Skip to content
MIRARAMA
ทั้งบ้านบังคับให้ผมสละมรดก วันเดียวกับที่ผมถูกรางวัลที่ 1

Chapter 2

พี่ยืนต่อคิวข้างหลังแก

This novel is available in Thai only for now.

กระป๋องข้าวสารกระแทกลงบนแคร่ไม้ไผ่ เม็ดข้าวกระเด็นออกมา กลิ้งหายลงไปตามร่อง

“หกตัว” พี่ดารุณีพูด “แกบอกพี่แก้วว่าไม่ถูก”

มือพี่ยังกำขอบกระป๋องไว้แน่น ข้อนิ้วซีดขาว แว่นสายตาไถลลงมาค้างอยู่ปลายจมูก พี่ไม่ดันมันขึ้น

ผมยืนอยู่หน้าเตาถ่าน หม้อข้าวต้มของพ่อเพิ่งเริ่มเดือด ฟองเล็ก ๆ ปุดขึ้นมาแตกที่ผิวน้ำ ควันถ่านปนกลิ่นข้าวสารเก่าลอยขึ้นไปติดใต้พื้นกระดานบ้าน

บนห้องพ่อเมื่อครู่ พี่ไม่พูดอะไรสักคำ แค่พยักหน้าไปทางบันได ผมลงมาก่อนเพราะข้าวต้มพ่อต้องตั้งไฟ พี่ถือกระป๋องตามลงมาทีหลัง

บนแคร่ข้างกระป๋อง พัดลมตั้งโต๊ะของป้าบ้านท้ายซอยยังถอดฝาหลังวางอยู่ สายมิเตอร์วัดไฟพันกันเป็นขด

“ให้ผมต้มข้าวพ่อก่อนได้ไหมครับ” ผมถาม

“พี่ถามแกก่อน”

ผมวางทัพพีพาดขอบหม้อ เช็ดมือกับผ้าขาวม้าที่พาดบ่า แล้วเดินมานั่งลงตรงข้ามพี่ ข้างบนบ้าน วิทยุของพ่อเปลี่ยนจากเสียงผู้ประกาศเป็นเพลงลูกทุ่งแล้ว เสียงแคนลอดร่องกระดานลงมาเบา ๆ

ผมเอื้อมไปเก็บเม็ดข้าวที่หกทีละเม็ด ใส่คืนลงกระป๋อง ข้าวสารเย็นและสาก ขอบกระดาษพับใบนั้นจมอยู่ลึกกว่าที่นิ้วจะแตะถึง

“พี่จะบอกพี่ชาติไหมครับ”

“กล้า”

“ผมถามจริง”

พี่ดารุณีถอดแว่นออก เช็ดกับชายเสื้อครูสีขาว เช็ดนานเกินกว่าเลนส์จะสกปรก

“วันนั้นหน้าโรงพยาบาล” พี่พูดโดยไม่เงยหน้า “แกยืนนับเหรียญอยู่นานมาก พี่ยืนข้างหลังแก เห็นแกบอกแม่ค้าว่าขอเลขที่ลงท้ายวันเกิดพ่อ พี่ยังแอบขำ คิดว่าน้องพี่งมงายเหมือนพ่อไม่มีผิด”

พี่หยิบแว่นขึ้นมาสวมอีกครั้ง

“เมื่อกี้ผู้ประกาศอ่านตัวที่หก พี่หันไปดูแก แกนั่งนิ่ง แต่นิ้วแกกดกระดาษลงไปในข้าวสาร”

พี่เห็น

“คนที่ไม่ถูกเขาไม่ต้องซ่อนหรอกกล้า”

“ถ้าแกบอกตอนนั้น” พี่ดารุณีพูดต่อ “พี่ชาติฉีกหนังสือทิ้งต่อหน้าแกเลยนะ”

“ผมรู้ครับ”

“แล้วทำไม”

ผมมองหม้อข้าวต้ม ฟองเริ่มดันฝาขึ้นมานิดหนึ่ง ผมลุกไปเปิดฝา เขี่ยถ่านออกสองก้อนให้ไฟอ่อนลง แล้วกลับมานั่งที่เดิม

“เพราะผมไม่อยากเห็นพี่ชาติฉีกมันครับ”

พี่ขมวดคิ้ว

“ถ้าพี่ชาติฉีกหนังสือเพราะเงิน พรุ่งนี้พี่ชาติจะมาเยี่ยมพ่อ พี่แก้วจะโทรมาทุกวัน ทุกคนจะรักพ่อขึ้นมาทันที” ผมพูดช้า ๆ “แล้วผมจะไม่มีวันรู้ ว่าใครรักพ่อ ใครรักเงินของผม”

