Chapter 1
กุญแจรถกับอีเมลฉบับเดียว
This novel is available in Thai only for now.
กุญแจรถพวงนั้นกระแทกกลางอกผมก่อนที่ประตูรถจะปิดสนิทด้วยซ้ำ
โลหะเย็นเฉียบกระดอนจากกระดุมเสื้อเชิ้ตตกลงบนพื้นปูนหน้าคลินิก เสียงแกร๊งดังพอให้ยามที่ยืนอยู่ตรงประตูกระจกหันมามอง พวงกุญแจรูปหัวใจสีเงินที่นภาซื้อให้พ่อเมื่อปีใหม่ ไถลไปหยุดอยู่ข้างปลายรองเท้าหนังของพ่อตาผม
“คนขับรถ” นพ.ประเสริฐพูดโดยไม่หันหน้ามา “ไม่ต้องเข้าห้องประชุมหมอ”
ผมก้มลงเก็บกุญแจ
สามปีแล้ว ผมคิด ร่างกายมันชินก่อนใจอีก
คลินิกหัวใจศิริเวชการสาขาใหญ่ตั้งอยู่บนถนนสายหลัก ตึกกระจกสีฟ้าอ่อนห้าชั้น ป้ายชื่อตัวอักษรสีทองติดอยู่เหนือประตู แดดเช้าสะท้อนกระจกจนแสบตา ผมจอดรถตู้สีดำคันนี้ตรงจุดเดิมทุกวันจันทร์ ห่างจากประตูสิบสองก้าวพอดี เพราะพ่อตาเคยบ่นว่าเดินไกลกว่านั้นแล้วเหนื่อย
ผมรู้ว่าทำไมเขาเหนื่อย
ผมได้ยินมันตั้งแต่เขาขึ้นรถเมื่อสี่สิบนาทีก่อน เสียงหายใจที่สั้นลงทุกครั้งที่ก้าวขาขึ้นบันได ปลายนิ้วที่ซีดกว่าปกติตอนเขายื่นแฟ้มให้ผมถือ สีริมฝีปากที่คล้ำลงนิดหนึ่งเมื่อเทียบกับเดือนก่อน
ลิ้นหัวใจของนพ.ประเสริฐ ศิริเวชการ กำลังหมดเวลา
และเขาก็รู้ ทุกคนในตึกนี้รู้
“พ่อคะ” นภาเปิดประตูรถฝั่งหลังลงมา เธอในชุดสูทสีครีม ผมรวบตึง ถือแท็บเล็ตไว้แนบอก “เดี๋ยวให้กิตติขึ้นไปถือแฟ้มให้ก็ได้ค่ะ แฟ้มหนักนะคะ”
“ไม่ต้อง” พ่อตาตัดบท “ห้องประชุมวันนี้มีแต่หมอ มีแต่ผู้ถือหุ้น เอาคนขับรถขึ้นไปนั่ง เดี๋ยวคนเขาก็ถามว่าศิริเวชการขาดคนจนต้องเอาใครก็ไม่รู้มานั่งโต๊ะ”
ใครก็ไม่รู้
ผมยื่นแฟ้มคืนให้นภา นิ้วเราแตะกันครึ่งวินาที มือเธอเย็น
“ขอโทษนะ” เธอขยับปากโดยไม่มีเสียง
ผมยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่ฝึกมาจนเป็นธรรมชาติ ยิ้มของผู้ชายที่ไม่มีอะไรจะเสีย
“พี่กิตติ!”
แพรวเดินออกมาจากประตูกระจก เสื้อกาวน์สีขาวสะอาด หูฟังแพทย์คล้องคอ ป้ายชื่อเขียนว่า พญ.แพรวพรรณ ศิริเวชการ อายุรแพทย์โรคหัวใจ น้องสาวของนภาอายุยี่สิบเก้า เป็นคนเดียวในบ้านที่เรียกผมว่าพี่โดยไม่ต้องฝืน
“วันนี้พี่ไม่ต้องรอในรถนะคะ ข้างบนแอร์เย็น มีกาแฟ”
“แพรว” พ่อตาเรียกเสียงเรียบ
“คะพ่อ”
“ห้องรับรองชั้นสามให้แขกนั่ง คนขับรถนั่งม้าหินข้างลานจอด”
แพรวหน้าแดง เธออ้าปากจะเถียง ผมส่ายหน้าน้อย ๆ เธอเลยหุบปาก แต่สายตาที่มองพ่อนั้นบอกชัดว่าคืนนี้บ้านศิริเวชการคงไม่เงียบ
แล้วประตูกระจกก็เปิดอีกครั้ง
“อาจารย์ประเสริฐครับ”
นพ.อนันต์ เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง สูทสีน้ำเงินเข้มตัดพอดีตัว นาฬิกาข้อมือเรือนหนักวาววับ เขาเป็นหุ้นส่วนใหญ่อันดับสองของศิริเวชการ เป็นคนที่พ่อตาไว้ใจที่สุด และเป็นคนที่ผมจำลายเซ็นได้แม่นที่สุดในโลก
เขาจับมือพ่อตา แล้วหันมาหาผม
“อ้าว กิตติ” น้ำเสียงเหมือนทักหมาที่เลี้ยงไว้หน้าบ้าน “วันนี้ล้างรถหรือยัง อาจารย์ท่านแพ้ฝุ่นนะ”
“ล้างแล้วครับ” ผมตอบ
“ดี ๆ” เขาตบไหล่ผมสองที แรงพอจะเป็นการเตือน “ทำงานที่ถนัดไป คนเราไม่ต้องเก่งทุกอย่างหรอก”
ถูกต้องครับคุณหมอ ผมคิด ผมไม่ได้เก่งทุกอย่าง ผมเก่งอยู่อย่างเดียว
ผมก้มมองมือตัวเองที่กำกุญแจรถอยู่ นิ้วยาว ข้อนิ้วสะอาด เล็บตัดสั้นจนชิดเนื้อ มือแบบนี้ไม่ใช่มือของคนขับรถ แต่ไม่มีใครในตระกูลนี้เคยมองมันนานพอจะสังเกต
ม้าหินข้างลานจอดร้อนเพราะแดดแปดโมงครึ่ง
ผมไม่ได้นั่ง ผมเดินไปยืนพิงเสาใต้ชายคาด้านข้างตึก ตรงที่ผนังกระจกของห้องประชุมชั้นหนึ่งหันออกมาพอดี ม่านในห้องเปิดครึ่งเดียว ผมมองเห็นโต๊ะยาวสีน้ำตาลเข้ม จอใหญ่ที่ผนังด้านหัวโต๊ะ และคนสิบสองคนในชุดสูทกับเสื้อกาวน์
พ่อตานั่งหัวโต๊ะ นพ.อนันต์นั่งขวามือ นภานั่งซ้าย แพรวนั่งปลายโต๊ะเพราะอายุน้อยที่สุด
ผมได้ยินเสียงข้างในไม่ชัด แต่ไม่ต้องได้ยินก็รู้ว่าวาระแรกคืออะไร
ภาพบนจอเป็นผลอัลตราซาวนด์หัวใจ ชื่อผู้ป่วยมุมบนซ้ายเขียนตัวโตว่า ประเสริฐ ศิริเวชการ อายุ 64 ปี
ผมไม่ต้องเห็นตัวเลขก็รู้ว่ามันแย่แค่ไหน ผมอ่านผลชุดนี้มาแล้ว เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ตอนตีสอง บนโต๊ะกินข้าวในครัวบ้านศิริเวชการ ขณะที่ทุกคนหลับ
แฟ้มผลตรวจของพ่อตาถูกทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ นภาเอามาจากคลินิกเพราะอยากอ่านเองก่อนนอน แล้วก็ผล็อยหลับไปบนโซฟา ผมห่มผ้าให้เธอ แล้วนั่งอ่านทุกหน้าใต้ไฟดวงเล็กเหนือซิงก์ล้างจาน
ตัวเลขทุกตัวพูดเหมือนกันหมด
สามสิบวัน ผมคิดตอนนั้น อย่างมากก็สามสิบวัน
ในห้องประชุม นพ.อนันต์ลุกขึ้นยืนพูด เขาชี้ไปที่จอ ทำมือเป็นวงกลม ทุกคนพยักหน้า
ภาพบนจอเปลี่ยน เป็นรายชื่อศัลยแพทย์หัวใจห้าคน รูปถ่ายติดบัตร ประวัติย่อ ผมรู้จักทุกชื่อ สามคนในนั้นเก่งจริง สองคนเก่งแต่ในโฆษณา
แล้วแถวสุดท้ายของตาราง ไม่มีรูป
มีแค่กรอบสีเทาว่างเปล่า กับคำสองคำ
หมอเงา
ผมเห็นพ่อตาเอนตัวไปข้างหน้า มือขวาวางบนโต๊ะ นิ้วชี้เคาะกรอบสีเทานั้นบนจอโทรศัพท์ของตัวเองซ้ำ ๆ
ทุกคนในวงการรู้จักหมอเงา และไม่มีใครเคยเห็นหน้าหมอเงา
ศัลยแพทย์หัวใจที่รับเคสเฉพาะเคสที่คนอื่นปฏิเสธ เข้าห้องผ่าตัดโดยใส่หน้ากากและหมวกคลุมตลอดเวลา ไม่รับสัมภาษณ์ ไม่มีชื่อในเอกสารประชาสัมพันธ์ ติดต่อได้ทางอีเมลเดียว และรับเพียงเดือนละหนึ่งราย
พ่อตาผมส่งอีเมลไปหาหมอเงามาแล้วหกเดือน
หกฉบับ ฉบับละหนึ่งเดือน ไม่มีคำตอบเลยสักครั้ง
ผมรู้ เพราะผมอ่านมันครบทุกฉบับ
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงผมเงียบอยู่
ผมหยิบมันออกมา หน้าจอแตกที่มุมล่าง เคสยางสีดำราคาเก้าสิบเก้าบาท นภาเคยบอกให้เปลี่ยนเครื่องหลายครั้ง แต่ผมบอกว่ายังใช้ได้
ข้างในเครื่องนี้มีแอปอีเมลแอปหนึ่งที่ผมซ่อนไว้ในโฟลเดอร์ชื่อ เกม
ผมเปิดมัน
ฉบับร่างที่เขียนค้างไว้เมื่อคืนยังอยู่ ผมอ่านซ้ำหนึ่งรอบ แก้คำหนึ่งคำ แล้วตั้งเวลาส่ง
09:00
เหลืออีกสามนาที
ผมเงยหน้ามองผ่านกระจกเข้าไปในห้อง นภากำลังพูดอะไรบางอย่าง มือเธอกุมกันแน่นบนโต๊ะ ผมอ่านปากเธอได้ชัดเพราะดูเธอพูดมาสามปี
พ่อคะ ถ้าหมอเงาไม่ตอบ เราต้องเลือกคนอื่นแล้ว
พ่อตาส่ายหน้า
นพ.อนันต์ยิ้ม ยิ้มนั้นแหละที่ผมจำได้ เป็นยิ้มเดียวกับที่ผมเห็นเมื่อสองปีก่อน ในห้องประชุมกรรมการแพทย์ที่โรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง วันที่แฟ้มผู้ป่วยรายหนึ่งถูกเปลี่ยนตัวเลข วันที่ชื่อของผมถูกเขียนลงไปในช่อง แพทย์ผู้รับผิดชอบ ของความผิดที่ผมไม่ได้ทำ
วันนั้นผมไม่มีหลักฐาน
วันนั้นผมเลือกถอดชื่อออกจากทุกอย่าง แล้วเข้าห้องผ่าตัดในฐานะคนที่ไม่มีหน้า
วันนี้ผมมีหลักฐานแล้วครึ่งหนึ่ง
ครึ่งที่เหลืออยู่ในตู้เก็บแฟ้มชั้นสี่ของตึกนี้ ตู้ที่มีกุญแจอยู่ดอกเดียว และกุญแจดอกนั้นแขวนอยู่บนพวงเดียวกับนาฬิกาเรือนหนักของนพ.อนันต์
“พี่ยังอยู่ตรงนี้เหรอคะ”
ผมหันไป แพรวยืนอยู่ตรงประตูข้างตึก ถือแก้วกาแฟเย็นมาสองแก้ว
“ออกมาได้ไง ประชุมอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“พักห้านาทีค่ะ หมออนันต์ขอไปรับโทรศัพท์” เธอยื่นแก้วหนึ่งให้ผม “พ่อไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกนะคะพี่ พ่อแค่กลัว”
“พี่รู้”
“พี่ไม่รู้หรอก” แพรวพูดเบาลง เธอมองผ่านกระจกเข้าไปในห้อง “พ่อไม่เคยกลัวอะไรเลยในชีวิต แต่ตอนนี้พ่อนอนไม่หลับ ทุกคืนพ่อลุกมาเปิดอีเมล รอคนคนเดียว”
“หมอเงาเหรอ”
เธอพยักหน้า แล้วหัวเราะเบา ๆ แบบคนเหนื่อย
“แพรวเคยเข้าห้องผ่าตัดกับหมอเงาครั้งหนึ่งนะคะ ตอนยังเป็นแพทย์ประจำบ้าน ไม่เห็นหน้าเลย เห็นแต่มือ” เธอยกมือตัวเองขึ้นมาดู “มือนิ่งที่สุดที่แพรวเคยเห็นมา ไม่สั่นเลยสักวินาที กับเสียง...”
เธอหยุด
“เสียงยังไง”
“เสียงต่ำ ๆ นิ่ง ๆ ไม่เคยพูดซ้ำสองรอบ” แพรวยิ้ม “ทั้งห้องเงียบหมดเวลาเขาพูด ขนาดหัวหน้าวิสัญญียังไม่กล้าหายใจแรง”
ผมยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม ใช้มันบังปาก
อย่าพูดอะไรนะกิตติ ผมเตือนตัวเอง ไม่ใช่วันนี้
“แล้วถ้าเขาไม่ตอบล่ะ” ผมถามเสียงเรียบ
แพรวเงียบไปนาน
“พ่อบอกว่าจะไม่ให้ใครผ่าเลยค่ะ” เธอตอบ “พ่อบอกว่าถ้าหมอเงาไม่รับ ก็แปลว่าเคสนี้ไม่มีใครทำได้ พ่อจะรอไปจนกว่า...”
เธอไม่พูดต่อ ไม่ต้องพูด
แพรวกลับเข้าไปในห้อง ผมมองตามจนเธอนั่งลงที่ปลายโต๊ะ นพ.อนันต์เดินกลับเข้ามา เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อ สีหน้าสบายใจ
เขาหยิบรีโมตขึ้นมา เปลี่ยนภาพบนจอเป็นเอกสารฉบับหนึ่ง ผมหรี่ตามอง
ข้อเสนอการรักษา โดย นพ.อนันต์ และทีม
เขาจะผ่าเอง
ผมรู้ว่าเขาไม่มีวันผ่าเอง เขาไม่ได้จับมีดผ่าตัดมาห้าปีแล้ว สิ่งที่เขาต้องการคือให้พ่อตาเซ็นยินยอม ให้ทีมของเขาเป็นคนดูแล และให้ทุกแฟ้มของพ่อตาผ่านมือเขาก่อนจะถึงห้องผ่าตัด
และถ้าพ่อตาไม่ได้ออกมาจากห้องนั้น หุ้นที่เหลือจะไหลไปทางไหน ผมคำนวณไว้นานแล้ว
ผมเหลือบดูนาฬิกาบนจอโทรศัพท์
08:59
นภากำลังจับมือพ่อ พ่อตาก้มหน้า ไหล่ที่เคยตั้งตรงตลอดสามปีที่ผมรู้จักเขา ห่อลงนิดหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขาดูแก่
พ่อครับ ผมคิด ทั้งที่ไม่เคยได้รับอนุญาตให้เรียกเขาแบบนั้นออกเสียง เดี๋ยวนะครับ อีกนิดเดียว
ปากกาในมือพ่อตาแตะลงบนเอกสารยินยอม
09:00
โทรศัพท์ในมือผมสั่นหนึ่งครั้ง
ส่งแล้ว
ผมไม่ได้ยินเสียงในห้อง แต่ผมเห็นทุกอย่าง
นภาเป็นคนแรกที่เห็น เธอก้มมองแท็บเล็ตตรงหน้า แล้วหน้าเธอเปลี่ยนสี มือที่กุมพ่อไว้บีบแน่นขึ้นจนพ่อเงยหน้า
เธอพูดอะไรบางอย่างกับนพ.อนันต์ เขาขมวดคิ้ว แล้วกดรีโมตอย่างไม่เต็มใจ ภาพบนจอเปลี่ยนจากข้อเสนอการรักษาเป็นกล่องอีเมลของคลินิก
อีเมลฉบับบนสุดเป็นตัวหนา
ผู้ส่ง: หมอเงา
ข้อความสั้นจนผมอ่านได้จากที่ยืนอยู่ เพราะผมเป็นคนเขียน
รับเคสคุณประเสริฐ ศิริเวชการ
เงื่อนไขหนึ่งข้อ: ขอแฟ้มประวัติผู้ป่วยทั้งหมดของคลินิกศิริเวชการ ย้อนหลังสามปี ฉบับต้นฉบับ ส่งถึงผมภายในเจ็ดวัน
ห้องทั้งห้องนิ่งไปเหมือนภาพถ่าย
แล้วพ่อตาก็ลุกขึ้นยืน เก้าอี้ถอยไปชนผนังด้านหลัง เขายกมือขึ้นปิดปาก ตาแดงก่ำ ผมไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้ร้องไห้ และวันนี้ก็ยังไม่เห็น เพราะเขาหันไปทางกระจก หันหลังให้ทุกคนในห้อง
หันมาทางผม
เราสบตากันผ่านกระจกบานนั้นสองวินาที
เขามองผมเหมือนมองต้นไม้ข้างลานจอด แล้วหันกลับไปหาลูกสาว
ไม่เป็นไร ผมคิด ผมชินแล้ว
แต่มีคนหนึ่งในห้องไม่ได้ยิ้ม
นพ.อนันต์ยังยืนถือรีโมตค้างอยู่ สายตาเขาจับอยู่ที่บรรทัดสุดท้ายของอีเมล
แฟ้มประวัติผู้ป่วยทั้งหมด ย้อนหลังสามปี ฉบับต้นฉบับ
ผมเห็นนิ้วหัวแม่มือของเขากดรีโมตแรงขึ้นจนข้อนิ้วขาว ผมเห็นลูกกระเดือกเขาขยับ ผมเห็นมือซ้ายของเขาเลื่อนไปแตะกระเป๋าเสื้อด้านใน ตรงที่พวงกุญแจห้องเก็บแฟ้มแขวนอยู่
ใช่ครับคุณหมอ ผมคิด คนไม่มีหน้า เขาจำหน้าคุณได้
นพ.อนันต์หันมาทางกระจก
ไม่ใช่ทางพ่อตา ไม่ใช่ทางนภา เขามองออกมาข้างนอก กวาดตาไปตามลานจอดรถ ม้าหิน ต้นไม้ ประตูข้างตึก เหมือนคนที่รู้สึกว่ามีใครกำลังมองอยู่ แต่ยังหาไม่เจอ
ผมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก้มลงหยิบผ้าเช็ดรถจากกระบะท้ายรถตู้ แล้วเริ่มเช็ดกระจกหน้ารถช้า ๆ
คนขับรถคนหนึ่ง กำลังทำงานที่ถนัด
สิบนาทีต่อมา ประตูกระจกเปิด
พ่อตาเดินออกมาก่อน ก้าวยาวกว่าตอนเช้า เหมือนคนที่เพิ่งได้ลมหายใจคืนมาครึ่งปอด นภาเดินตามมาติด ๆ ตาเธอแดง แต่ยิ้มอยู่
“กิตติ!” นภาเรียก เสียงสั่นด้วยความดีใจ “หมอเงารับเคสพ่อแล้ว!”
“ดีใจด้วยครับ” ผมบอก แล้วเปิดประตูรถฝั่งหลังให้พ่อตา
พ่อตาหยุดตรงหน้าผม เขามองผมขึ้นลงหนึ่งรอบ
“ได้ยินแล้วใช่ไหม” เขาพูด “หมอที่เก่งที่สุดในประเทศรับเคสฉัน คนแบบนั้นแหละที่เรียกว่าผู้ชาย ไม่ใช่คนที่นั่งรอในรถทั้งวัน”
“ครับพ่อ”
“อย่าเรียกฉันว่าพ่อ”
เขาก้าวขึ้นรถ นภามองผมด้วยสายตาขอโทษเป็นครั้งที่ร้อยของปีนี้ ผมยิ้มให้เธออีกครั้ง
แล้วผมก็เห็นนพ.อนันต์
เขายืนอยู่ตรงประตูกระจก ไม่ได้ออกมาส่ง มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู อีกข้างล้วงกระเป๋าเสื้อด้านใน
ผมได้ยินเสียงเขาลอยมาตามลม แค่ประโยคเดียว
“...ขึ้นไปชั้นสี่เดี๋ยวนี้ ก่อนเจ็ดวัน แฟ้มชุดนั้นต้องไม่เหลือ”
ผมปิดประตูรถให้พ่อตาเบา ๆ เดินอ้อมไปฝั่งคนขับ
ก่อนจะขึ้นรถ ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง เปิดแอปในโฟลเดอร์ เกม อีเมลฉบับใหม่เพิ่งเด้งเข้ามา จากเบอร์ที่ผมบันทึกไว้ชื่อ ชั้นสี่
ย้ายแฟ้มชุดจริงออกมาเมื่อคืนแล้วครับหมอ ในตู้เหลือแต่ชุดที่เขาปลอม
ผมพิมพ์ตอบสั้น ๆ
ดี ปล่อยให้เขาเผา
แล้วผมก็ลบข้อความทิ้ง สตาร์ทรถ ปรับกระจกมองหลังให้เห็นใบหน้าพ่อตาที่หลับตาพิงเบาะ มือยังกุมโทรศัพท์ที่มีอีเมลของหมอเงาไว้แน่นแนบอก
เขาไม่รู้ว่าเจ้าของอีเมลที่เขากอดไว้แนบอกฉบับนั้น กำลังขับรถพาเขากลับบ้าน
สามสิบวัน
ผมวางมือบนพวงมาลัย มือที่เคยเปิดอกคนมาแล้วสามร้อยกว่าครั้งโดยไม่สั่นเลยสักวินาที
แล้วผมก็เพิ่งสังเกตว่า วันนี้มันสั่น
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction