Chapter 3
มีดของคุณหนู
This novel is available in Thai only for now.
“เคาะเมื่อไหร่” เสียงเรียบเย็นลอดช่องประตูเหล็กออกมา “ข้อสามขาดทันที”
ข้อนิ้วของปั้นค้างอยู่ห่างแผ่นเหล็กแค่เส้นผม
เงาเท้าคู่นั้นยังนิ่งอยู่ใต้ประตู ทับเส้นแสงสีเหลืองจนขาดเป็นสองท่อน
“ฉันไม่ได้ถาม” ปั้นกระซิบ “ฉันมาดู”
“ดูแล้ว กลับไปนอน”
“ร้านแกต้มซุปตีสามทุกคืนเลยเหรอ”
“นั่นคือคำถาม”
ปั้นกัดฟัน ลมจากช่องลมเหนือประตูพ่นกลิ่นขิงแก่ใส่หน้าเขาเต็ม ๆ แสบจนน้ำตาเกือบไหล กลิ่นแบบนี้ต้องตำมาเป็นกิโล ไม่ใช่ตำพอกินคนเดียว
“เมื่อเช้าแกบอกว่าจดทะเบียนก็เหมือนเซ็นสัญญาเช่า” เขาว่า “คนเช่าเขามีสิทธิ์รู้ไหมว่าเพื่อนร่วมห้องหายไปไหนตอนตีสาม”
“แม่นายเป็นคนพูด ไม่ใช่ฉัน”
“...เออ ก็จริง”
เงียบไปครู่หนึ่ง ในครัวมีเสียงช้อนกระเบื้องวางลงบนจานรองดังกริ๊ง เบามาก เบาจนปั้นไม่แน่ใจว่าได้ยินจริงหรือหูแว่ว
เงาเท้าใต้ประตูขยับครึ่งก้าว เหมือนจะหันไปมองข้างหลัง แล้วหันกลับมา
“ปั้น”
เป็นครั้งแรกที่ไอ้คุณหนูนี่เรียกชื่อเขา ไม่ใช่ “นาย” อย่างทุกที
“นายยืนเท้าเปล่าบนถนนฝั่งฉัน” จีนว่า “เศษแก้วจากร้านเหล้าปากซอยกระเด็นมาถึงตรงนั้นทุกคืน”
ปั้นก้มมองเท้าตัวเอง ใต้แสงไฟถนนสีส้ม มีประกายเล็ก ๆ วาวอยู่ห่างนิ้วก้อยไม่ถึงคืบ
“รู้ได้ไงว่าฉันเท้าเปล่า”
ไม่มีคำตอบ
แสงสีเหลืองใต้ประตูดับวูบ
ฉับ ฉับ ฉับ
เสียงมีดกลับมาอีกครั้ง หนักและแม่นเท่าเดิม แต่คราวนี้ดังมาจากความมืด
ปั้นกลับมานอนลืมตาอยู่บนเตียงสามฟุตครึ่ง จ้องแถบไฟสีส้มบนเพดานจนมันซีดเป็นสีเทา
ตีห้าสี่สิบ ขั้นบันไดที่เจ็ดลั่นเอี๊ยด
เขาหลับตาปี๋
ประตูห้องเปิดเบา ๆ กลิ่นขิงกับกลิ่นซุปกระดูกตามเข้ามาทั้งตัว ใครบางคนถอดรองเท้าวางเรียง แล้วเอนตัวลงบนเสื่อ หมอนสองใบถูกจัดใหม่ ใบหนึ่งรองหัว อีกใบรองหลัง
ขั้นที่เจ็ด ปั้นนึก พรุ่งนี้บอกมันดีไหมว่าต้องข้าม
ถ้าบอก ก็เท่ากับยอมรับว่ายังไม่หลับ
เขาเลยพลิกตัวหนีไปทางผนัง แกล้งกรนเบา ๆ สองที
บนพื้น มีเสียงหัวเราะทางจมูกสั้น ๆ หนึ่งครั้ง
“เฮ้ย คุณหนู!”
