Skip to content
MIRARAMA
ไรเดอร์ส่งยา คือเจ้าสัวร้านทองที่ตายไปเมื่อคืน

Chapter 3

ป้ายบรรพบุรุษเรียงผิด

This novel is available in Thai only for now.

“ห้องนี้ คนนอกห้ามขึ้น”

กิตติยืนขวางบันไดไม้ขั้นบนสุด มือหนึ่งจับราว อีกมือประคองถาดส้มไหว้ สายแว่นที่คล้องคอแกว่งกระทบกระดุมเสื้อโปโลดังติ๊ก ๆ

เฮียเส็งหยุดอยู่สามขั้นข้างล่าง ในกำมือมีธูปไม้จันทน์ห้าดอกที่ยังไม่ได้จุด ---

เสียงพระสวดอภิธรรมลอยขึ้นมาจากห้องโถงชั้นล่าง ทุ้ม ต่ำ เป็นจังหวะ ปนกับกลิ่นน้ำมันตะเกียงที่ลอยตามขั้นบันไดขึ้นมา

เย็นวันที่สองหลังจากเขาตาย

เขากลับมาที่ร้านเพราะประโยคเดียวของหมู ที่พูดกับคนงานอีกคนหน้าประตูเหล็กยืดเมื่อครู่ เถ้าแก่ใหม่ให้ยกป้ายบรรพบุรุษขึ้นไปไว้ห้องบนแล้ว จะได้มีที่ตั้งรูปอากงเต็ม ๆ

ป้ายไม้บรรพบุรุษทั้งเจ็ดแผ่นถูกยกออกจากโต๊ะหมู่ที่มันตั้งอยู่มาหกสิบปี ด้วยคำสั่งของลูกชายเขา

“ผมขอขึ้นไปจุดธูปครับ” เฮียเส็งพูด “อากงเป็นลูกค้าประจำผม”

“อากงอยู่ข้างล่าง” กิตติขยับแว่นขึ้น “ไหว้ข้างล่างก็ได้ น้อง”

“ผมอยากบอกบรรพบุรุษของแกด้วย ว่าแกไปถึงแล้ว”

กิตติชะงักไปนิดหนึ่ง

ธรรมเนียมนี้ไม่มีใครในบ้านทำมาสามสิบปีแล้ว คนสุดท้ายที่ทำคือเฮียเส็งเอง ตอนแม่ของเขาตาย เขาขึ้นไปยืนหน้าป้ายของอาแปะ แล้วบอกว่า อาบ้อไปหาแล้วนะ ช่วยรับด้วย

“ใครสอนน้อง”

“ผม...” เฮียเส็งกลืนคำ “ยายผมเป็นคนแต้จิ๋วครับ”

กิตติมองธูปในมือเขา มองเสื้อแจ็กเก็ตที่ขาดตรงศอก แล้วมองขึ้นไปบนห้อง

ทางเดินมืดครึ่งหนึ่ง ตรงปลายสุดมีประตูไม้สักบานเฟี้ยมเปิดแง้ม แสงไฟสีแดงจากหลอดไฟรูปเทียนลอดออกมาเป็นแนว

“เฮียว่าลงไปเถอะ” กิตติพูดเบาลง “วีมันห้ามคนนอกขึ้นมาข้างบน”

“อากิตติ ให้มันขึ้นมา”

เสียงแหบของชายแก่ดังมาจากในห้อง

แปะฮวดนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยหน้าโต๊ะบูชา ไม้เท้าพาดตัก หลังโก่ง ผมขาวโพลน เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของเฮียเส็ง อายุอ่อนกว่าปีเดียว ทั้งชีวิตเป็นคนเดียวในตระกูลที่เรียกเฮียเส็งว่า อาเส็ง ต่อหน้าลูกหลานได้

“ข้าวเย็นยังไม่ลง ธูปก็ไม่มีใครมาจุด” แปะฮวดบ่น “เด็กแปลกหน้ามันยังรู้จักมาไหว้ ให้มันจุดไปเถอะ”

กิตติถอยให้ทางอย่างไม่เต็มใจ

ห้องบูชาชั้นสองเดิมเป็นห้องเก็บผ้าไหมของอาม่า ตอนนี้ยังมีกลิ่นลูกเหม็นกับผ้าเก่าค้างอยู่ตามมุม บนโต๊ะไม้แดงที่ยกขึ้นมาตั้งชั่วคราว ป้ายวิญญาณบรรพบุรุษเจ็ดแผ่นยืนเรียงหน้ากระดาน ตัวหนังสือจีนสีทองบนพื้นไม้ดำ หน้าป้ายมีกระถางธูปทองเหลืองใบเดียว

เฮียเส็งเงยหน้ามอง

แล้วหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง

ป้ายของอาแปะ คนที่ข้ามทะเลมาจากซัวเถาด้วยเรือสำเภาตอนอายุยี่สิบสอง ยืนอยู่ทางซ้ายสุด

ซ้ายสุดของคนที่ยืนดู

ถัดมาเป็นป้ายของอาบ้อ ป้ายของอาเจ็กกับอาซิ่ม แล้วก็ป้ายของปู่ย่าทวดที่ไม่มีใครในบ้านเคยเห็นหน้า

และที่ปลายสุดทางขวา ตรงมุมโต๊ะที่เกือบจะหล่นลงพื้น ป้ายไม้เล็กแผ่นหนึ่ง สูงไม่ถึงครึ่งของแผ่นอื่น ตัวหนังสือสลักด้วยมือ ไม่ได้เขียนด้วยพู่กัน

ป้ายนั้นยืนอยู่คนเดียว เหมือนแขกที่ไม่มีใครเชิญ

นิ้วของเฮียเส็งบีบก้านธูปจนก้านหนึ่งหัก

“จุดเสร็จแล้วรีบลงไป” กิตติบอก “เดี๋ยวพระจะสวดจบบท”

เฮียเส็งไม่ได้จุดธูป เขาวางธูปลงข้างกระถาง แล้วพูดออกไปโดยไม่ได้หันไปหาใคร

“ป้ายอาแปะ... ป้ายแผ่นนั้นอยู่ผิดที่ครับ”

ห้องเงียบลง เสียงสวดจากชั้นล่างลอยขึ้นมาแทนที่

“น้องพูดอะไร”

“ต้องอยู่ซ้าย”

“มันก็อยู่ซ้ายอยู่แล้ว” กิตติชี้

“ซ้ายของป้ายครับ” เฮียเส็งพูดช้า ๆ “ไม่ใช่ซ้ายของเรา”

แปะฮวดค่อย ๆ ยกหัวขึ้น ตาฝ้าขาวหรี่ลง

“ใครให้มันขึ้นมา”

เสียงสุภาพ เย็น และลื่นดังมาจากประตู วีระยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนสองทบ โทรศัพท์ในมือยังเปิดหน้าจอค้าง

“ผมถามว่าใคร ให้ไรเดอร์ขึ้นมาห้องพระบ้านผม”

“อั๊วให้” แปะฮวดตอบ

วีระยิ้มทันที เปลี่ยนเสียงนุ่มลงสองระดับ

“อาแปะครับ ตอนนี้บ้านมีงาน ของมีค่าเยอะ” เขาเดินเข้ามา มองเฮียเส็งจากหัวถึงรองเท้าผ้าใบ “ไม่รู้จักใครก็อย่าเพิ่งให้เข้าบ้าน”

“มันบอกว่าป้ายผิด”

“ผิดยังไงครับ ผมจัดเองกับมือ” วีระหัวเราะสั้น ๆ “ซินแสก็ดูให้แล้ว”

เฮียเส็งรู้จักซินแสคนนั้น ซินแสจากร้านขายกระดาษเงินกระดาษทองปากซอย ที่เคยมาขอยืมเงินเขาสามครั้ง คืนแค่ครั้งเดียว

