจำชั้นเคยเขียนหมายเหตุในสมุดการบ้านว่า เขียนให้อยู่ในเส้นด้วย
บีม
นิ้วโป้งของพลอยกดลงบนซองพลาสติกตรงชื่อนั้น จนพลาสติกยุบเป็นรอยเล็บ
มือเธอสั่นจนซองในแฟ้มกระทบกันแกรบ ๆ เธอต้องวางแฟ้มลงบนพื้นไม้ แล้วกดฝ่ามือทั้งสองข้างแบนลงบนต้นขาจนกว่ามันจะหยุด
สายตาเธอเลื่อนลงไปที่ช่องวันที่ใต้ลายเซ็น
27 มิถุนายน 2569
เธอไม่ต้องเปิดดูก็รู้ แต่มือก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออยู่ดี
ไวไฟขึ้นเต็มขีด นาฬิกามุมจอบอกสิบเอ็ดโมงสิบสอง
อีกสิบสามคืน
เธอแตะเข้าห้องแชตที่ไม่ได้เปิดมาสองอาทิตย์ เพราะเปิดทีไรก็นอนไม่หลับ เลื่อนลงไปล่างสุด รูปเซลฟี่ของน้องยังอยู่ตรงนั้น ผมเกรียน ยิ้มเห็นฟันห่าง ถือสว่านที่พันเทปสีน้ำเงินตรงด้าม ยืนอยู่ในทางเดินไม้โอ๊คที่ยาวจนสุดสายตา
ทางเดินเดียวกับที่เธอนั่งอยู่ตอนนี้
ใต้รูปเป็นแถบวันที่สีเทา
27 มิ.ย.
และฟองข้อความสุดท้าย เวลา 16:42
ซ่อมผนังนิดหน่อย พี่ไม่ต้องห่วง
ดวงที่หกดับลงตามเวลาของเซนเซอร์ ดวงที่แปดดับตาม
ทางเดินเหลือแค่แสงจากจอโทรศัพท์ในมือเธอ
ติ๊ก
เสียงดังมาจากหัวทางเดิน โคมดวงแรกสว่างขึ้น
พลอยกดจอดับ ยัดซองใบเสร็จกลับเข้าแฟ้ม แฟ้มกลับเข้าใต้คาร์ดิแกน
ติ๊ก
ดวงที่สอง
ไม่มีเสียงฝีเท้าบนพื้นไม้ ไม่มีเสียงลูกบันไดลั่น ป้าศรีเพิ่งหอบตะกร้าผ้าเต็มใบออกไปหลังบ้านเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
ติ๊ก
ดวงที่สาม แสงเหลืองไล่มาตามผนังไม้โอ๊ค เหลืออีกสามดวงก่อนถึงช่องมืดที่เธอนั่งอยู่
มือพลอยกำชายคาร์ดิแกนแน่นจนข้อนิ้วซีด
ติ๊ก
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by ตีสองสิบเจ็ด (2:17 AM) · Fiction