เจ็ดโมงครึ่ง ร้านเฮียฮงเพิ่งยกไก่หม้อแรกขึ้นแขวน ไอน้ำยังลอยจากหนังเหลืองมันวาว ลูกค้าประจำสามโต๊ะนั่งรอข้าว ลุงหนวดหน้าปากซอยกางหนังสือพิมพ์ ป้าขายผ้ากับหลานสาวนั่งเกาะโต๊ะริมประตู
ลุงเชิดเดินเข้ามาทางหน้าร้าน เสื้อโปโลรีดตึง ผมเทาหวีเสยแข็งเป็นเงา นาฬิกาทองเรือนโตบนข้อมือสะท้อนแสงนีออนวาบ
จีนยืนอยู่หลังลิ้นชักเก็บเงิน ตามคำสั่งเจ๊หงษ์เมื่อหกโมงเช้า
“จบบริหารใช่ไหม ก็ยืนนับเงินไป” เจ๊หงษ์ว่าแค่นั้น แล้วหายเข้าครัว
ทั้งเช้า จีนทอนเงินไม่ผิดสักบาท พับแบงก์หันหน้าเดียวกันหมดทั้งลิ้นชัก ปั้นแอบดูจากหลังตู้ไก่สองรอบ แล้วรีบหันกลับมาสับไก่ต่อก่อนลูกน้องครัวจะเห็น
“เฮ้ย ลุงเรียกได้ยินไหม”
ลุงเชิดไม่รอคำตอบ เขาเดินอ้อมตู้ไก่ ปลดไก่ต้มทั้งตัวลงจากตะขอ แล้วโยนลงบนเขียงมะขามหนาเท่าฝ่ามือหน้าร้าน
ตุบ
น้ำมันไก่กระเซ็นเป็นหยดเล็ก ๆ บนกระจกตู้
“คุณหนูเมืองนอก” ลุงเชิดแผดเสียงดังพอให้ทั้งร้านได้ยิน “สับไก่เป็นไหม”
ลุงหนวดลดหนังสือพิมพ์ลงครึ่งหน้า หลานสาวป้าขายผ้าหยุดเคี้ยว
ปั้นวางมีดลง “ลุง”
“อะไร” ลุงเชิดหันมายิ้ม ฟันซี่ทองข้างมุมปากโผล่ “แกจะออกรับแทนคู่ชีวิตแกเหรอ จดทะเบียนวันเดียว หัวใจอ่อนเป็นข้าวต้มแล้ว”
ลูกน้องครัวคนหนึ่งสำลักน้ำลาย
“ไม่ได้ออกรับ” ปั้นว่า “ไก่ตัวนั้นของลูกค้าโต๊ะสาม”
“ลูกค้ารอได้” ลุงเชิดเคาะหน้าปัดนาฬิกาทอง “ร้านนี้สามรุ่น ไม่เคยให้คนบ้านนั้นแตะมีด วันนี้เปิดร้านร่วมวันแรก ลุงต้องรู้ว่าเอาคนแบบไหนเข้าบ้าน”
เขาหันกลับไปทางลิ้นชักเก็บเงิน
“ถ้าสับไม่เป็น ก็ยืนนับแบงก์ต่อไป ลุงไม่ว่า แต่อย่ามาทำเป็นเจ้าของร้าน”
ปั้นมองหน้าลุง
ตั้งแต่เด็ก ลุงเชิดเป็นคนพาเขาไปตลาดเช้า สอนเลือกไก่จากสีหนังตรงข้อพับปีก ลุงคนนี้เคยเตะประตูโรงงานไก่ตอนเขาโดนโกงน้ำหนัก
แต่ช่วงหลังมานี้ ลุงพลิกโทรศัพท์คว่ำหน้าทุกครั้งที่มันสั่น
เหมือนตอนนี้ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงลุงสั่นครืด ลุงล้วงออกมา เหลือบดูเบอร์ที่ไม่มีชื่อ แล้วกดตัดสายโดยไม่มองซ้ำ
“ว่าไง คุณหนู”
จีนปิดลิ้นชักเก็บเงิน เสียงลิ้นชักไม้ดังแกร็กเดียว
เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาที่เขียง ระหว่างทาง มือซ้ายปลดกระดุมข้อมือขวา พับแขนเสื้อขึ้นสองทบ แล้วสลับข้าง สองทบเท่ากันพอดี เหมือนแบงก์ที่หันหน้าเดียวกันทั้งลิ้นชัก
“ขอยืมมีดครับ” เขาพูดกับปั้น ไม่ใช่กับลุง
ปั้นมองอีโต้ในมือตัวเอง ด้ามไม้พันเทปผ้าสีแดงจนเป็นร่องตามนิ้ว มีดเล่มนี้ไม่เคยอยู่ในมือใครนอกจากเขากับแม่
เขาพลิกด้ามยื่นให้
จีนรับไว้ ยกขึ้นชั่งในมือสองครั้ง
“หนัก”
“บ้านแกใช้มีดผลไม้สับไก่เหรอ”
“บ้านฉันใช้มีดที่ไม่ต้องพันเทปเพราะด้ามแตก”
ลูกน้องครัวคนเดิมกลั้นขำจนไหล่สั่น เจ๊หงษ์โผล่หน้าออกมาจากประตูครัว ผ้ากันเปื้อนเปียกครึ่งตัว กำไลทองกระทบกันกริ๊ง
“เชิด ลื้อเล่นอะไรหน้าร้าน”
“ทดสอบลูกสะใภ้ให้” ลุงเชิดยกนาฬิกาขึ้นระดับตา “เริ่มนะ”
“ลูกสะใภ้อะไรของ—”
ฉับ
เจ๊หงษ์หยุดพูดกลางคำ
ฉับแรกแยกน่องออกจากตัว ฉับที่สองปลดปีก จีนไม่จ้องไก่ เขาใช้ปลายนิ้วโป้งแตะหาข้อต่อก่อนลงมีดทุกครั้ง แตะ แล้วสับ แตะ แล้วสับ จังหวะนิ่งเหมือนมีคนนับให้
ฉับ ฉับ ฉับ
กระดูกสันหลังหลุดออกเป็นแท่งเดียว เนื้ออกถูกผ่าครึ่ง แล้วสับขวางเป็นชิ้นหนาเท่ากันทั้งแถว หนังไม่ร่อนสักชิ้น
ปั้นยืนนิ่ง
เสียงนี้ เขาได้ยินมาแล้วเมื่อตีสาม ข้ามถนนมาในความมืด
ลุงหนวดพับหนังสือพิมพ์เก็บ หลานสาวป้าขายผ้าลุกขึ้นยืนบนเก้าอี้ ป้ารีบดึงลงมานั่ง
จีนเอียงมีด ช้อนชิ้นไก่ทีละแถวขึ้นสันมีด แล้ววางบนจานกระเบื้องขาวขอบฟ้า เนื้ออกเรียงเป็นรัศมีจากกลางจาน น่องวางซ้อนเป็นฐาน ปีกสองข้างกางออกตรงปลายพอดี
รูปพัด
เขาวางมีดลงข้างเขียง ด้ามหันเข้าหาปั้น
“เวลาครับ ลุง”
ลุงเชิดยังถือนาฬิกาทองค้างอยู่ระดับตา ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียง
“สี่สิบ” ลูกน้องครัวคนหนึ่งชะโงกหน้าดูนาฬิกาแล้วพูดแทน “สี่สิบวิพอดีครับเฮีย”
ทั้งร้านเงียบกริบ มีแต่เสียงหม้อซุปเดือดปุด ๆ อยู่หลังตู้ไก่
“ไก่ตัวนี้ต้มพอดีครับเจ๊” จีนหันไปก้มหัวให้เจ๊หงษ์ “หนังเลยไม่ร่อน ผมแค่สับตามที่มันแยกให้”
เจ๊หงษ์มองจานพัด มองลูกชาย แล้วมองไก่
นางเดินเข้ามา หยิบชิ้นอกริมสุดขึ้นมาหนึ่งชิ้น กลิ่นมันไก่กับกระเทียมเจียวโชยขึ้นจากจานอุ่น ๆ นางยัดเข้าปาก เคี้ยว แล้วไม่พูดอะไร
นางยกจานทั้งจานไปวางบนโต๊ะสาม
“ลื้อ” เจ๊หงษ์ชี้หน้าลุงเชิด “หักค่าไก่ตัวนี้จากส่วนแบ่งลื้อ ไปปลดไก่ฉันเล่นทำไม”
ลุงเชิดลดมือลงช้า ๆ นิ้วหมุนสายนาฬิกาทองไปมารอบข้อมือ
“ฝีมือดี” เขาว่า เสียงไม่ดังเท่าเดิม “แต่ฝีมือดีไม่ได้แปลว่าไว้ใจได้ จำไว้นะอาปั้น คนบ้านนั้นยิ้มเก่งที่สุดตอนมันกำลังจะเอาของเราไป”
เขาหันหลังเดินออกจากร้าน โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นอีกรอบ คราวนี้เขาไม่ตัด เขาเดินกดรับไปจนพ้นหน้าร้าน
ลูกน้องครัวคนที่ขำมาตั้งแต่เช้าเอียงตัวมากระซิบกับอีกคน ไม่เบาเท่าที่คิด
“กูทีมคุณหนูแล้ว”
“มึงทีมเฮียปั้นมาสิบปีนะเว้ย”
“สิบปีเฮียไม่เคยเรียงไก่เป็นพัด”
ปั้นหยิบผ้าจากบ่าฟาดไปทางเสียง ทั้งสองคนก้มหน้าเช็ดตู้ไก่พร้อมกัน
เขาหันกลับมาจะคว้ามีดคืน
แล้วมือก็หยุด
จีนกำลังปลดแขนเสื้อลง นิ้วขวาจับกระดุมข้อมือ ตรงปลายนิ้วชี้มีรอยแผลเก่าสีจางเป็นเส้นขาว ปั้นจำได้ตั้งแต่เมื่อวาน
แต่ข้าง ๆ กันบนข้อแรกของนิ้วกลาง มีอีกเส้น
เส้นใหม่ ขอบยังชมพูสด ยาวเกือบเซนติเมตร ปิดไว้ด้วยเทปใสที่ใช้แปะกฎบนตู้เย็น
ปั้นคว้าข้อมือนั้นไว้ก่อนจะคิดทัน
ผิวใต้ฝ่ามือเย็น ทั้งที่เพิ่งสับไก่ร้อน ๆ จากหม้อ
จีนไม่สะบัด เขาแค่ก้มมองมือของปั้น แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“เมื่อคืน” ปั้นว่า เสียงต่ำจนแค่สองคนได้ยิน “ใช่ไหม”
“ข้อสาม”
“ฉันไม่ได้ถามว่าแกไปไหน ฉันถามว่าแผลนี่—”
“ข้อสี่” จีนพูดเบากว่าเดิม ตาเหลือบไปทางประตูครัวที่เจ๊หงษ์เพิ่งเดินเข้าไป “เรื่องในห้อง ห้ามเล่าให้คนบ้านตัวเองฟัง”
“นี่หน้าร้าน ไม่ใช่ในห้อง”
“งั้นเก็บไว้ถามในห้อง”
จีนดึงมือกลับเบา ๆ ติดกระดุมข้อมือจนเรียบ แล้วเดินกลับไปหลังลิ้นชักเก็บเงิน เปิดลิ้นชัก นับแบงก์ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ปั้นมองฝ่ามือตัวเอง
ตรงที่เพิ่งจับข้อมือคนอื่น มีกลิ่นขิงติดมา
เกือบสองทุ่ม จีนเปิดประตูห้องชั้นสอง
ปั้นนั่งขัดสมาธิบนเตียง หลังพิงผนัง มือถือโทรศัพท์ไถหน้าจอเร็วเกินกว่าจะอ่านอะไรทัน พัดลมส่ายหัวไปมา ตู้เย็นครางหึ่ง
ทุกอย่างเหมือนเมื่อคืน ยกเว้นประตูตู้เย็น
ใต้ข้อหก ใต้คำว่า รับทราบ ตัวเล็ก ๆ ของเขา มีพลาสเตอร์ปิดแผลสามแผ่นแปะเรียงกันเป็นแถว แผ่นสุดท้ายมีใบเสร็จร้านขายยาหัวซอยพับเล็ก ๆ ติดอยู่ข้างหลัง
ข้างล่างมีหมึกแดงตัวโตเอียงลงขวา
7. แผลเปิด ห้ามจับเงิน ห้ามจับไก่ (ลูกค้าบ่น)
จีนยืนอ่านนานกว่าจำเป็น
“ข้อเจ็ดมีแล้ว” เขาว่า “ฉันตั้งเมื่อคืน ห้ามถามว่าอีกคนเขียนอะไร”
“ฉันไม่ได้ถาม ฉันเขียนเอง” ปั้นไม่เงยหน้าจากโทรศัพท์ “งั้นเป็นข้อแปด”
“ลูกค้าคนไหนบ่น”
“...ลุงหนวด”
“ลุงหนวดกินไก่จานพัดหมดจานแล้วขอเพิ่มหนังอีกห้าสิบบาท”
ปั้นไถหน้าจอเร็วขึ้น
จีนลอกแผ่นสุดท้ายออกจากตู้เย็น คลี่ใบเสร็จที่พับอยู่ข้างหลัง ตัวเลขพิมพ์จาง ๆ ที่มุมล่าง
“บ่ายสองสี่สิบ” เขาอ่าน “ตอนที่นายบอกเจ๊ว่าไปซื้อถุงหิ้วข้าวที่ร้านขายส่ง”
นิ้วของปั้นหยุดค้างบนหน้าจอ
“ร้านขายส่งหัวซอยขายพลาสเตอร์ด้วยเหรอ”
“ร้านขายยา” ปั้นพูดเสียงแข็ง “อยู่ติดกัน เดินผ่าน”
“แล้วถุงหิ้วข้าว”
“หมด”
“เจ๊หงษ์บอกว่าถุงหิ้วข้าวเต็มสต็อกถึงสิ้นเดือน”
ปั้นวางโทรศัพท์คว่ำลงบนเตียง ตบหน้าจอแรงจนเครื่องเด้ง
“แกจะติดหรือไม่ติด”
จีนมองพลาสเตอร์ในมือ แล้วมองเทปใสบนนิ้วกลางตัวเอง ขอบเทปเริ่มลอก เพราะจับแบงก์มาทั้งวัน
เขาเดินไปนั่งที่ขอบเตียง
ตรงขอบเตียงพอดี ปลายเท้ายังอยู่บนเสื่อ ส่วนที่นั่งอยู่บนผ้าปูสีน้ำเงินซีด
ปั้นมองเส้นที่ไม่มีอยู่จริงนั้น แล้วไม่พูดอะไร
จีนยื่นมือขวาออกไป ฝ่ามือหงาย
“มือซ้ายฉันลอกไม่ถนัด”
ปั้นกระแอมหนึ่งที แล้วจับนิ้วกลางนั้นไว้ระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ มือเขาหยาบ ข้อนิ้วมีรอยไหม้น้ำมันเป็นจุด แต่ตอนลอกเทปใสออก เขาค่อย ๆ ดึงทีละมิล ช้ากว่าตอนเลาะหนังไก่ไม่ให้ขาด
เทปหลุดออก แผลใต้นั้นแห้งดีแล้ว แต่ขอบยังแดง
“มีดอะไร” ปั้นถาม
“ข้อสาม”
“ข้อสามคือห้ามถามว่าไปไหน ไม่ได้ห้ามถามว่ามีดอะไร”
จีนเงียบไปหนึ่งจังหวะ
“อีโต้ด้ามไม้” เขาว่า “ด้ามไม่ได้พันเทป”
“งั้นพรุ่งนี้ฉันพันให้”
“ใครให้นายข้ามถนน”
“ใครให้แกข้ามตอนตีสาม”
จีนหลุดหัวเราะ คราวนี้ไม่ทันยกมือปิด เสียงสั้น ๆ ดังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา มันกระดอนอยู่ในห้องสามคูณสี่ จนปั้นต้องก้มหน้าลงแกะกระดาษหลังพลาสเตอร์เร็ว ๆ
ผนังไม้ข้างหัวเตียงดังก๊อกหนึ่งที
ทั้งสองคนแข็งค้าง
แต่ไม่มีเสียงตามมา มีแค่เสียงลูกประคำไม้ แต๊ก... แต๊ก... ช้าและสม่ำเสมอ
ปั้นแปะพลาสเตอร์ลงบนแผล กดนิ้วโป้งรีดสองข้าง ไม่ให้ขอบย่น
เขายังไม่ปล่อยมือ
โทรศัพท์บนเตียงสั่นครืด
หน้าจอสว่างขึ้นทั้งที่คว่ำอยู่ แสงลอดขอบเครื่องออกมาเป็นเส้นสีขาว ปั้นพลิกดูด้วยมือซ้าย ชื่อขึ้นมาว่า ทนายต้น (เหงื่อ)
จีนมองชื่อที่บันทึกไว้นั้น มุมปากกระตุก
ปั้นกดรับแล้วเปิดลำโพง
“ครับ ทนาย”
“คุณปั้นครับ ขอโทษที่โทรดึก” เสียงทนายต้นหอบนิด ๆ เหมือนเพิ่งวิ่งขึ้นบันได “คุณจีนอยู่ด้วยไหมครับ”
จีนก้มลงใกล้โทรศัพท์ “อยู่ครับ”
“ดีครับ ดีมาก” ทนายต้นสูดหายใจ “คุณศิริพรจากธนาคารเพิ่งโทรหาผม เรื่องเงินกู้กิจการร่วม”
ปั้นกับจีนมองหน้ากัน
“ธนาคารจะส่งเจ้าหน้าที่มาตรวจความเป็นคู่ชีวิตครับ ภายในเจ็ดวัน”
พัดลมส่ายหัวไปทางเสื่อ แล้วส่ายกลับมาทางเตียง
“ตรวจยังไง” จีนถาม
“เขาจะขึ้นไปดูที่พักครับ” ทนายต้นพูดเร็วขึ้น “ต้องเห็นว่าอยู่ห้องเดียวกันจริง”
ตาของจีนเลื่อนลงไปที่พื้น
เสื่อพับบาง ผ้าห่มผืนเล็กพับสี่เหลี่ยมมุมตรงเป๊ะ หมอนสองใบซ้อนกันอยู่หัวเสื่อ ห่างจากขาเตียงไม่ถึงศอก
ปั้นมองตามไป นิ้วโป้งของเขายังกดอยู่บนพลาสเตอร์แผ่นนั้น
“แล้วเขาจะมาวันไหน” ปั้นถาม
ปลายสายเงียบไปหนึ่งจังหวะ
“เขาไม่บอกล่วงหน้าครับ”
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะดังขึ้น ไม่ใช่จากผนังไม้ข้างหัวเตียง
มาจากประตูห้อง
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by ลาเต้แก้วที่สอง (The Second Latte) · Fiction