อั๊วอยู่เงียบ ๆ ก็ได้ ป้ายไม้ไม่ได้เจ็บ ไม่ได้ร้อง

เขามองป้ายแผ่นเล็กตรงปลายโต๊ะ

ตัวหนังสือแต่ละเส้นบนป้ายนั้นเป็นรอยมีดแกะสลัก ลึกไม่เท่ากัน เพราะคนแกะร้องไห้ไปด้วย อาแปะแกะมันในห้องเช่าริมคลองหลังตลาดน้อย ด้วยมีดหั่นผัก คืนเดียวกับที่ขึ้นฝั่งได้ไม่ถึงเดือน

ตอนนั้นเฮียเส็งอายุห้าขวบ นั่งดูอยู่ข้าง ๆ ได้กลิ่นขี้เลื่อยไม้กับกลิ่นน้ำคลอง

“ขอโทษครับ” เขาพูด

แล้วยื่นมือไปหยิบป้ายแผ่นแรก

“เฮ้ย” วีระก้าวเข้ามาครึ่งก้าว

“ให้มันทำ” แปะฮวดเคาะไม้เท้าลงพื้นดังป๊อก

เฮียเส็งยกป้ายของอาแปะขึ้นด้วยสองมือ ตามที่ถูกสอนมา นิ้วโป้งไม่แตะตัวหนังสือ ฐานป้ายหนักกว่าที่คนนอกจะคิด เพราะในฐานมีช่องใส่ผมกับเล็บของคนตาย

เขาหันหลังให้คนในห้อง หันหน้าเดียวกับป้าย แล้ววางมันลงตรงฝั่งมือซ้ายของตัวเอง

ฝั่งขวาของคนดู

“ซ้ายของบรรพบุรุษคือฝั่งมังกร” เขาพูดเบา ๆ เหมือนพูดกับป้ายไม้มากกว่าพูดกับคน “คนที่ตั้งตระกูลต้องนั่งฝั่งมังกร”

ป้ายที่สองของอาบ้อ วางถัดเข้ามาทางกลาง

ป้ายของปู่ย่าทวดที่มาก่อนหน้าขึ้นไปอีกชั่วคน ย้ายขึ้นชั้นบน ให้สูงกว่าแผ่นอื่นหนึ่งคืบ

“ใครเกิดก่อน อยู่สูงกว่า” เขาพูด “ไม่ใช่อยู่ข้างกัน”

ป้ายอาเจ็กอาซิ่มไปอยู่ฝั่งเสือ ทางซ้ายของคนดู

แล้วก็เหลือแผ่นเล็กที่สุด

เฮียเส็งหยิบมันขึ้นมาช้ากว่าแผ่นอื่น ไม้เบาหวิว ขอบมนจนลื่นมือ เพราะหกสิบปีที่ผ่านมามีคนหนึ่งเช็ดมันด้วยผ้าชุบน้ำทุกวันพระ

เขาวางมันลงตรงชิดฐานป้ายอาแปะ ใต้มือซ้ายพอดี

ไม่ใช่ปลายโต๊ะ

“แผ่นนี้ต้องอยู่ติดอาแปะครับ” เขาพูด เสียงต่ำลงจนแทบไม่ได้ยิน “เพราะมันไม่ได้ขึ้นฝั่ง”

ห้องเงียบสนิท

กิตติก้มลงมองป้ายแผ่นเล็ก ดันแว่นขึ้น ขมวดคิ้ว เหมือนกำลังอ่านตัวเลขในบัญชีที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“เฮียไม่เคยรู้เลยว่านั่นป้ายใคร” เขาพูดกับตัวเอง

“ตี๋ใหญ่” แปะฮวดพูด

ทุกคนหันไปมอง

ชายแก่ยันไม้เท้าลุกขึ้น ขาสั่นจนกิตติต้องเข้าไปประคอง แต่เขาสะบัดมือออก เดินเข้าไปหยุดหน้าโต๊ะ ก้มมองป้ายแผ่นเล็กนั้นใกล้จนจมูกเกือบชน

“พี่ชายอาเส็ง” เสียงแปะฮวดแหบพร่า “เก้าขวบ ตกเรือกลางทะเลก่อนถึงบางกอกสามวัน ศพก็ไม่ได้”

เขาหายใจออกยาว

“อาแปะสั่งไว้ก่อนตาย ให้ตี๋ใหญ่อยู่ใต้มือเขาตลอด ตอนชีวิตไม่ได้จับมือลูกขึ้นฝั่ง ตายแล้วขอจับไว้”

แปะฮวดเงยหน้าขึ้นมองวีระ

“ทั้งบ้านมีอาเส็งรู้คนเดียว แล้วอาเส็งก็ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง”

แล้วเขาก็พยักหน้าช้า ๆ ให้เด็กไรเดอร์ หนึ่งครั้ง

วีระยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงไฟสีแดงจากหลอดรูปเทียนตกกระทบแว่นกรอบทองของเขา หน้าที่ซีดลงขาวจนเห็นเส้นเลือดตรงขมับ

“ผมจัดตามที่ซินแสบอก” เขาพูดเสียงเรียบ

“ซินแสปากซอยน่ะเหรอ” แปะฮวดถาม “ที่ยังติดเงินอาเส็งอยู่สองหมื่น”

กิตติก้มหน้าลง ไหล่สั่นนิดหนึ่ง เหมือนคนกลั้นหัวเราะในงานศพไม่อยู่

วีระหันไปหาเด็กไรเดอร์

“แกรู้ได้ยังไง”

เฮียเส็งเตรียมคำตอบไว้ตั้งแต่ก่อนหยิบป้ายแผ่นแรก

“อากงเล่าให้ผมฟังครับ ตอนผมมาส่งยา”

“เตี่ยเล่าเรื่องนี้ให้เด็กส่งยาฟัง” วีระทวนช้า ๆ ทีละคำ

แล้วเขาก็ยิ้มบาง ๆ แบบที่ไม่มีอะไรตลกเลย

“เตี่ยไม่เคยเล่าเรื่องในบ้านให้ลูกฟังเลยสักเรื่อง”

ประโยคนั้นหล่นลงกลางห้องเหมือนเหรียญทองตกพื้น

เฮียเส็งไม่มีคำตอบ

วีระลงบันไดมาถึงชานพักครึ่งทาง แล้วหยุดยืนพิงผนัง

กลิ่นน้ำมันตะเกียงจากชั้นล่างลอยขึ้นมาปะทะหน้า เสียงพระสวดจบบทพอดี เสียงคนลุกจากเก้าอี้พลาสติกดังกระทบกันเป็นระลอก

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอยังค้างอยู่ที่ข้อความล่าสุดจากคนของนายทุน

คุณหลิวถามว่าพี่น้องตกลงกันหรือยัง

เขาพิมพ์ เรียบร้อยครับ แล้วลบทิ้ง พิมพ์ใหม่ แล้วลบอีก

ยี่สิบห้าปีก่อน ตอนเขาอายุยี่สิบห้า เขาเคยขึ้นไปห้องพระชั้นล่างกับเตี่ย ตั้งใจจะขอให้สอนเรื่องป้ายไม้ เพราะเพื่อนที่โรงเรียนจีนคุยกันว่าบ้านไหนมีลูกชายคนโต ลูกชายคนโตจะได้รู้

เตี่ยมองหน้าเขา แล้วบอกว่า ลื้อไม่ใช่คนโต ไปดูร้านไป

เขาไปดูร้าน ยี่สิบห้าปี

แล้วเตี่ยก็เอาเรื่องที่ไม่ยอมเล่าให้ลูกฟัง ไปเล่าให้เด็กส่งยาฟังแทน

วีระหมุนแหวนหยกรอบหนึ่ง กดจนข้อนิ้วเจ็บ

ไม่เป็นไร ร้อยวันเดียว

เขาเงยหน้าขึ้นมองบันไดที่ทอดขึ้นไปห้องพระ ตาวอกแวกไปที่ประตูบานเฟี้ยม

ไรเดอร์ที่รู้เรื่องในบ้านมากเกินไป ต้องไม่มีใครให้เข้าบ้าน

เขาพิมพ์ข้อความใหม่ ส่งไปทันที

เรียบร้อยครับ มีแค่ขยะชิ้นเดียวที่ต้องเก็บ

กิตติประคองแปะฮวดลงบันไดไปแล้ว ห้องพระเหลือแค่เฮียเส็งกับป้ายไม้เจ็ดแผ่น

เขาจุดธูปไม้จันทน์ห้าดอกที่เหลือ ปลายธูปติดไฟวูบ แล้วดับลงเหลือแต่สีแดง ควันขาวลอยขึ้นเป็นเส้นบาง ๆ กลิ่นจันทน์หวานแห้งเต็มจมูก

เขายกธูปขึ้นจรดหน้าผาก

อาแปะ อาบ้อ ตี๋ใหญ่ อั๊วมาถึงแล้ว

แต่มาผิดร่าง

เขาปักธูปลงกระถาง มองป้ายไม้แผ่นเล็กที่ตอนนี้ยืนชิดป้ายใหญ่ เหมือนเด็กที่จับชายเสื้อพ่อไว้

รออั๊วอีกเก้าสิบแปดวันนะ อั๊วยังมีงานต้องทำ

เสียงพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดดังขึ้นข้างหลัง

เฮียเส็งไม่หันไป เขารู้จักเสียงพื้นไม้แผ่นนั้น แผ่นที่สามจากประตู ลั่นทุกครั้งที่อาม่าลั้งเหยียบ เพราะเธอเดินลงน้ำหนักส้นเท้าซ้ายมากกว่าขวา ตั้งแต่หกล้มในตลาดเมื่อสิบปีก่อน

กลิ่นยาหม่องจาง ๆ ลอยเข้ามาใกล้

“อาตี๋”

เขาหันกลับไป

อาม่าลั้งยืนอยู่ตรงประตูบานเฟี้ยม ถือถุงกระดาษสีน้ำตาลไว้ในมือ ไอร้อนลอยขึ้นจากปากถุง พร้อมกลิ่นหมูแดงกับแป้งนึ่ง

“ซาลาเปา” เธอยื่นถุงให้ “อากิตติบอกว่าแม่ลื้อป่วย เอาไปให้แม่”

“ขอบคุณครับอาม่า”

เขารับถุงมา ไอร้อนลวกข้อนิ้ว

อาม่าลั้งไม่ปล่อยมือจากถุงทันที เธอมองผ่านไหล่เขาไปที่โต๊ะบูชา มองป้ายไม้ทีละแผ่น จากขวาไปซ้าย ช้า ๆ ตาค้างอยู่ที่ป้ายแผ่นเล็กนานที่สุด

หกสิบปีที่ผ่านมา คนที่เช็ดป้ายแผ่นนั้นทุกวันพระคือเธอ

แต่คนที่บอกเธอว่าต้องวางตรงไหน มีคนเดียว

“อาฮวดเล่าว่าลื้อจัดใหม่ทั้งโต๊ะ” เธอพูด

“ครับ”

“อากงเล่าให้ลื้อฟัง”

“ครับ”

อาม่าลั้งพยักหน้าช้า ๆ แล้วปล่อยมือจากถุงกระดาษ

ข้อมือที่มีกำไลหยกค่อย ๆ ลดลงข้างตัว แต่ตาของเธอไม่ลดลงตาม มันยังจ้องอยู่ที่มือของเด็กหนุ่ม มือที่เพิ่งยกป้ายไม้ทีละแผ่นด้วยนิ้วโป้งที่ไม่แตะตัวหนังสือ

“อากงไม่เคยเล่าเรื่องตี๋ใหญ่ให้ใครฟัง” เธอพูดเบามาก “แม้แต่ฉัน ก็รู้เพราะเห็นเขาร้องไห้หน้าป้ายตอนตีห้า”

เฮียเส็งกำปากถุงซาลาเปาแน่น

“อาตี๋”

เสียงนุ่มเจือสำเนียงแต้จิ๋วสั่นนิดหนึ่ง ตรงท้ายคำ

“ใครสอนลื้อเรียงป้ายแบบนี้”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction