Skip to content
MIRARAMA
แต่งแทนพี่สาว กับเจ้าบ่าวที่ลืมทุกอย่าง ยกเว้นชื่อฉัน

Chapter 1

ป้ายชื่อที่ถูกตัดทิ้ง

This novel is available in Thai only for now.

กรรไกรตัดผ้าเล่มใหญ่ของแม่ งับลงบนป้ายชื่อปักด้ายสีน้ำตาลที่หน้าอกเสื้อทำงานของข้าวหอม

ฉึบ

ตัวอักษร ข้าวหอม ร่วงลงบนพื้นไม้ของร้านตัดชุด เหมือนเศษผ้าชิ้นหนึ่งที่ไม่มีใครต้องการ

“ตั้งแต่วันนี้” แม่วางแหวนเพชรของพี่สาวลงบนฝ่ามือเธอ “แกชื่อปิ่น”

ข้าวหอมไม่ได้ก้มลงเก็บป้ายชื่อ

เธอจ้องแหวนในมือ แหวนทองคำขาวประดับเพชรเม็ดเดี่ยวขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว แหวนที่เจ้าบ่าวฝ่ายชายส่งมาเมื่อหกเดือนก่อนในงานหมั้น ปิ่นใส่มันแค่วันเดียว แล้วถอดเก็บใส่กล่องกำมะหยี่ บอกว่า มันหนักนิ้ว

ตอนนี้มันหนักในฝ่ามือข้าวหอมจริง ๆ

“แม่คะ...” เสียงเธอเบาเหมือนกระซิบ “พี่ปิ่นไปไหนคะ”

“ไปแล้ว” แม่หันหลังให้ เดินไปที่ราวแขวนชุด “ทิ้งจดหมายไว้ใบเดียว บอกว่าไม่อยากแต่งกับคนที่จำตัวเองไม่ได้ แล้วก็หนีไปกับใครก็ไม่รู้ ตั้งแต่เมื่อคืน”

ข้าวหอมหายใจไม่ทั่วท้อง

“งานแต่งพรุ่งนี้นะคะแม่”

“ใช่ พรุ่งนี้ จดทะเบียนตอนเช้า เซ็นสัญญาร่วมทุนตอนบ่าย” แม่หยิบชุดเจ้าสาวสีงาช้างออกจากราว ชุดผ้าไหมที่ปักลูกปัดมุกด้วยมือทีละเม็ด ชุดที่ข้าวหอมนั่งเย็บมาสามเดือนเต็ม ทุกคืนจนตีสอง จนปลายนิ้วมีรอยเข็มตำเป็นจุด ๆ “พรุ่งนี้บ้านเราต้องส่งเจ้าสาวไปบ้านเขา ไม่งั้นสัญญาร่วมทุนโรงงานไหมพัง หนี้ที่พ่อแกกู้มาสามสิบล้าน บ้านเราไม่มีปัญญาใช้คืน”

“แต่หนูไม่ใช่พี่ปิ่น”

“เขาไม่รู้หรอก” แม่พูดเสียงเรียบ “เชษฐ์ความจำเสื่อม จำอะไรไม่ได้ตั้งแต่อุบัติเหตุ เขาเจอปิ่นแค่สามครั้งก่อนรถชน แต่ละครั้งไม่ถึงชั่วโมง ส่วนแม่ของเขา...” แม่หยุดไปนิดหนึ่ง “เจอปิ่นครั้งเดียวตอนหมั้น ปิ่นแต่งหน้าจัดจนแม่ยังจำแทบไม่ได้”

ข้าวหอมกำแหวนแน่น

“แล้วถ้าเขาจำได้ล่ะคะ”

แม่หันกลับมา มองลูกสาวคนเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่แม่มองเธอนานขนาดนี้

“ก็ทำให้เขาไม่อยากจำสิ”

ร้าน ข้าวหอมตัดเย็บ ห้องแถวคูหาเดียวในซอยเล็ก ๆ ริมคลอง

ป้ายหน้าร้านเป็นชื่อของข้าวหอมเอง เธอเปิดร้านนี้ด้วยเงินเก็บตั้งแต่อายุยี่สิบ ทำชุดเจ้าสาวให้คนในย่านมาแล้วเกือบร้อยชุด ไม่เคยมีชุดไหนที่ตัวเองได้ใส่

แม่ยื่นชุดมาให้

“ใส่ดู ตัวเท่ากัน คงไม่ต้องแก้มาก”

ข้าวหอมเดินเข้าห้องลองชุดหลังร้าน ห้องเล็ก ๆ ที่มีม่านผ้าฝ้ายสีครีมกับกระจกบานยาวที่เธอซื้อมือสองมาจากตลาดนัด

เธอถอดเสื้อทำงานที่ไม่มีป้ายชื่อแล้วออก สวมชุดเจ้าสาวทีละชั้น ซับในก่อน แล้วตัวชุด ผ้าไหมเย็นเฉียบแนบผิว ลูกปัดมุกกระทบกันเบา ๆ เป็นเสียงกรุ๋งกริ๋ง

เธอติดตะขอด้านหลังเองได้ทุกตัว เพราะเป็นคนเย็บมันเอง รู้ทุกตะเข็บ รู้ทุกจุดที่ต้องดึง

แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมองกระจก

ผู้หญิงในกระจกหน้าเล็กรูปหัวใจ ตากลมโตเหมือนกวาง มีกระจาง ๆ บนสันจมูกที่ไม่เคยแต่งหน้ากลบ ผมดำยาวถักเปียหลวม ๆ พาดไหล่ข้างเดียว สายวัดตัวยังคล้องอยู่บนคอ หมอนปักเข็มยังรัดอยู่ที่ข้อมือ

และชุดเจ้าสาวพอดีตัวเธอทุกส่วน พอดีเกินไป พอดีราวกับเย็บมาเพื่อเธอตั้งแต่แรก

ข้าวหอมยื่นมือไปแตะกระจก

นี่คือชุดที่หนูเย็บให้พี่

แล้วหนูก็กำลังจะใส่มันไปแต่งกับผู้ชายที่...

เธอหยุดความคิดนั้นไว้แค่ครึ่งประโยค เหมือนดึงด้ายที่กำลังจะหลุดตะเข็บไว้ทัน

สองปีก่อน

ผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านตอนบ่ายวันพุธที่ฝนตกปรอย ๆ เขาใส่เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีงาช้าง ผมดำหยักศกตกลงมาปรกหน้าผาก ถือร่มที่หักไปซี่หนึ่ง

ร้านนี้ตัดสูทผู้ชายด้วยไหมครับ

ข้าวหอมไม่เคยตัดสูทผู้ชายมาก่อน แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงตอบว่า ตัดค่ะ

เขาชื่อเชษฐ์ ทายาทโรงงานผ้าไหมใหญ่ที่สุดในจังหวัด เขาบอกว่าร้านตัดสูทในห้างตัดให้เขาเหมือนหุ่นโชว์ เขาอยากได้สูทที่ใส่แล้วหายใจได้

ข้าวหอมวัดตัวเขาด้วยมือที่สั่นจนต้องวัดรอบอกซ้ำสามครั้ง

เขาหัวเราะ ไม่ได้หัวเราะเยาะ แต่หัวเราะเหมือนเอ็นดู ใจเย็น ๆ ครับ ผมไม่กัดหรอก

เขามาลองสูทสามครั้ง ครั้งที่สามเขาอยู่ในร้านจนร้านปิด นั่งดื่มชาเย็นจากร้านปากซอยกับเธอบนม้านั่งไม้หน้าร้าน ดูเรือหางยาววิ่งผ่านในคลอง เล่าเรื่องที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เรื่องพ่อที่จากไปเร็ว เรื่องแม่ที่ควบคุมทุกอย่าง เรื่องที่เขาไม่เคยได้เลือกอะไรเองเลยในชีวิต

ก่อนกลับเขาถามชื่อเธอ

ข้าวหอมค่ะ

หอม เขาทวนคำช้า ๆ แบบคนที่จะจำมันไว้ ชื่อเพราะนะครับ

คืนนั้นข้าวหอมทำสิ่งที่ไม่เคยทำกับสูทตัวไหน เธอปักตัวอักษร ห. ตัวเล็กนิดเดียวด้วยด้ายสีเดียวกับผ้า ซ่อนไว้ในซับในตรงด้านซ้าย ตรงหัวใจ

เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะเห็น แค่อยากให้มีอะไรของเธออยู่ใกล้ ๆ เขาบ้าง

หลายเดือนต่อมา คุณนายพิมพ์ แม่ของเขา ส่งผู้ใหญ่มาทาบทามเรื่องร่วมทุนโรงงาน พร้อมกับเรื่องสู่ขอ

ไม่ใช่สู่ขอเธอ

สู่ขอปิ่น พี่สาวคนสวยของเธอ ลูกสาวคนโตที่เรียนจบจากเมืองนอก และเหมาะสมกับทายาทโรงงานไหมทุกอย่าง งานหมั้นจัดขึ้นเมื่อหกเดือนก่อน วันนั้นข้าวหอมขอตัวอยู่เฝ้าร้าน

ข้าวหอมไม่เคยเห็นเชษฐ์อีกเลยหลังจากนั้น จนกระทั่งได้ข่าวว่ารถของเขาพลิกคว่ำบนทางหลวงเมื่อสี่เดือนก่อน

งานแต่งงานจัดที่คฤหาสน์ไม้สักของตระกูลเชษฐ์ บ้านทรงไทยประยุกต์หลังใหญ่ริมแม่น้ำ เสาไม้สักต้นใหญ่เท่าคนโอบ พื้นไม้ขัดเงาจนสะท้อนแสงโคม

ข้าวหอมนั่งอยู่บนตั่งรดน้ำสังข์ แต่งหน้าจัดตามที่แม่สั่ง ขนตาปลอมหนาจนรู้สึกได้ทุกครั้งที่กะพริบ ผมเกล้ามวยสูงประดับดอกไม้ไหว

ทุกคนเรียกเธอว่าปิ่น

ปิ่นสวยจัง ปิ่นผอมลงหรือเปล่า ปิ่นยิ้มหน่อยลูก

ทุกครั้งที่ได้ยิน ข้าวหอมรู้สึกเหมือนถูกเข็มตำนิ้ว

ข้างกายเธอคือเชษฐ์

เขาผอมลงจากที่เธอจำได้ ใบหน้ายาวอ่อนโยนซีดลงนิดหน่อย ผมหยักศกยังตกปรกหน้าผากเหมือนเดิม แต่ปรกไม่มิดรอยแผลเป็นเส้นบางที่ยังเป็นสีชมพูตรงหางคิ้วซ้าย

เขาสุภาพกับทุกคน ยิ้มให้ทุกคน แต่แววตาเหมือนคนที่ยืนอยู่กลางหมอก มองหาอะไรสักอย่างที่ไม่รู้ว่าคืออะไร

ตอนที่ผู้ใหญ่รดน้ำสังข์ลงบนมือของทั้งสองคน มือเขาอยู่ใต้มือเธอ น้ำเย็นไหลผ่านนิ้วของทั้งคู่

เชษฐ์ก้มลงมองมือเธอ

มองนาน

ข้าวหอมรู้สึกว่าหัวใจหยุดเต้น เธออยากดึงมือกลับ แต่ทำไม่ได้

รอยเข็มตำ เธอนึกขึ้นได้ ปลายนิ้วหนูเต็มไปด้วยรอยเข็มตำ พี่ปิ่นไม่เคยจับเข็มสักครั้งในชีวิต

เชษฐ์เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ เปิดปากเหมือนจะพูดอะไร

แล้วเสียงหนึ่งก็ตัดขึ้นมาก่อน

“มือหยาบขึ้นนะ ปิ่น”

คุณนายพิมพ์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักแกะสลักข้างตั่ง ผ้าไหมสีม่วงเข้มทั้งชุด สร้อยทองเส้นใหญ่ ผมเกล้ามวยสูงเรียบตึงไม่มีเส้นไหนหลุด

เธอพูดช้า ทุกคำเหมือนคำพิพากษา

“ตอนหมั้น มือปิ่นนุ่มเหมือนเด็กไม่เคยทำงาน แม่จำได้” คุณนายพิมพ์เอียงหน้านิดหนึ่ง “ไปทำอะไรมาถึงได้มือหยาบขนาดนี้ล่ะลูก”

แขกรอบตั่งเงียบลง

ข้าวหอมรู้สึกว่าเหงื่อเย็นไหลลงกลางหลัง ใต้ชุดผ้าไหมที่เธอเย็บเอง

“ปิ่น...ไปช่วยน้องสาวที่ร้านค่ะคุณแม่” เธอตอบเสียงเบา พยายามให้เหมือนเสียงพี่สาว ซึ่งดังกว่า มั่นใจกว่า และไม่เคยสั่น “ช่วงก่อนงาน ร้านยุ่งมาก”

“น้องสาว” คุณนายพิมพ์ทวน “ที่เป็นช่างเย็บผ้าน่ะเหรอ”

“ค่ะ”

“แล้ววันนี้น้องสาวไม่มางานพี่สาวเหรอ”

ข้าวหอมกลืนน้ำลาย ข้างหลังแขก แม่ของเธอยืนแข็งทื่อ

“น้อง...ไม่สบายค่ะ”

คุณนายพิมพ์มองเธอนิ่ง ๆ อยู่นานจนแขกบางคนเริ่มกระแอม แล้วเธอก็ยิ้มบาง ๆ

“งั้นก็ฝากบอกน้องด้วยนะ ว่าชุดนี้เย็บสวยมาก” เธอว่า “สวยจนแม่อยากรู้ว่าทำไมมันพอดีตัวลูกขนาดนี้ ในเมื่อเมื่อหกเดือนก่อน ลูกยังตัวสูงกว่านี้ตั้งสองนิ้ว”

ก่อนเข้าห้องหอ ข้าวหอมขอตัวไปห้องน้ำ

เธอยืนเช็ดเครื่องสำอางออกทีละชั้นหน้ากระจกบานเล็ก ขนตาปลอมหลุดติดสำลี แก้มสีชมพูจัดกลายเป็นสีผิวจริงที่มีกระจาง ๆ ทีละนิด ผู้หญิงที่ทุกคนเรียกว่าปิ่น ค่อย ๆ กลับมาเป็นข้าวหอม

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นครั้งหนึ่ง

เบอร์ที่ไม่ได้บันทึกชื่อ ข้อความสั้น ๆ ไม่มีรูปโปรไฟล์

ชุดที่แกเย็บ ใส่สวยไหม น้องสาวพี่

ข้าวหอมจ้องข้อความนั้นจนจอดับไปเอง

พี่ปิ่นรู้ พี่ปิ่นรู้ว่าใครใส่ชุดนั้นแทน และพี่ปิ่นไม่ได้หายไปไหนไกลเลย

ห้องหอของคู่บ่าวสาวอยู่ปีกตะวันออกของคฤหาสน์

เตียงไม้สักสี่เสามุ้งขาว ผ้าปูที่นอนผ้าไหมสีครีม กลิ่นดอกมะลิกับกุหลาบที่ผู้ใหญ่โปรยไว้บนเตียงตามประเพณี

ข้าวหอมนั่งอยู่บนขอบเตียงด้านซ้าย ยังใส่ชุดนอนผ้าฝ้ายที่แม่เตรียมให้ เป็นชุดของปิ่น ใหญ่กว่าตัวเธอนิดหนึ่ง

เชษฐ์นั่งอยู่บนขอบเตียงด้านขวา หันหลังให้เธอ

ทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดจากสวนริมแม่น้ำ

“ผมขอโทษนะครับ” เขาพูดขึ้นในที่สุด เสียงทุ้มต่ำ ลังเล เหมือนกำลังค้นหาคำที่ทำหล่นหายไป “ผมรู้ว่าคุณคงลำบากใจ แต่งกับคนที่จำคุณไม่ได้”

ข้าวหอมกำชายเสื้อนอน

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“หมอบอกว่าความจำผมจะค่อย ๆ กลับมาภายในหกสิบวัน” เขาหันมาครึ่งตัว แสงโคมไฟหัวเตียงส่องให้เห็นรอยแผลตรงหางคิ้ว “ถ้าวันนั้นมาถึง ผมหวังว่าจะจำได้ว่าเราเคยรักกันยังไง”

หกสิบวัน

ข้าวหอมรู้สึกเหมือนมีคนผูกเชือกรอบคอ

ในหกสิบวัน เขาจะจำได้ว่าเขาไม่เคยรักปิ่น

และจะจำได้ว่าผู้หญิงที่นอนข้างเขา ไม่ใช่คนที่เขาแต่งด้วย

“นอนเถอะค่ะ” เธอว่า “วันนี้เหนื่อยมาแล้ว”

เชษฐ์พยักหน้า เขาเอนตัวลงนอนบนขอบเตียงด้านขวา หันหน้าออกไปทางหน้าต่าง ห่างจากเธอเกือบหนึ่งเมตร

ข้าวหอมนอนลงด้านซ้าย หันหลังให้เขา ลืมตาจ้องผนังไม้สักในความมืด

เธอนอนไม่หลับ

นอนฟังเสียงลมหายใจของเขาที่ค่อย ๆ ช้าลง ลึกลง จนกลายเป็นจังหวะของคนหลับสนิท นานจนเข็มนาฬิกาบนผนังเลยเที่ยงคืนไปแล้ว

แล้วเตียงก็ขยับ

เชษฐ์พลิกตัวในความหลับ แขนข้างหนึ่งยื่นข้ามช่องว่างกลางเตียงมา ปลายนิ้วแตะลงบนปลายเปียผมของเธอที่พาดอยู่บนหมอน แล้วจับมันไว้เบา ๆ เหมือนกลัวมันจะหาย

ข้าวหอมตัวแข็ง

เสียงละเมอแผ่วเบาดังขึ้นข้างหลังเธอ ชัดเจนในความเงียบ ชัดเสียจนเธอได้ยินทุกพยางค์

“หอม...”

ข้าวหอมหยุดหายใจ

ไม่ใช่ปิ่น

ไม่ใช่ชื่อของเจ้าสาวที่เขาเพิ่งแต่งงานด้วยเมื่อเช้า

แต่เป็นชื่อที่ถูกตัดทิ้งลงพื้นร้านตัดชุดเมื่อวาน ชื่อที่ผู้ชายความจำเสื่อมคนนี้ ไม่ควรจะรู้จักเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction