Chapter 3
ทะเบียนที่ยังไม่จด
This novel is available in Thai only for now.
หยดหมึกดำหยดหนึ่งร่วงจากปลายปากกา ตกลงกลางเส้นประ
แป๊ะ
หมึกซึมลงเนื้อกระดาษ บานเป็นวงเท่าเหรียญบาท กลืนคำว่า ฝ่ายหญิง หายไปครึ่งคำ
ข้าวหอมยังถือปากกาค้างไว้เหนือเส้นนั้น ครีมไม้จันทน์บนปลายนิ้วทำให้ด้ามดำไถลลงมาเกือบถึงปลายปากกา นิ้วโป้งเปื้อนหมึกตรงจุดเดียวกับรอยเข็มตำ ปลอกปากกาเงินวางนอนอยู่ข้างแฟ้ม รับแสงจากหน้าต่าง
เธอไม่ได้รีบยกปากกาขึ้น
ปล่อยให้หยดที่สองตามลงไป
“ขอโทษค่ะคุณแม่” เธอวางปากกาลงข้างกระดาษ “มือปิ่นลื่น”
คุณนายพิมพ์มองวงหมึก แล้วมองตลับครีมกระเบื้องสีขาวที่ตัวเองเพิ่งเลื่อนมาให้เมื่อสิบนาทีก่อน
“ครีมของแม่เอง”
คุณนายพับกระดาษแผ่นนั้นกลับเป็นครึ่ง สอดคืนลงใต้สมุดบัญชีปกหนัง ตรงที่มันเคยอยู่
มุมล่างของกระดาษโผล่ออกมานิดเดียว มีเลขพิมพ์กำกับเป็นตัวเล็ก ๆ
กระดาษซ้อมไม่มีเลขแบบพิมพ์
ข้าวหอมวางมือลงบนกระเป๋าผ้าดิบใบเล็กบนตัก
“ป้าเอียด” คุณนายพูดโดยไม่หันไปมอง “กระดาษเปล่าให้คุณเชษฐ์หน่อย”
ป้าเอียดหายเข้าห้องข้าง กลับมาพร้อมกระดาษเขียนจดหมายสีครีมสามแผ่น วางตรงหน้าเชษฐ์ แล้วถอยกลับไปยืนข้างเสาต้นเดิม
เชษฐ์หยิบปากกาขึ้นมา เช็ดครีมที่ติดด้ามกับชายคาร์ดิแกน
“งั้นผมลองเองนะครับ”
ปลายปากกาครูดกระดาษช้า ๆ ทีละขีด หยุด แล้วขีดต่อ เขาเขียนคำว่า เชษฐ์ ตัวบรรจงเหมือนเด็กคัดลายมือ ตัว ษ หัวกลมโต แล้วลากหางออกไปทางขวา
หางขาดกลางทาง
“เหมือนไหมครับแม่”
คุณนายพิมพ์ไม่ตอบ ดึงแฟ้มสัญญาหมั้นกลับมา พลิกไปหน้าสุดท้าย วางเปิดไว้ข้างกระดาษของเขา
หน้าสิบสอง ลงนามสี่จุด จุดที่สองเป็นลายมือเชษฐ์เมื่อหกเดือนก่อน
ลายเซ็นในสัญญาเอียงขวาจัด ตัวอักษรต่อกันเป็นเส้นเดียวไม่ยกปากกา มีขีดยาวพาดใต้ทั้งชื่อ
ลายเซ็นบนกระดาษสีครีมตั้งตรง แยกกันทุกตัว ไม่มีขีดใต้
ข้าวหอมวางนิ้วชี้ทาบลงบนโต๊ะข้างลายเซ็นเก่า ข้อนิ้วของเธอยาวสองเซนติเมตรครึ่ง เธอวัดผ้าด้วยข้อนิ้วนี้มาตั้งแต่ยังไม่มีเงินซื้อสายวัด
“ต่างกันเยอะไหมครับ” เชษฐ์ถาม
“อันเก่ายาวห้าเซนค่ะ อันใหม่สามเซนครึ่ง เอียงต่างกันราวสามสิบองศา”
พูดจบ เธอเม้มปากแน่น
ห้องเงียบ
เสียงเดียวคือนาฬิกาตั้งพื้นที่มุมห้อง
คุณนายพิมพ์วางถ้วยชาลงช้า ๆ
“แม่เคยเห็นแต่ช่างตัดเสื้อ” คุณนายว่า “ที่วัดของด้วยข้อนิ้ว”
ข้าวหอมดึงมือกลับมาวางบนตัก
“น้องสอนค่ะ”
“น้องสาวลูกสอนอะไรลูกไว้เยอะนะ”
คุณนายไม่รอคำตอบ หันไปทางลูกชาย “ลองเขียนแบบอันเก่าดูซิ”
เชษฐ์ก้มลงอีกครั้ง คราวนี้เอียงปากกาตามลายในสัญญา เส้นแรกออกไปได้ครึ่งคำ แล้วข้อมือก็เกร็ง ปลายปากกาสะดุด หมึกเป็นรอยหยักเหมือนตะเข็บที่ถูกดึงจนย่น
เขาวางปากกา เอานิ้วโป้งกดแผลตรงหางคิ้ว
“มือผมไม่ยอมไปทางนั้นครับ” เขาหัวเราะแห้ง ๆ “เหมือนมันเป็นมือของคนอื่น”
เขาเขียนต่อจนเต็มกระดาษทั้งสามแผ่น ยี่สิบสองครั้ง ไม่มีครั้งไหนเหมือนในสัญญา
ป้าเอียดยกกาชาที่เย็นชืดออกไปเปลี่ยนเป็นกาใหม่ เข็มสั้นของนาฬิกาตั้งพื้นเคลื่อนจากเลขเจ็ดจนเกือบชนเลขแปด
นาฬิกาตั้งพื้นตีบอกเวลา
หนึ่ง สอง สาม...
ครั้งที่แปด ป้าเอียดเดินไปที่ประตูหน้า แล้วหันกลับมา
“เจ้าหน้าที่มาถึงแล้วจ้ะคุณนาย”
ใต้ฝ่ามือข้าวหอม ในกระเป๋าผ้าดิบ มีบัตรประชาชนอยู่ใบเดียว
ชื่อบนบัตรพิมพ์ชัดทุกตัวอักษร
นางสาวข้าวหอม
เจ้าหน้าที่ทะเบียนเป็นผู้ชายวัยสี่สิบกว่าในเสื้อเชิ้ตสีกากี ถือกระเป๋าเอกสารหนังสีดำที่มุมถลอกจนเห็นเนื้อผ้าข้างใน
เขาไหว้คุณนายพิมพ์ ไหว้เชษฐ์ แล้วไหว้เธอ
“สวัสดีครับคุณปิ่น”
ข้าวหอมรับไหว้ มือที่พนมยังมีกลิ่นไม้จันทน์
เจ้าหน้าที่วางของเรียงบนโต๊ะไม้สักทีละชิ้น แบบพิมพ์ปึกหนึ่ง ตลับหมึกสีน้ำเงินสำหรับพิมพ์ลายนิ้วมือ ตรายางด้ามไม้ กลิ่นหมึกตรายางเปรี้ยว ๆ ลอยมาตัดกลิ่นชามะลิ
“ขอบัตรประชาชนของคู่สมรสทั้งสองท่านก่อนนะครับ”
เชษฐ์ล้วงกระเป๋าคาร์ดิแกนแล้วยิ้ม
“ป้าเอียดใส่ไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวานครับ” เขายื่นบัตรให้ “ผมคงหาเองไม่เจอ”
เจ้าหน้าที่รับบัตรไปวางบนแบบพิมพ์ แล้วหันมาทางเธอ
ข้าวหอมจับซิปกระเป๋า
ครืด
ซิปแยกออกทีละฟัน หนึ่ง สอง สาม ขอบโทรศัพท์สีดำโผล่ขึ้นมาก่อน ถัดลงไป มุมบัตรพลาสติกสีฟ้าโผล่จากซองผ้า เธอเห็นขอบรูปถ่ายของตัวเองตอนอายุยี่สิบสาม ผมถักเปียข้างเดียวเหมือนวันนี้
ถ้าบอกว่าลืมไว้ที่บ้าน คุณนายจะให้คนขับรถไปเอา
บ้านอยู่ห่างสี่สิบกิโล แม่ไม่มีบัตรของพี่ปิ่น พี่ปิ่นเอาไปด้วย
ปลายตาเธอเห็นคุณนายพิมพ์ ตาของคุณนายไม่ได้อยู่ที่หน้าเธอ
อยู่ที่ซิปกระเป๋า
“เดี๋ยวก่อน” คุณนายพูดขึ้น ตายังไม่ละจากซิป
ข้าวหอมหยุดมือ
คุณนายเลื่อนกระดาษซ้อมสามแผ่นของเชษฐ์ข้ามโต๊ะไปวางคู่กับหน้าสิบสองของสัญญาหมั้น ตรงหน้าเจ้าหน้าที่
“ช่วยดูให้แม่หน่อย สองอันนี้ คนเดียวกันไหม”
เจ้าหน้าที่ขยับแว่น ก้มดูนาน ไล่นิ้วจากลายเซ็นในสัญญาไปที่กระดาษสีครีมทีละแถว
“ต่างกันมากครับ” เขาเงยหน้า “คุณเชษฐ์ยังอยู่ระหว่างรักษาตัวใช่ไหมครับ”
“ความจำเสื่อมสี่เดือนแล้ว” คุณนายว่า
“ถ้าอย่างนั้น ผมแนะนำให้มีใบรับรองแพทย์ก่อนครับ” เจ้าหน้าที่พูดช้า ระวังทุกคำ “ยืนยันว่าผู้ลงนามเข้าใจเนื้อหา และเขียนลายมือชื่อเองได้ ไม่งั้นวันหลังถ้ามีใครโต้แย้ง เอกสารจะมีปัญหา”
คุณนายพิมพ์พยักหน้าครั้งเดียว
“งั้นเลื่อน” คุณนายว่า “ให้หมอยืนยันก่อนว่าเชษฐ์ลงนามเองได้”
“แม่ครับ” เชษฐ์ตั้งตัวตรง “ผมอ่านเข้าใจทุกบรรทัดนะครับ”
“เข้าใจกับจำได้ไม่เหมือนกันลูก”
คุณนายหันไปทางเสา
“ป้าเอียด โทรบอกทนายด้วย สัญญาร่วมทุนบ่ายนี้เลื่อนตาม”
“จ้ะคุณนาย”
ครืด
ข้าวหอมรูดซิปปิดทีละฟัน มือไม่สั่น แต่ส้นเท้าที่เขย่งค้างอยู่ใต้โต๊ะตั้งแต่เจ้าหน้าที่เดินเข้ามาเพิ่งได้แตะพื้นไม้
วันนี้ยังไม่มีชื่อพี่ปิ่นอยู่ในลายมือหนู
เจ้าหน้าที่คืนบัตรให้เชษฐ์ เก็บแบบพิมพ์ใส่กระเป๋า ตรายางด้ามไม้ไม่ได้แตะหมึกเลยสักครั้ง
เชษฐ์ถือบัตรค้างไว้ในมือ ตามองมาที่เธอ
“ผมขอโทษนะครับ ปิ่น” เสียงเขาต่ำลง “ทำให้คุณต้องรอ”
“หกสิบวันค่ะ” ข้าวหอมตอบ “ปิ่นรอได้”
“ผมจะซ้อมทุกวัน” เขายิ้ม มุมปากข้างหนึ่งขึ้นช้ากว่าอีกข้าง “วันละยี่สิบสองครั้ง”
ป้าเอียดเดินไปส่งเจ้าหน้าที่ที่ประตู เสียงฝีเท้าบนพื้นไม้ห่างออกไปจนเงียบ
คุณนายพิมพ์ยกถ้วยชาที่เย็นแล้วขึ้นจิบ แล้วยิ้มให้เธอ
เป็นครั้งแรกที่คุณนายยิ้มเห็นฟัน
“ระหว่างนี้ลูกสะใภ้ช่วยเลือกผ้าไหมสำหรับงานเปิดคอลเลกชันด้วยนะ” คุณนายว่า “ปิ่นจบดีไซน์มาจากเมืองนอกนี่”
ข้าวหอมยิ้มตอบ ใต้โต๊ะ ปลายนิ้วที่ยังลื่นครีมจิกลงบนกระโปรงชุดลินินของตัวเอง
พี่ปิ่นแยกไหมทอมือกับไหมทอเครื่องไม่ออก
ผ้าชุดหมั้นของพี่ หนูเป็นคนเลือกให้ทุกผืน
ห้องหอตอนแปดโมงสี่สิบยังมีกลิ่นมะลิช้ำเหลืออยู่ใต้หมอน มุ้งขาวถูกป้าเอียดเก็บรวบไว้ที่เสาเตียงแล้ว
ข้าวหอมนั่งลงบนขอบเตียงด้านซ้าย ด้านที่เป็นของเธอเมื่อคืน
โทรศัพท์ในกระเป๋าผ้าสั่น
เบอร์เดิม ไม่มีชื่อ ไม่มีรูป
รอดไปหนึ่งวันนะ น้องสาวพี่
อีกข้อความตามมา
เจ้าหน้าที่กลับไปแล้วใช่ไหม
ข้าวหอมมองเวลามุมจอ แปดโมงสี่สิบเอ็ด
เจ้าหน้าที่ออกจากประตูหน้าไปเมื่อสิบเอ็ดนาทีก่อน คนที่รู้ว่าทะเบียนเลื่อนมีอยู่หกคน สี่คนอยู่ในบ้านหลังนี้ อีกสองคนอยู่นอกบ้าน
เธอพิมพ์
พี่รู้ได้ยังไง
ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้ว
ไม่มีคำตอบ
ข้าวหอมกดบันทึกภาพหน้าจอทีละข้อความ สองภาพ ย้ายเข้าแฟ้ม ใบเสร็จร้าน ต่อจากสี่ภาพเมื่อคืน รวมเป็นหก เรียงตามเวลา มีวันที่กำกับทุกภาพ
ก๊อก ก๊อก
“ผมเข้าไปได้ไหมครับ”
เสียงเชษฐ์ดังจากหลังประตู ลูกบิดนิ่งอยู่กับที่
“เข้ามาได้ค่ะ”
เขาเปิดประตูแค่พอตัวผ่าน ในมือถือกระดาษสีครีมสามแผ่นที่เต็มไปด้วยชื่อตัวเอง
“ป้าเอียดจะเอาไปทิ้ง” เขายกกระดาษให้ดู “ผมขอเก็บไว้ จะได้รู้ว่าพรุ่งนี้มันดีขึ้นไหม”
เขาลากเก้าอี้หวายข้างหน้าต่างมานั่งห่างเธอสองช่วงแขน แสงแดดจากแม่น้ำตกบนกระดาษในมือเขา
“อันนี้ผมวาดตอนไหนก็ไม่รู้ครับ” เขาชี้มุมล่างของแผ่นที่สาม “คงตอนรอเจ้าหน้าที่”
ข้าวหอมก้มมอง
รูปร่มเล็กเท่าเล็บนิ้วโป้ง ลายเส้นหมึกดำ ผ้าร่มกางออก ซี่ร่มแปดซี่
ซี่ที่สามนับจากด้านซ้าย งอหักลงมา
ร่มคันนั้นก็หักซี่ที่สาม
หนูเคยพยายามดัดมันคืน ตอนเขาลืมไว้หลังประตูร้าน
“คุณว่ามันแปลว่าอะไรไหมครับ” เชษฐ์ถาม
ข้าวหอมเงยหน้าจากกระดาษ
“หมอธารบอกว่าความฝันช่วงนี้ปนกันมั่วไม่ใช่เหรอคะ”
“ใช่ครับ” เขาพับกระดาษสามแผ่นซ้อนกัน “ผมพูดเองเมื่อเช้า”
เขาสอดกระดาษลงกระเป๋าคาร์ดิแกนด้านซ้าย ตรงอก แล้วนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง นิ้วโป้งลูบขอบกระเป๋าไปมา
“ปิ่นครับ”
“คะ”
“เมื่อกี้ตอนเจ้าหน้าที่ขอบัตร คุณเปิดกระเป๋าช้ามาก” ตาเขามองพื้นไม้ระหว่างเท้าตัวเอง “ผมไม่ได้ว่าอะไรนะครับ แค่สงสัยว่าคุณเองก็ไม่อยากเซ็นเหมือนกันใช่ไหม”
ข้าวหอมกำสายกระเป๋าผ้าจนเนื้อผ้าดิบย่นเป็นจีบ
ถ้าเธอตอบว่าไม่ใช่ เขาจะถามต่อ
ถ้าเธอตอบว่าใช่ เขาจะถามว่าทำไม
“ปิ่นอยากให้คุณเซ็น” เธอพูดช้า ๆ “ตอนที่คุณจำได้แล้วค่ะ”
เชษฐ์เงยหน้า
เขามองเธอนาน นานเท่าตอนที่มองรอยเข็มบนนิ้วเธอเมื่อวาน
“ตอนที่ผมจำได้” เขาทวน “แล้วยังอยากเซ็นอยู่”
เธอไม่ได้ตอบ
เขาพยักหน้าเหมือนได้คำตอบแล้ว ลุกขึ้น ยกเก้าอี้หวายกลับไปวางที่เดิมข้างหน้าต่าง ขาเก้าอี้ตรงกับรอยบนพื้นไม้พอดี
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณปิ่นจ๊ะ” เสียงป้าเอียดดังจากโถง “คุณนายให้ลงไปจ้ะ”
ป้าเอียดเว้นจังหวะหนึ่ง
“ผ้ามาแล้ว”
ห้องนั่งเล่นปิดหน้าต่างไปครึ่งหนึ่ง ม่านถูกรูดลงกันแดดตกบนผ้า
บนโต๊ะไม้สักตัวยาว สมุดบัญชีปกหนังยังวางอยู่หัวโต๊ะ มุมกระดาษเปื้อนหมึกยังโผล่ออกมาจากข้างใต้ วงหมึกดำแห้งสนิทแล้ว
ผ้าไหมสิบพับห่อผ้าดิบสีขาววางเรียงอยู่บนพื้นข้างโต๊ะ กลิ่นการบูรจากห้องเก็บผ้าลอยขึ้นมาแรงจนแสบจมูก
คุณนายพิมพ์ยืนอยู่ข้างโต๊ะ ไม่ให้ป้าเอียดแตะ
คุณนายยกพับแรกขึ้นด้วยสองมือ แกะผ้าดิบออก วางลงบนโต๊ะ
ตึ้บ
พับที่สอง ตึ้บ
พับที่สาม
ข้าวหอมยืนอยู่ปลายโต๊ะ นับตามเสียง
สีครามสามพับ เหลืองขมิ้นสองพับ แดงครั่งสองพับ เขียวใบตองหนึ่งพับ ม่วงเข้มสองพับ ทุกพับมีป้ายกระดาษผูกเชือกห้อยอยู่ที่มุม เขียนลายมือเหมือนกันทุกใบ
ไหมทอมือ ย้อมสีธรรมชาติ
พับที่สิบลงบนโต๊ะ เสียงหนักกว่าพับอื่น
คุณนายปัดฝุ่นการบูรออกจากมือ แล้วเลื่อนตลับครีมไม้จันทน์มาหยุดตรงหน้าเธอ
“ทาก่อน”
ข้าวหอมเปิดฝาตลับ ตักครีมขึ้นมาก้อนเล็ก ป้ายลงบนปลายนิ้วทีละนิ้ว ทั่วทุกรอย สิบเอ็ดรอย กลิ่นไม้จันทน์ตีกับกลิ่นการบูรจนขมในคอ
ป้าเอียดยืนข้างเสาต้นเดิม มือประสานกันไว้หน้าผ้าซิ่น ตาอยู่ที่ปลายเปียของเธอ ไม่ได้อยู่ที่ผ้า
คุณนายพิมพ์นั่งลงหัวโต๊ะ เปิดสมุดบัญชีไปหน้าใหม่ วางปากกาหมึกซึมด้ามเดิมไว้ข้าง ๆ
“งานเปิดคอลเลกชันใช้ได้แค่สามผืน” คุณนายว่า “แม่อยากรู้ว่าลูกสะใภ้จะเลือกผืนไหน”
ข้าวหอมวางมือที่ทาครีมแล้วลงข้างตัว ยังไม่แตะผ้า
“เลือกให้แม่ดูหน่อย” คุณนายพิมพ์เงยหน้าขึ้นจากสมุด “ปิ่นต้องรู้ว่าผืนไหนทอมือ”
ที่เดียวบนผ้าไหมที่ฟ้องว่าผืนไหนทอด้วยมือ คือริมผ้า
ผ้าสิบพับวางเรียงบนโต๊ะไม้สัก ริมผ้าทุกผืนถูกพับซ่อนไว้ด้านในหมด
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction