Chapter 2
พ่อกดอะไรใต้โต๊ะ
This novel is available in Thai only for now.
นิ้วของปลาถ่างหน้าจอ ขยายรูปจนมือพ่อเต็มจอ
แหวนหยกวงเขียวบนนิ้วกลางของชายชราสะท้อนแสงสีทองจากโทรศัพท์ใต้ผ้าปูโต๊ะ
“นนท์ พ่อกดอะไรอยู่ใต้โต๊ะ ตอนเธอนวดเท้าพ่อ”
โทรศัพท์ในมือนนท์สั่นหนึ่งครั้ง กรอบตัวอักษรทองกะพริบอยู่กลางจอ
【ภารกิจที่ 2 · เวลาที่เหลือ: ก่อนถึงบ้าน】
ลานจอดรถหน้าโรงแรมโขงนทีเหลือรถไม่ถึงสิบคัน ไฟเสาสีส้มทอดเงากระบะเก่าของนนท์ยาวไปถึงขอบสนามหญ้า กลิ่นโคลนริมตลิ่งลอยมากับลม ปนกับน้ำแดงหวานเลี่ยนที่ยังเกาะอกเสื้อเขา
“ผมบ่ฮู้” นนท์ตอบตรง ๆ
สำเนียงบ้านหลุดออกมาเอง เป็นอย่างนี้ทุกทีที่เขาจนมุม
“บ่ฮู้ แต่จอเธอสีเดียวกับจอพ่อ”
ปลาไม่ได้ขึ้นเสียง เธอแค่ยื่นมืออีกข้างมาหงายรอ ฝ่ามือนิ่ง ปลายนิ้วสวยแบบคนที่จับปากกาเซ็นเอกสารห้องพักวันละร้อยแผ่น
นนท์มองมือภรรยา แล้วมองบรรทัดทองบนจอตัวเอง
ก่อนถึงบ้าน ห้องพักพนักงานที่ปลาได้เป็นสวัสดิการอยู่หลังตึก ขับอ้อมไปไม่ถึงสามนาที
เสียงแตรดังแปร๊นยาวจากรถเก๋งสีดำที่จอดเทียบข้าง ๆ
กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลง เกรียงไกรเอนหลังพิงเบาะหนัง โทรศัพท์แนบหู นาฬิกาทองบนข้อมือกระทบไฟเสาวาบหนึ่ง
“ผมถามรอบที่ห้าแล้วนะ ใครส่งแอปนี่มา” เขาพูดใส่โทรศัพท์ “ถอนก็ไม่ได้ ปิดก็ไม่ได้ จ่ายแกไปเดือนละเท่าไหร่ ไปหามาให้ได้”
แล้วเขาก็หันมาเห็นสองผัวเมียยืนอยู่ข้างกระบะ
คิ้วที่ขมวดมาทั้งสายคลายออกทันที
“อ้าว หมอนวด”
เกรียงไกรกดตัดสายแรงจนนิ้วงอ ลดโทรศัพท์ลงวางบนตัก แล้วดึงแบงก์ห้าร้อยออกจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตดำ พับครึ่ง ดีดมันออกนอกหน้าต่าง แบงก์ม่วงลอยข้ามช่องว่างไปตกบนฝากระบะเก่าที่สีลอกเป็นดวง
“ค่านวด” เขาว่า “พรุ่งนี้มานวดให้พี่บ้าง ไหล่พี่ตึงมาสามวันแล้ว”
ปลาเม้มปาก ขยับจะก้าวออกไป
นนท์ยกมือแตะแขนเธอเบา ๆ แล้วเดินไปหยิบแบงก์บนฝากระบะเอง
เขาไม่ได้เก็บเข้ากระเป๋า เขาเดินเข้าไปใกล้รถเก๋งสีดำ แล้วก้มลงตรงหน้ากระจัง
เสียงในห้องเครื่องดังแกร๊ก เงียบ แกร๊ก เงียบ ทุกสามวิ
“เดี๋ยว ๆ แกก้มดูอะไรรถพี่”
“คลัตช์คอมแอร์พี่ตัดต่อถี่ครับ” นนท์ชี้ไปที่ข้อต่อท่ออะลูมิเนียมหลังกระจัง “ตรงนี้มีคราบน้ำมันเยิ้ม น้ำยาแอร์ซึมออกมาสักพักแล้ว”
“แกเป็นช่างแอร์บ้าน ไม่ใช่ช่างแอร์รถ”
“น้ำยาซึมเหมือนกันครับพี่” นนท์ยืดตัวขึ้น สอดแบงก์ห้าร้อยคืนเข้าช่องกระจกที่เปิดอยู่ วางมันลงบนคอนโซลข้างนาฬิกาทอง “อย่าเปิดเย็นสุดตอนขับทางไกลนะครับ อีกไม่กี่วันลมจะร้อน”
เกรียงไกรหัวเราะแค่นในคอ แล้วกดปุ่มเลื่อนกระจกขึ้น
เงาหน้าเยาะของเขาหายไปหลังฟิล์มดำ
ในห้องโดยสารกระบะ กลิ่นยางเบาะเก่าผสมน้ำยาแอร์ที่ติดมากับกล่องเครื่องมือหลังเบาะ ปลานั่งตัวตรง มือสองข้างวางบนตัก รอ
นนท์ยังไม่บิดกุญแจ
เขาวางโทรศัพท์ตัวเองลงบนตักภรรยา หน้าจอหงายขึ้น
“ผมจะบอกหมด เด้อ” เขาว่า “แต่ฟังให้จบก่อน”
ปลาพยักหน้าครั้งเดียว
เขาเล่าตั้งแต่จอแรกที่เด้งขึ้นตอนเกรียงไกรล้อเรื่องปลาร้า เล่าว่าตอนแรกคิดว่าเป็นแก๊งคอลเซ็นเตอร์ กดปิดสองรอบก็ปิดไม่ได้
“แล้วเธอก็ลุกไปนวด เพราะมันสั่ง”
“เพราะเท้าพ่อบวม” นนท์ว่า “ถ้ามันสั่งให้ไปนวดเท้าพี่เกรียงไกร ผมก็บ่ไป”
ปลาหันมามองหน้าเขานาน
นนท์เลื่อนจอให้เธอดูแจ้งเตือนจากแอปธนาคาร ยอดเงินสามพันสองร้อยบาทเมื่อเช้า กลายเป็นหนึ่งหมื่นสามพันสองร้อยบาท
“เงินจริง” ปลาพูดเสียงแห้ง
“เงินจริง ผมเช็กสองรอบแล้ว”
“แล้วไอ้ตัวเลขร้อยนี่”
“คะแนน” นนท์เลื่อนขึ้นไปให้ดู “อันดับหนึ่งจากสาม”
ปลาอ่านบรรทัดนั้นแล้วเงียบไป นิ้วเธอค้างอยู่เหนือเลขสาม
“แอปที่พี่เกรียงไกรโทรถามรอบที่ห้าเมื่อกี้” เธอพูดช้า ๆ “คืออันนี้ใช่ไหม”
“ใช่ พี่ธนพลก็มี ผมเห็นจอเขาสว่างตอนอยู่บนโต๊ะ”
ปลาเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกหน้ารถ ตึกโรงแรมโขงนทีตั้งสูงอยู่ตรงหน้า ไฟทุกชั้นดับเกือบหมด เหลือหน้าต่างบานเดียวชั้นบนสุดที่ยังสว่าง
ห้องทำงานพ่อ นนท์รู้โดยไม่ต้องถาม
“ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่บนโต๊ะ”
“ตอนนั้นผมคิดว่าโดนหลอก” นนท์เกาท้ายทอย “จะให้กระซิบว่าปลา มีแก๊งคอลเซ็นเตอร์สั่งให้ผมนวดเท้าพ่อ เธอจะเชื่อบ่”
ปลาหลุดหัวเราะออกมาทางจมูก ก่อนจะรีบเม้มปากกลั้น
นนท์ชี้บรรทัดสีเทาเล็กจิ๋วที่มุมล่างจอ
【หมายเหตุ: ระบบไม่บังคับ ผู้ใช้ปฏิเสธได้ตลอดเวลา】
“อันนี้แหละที่ทำให้ผมยอมทำ” เขาว่า “แก๊งหลอกเงินบ่เคยบอกว่าปฏิเสธได้”
ปลาอ่านบรรทัดนั้นช้า ๆ ปากขยับตามโดยไม่มีเสียง
แล้วเธอก็เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหน้ารถ ดึงทิชชูห่อเล็กออกมา ซับวงสีชมพูกลางอกเสื้อเขา น้ำแดงแห้งไปครึ่งหนึ่งแล้ว เนื้อผ้าแข็งกรอบใต้ปลายนิ้วเธอ
“เสื้อตัวเดียวที่เธอรีดเองตอนตีห้า” เธอพึมพำ
“รู้ด้วยเหรอ”
“ฉันได้ยินเสียงเตารีด” เธอกดทิชชูแรงขึ้น “กลับไปแช่น้ำเกลือ เดี๋ยวคราบก็ออก”
เสียงติ๊งดังขึ้นจากโทรศัพท์บนตักเธอ
【ภารกิจที่ 2 สำเร็จ】
【รางวัล: 0 บาท】
ปลามองตัวเลขศูนย์ แล้วระเบิดหัวเราะออกมาจริง ๆ คราวนี้กลั้นไม่อยู่ ไหล่สั่นจนต่างหูมุกแกว่ง
“ศูนย์บาท” เธอหอบ “บอกความจริงกับเมีย ได้ศูนย์บาท”
“แม่ว่าเว้าความจริงบ่เสียตังค์ดอก” นนท์ยิ้ม
ปลาหยุดหัวเราะ
เธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา เปิดรูปมือพ่อใต้ผ้าปูโต๊ะอีกครั้ง แล้วเงยหน้ามองหน้าต่างบานเดียวที่ยังสว่างบนยอดตึก
นนท์มองตาม
ตรงกรอบหน้าต่างนั้น มีเงาคนยืนนิ่งอยู่หลังกระจก
แล้วผ้าม่านก็ถูกปล่อยลงมาปิด
เสี่ยวิชัยปล่อยชายผ้าม่านจากมือ
ข้างล่าง เสียงเครื่องยนต์กระบะเก่าไอแค่ก ๆ สองที แล้วดับ เขาได้ยินมันชัดแม้จะอยู่สูงขนาดนี้ เครื่องรุ่นนั้นไอเหมือนคนแก่ตอนเช้า
เขาเดินกะเผลกกลับไปที่โต๊ะทำงาน ลงน้ำหนักข้างซ้ายจนเป็นนิสัย แล้วนึกขึ้นได้ว่าข้างขวาไม่ปวดแล้ว เขาลองวางเท้าขวาลงเต็มฝ่า
ไม่ปวดจริง ๆ
เขาวางโทรศัพท์ลงบนแท่นชาร์จข้างแก้วชา จอใหญ่บนผนังสว่างตาม เปิดหน้าเดิมที่เขาค้างไว้บนโทรศัพท์ทั้งมื้อ ตารางสามแถว แสงทองอ่อน ๆ ส่องหน้าเลนส์แว่นกลมของเขา แถวสุดท้ายเพิ่งมีบรรทัดใหม่ขึ้นมา
นนท์ : ภารกิจที่ 2 : สำเร็จ (ไม่ได้ถามว่าทำไมรางวัลศูนย์บาท)
มุมปากชายชรากระตุกขึ้นข้างเดียว
บนโต๊ะทำงาน ข้างแก้วชาที่เย็นชืดไปแล้ว คือกล่องกระดาษลังเล็กห่อกระดาษแดง เขาสั่งพนักงานให้ยกขึ้นมาก่อนกล่องอื่นทั้งหมด กล่องนาฬิกาสวิสยังกองอยู่ข้างล่าง
เขาแกะกระดาษห่อ ดึงโหลแก้วใบหนึ่งออกมา
ฝาโหลมีใบตองตัดกลมรองไว้ใต้ฝา มัดยางเส้นแดงรอบคอโหลสองรอบ ข้างโหลมีกระดาษกาวแปะ เขียนด้วยปากกาลูกลื่นหมึกน้ำเงิน ลายมือเอียง ๆ ไม่เท่ากัน
ปลาร้าบอง ไม่ใส่ผงชูรส
เสี่ยวิชัยแกะยางออกช้า ๆ เปิดฝา
กลิ่นปลาร้าหมักนานลอยขึ้นมาก่อน ตามด้วยพริกแห้งคั่วไฟอ่อน กระเทียมเผา ข่าโขลกหยาบ หนักจนอบอวลไปทั้งห้อง กลบไม้สักเก่ากับหนังเก้าอี้จนหมด
เขาใช้ปลายช้อนชาตักขึ้นมานิดเดียว ใส่ปาก
แล้วก็หยุดเคี้ยว
นิ้วที่มีแหวนหยกจับขอบโต๊ะไว้ เขานั่งนิ่ง ตาจ้องโหลแก้ว ไม่กะพริบ นานจนจอบนผนังหรี่แสงลงเองหนึ่งระดับ
โทรศัพท์บนแท่นสั่นครืด ๆ ชื่อเกรียงไกรขึ้นบนจอ
เสี่ยวิชัยไม่ได้หยิบ เขาแค่กดปุ่มข้างเครื่องให้มันเงียบ
แล้วเขาก็ปิดฝาโหล มัดยางคืนสองรอบตามเดิม จัดใบตองให้ตรง
เขาไม่ได้วางโหลไว้บนโต๊ะ เขาเปิดลิ้นชักบนสุด ลิ้นชักที่ล็อกกุญแจทุกคืน ข้างในมีของชิ้นเดียว ยาหม่องขวดแก้วเก่า ฉลากซีดจนอ่านไม่ออก ฝาโลหะเป็นสนิมตรงขอบ
เขาวางโหลน้ำพริกลงข้างขวดยาหม่อง ชิดกันพอดี
แล้วนั่งมองของสองชิ้นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนลิ้นชักปิด ล็อกกุญแจ
จอใหญ่สว่างขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาแตะโทรศัพท์บนแท่น ครั้งนี้เขาเลื่อนไปที่แถวแรก
เกรียงไกร : ภารกิจที่ 1 : ปฏิเสธ (ถามว่าใครส่งมา 4 ครั้ง)
เกรียงไกร : พยายามถอนการติดตั้ง 7 ครั้ง
“ใจร้อนเหมือนแม่ยายแก” เสี่ยวิชัยพึมพำเสียงแหบกับห้องว่าง
เขาวางนิ้วชี้ข้างเดียวลงบนจอโทรศัพท์ แล้วพิมพ์ทีละตัว ช้าเหมือนคนดีดลูกคิด
ก่อนกดส่ง เขาลุกกลับไปที่หน้าต่าง ใช้หลังมือแง้มผ้าม่านออกนิดเดียว
กดส่ง
ข้างล่างลานจอดรถ ผ่านช่องม่านแคบ ๆ นั้น ห้องโดยสารของรถเก๋งสีดำคันหนึ่งสว่างวาบเป็นสีทอง
ลมจากช่องแอร์รถเก๋งพ่นใส่หน้าเกรียงไกรอุ่น ๆ
เขาหมุนปุ่มลงไปเย็นสุด ลมก็ยังอุ่น เสียงแกร๊กในห้องเครื่องดังถี่ขึ้น แล้วก็เงียบไปเฉย ๆ
“อะไรวะ”
เขาตบช่องแอร์สองที เหงื่อซึมตามไรผมที่หวีเสยไว้เรียบ หน้าปัดนาฬิกาทองขึ้นฝ้าบาง ๆ เขาเอาปลายนิ้วเช็ดมัน แล้วก็ขึ้นฝ้าใหม่
อีกไม่กี่วันลมจะร้อน เสียงซื่อ ๆ นั่นดังขึ้นในหัว
ไม่กี่วันอะไร ห้านาทีเอง
เกรียงไกรกดเปิดกระจกลงครึ่งบาน ลมโขงตอนสี่ทุ่มเข้ามาพร้อมกลิ่นโคลน เขากดโทรออกหาเบอร์ที่สอง
ปลายสายรับตั้งแต่เสียงแรก
“ครับพี่”
“ธนพล แกยังไม่กลับใช่ไหม”
“อยู่ในล็อบบี้ครับ รอภรรยาเข้าห้องน้ำ” เสียงธนพลเรียบเหมือนอ่านใบเสนอราคา “พี่โทรเรื่องจอทองใช่ไหมครับ”
“แกกดอะไรไป”
“ปฏิเสธครับ” ธนพลตอบทันที “ผมถามมันว่าทำแล้วได้หุ้นเพิ่มไหม มันไม่ตอบ ผมก็ไม่ทำ ธุรกิจที่ไม่บอกผลตอบแทน ผมไม่ลงทุน”
“ไอ้นนท์ทำ”
ปลายสายเงียบไปจังหวะหนึ่ง
“ผมเห็นครับ” ธนพลว่า “แล้วพ่อก็หลับตา”
เกรียงไกรกำพวงมาลัยแน่นขึ้น
“พี่ครับ ตั้งแต่ผมแต่งเข้าบ้านนี้มา” ธนพลพูดช้าลง “ผมไม่เคยเห็นพ่อหลับตาต่อหน้าใครเลย แม้แต่ตอนผ่าตัดฟันพ่อยังลืมตา”
“แกจะบอกอะไร”
“ผมจะบอกว่าถ้ามีคะแนนจริง ตอนนี้มันนำเราสองคนอยู่”
เกรียงไกรหัวเราะ แต่เสียงหัวเราะสั้นกว่าที่เขาตั้งใจ
“มันนำอะไร มันช่างแอร์ ส่วนพี่ทำยอดขายให้โรงแรมนี้มาสิบสองปี ห้องจัดเลี้ยงทุกงานในหนองคาย พี่ไปปิดดีลมาเองกับมือ” เขาเคาะพวงมาลัยตามทุกคำ “ตำแหน่งผู้บริหารต้องเป็นของคนที่หาเงินเข้า ไม่ใช่คนที่นวดเท้าเก่ง”
“ผมไม่ได้เถียงพี่ครับ”
“พี่ว่ามันนั่นแหละทำแอปนี่มาแกล้งเรา”
“พี่ครับ” ธนพลถอนหายใจยาวผ่านสาย “มันซ่อมแอร์ มันไม่ได้เขียนโปรแกรม”
เกรียงไกรอ้าปากจะเถียง แล้วก็หุบลง
ลมอุ่นยังพ่นออกจากช่องแอร์ใส่หน้าเขาไม่หยุด
“อีกสองสามวันพี่จะรู้ว่าใครอยู่หลังจอนี่” เขาพูดในที่สุด “คนที่พี่จ้างไว้ ขอเวลาแค่นั้น”
“พี่จ้างคนนอกเหรอครับ”
“แกไม่ต้องรู้”
เขาตัดสายทิ้ง โยนโทรศัพท์ลงบนเบาะข้าง
มันเด้งหนึ่งที แล้วหน้าจอก็สว่างขึ้นเป็นสีทองเต็มจอ
ติ๊ง
เกรียงไกรหยิบมันขึ้นมาเร็วจนเกือบหลุดมือ
【ภารกิจที่ 2: ขอโทษน้องเขยคนเล็กเรื่องน้ำแดง ด้วยปากตัวเอง】
【เวลา: ก่อนกระบะออกจากลานจอด】
【รางวัล: 0 บาท】
ตัวเลขสีแดงขึ้นมุมขวาบน
【01:00】
เขาอ่านบรรทัดแรกซ้ำสองรอบ กรามขบแน่นจนเส้นเลือดขมับขึ้น
ข้าง ๆ รถเขา เครื่องยนต์กระบะเก่าไอแค่กอีกที คราวนี้ติด แล้วเร่งรอบขึ้น
กระบะเริ่มถอยออกจากช่องจอด ไฟหน้ากวาดผ่านกระจกข้าง ส่องหน้าเขาขาววาบ
ในกระจกมองข้าง เขาเห็นนนท์นั่งหลังพวงมาลัย ยังใส่เสื้อเชิ้ตขาวที่มีวงชมพูกลางอก ปลานั่งข้าง ๆ หัวเราะอะไรสักอย่างอยู่ ต่างหูมุกแกว่งไปมา
【00:41】
นิ้วโป้งของเกรียงไกรลอยค้างอยู่เหนือปุ่มสองปุ่ม 【ยอมรับ】 กับ 【ปฏิเสธ】 หยดเหงื่อไหลจากไรผมลงมาที่ขมับ
นาฬิกาทองบนข้อมือขึ้นฝ้าจนมองไม่เห็นเข็ม
“ขอโทษ…” เขาพูดใส่กระจกมองข้าง “ไอ้ช่างแอร์เนี่ยนะ”
— End of chapter —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by เจ้าสัวรองเท้าแตะ (The Flip-Flop Tycoon) · Fiction