พี่ดารุณีเม้มปาก

“พ่อพูดไม่ได้นะพี่ แต่พ่อหูดี ผมไม่อยากให้พ่อนอนฟังลูก ๆ เปลี่ยนเสียงเพราะเงิน”

“แล้วแกจะทำยังไง เก็บไว้เฉย ๆ เหรอ”

ผมดึงสมุดเล่มเล็กที่ใช้จดค่าซ่อมพัดลมออกมาจากกระเป๋ากางเกง พลิกไปหน้าหลังสุด ตรงนั้นผมเขียนไว้แค่สองบรรทัดด้วยดินสอทื่อ ๆ ตอนตั้งเตา ก่อนพี่จะถือกระป๋องตามมา

ผมยื่นให้พี่ดู

“ผมจะซื้อนาคืนให้พ่อ” ผมบอก “โดยไม่ให้ใครรู้ว่าเป็นผม”

พี่อ่านสองบรรทัดนั้นซ้ำ แล้วเงยหน้า

“ซื้อยังไง แกเพิ่งเซ็นสละไป”

“ผมสละสิทธิ์รับมรดกครับ ไม่ได้สละสิทธิ์ซื้อ” ผมพูด “พี่ชาติบอกเองว่ามีคนมาขอซื้อทั้งแปลง ถ้ามีผู้ซื้ออีกรายมาให้ราคาเท่ากัน พี่ชาติก็ต้องฟัง”

“ผู้ซื้อที่ไหน”

“บริษัท” ผมตอบ “บริษัทที่ยังไม่มีชื่อ”

พี่ดารุณีหัวเราะสั้น ๆ ทางจมูก

“แกตั้งบริษัทเป็นเหรอ แกเป็นช่างไฟนะกล้า”

“ผมมีเพื่อนเป็นนักบัญชีครับ”

“ทำไมไม่ซื้อในชื่อตัวเอง”

“ถ้าพี่ชาติรู้ว่าผมมีเงิน” ผมพูด “พี่ชาติจะให้ผมจ่ายค่าบ้านพักคนชราให้พ่อ แล้วรีบขายนาให้นายทุนก่อนผมจะทันยื่นข้อเสนอ”

พี่ไม่เถียง

“ผมไม่อยากให้เงินก้อนนี้เป็นเหตุให้พ่อถูกย้ายออกจากบ้านเร็วขึ้นแม้แต่วันเดียว”

ผมพูดจบ แล้วก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก

พี่ดารุณีนั่งนิ่ง มือสองข้างวางบนเข่า นิ้วหัวแม่มือถูสายกระเป๋าสะพายไปมาเหมือนตอนอยู่บนบ้าน ไก่แจ้ใต้ยุ้งข้าวคุ้ยดินอยู่ตัวเดียว เสียงเล็บมันขูดกับเศษกระเบื้อง

กลิ่นข้าวสุกเริ่มหอมขึ้นมาจากหม้อ ผมไม่กล้าลุก

ในกระเป๋าสะพายของพี่ บางอย่างสั่น

พี่ดารุณีล้วงโทรศัพท์ออกมา หน้าจอสว่างขึ้นในเงาใต้ถุนบ้าน

ชาติ

พี่มองจอ แล้วเงยขึ้นมามองผม

นิ้วโป้งของพี่ค้างอยู่เหนือปุ่มรับสาย

พี่กดรับ

“พี่ณี อยู่ไหน” เสียงพี่ชาติดังลอดลำโพงออกมาจนผมได้ยินชัดทุกคำ ปนเสียงเครื่องยนต์กับเสียงพี่แก้วบ่นร้อนอยู่ไกล ๆ “ทำไมไม่ลงมาพร้อมกัน”

“ยังอยู่บ้านพ่อ” พี่ดารุณีตอบ “ช่วยกล้าหุงข้าวต้ม”

“เออ ดี ๆ ช่วยดูมันหน่อย” พี่ชาติพูดเร็ว “มันว่าอะไรบ้าง มันเปลี่ยนใจไหม”

พี่ดารุณีหันมามองผมอีกที

ผมลุกไปที่เตา ยกฝาหม้อขึ้น คนข้าวต้มด้วยทัพพีไม้ช้า ๆ สามรอบ ไอร้อนพุ่งขึ้นมาโดนหน้า

“ไม่มีอะไร” พี่พูด “กล้ามันก็เหมือนเดิม”

“ดี” พี่ชาติหัวเราะ “ห้าหมื่นมันก็ดีใจจะแย่แล้ว คนใส่รองเท้าแตะเดินลุยนา จะเอาเงินไปทำอะไรได้มากกว่านั้น”

ผมก้มมองรองเท้าแตะของตัวเอง หูคีบสีน้ำเงินขาดแล้วต่อด้วยลวดทองแดงเส้นเล็ก ผมต่อเองเมื่อเดือนก่อน

“ฟังนะพี่ณี พรุ่งนี้สิบโมงผมจะเข้าไปหาทนาย” พี่ชาติลดเสียงลงนิดหนึ่ง แต่ยังพูดรัวไม่เว้นช่องให้ใครแทรก “ร้านผมค้างเจ้าหนี้ปูนอยู่สองงวด เขาโทรตามทุกวัน ลูกผมก็จะขึ้นมหาวิทยาลัย เรื่องนี้พลาดไม่ได้เลย เข้าใจนะพี่”

“เข้าใจ”

“พี่ณีเองก็อยากซ่อมหลังคาไม่ใช่เหรอ ฝนปีนี้มาเร็วนะ”

พี่ดารุณีหลับตาลงครู่หนึ่ง

“จ้ะ”

สายตัดไป

พี่วางโทรศัพท์คว่ำลงบนแคร่ข้างกระป๋องข้าวสาร คว่ำหน้าจอลงเหมือนไม่อยากให้มันมองอะไรอีก

ผมปิดฝาหม้อ แล้วเดินไปที่ชั้นเครื่องปรุงตรงเสาบ้าน หลังกล่องเกลือมีซองจดหมายสีน้ำตาลเหน็บไว้ ด้านหน้าซองผมเขียนด้วยปากกาลูกลื่นว่า คืนพี่ณี

ข้างในมีแบงก์ร้อยห้าใบ พับครึ่งเรียบร้อย

ผมเอามาวางบนแคร่ ดันไปหาพี่

“ห้าร้อยที่ค้างพี่ครับ ครบแล้ว”

พี่ดารุณีมองซองนั้นนาน

“แกเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่ผมคืนพี่สองพันห้าครับ ขาดอีกห้าร้อย ผมหยอดใส่ทีละยี่สิบสามสิบ ค่าซ่อมพัดลม”

พี่หยิบซองขึ้นมา ชั่งน้ำหนักในมือ แล้ววางลง

แล้วผลักมันกลับมาหาผมจนมุมซองชนข้อมือผม

“พี่จะเงียบ” พี่ดารุณีพูด “แต่พี่ไม่ช่วยนะกล้า”

ผมไม่ได้ตอบ

“พี่ก็มีบ้านต้องซ่อม”

ตาพี่แดง

“หลังคาบ้านพี่รั่วสามจุด ช่างตีราคามาแสนสอง เงินเดือนครูพี่หักหนี้สหกรณ์แล้วเหลือไม่ถึงครึ่ง พี่ไม่มีเงินแสนสองนะกล้า พี่มีแต่ส่วนแบ่งจากนาพ่อ”

“ผมไม่ได้ขอให้พี่ช่วยครับ”

“พี่รู้” พี่พูด “พี่แค่บอกไว้ก่อน วันไหนพี่ชาติให้พี่เซ็นอะไร พี่จะเซ็น”

รู้ก่อนว่าพี่จะเซ็น ดีกว่าต้องเดา

“แล้วซองนี่ไม่ต้องคืน” พี่ชี้ “พี่ไม่อยากให้แกเป็นหนี้พี่ ในวันที่พี่ไม่ได้ช่วยอะไรแกเลย”

ผมหยิบซองเหน็บเข้ากระเป๋าเสื้อ ไม่เถียงต่อ

พี่ดารุณีลุกไปที่เตา เปิดฝาหม้อ ตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าแล้วชิม ทำหน้าเหมือนครูตรวจเจอการบ้านผิด

“จืด”

“พ่อกินเค็มไม่ได้ครับ หมอห้าม”

“ไม่ได้ให้ใส่เกลือ” พี่เอื้อมไปหยิบขิงแก่ในตะกร้าข้างเตา หั่นบางสามสี่แผ่นด้วยมีดปอกผลไม้ของผม หย่อนลงหม้อ “แม่ใส่ขิงทุกครั้งตอนพ่อไม่สบาย พ่อบอกกินแล้วท้องอุ่น”

กลิ่นขิงฉุนขึ้นมากลบกลิ่นควันถ่าน

ผมยืนดูหลังพี่ ผมจำไม่ได้แล้วว่าแม่ใส่ขิง

“พี่จำได้ไงครับ”

“พี่เป็นคนโต” พี่ตอบโดยไม่หันมา “พี่ยืนข้างหลังแม่มาตั้งแต่แกยังไม่เกิด”

ห้องพ่อมีกลิ่นยาหม่องกับผ้าห่มที่ผมเพิ่งเอาไปตากแดดเมื่อวาน หน้าต่างบานเฟี้ยมเปิดกว้าง แสงเย็นสีส้มพาดผ่านเตียงไม้ ทุ่งนาข้างนอกยังเขียวอยู่ ข้าวตั้งท้องเต็มทุกกอ

ผมนั่งป้อนข้าวต้มพ่อทีละช้อน เป่าให้เย็นทุกครั้ง พ่อกลืนช้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงใต้หนวดขาวที่ยังไม่ได้โกน

พี่ดารุณีนั่งอีกฝั่งของเตียง ใช้นิ้วหวีผมพ่อที่แปะหน้าผากให้เรียบไปข้างหลัง

“ขิงครับพ่อ” ผมบอก “พี่ณีใส่”

พ่อลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง กลอกตาไปหาพี่ดารุณี

พี่ยิ้มให้พ่อ ยิ้มแบบครูยิ้มให้เด็กที่ตอบถูก แต่มุมปากพี่สั่น

ป้อนครบหกช้อน พ่อเม้มปาก ผมรู้ว่าพอแล้ว ผมเช็ดคางพ่อด้วยผ้าชุบน้ำอุ่น แล้วจับพ่อตะแคงหันหน้าไปทางหน้าต่าง หนุนหมอนข้างไว้ที่หลัง สองชั่วโมงต่อจากนี้ ผมจะกลับมาพลิกอีกที

พี่ดารุณีดูผมทำทุกขั้น ไม่พูดอะไร

พอผมจัดผ้าห่มเสร็จ พี่ก้มลงไปใกล้หูพ่อ

“พ่อ หนูกลับก่อนนะ” พี่พูด “หนูขอโทษนะพ่อ”

พี่ไม่ได้บอกว่าขอโทษเรื่องอะไร

มือพ่อที่วางอยู่บนผ้าห่มขยับ ผมเลื่อนมือพี่ไปวางใต้นิ้วพ่อ

พ่อบีบหนึ่งที

พี่ดารุณีกลั้นหายใจ แล้วก้มหน้าลงจนหน้าผากแตะหลังมือพ่อ อยู่อย่างนั้นนานพอที่วิทยุบนตู้จะเปลี่ยนเพลงไปหนึ่งเพลง

ผมเดินไปส่งพี่ที่หัวบันได

รถเก๋งคันเล็กสีเทาของพี่จอดอยู่ใต้ต้นมะม่วง ตรงรอยล้อที่รถกระบะพี่ชาติเพิ่งทิ้งไว้

พี่ลงบันไดไปสามขั้น ขั้นที่สามลั่นเอี๊ยดใต้น้ำหนักพี่ พี่หยุด หันกลับมามองผมที่ยืนอยู่ข้างบน แสงเย็นอยู่ข้างหลังผม พี่หรี่ตา

ผมวางมือบนราวบันได เนื้อไม้ยังอุ่นแดดบ่าย

“กล้า”

“ครับ”

“วันนั้นหน้าโรงพยาบาล ตอนแกยืนนับเหรียญ” พี่พูด “แกยืนเอียงไหล่ซ้ายลงนิด ๆ แบบนี้แหละ พี่ยืนอยู่ข้างหลัง เกือบจะเรียกแกว่าพ่อ”

ผมไม่รู้ว่าตัวเองยืนเอียงไหล่

“พ่อตอนหนุ่มก็ยืนแบบนี้” พี่ว่า “ยืนแบบคนที่ไม่เคยมีเงินพอจ่ายครั้งเดียว แต่ไม่เคยติดใคร”

พี่ลงบันไดไปจนสุด ไม่หันกลับมาอีก

ผมเดินออกมาตามคันนาตอนฟ้าเริ่มเป็นสีม่วง รองเท้าแตะจมโคลนทุกก้าว ดึงขึ้นมาทีไรมีเสียงดูดดังแผ่ว ๆ กลิ่นดินเปียกกับกลิ่นใบข้าวเขียวลอยขึ้นมาจากทุกทิศ กบเริ่มร้องจากแปลงข้าง ๆ

กลางนา หมุดไม้ปลายทาสีแดงปักอยู่ตรงมุมแปลงที่พ่อเคยปลูกข้าวเหนียวไว้กินเอง คนของนายทุนมาปักไว้เมื่ออาทิตย์ก่อน วันที่พวกเขาเดินรังวัดผ่านหน้าต่างห้องพ่อโดยไม่ขึ้นมาบอกใครสักคำ

ผมหยุดยืนห่างหมุดนั้นสองก้าว

ล้วงโทรศัพท์จอร้าวออกมา เลื่อนหาชื่อที่ไม่ได้กดมาเกือบปี

ภูมิ

เสียงรอสายดังห้าครั้ง

“ฮัลโหล สำนักงานบัญชีสวัสดีครับ”

“ภูมิ ผมกล้า”

“อ้าว” เสียงปลายสายเปลี่ยนจากสุภาพเป็นตกใจ มีเสียงเครื่องคิดเลขพิมพ์กระดาษดังแกรก ๆ อยู่ข้างหลัง “แกโทรมาหกโมงเย็นแบบนี้ ใครตายหรือเปล่าวะ”

“ยังไม่มีใครตาย”

“ขอโทษ ๆ ปากเสีย” ภูมิพูดเร็ว “พ่อแกเป็นไงบ้าง ยังบีบมือได้อยู่ไหม”

“ได้ วันนี้บีบแรงด้วย”

“ดีแล้ว” ภูมิถอนหายใจยาว “แล้วแกโทรมามีอะไร พัดลมที่ร้านเสียอีกแล้วเหรอ บอกไว้ก่อนนะ เดือนนี้ฉันจ่ายค่าแรงแกเป็นข้าวผัดได้อย่างเดียว”

“แกเคยบอกว่าตั้งบริษัทใช้เวลาไม่ถึงอาทิตย์”

เสียงเครื่องคิดเลขหยุด

“แกจะเปิดร้านซ่อมพัดลมเหรอ” ภูมิถาม “ไม่ต้องตั้งบริษัทหรอกกล้า จดทะเบียนพาณิชย์ก็พอ ฉันทำให้ฟรี”

“ผมจะซื้อที่ดิน”

ปลายสายเงียบไปนานจนผมนึกว่าสัญญาณหลุด

“ที่ไหน”

“นายี่สิบสองไร่” ผมพูด “แปลงติดบ้านพ่อ”

“เดี๋ยวนะ” ภูมิพูดช้าลง ผมได้ยินเสียงเขาวางปากกา “นานั่น นาพ่อแกไม่ใช่เหรอ”

“ใช่”

“แล้วพี่ชายแกเขาเพิ่งเล่าให้ใครต่อใครในเมืองฟังว่าจะขายให้นายทุน”

“ใช่”

“แล้วแกจะเอาเงินที่ไหน” ภูมิถาม “ตั้งบริษัทต้องมีทุนนะเว้ย ไม่ใช่ทุนข้าวผัด ค่าซ่อมพัดลมแกทั้งปียังไม่พอค่ามัดจำนาไร่เดียวเลย”

“มี” ผมบอก “แต่ต้องไปเอาก่อน”

“เอาที่ไหน”

“เรื่องเงินไว้ผมเข้าไปคุยที่ห้องแก ทางโทรศัพท์ไม่ได้”

ภูมิเงียบอีกครั้ง ผมเกือบมองเห็นเขาดันแว่นกรอบกลมขึ้นบนจมูก ท่าที่เขาทำทุกครั้งตอนเจอบัญชีที่ตัวเลขไม่ลง

“กล้า” ภูมิพูดเบาลง “แกจะซื้อนาบ้านตัวเองจากพี่ตัวเองเหรอ”

ผมมองหมุดแดงที่เริ่มกลืนไปกับความมืด ลมเย็นพัดผ่านกอข้าวที่ผมปักดำเองตามที่พ่อเคยสอน ใบข้าวเสียดกันเป็นเสียงซ่าเบา ๆ ทั้งทุ่ง

ผมก้าวเข้าไปอีกก้าว แล้วกำหมุดไม้นั้นไว้ในมือ

“ผมซื้อจากคนที่ไม่รักมัน”

ปลายสายเงียบ แล้วมีเสียงปากกาเคาะโต๊ะสองที

“งั้นฟังฉันก่อน” ภูมิพูด “ชื่อกรรมการบริษัท ใครก็ขอดูได้ พี่แกเห็นชื่อแกวันเดียวก็จบ”

เนื้อไม้ในมือผมเย็นและลื่นโคลน

“งั้นไม่ใช้ชื่อผม”

“แล้วจะใช้ชื่อใคร”

ผมบีบหมุดแดงแน่นขึ้น

“ชื่อแก”

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction