Chapter 1
ทัพพีฟาดเขียงตอนหกโมงเช้า
This novel is available in Thai only for now.
ทัพพีเหล็กฟาดลงบนเขียงไม้มะขามดังโป๊ก จนไก่ต้มครึ่งตัวสะดุ้งเหมือนยังมีชีวิต
“แกจีบลูกสาวเจ้าของตึกให้ติด!” แม่ผมตะโกน “ไม่งั้นไม่ต้องกลับบ้าน!”
ลูกค้าสามโต๊ะหน้าร้านหยุดเคี้ยวพร้อมกัน
ผมยืนอยู่หลังตู้กระจกไก่ ในมือถือถาดน้ำจิ้มเต้าเจี้ยวสิบสองถ้วย ผ้ากันเปื้อนลายไก่การ์ตูนที่แม่ซื้อมาจากตลาดนัด กับหน้าตาของผู้ชายอายุสามสิบที่เพิ่งโดนไล่ออกจากบ้านต่อหน้าคนแปลกหน้าเป็นครั้งที่สี่ของเดือนนี้
ใจเย็นภูผา ผมบอกตัวเอง วันนี้แม่ยังไม่หยิบมีดสับ ถือว่าดีแล้ว
ร้านข้าวมันไก่เจ๊หมวยตั้งอยู่ห้องที่สามของตึกแถวสามชั้นริมถนนในย่านตลาดพลู ตึกแถวเก่าสิบสองห้องที่ทาสีเหลืองครีมซีด ๆ มาตั้งแต่ก่อนผมเกิด หน้าร้านมีโต๊ะสแตนเลสหกตัว ม้านั่งพลาสติกสีแดง หม้อซุปฟักใบใหญ่ที่เดือดปุด ๆ ตั้งแต่ตีห้า และป้ายไวนิลที่เขียนว่า ข้าวมันไก่เจ๊หมวย อร่อยตั้งแต่รุ่นอากง
ไอน้ำจากหม้อหุงข้าวลอยขึ้นพาเอากลิ่นใบเตยกับกระเทียมเจียวคลุ้งไปทั้งซอย แดดเช้าเพิ่งส่องเข้ามาถึงขอบโต๊ะตัวแรก
ผมโตมากับกลิ่นนี้ และผมชอบมันมาก ถ้าไม่นับเสียงที่ตามมาด้วย
“แม่” ผมวางถาดน้ำจิ้มลงช้า ๆ “ลูกค้ากินอยู่”
“ลูกค้าเขาก็รู้กันทั้งตลาดแล้วว่าลูกเจ๊หมวยไม่เอาไหน!” แม่หันไปหาโต๊ะที่ใกล้ที่สุด “ใช่ไหมลุงเฮง”
ลุงเฮงที่กินข้าวร้านนี้มายี่สิบปีพยักหน้าทันทีโดยไม่เงยหน้าจากจาน ช่างน่าประทับใจในความภักดี
“อายุสามสิบแล้ว” แม่นับนิ้วที่ยังเปื้อนน้ำมันไก่ “ไม่มีเมีย ไม่มีงานประจำ วัน ๆ นั่งจิ้มโทรศัพท์ บอกว่าทำ เกม เกมอะไร เกมไก่วิ่งหนีมีด ใครเขาจะเล่น!”
คนเล่นสามสิบล้านดาวน์โหลดครับแม่ ผมคิด
แต่ผมไม่ได้พูด
เรื่องมันเริ่มเมื่อสองอาทิตย์ก่อน
ตอนที่หนังสือฉบับหนึ่งถูกเสียบไว้ใต้ประตูเหล็กของทุกห้องในตึกแถว หัวกระดาษพิมพ์ว่า แจ้งการปรับอัตราค่าเช่า ตัวเลขข้างล่างทำให้แม่นั่งนิ่งไปครึ่งวัน ไม่สับไก่ ไม่บ่น ไม่ด่าใคร
นั่นแหละที่ผมกลัวที่สุด แม่ที่ไม่ด่าใคร
“ค่าเช่าขึ้นเท่าตัว” แม่พูดคืนนั้น นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยหลังร้าน มือกุมกระดาษแผ่นนั้นไว้ “เจ้าของตึกเขาจะขาย ได้ข่าวว่ามีเสี่ยคอนโดมาขอซื้อทั้งแถว”
“แล้วถ้าขายล่ะแม่”
“ก็รื้อ” แม่ตอบสั้น ๆ “ร้านอากงก็หาย”
คืนนั้นผมไม่ได้นอน
คืนนั้นผมนั่งอ่านสัญญาขายเกมที่บริษัทใหญ่จากต่างประเทศส่งมาให้เซ็นเป็นรอบที่สาม ตัวเลขในสัญญาเยอะจนผมต้องนับเลขศูนย์ซ้ำสองครั้ง และมีข้อหนึ่งที่ผมอ่านซ้ำถึงห้าครั้ง
ผู้ขายห้ามเปิดเผยตนว่าเป็นผู้สร้างเกม เป็นระยะเวลาหกสิบวันนับจากวันโอน
หกสิบวัน ผมคิด เงินก้อนนี้จะเข้าบัญชีบริษัท แต่ห้ามมีใครรู้ว่าบริษัทนั้นเป็นของผม
แล้วผมก็เซ็น
“ฟังนะ” แม่ชี้ทัพพีมาที่หน้าผม หยดน้ำซุปไก่หยดลงบนรองเท้าแตะของผม “เจ้าของตึกมีลูกสาวคนเดียว ชื่อมิ้นท์ สวย เรียนจบนอก ทำงานบริษัทใหญ่ แกไปจีบให้ติด ถ้าแกเป็นลูกเขยเขา เขาจะขึ้นค่าเช่าแม่ได้ไง”
“แม่ แผนนี้มันมีช่องโหว่หลายข้อมาก”
“ข้อไหน!”
“ข้อแรก เขาจะชอบผมไหม”
แม่มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมยุ่งเพราะไม่ได้หวีมาสามวัน หนวดเคราขึ้นครึ่งคาง เสื้อยืดสีเทาที่มีรูเล็ก ๆ ตรงชายเสื้อ ผ้ากันเปื้อนลายไก่
แม่เงียบไปสามวินาที
“ข้อนั้นแม่จัดการเอง” แม่ตัดสินใจ
ลุงเฮงสำลักน้ำซุป
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงผมสั่น
ผมหยิบออกมาดูใต้ตู้กระจกไก่ ไม่ให้แม่เห็น หน้าจอขึ้นข้อความจากชื่อที่ผมบันทึกไว้ว่า คุณทนายสมชัย
เรียนคุณภูผา โอนกรรมสิทธิ์ตึกแถวทั้งสิบสองห้องเป็นชื่อบริษัทไก่ขาว จำกัด ของคุณเรียบร้อยแล้วครับ ยินดีด้วยครับ คุณเป็นเจ้าของตึกอย่างเป็นทางการแล้ว
ผมอ่านจบ
แล้วอ่านอีกรอบ
ข้างบนข้อความมีรูปถ่ายโฉนดแนบมา ตรงช่องผู้รับโอน ชื่อบริษัทที่ผมตั้งเล่น ๆ ตอนตีสามเพราะคิดอะไรไม่ออกนอกจากไก่ต้มของแม่
บริษัทไก่ขาว จำกัด
เจ้าของตึกที่แม่อยากให้ผมไปจีบลูกสาว ตอนนี้คือผม
และลูกสาวคนนั้น คือคนที่เพิ่งขายตึกให้ผมเมื่อวาน
ผมเจอมิ้นท์ครั้งแรกเมื่อสิบวันก่อน ในห้องประชุมของสำนักงานทนายย่านสาทร
เธอใส่สูทสีดำ ผมสั้นประบ่า แว่นกรอบใส นั่งอ่านสัญญาซื้อขายทุกหน้าโดยไม่ข้ามเลยสักบรรทัด ตอนผมเดินเข้าไปในชุดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น เธอเงยหน้าขึ้นมองผมนาน
“คุณคือผู้ซื้อ” เธอพูด ไม่ใช่คำถาม
“ครับ”
“คุณคือลูกชายเจ๊หมวยร้านข้าวมันไก่ห้องที่สาม”
ผมนิ่งไป “รู้ได้ไงครับ”
“ฉันกินข้าวร้านแม่คุณมาตั้งแต่ประถม” มิ้นท์ถอดแว่นออก เช็ดเลนส์กับผ้าเช็ดหน้า “และแม่คุณด่าคุณเสียงดังมาก ทั้งซอยได้ยิน”
เราเงียบกันไปครู่หนึ่ง
“ทำไมคุณถึงขายตึกให้ผม” ผมถามในที่สุด “เสี่ยคอนโดเขาให้ราคาสูงกว่าตั้งเยอะ”
“เพราะคุณเขียนในข้อเสนอว่าจะไม่รื้อ” เธอสวมแว่นกลับ “และเพราะฉันอยากกินข้าวมันไก่ร้านนั้นไปจนแก่”
นั่นคือตอนที่ผมรู้ว่าตัวเองซวยแล้ว ซวยแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งจะซวยได้ เมื่อเจอผู้หญิงที่อ่านสัญญาทุกบรรทัดแล้วยังพูดเรื่องข้าวมันไก่ด้วยหน้านิ่ง ๆ แบบนั้น
“ภูผา!”
ผมสะดุ้ง รีบยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋า
“แม่พูดอยู่แกจิ้มโทรศัพท์อีกแล้ว!” แม่กระชากผ้ากันเปื้อนลายไก่ออกจากตัวผมอย่างแรง “ไปอาบน้ำ โกนหนวด ใส่เสื้อเชิ้ตตัวที่แม่รีดไว้ ลูกสาวเจ้าของตึกเขาจะมากินข้าวร้านเราเก้าโมง”
“เดี๋ยวนะแม่ เขาจะมาที่นี่เหรอ”
“มาทุกวันเสาร์” แม่พูดอย่างภูมิใจเหมือนเป็นแผนการลับของหน่วยข่าวกรอง “สั่งข้าวมันไก่ไม่หนัง น้ำจิ้มแยก ซุปฟักเพิ่มพริกไทย แม่จำได้หมด”
ผมก็เพิ่งรู้วันนี้แหละครับแม่
“แล้ววันนี้แกจะเป็นคนยกจานไปเสิร์ฟ” แม่ประกาศ “แล้วแกต้องพูดอะไรหวาน ๆ”
“เช่นอะไร”
แม่คิด คิ้วขมวด ลุงเฮงเงยหน้าขึ้นมารอคำตอบด้วย
“เช่น... น้ำจิ้มวันนี้แม่ผมตำเองนะครับ” แม่พูด
“แม่ นั่นมันโฆษณาร้าน ไม่ใช่คำหวาน”
“ก็หวานสำหรับคนชอบกิน!”
เก้าโมงตรง
ผมยืนอยู่หลังตู้กระจกไก่ในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่รีดจนกลีบแขนคมเหมือนมีด หนวดโกนเกลี้ยง ผมหวีเปียกแปะหัว แม่ฉีดน้ำหอมของพ่อที่ซื้อมาตั้งแต่ยี่สิบปีก่อนใส่คอผมสองฟอด กลิ่นมันเหมือนตู้เสื้อผ้าเก่าที่มีลูกเหม็นวางไว้
มิ้นท์เดินเข้ามาในร้าน
วันนี้เธอไม่ใส่สูท เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ผมสั้นมัดครึ่งหัว ถ้าไม่เคยเห็นเธอในห้องประชุม คงไม่มีใครคิดว่าผู้หญิงคนนี้เพิ่งขายตึกทั้งแถวไปเมื่อวาน
เธอเห็นผม หยุดไปครึ่งก้าว มองเสื้อเชิ้ต มองผมหวีเปียก แล้วมุมปากเธอกระตุก
อย่าหัวเราะนะ ผมส่งสายตาขอร้อง อย่าหัวเราะ
เธอกัดริมฝีปากตัวเองไว้ แล้วนั่งลงที่โต๊ะตัวในสุด
“มิ้นท์จ๋า!” แม่ผมเปลี่ยนเสียงเป็นอีกคนหนึ่งในพริบตา หวานจนผมขนลุก “วันนี้ไก่ฉ่ำมากเลยลูก เดี๋ยวลูกชายเจ๊ยกไปให้นะ”
แม่ศอกผมเข้าที่ซี่โครงหนึ่งที
ผมยกจานข้าวมันไก่ไม่หนัง น้ำจิ้มแยก ซุปฟักเพิ่มพริกไทย เดินไปวางตรงหน้าเธอ
“น้ำจิ้มวันนี้แม่ผมตำเองนะครับ” ผมพูด
เงียบ
ข้างหลังผม ได้ยินเสียงแม่ตบหน้าผากตัวเอง
มิ้นท์ก้มหน้ามองจาน ไหล่เธอสั่นสองสามที เธอยกช้อนขึ้นตักน้ำซุปเข้าปาก แล้วเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยตาที่ยังมีน้ำตาหัวเราะคลออยู่
“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเสียงดังพอให้แม่ได้ยิน “ชื่ออะไรคะ”
เธอรู้ชื่อผม เธอเห็นชื่อผมในสัญญามาสามสิบหน้า
“ภูผาครับ”
“ภูผา” เธอทวนช้า ๆ เหมือนลองชิมคำ “ชื่อเพราะดีนะคะ ทำงานอะไรคะ”
ผมเหลือบมองแม่ แม่ยืนกำทัพพีลุ้นอยู่หลังตู้ไก่เหมือนกำลังดูมวยคู่เอก
“ช่วยแม่ขายข้าวครับ”
“อ๋อ” มิ้นท์พยักหน้าจริงจัง “งานมั่นคงดีค่ะ ไม่ต้องกลัวโดนขึ้นค่าเช่า”
ผมเกือบทำจานหลุดมือ
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะตอบ รถเก๋งสีขาวคันยาวก็มาจอดเทียบหน้าร้าน กินที่จอดรถเข็นขายน้ำเต้าหู้ของป้าแดงไปครึ่งคัน
ผู้ชายวัยห้าสิบกว่าในเสื้อเชิ้ตลายดอกสีทองก้าวลงมา สร้อยทองเส้นใหญ่ห้อยคอ แหวนหยกวงโตที่นิ้วก้อย ผู้ชายสองคนในเสื้อโปโลสีดำเดินตามหลัง ถือแฟ้มเอกสารคนละปึก
“เสี่ยอำนาจ” แม่พึมพำ หน้าซีดลง “เสี่ยคอนโด”
เสี่ยอำนาจเดินเข้ามาในร้าน สายตากวาดไปทั่วอย่างคนที่กำลังประเมินราคาของ แล้วหยุดอยู่ที่มิ้นท์
“อ้าว คุณมิ้นท์” เขายิ้มกว้าง ฟันทองซี่หนึ่งวาววับ “ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่ ผมเพิ่งได้ข่าวว่าคุณขายตึกไปแล้ว ขายให้ใครครับ ผมให้ราคาดีกว่าตั้งเยอะ”
แม่ผมนิ่งไปทั้งตัว
“ขาย... ไปแล้วเหรอ” แม่พูดเสียงเบา
มิ้นท์วางช้อน หันไปหาเสี่ยอำนาจอย่างใจเย็น
“ขายให้บริษัทหนึ่งค่ะ” เธอตอบ “เป็นความลับของผู้ซื้อ ฉันบอกไม่ได้”
“บริษัทไก่ขาว จำกัด” เสี่ยอำนาจพูดต่อเอง ยิ้มไม่ถึงตา “ผมตรวจแล้ว จดทะเบียนเมื่อเดือนก่อน ไม่มีรูปกรรมการ ไม่มีเว็บไซต์ ไม่มีที่อยู่จริง ไม่เป็นไรครับ ผมหาเจอแน่”
เขาหันมาทางแม่ผม ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้
“เจ๊ครับ ข้อเสนอของผมยังอยู่นะ ผมซื้อสิทธิ์การเช่าทุกห้องที่ยอมย้ายออก ราคาดี เงินสด” เขาเคาะซองสองที “ให้เวลาหกสิบวัน หลังจากนั้นผมจะได้ตึกนี้แน่ ไม่ว่าเจ้าของใหม่เป็นใคร ทุกคนมีราคาทั้งนั้นแหละ”
แม่รับซองมาด้วยมือที่สั่นนิด ๆ
ผมยืนอยู่ข้างโต๊ะมิ้นท์ กำผ้าเช็ดโต๊ะแน่นจนน้ำหยดลงพื้น
หกสิบวัน ผมคิด วันเดียวกับที่สัญญาห้ามเปิดชื่อหมดอายุพอดี
ถ้าผมพูดตอนนี้ เงินค่าเกมทั้งก้อนจะถูกเรียกคืน บริษัทไก่ขาวจะไม่มีเงินจ่ายค่าตึก และเสี่ยอำนาจจะได้ทุกอย่าง
ผมเลยเงียบ
ครั้งนี้มันยากกว่าทุกครั้งที่ผมเคยเงียบเวลาแม่ด่า
เสี่ยอำนาจเดินออกไป รถเก๋งสีขาวเคลื่อนออกจากซอยทิ้งไอร้อนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงไว้ในร้าน
แม่ยืนนิ่งอยู่นาน แล้วค่อย ๆ วางซองเอกสารลงบนเขียง ข้างไก่ต้มครึ่งตัวที่สับค้างไว้
แม่หันมามองผม
ผมคิดว่าแม่จะร้องไห้ ผมคิดว่าแม่จะด่า
แม่เดินตรงไปที่โต๊ะของมิ้นท์ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ
“มิ้นท์ลูก” แม่พูด เสียงจริงจังที่สุดที่ผมเคยได้ยินในชีวิต “เจ๊พูดตรง ๆ นะ ลูกชายเจ๊ไม่หล่อ ไม่รวย ไม่มีงานเป็นชิ้นเป็นอัน วัน ๆ จิ้มโทรศัพท์”
“แม่...”
“เงียบ!” แม่ไม่หันมา “แต่มันเป็นคนดี มันไม่เคยโกหกเจ๊สักครั้งตั้งแต่เกิด”
ผมรู้สึกเหมือนถูกทัพพีฟาดเข้ากลางอก
“อีกหกสิบวัน” แม่พูดต่อ “ตรงกับวันฤกษ์ดีพอดี เจ๊จะพาผู้ใหญ่ไปสู่ขอลูกที่บ้าน ลูกลองคบกับมันดูก่อนได้ไหม ถ้าไม่ชอบค่อยว่ากัน”
ทั้งร้านเงียบสนิท แม้แต่หม้อซุปฟักยังเหมือนเดือดเบาลง
ลุงเฮงวางช้อน
มิ้นท์มองแม่ผม แล้วมองผม ดวงตาหลังแว่นกรอบใสวาวขึ้นแบบที่ผมเริ่มจำได้แล้วว่าแปลว่าอะไร
แปลว่าเธอกำลังจะทำอะไรที่ผมรับมือไม่ไหว
“ได้ค่ะเจ๊” มิ้นท์ยิ้มหวาน “มิ้นท์ตกลง”
มิ้นท์จ่ายเงินค่าข้าวหกสิบบาท ทิ้งเหรียญสิบไว้ใต้จานเป็นทิป แล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่หันกลับมา
แม่ผมกรี๊ดเบา ๆ แล้วหันไปตีแขนลุงเฮงรัว ๆ ลุงเฮงยอมโดนตีอย่างภักดีเหมือนทุกครั้ง
ผมยืนนิ่งอยู่กลางร้าน หัวใจเต้นเร็วกว่าตอนเซ็นสัญญาขายเกม
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นอีกครั้ง
ข้อความจากมิ้นท์ ชื่อที่ผมบันทึกไว้ในเครื่องว่า ผู้ขาย
เรียนคุณเจ้าของตึก แม่คุณเพิ่งขอฉันแต่งงานแทนคุณ ฉันตอบรับไปแล้วนะคะ
ผมยังไม่ทันพิมพ์ตอบ ข้อความที่สองก็ตามมา
อ้อ อีกเรื่อง ค่าเช่าเดือนนี้ร้านแม่คุณยังไม่จ่าย ในฐานะผู้ดูแลตึกที่คุณจ้างต่อ ฉันจะมาเก็บเองทุกเสาร์นะคะ ว่าที่เจ้าบ่าว
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction