Chapter 1
ใบหย่าใต้ปึกเอกสาร
This novel is available in Thai only for now.
ใต้ปึกเอกสารคดีหย่าหนาสามนิ้วที่ตฤณเลื่อนข้ามโต๊ะมา มีซองสีขาวเล็ก ๆ ซ่อนอยู่หนึ่งซอง
หน้าซองเขียนด้วยลายมือที่ปิ่นมุกจำได้แม้จะผ่านไปสิบสามปี
ถึง คุณปิ่นมุก (ส่วนตัว)
ข้างในคือใบหย่าเปล่า กับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กหนึ่งบรรทัด
เซ็นด้วย ผมจะแต่งงาน
ห้องไกล่เกลี่ยชั้นสิบสองของศาลเยาวชนและครอบครัว เป็นห้องที่ปิ่นมุกเกลียดที่สุดในโลก ไม่ใช่เพราะเธอแพ้ที่นี่ เธอไม่เคยแพ้ที่ไหนเลยตลอดสิบปีของการเป็นทนายความคดีครอบครัว
เธอเกลียดมันเพราะมันเงียบเกินไป
พรมสีเทาดูดเสียงทุกอย่าง โต๊ะประชุมไม้ยาวขัดเงาจนเห็นเงาสะท้อน กล่องทิชชู่วางไว้สองฝั่งอย่างเท่าเทียม เพราะคนที่มาห้องนี้ ร้องไห้ทั้งสองฝั่งเสมอ
ฝั่งซ้ายของโต๊ะ ดาริน นางเอกละครหลังข่าวที่คนทั้งประเทศรู้จัก กำลังสะอื้นใส่ผ้าเช็ดหน้าผ้าไหม อายไลเนอร์เลอะลงมาเป็นทางยาว
ฝั่งขวา เจษฎา พระเอกภาพยนตร์ที่เพิ่งได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม นั่งกอดอก ใส่แว่นกันแดดในห้องทั้งที่ไม่มีแดด
และที่หัวโต๊ะสองฝั่ง คือทนายของพวกเขา
ปิ่นมุกในชุดสูทสีขาวตัดเย็บเข้ารูป ผมดำยาวตรงแสกกลาง อายไลเนอร์หางยาวคมเหมือนใบมีด ปากกาหมึกซึมสีทองวางขนานกับแฟ้มพอดีเป๊ะ
ตฤณในชุดสูทสามชิ้นสีเทาถ่าน ผมสั้นเรียบร้อย เคราจาง ๆ ตามกราม นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย ๆ เหมือนกำลังนั่งดื่มกาแฟริมทะเล
วงการกฎหมายเรียกพวกเขาว่า คู่ปรับตลอดกาล
เจอกันในศาลสิบเจ็ดคดี ปิ่นมุกชนะเก้า ตฤณชนะแปด ทุกครั้งที่เจอกัน หนังสือพิมพ์หน้ากฎหมายจะพาดหัวราวกับเป็นมวยรอบชิง
ไม่มีใครรู้ว่าทำไมทั้งคู่ถึงเกลียดกันขนาดนั้น
และไม่มีใครรู้ ว่าพวกเขาไม่ได้เกลียดกันเลย
ปิ่นมุกเปิดซองสีขาวใต้โต๊ะ อ่านโน้ตบรรทัดเดียวนั้น
แล้วเงยหน้าขึ้นมองตฤณ
ตฤณมองกลับมา แววตาสงบนิ่ง มุมปากยกขึ้นนิดหนึ่ง แบบที่เขายกทุกครั้งตอนรู้ว่ากำลังจะชนะคดี
ผมจะแต่งงาน
ห้าคำ ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำขอโทษ ไม่มีแม้แต่คำว่า ได้โปรด
เหมือนเด็กผู้ชายอายุยี่สิบสามคนนั้น ที่ยื่นแบบฟอร์มจดทะเบียนสมรสให้เธอในห้องเล็ก ๆ ของที่ว่าการอำเภอต่างจังหวัด ตอนฝนตกหนักจนน้ำท่วมถนน แล้วพูดแค่ว่า เซ็นด้วย ผมจะแต่งงานกับคุณ
ปิ่นมุกยิ้ม
เธอพับใบหย่ากลับเข้าซองอย่างเรียบร้อย วางมันไว้บนปึกเอกสาร แล้วเลื่อนทั้งปึกกลับข้ามโต๊ะไปหาเขา
“เอกสารของคุณไม่ครบค่ะ ทนายตฤณ” เธอพูดเสียงเรียบที่ทุกคนในห้องได้ยิน “ขาดหน้าที่สำคัญที่สุดไปหน้าหนึ่ง”
ตฤณหยิบซองขึ้นมาดู คิ้วขมวดนิดหนึ่ง
“หน้าไหนครับ”
“หน้าเหตุผลค่ะ” ปิ่นมุกเอนหลังพิงเก้าอี้ ไขว่ห้าง “ไม่มีศาลไหนรับคำร้องที่ไม่มีเหตุผลประกอบหรอก คุณน่าจะรู้ดี”
ดารินหยุดสะอื้น มองทนายของตัวเองสลับกับทนายฝั่งตรงข้าม เหมือนรู้สึกว่ากำลังพลาดอะไรบางอย่าง
“ขอโทษนะครับ” ผู้ไกล่เกลี่ย ชายวัยหกสิบในแว่นกรอบหนา กระแอมขึ้น “ทนายทั้งสองฝ่ายพร้อมเริ่มหรือยังครับ”
“พร้อมค่ะ” ปิ่นมุกตอบ
“พร้อมครับ” ตฤณตอบพร้อมกัน
ทั้งคู่ไม่ได้มองผู้ไกล่เกลี่ย ยังมองกันและกันอยู่
เจษฎาถอดแว่นกันแดดออก หัวเราะเสียงดัง
“ทนายฝั่งโน้นจะไกล่เกลี่ยอะไรผมได้ครับ” เขาพูดพลางชี้มาที่ปิ่นมุก “ข่าวลือทั้งวงการ ทนายปิ่นมุกไม่เคยมีแฟน ไม่เคยแต่งงาน อายุสามสิบห้าแล้วยังโสดสนิท คนที่ไม่เคยมีผัวจะมาเข้าใจปัญหาชีวิตคู่ได้ยังไง”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากมุมห้อง ผู้หญิงในเสื้อแจ็กเก็ตผ้าทวีตสีพาสเทลที่นั่งอยู่หลังเจษฎา ยกมือขึ้นปิดปากเหมือนพยายามกลั้น
ลิลลี่ พีอาร์ส่วนตัวของเจษฎา
และคู่หมั้นของตฤณ
ปิ่นมุกรู้จักเธอจากหน้าข่าวสังคมเมื่อสองเดือนก่อน ทนายหนุ่มคมเข้มขอแต่งงานพีอาร์สาวสวยกลางร้านอาหารริมแม่น้ำ รูปตฤณคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ยื่นกล่องแหวนให้ผู้หญิงคนนี้ที่กำลังร้องไห้ด้วยความดีใจ
ปิ่นมุกดูรูปนั้นนานแค่สามวินาที แล้วก็ปิดหน้าจอ
แล้วก็นั่งดื่มไวน์คนเดียวจนหมดขวดในคืนนั้น
“คุณเจษฎาคะ” ปิ่นมุกยิ้มให้พระเอกดัง ยิ้มแบบที่ทำให้พยานฝ่ายตรงข้ามเหงื่อแตกมาแล้วนับไม่ถ้วน “ศัลยแพทย์ไม่จำเป็นต้องเคยโดนผ่าตัด ถึงจะรู้ว่าเนื้อร้ายอยู่ตรงไหนนะคะ”
เธอเปิดแฟ้ม ดึงภาพถ่ายออกมาสามใบ วางเรียงบนโต๊ะ
“และฉันรู้ว่าเนื้อร้ายในชีวิตคู่ของคุณ ไปเช่าคอนโดอยู่ที่ไหน”
รอยยิ้มของเจษฎาหายวับ
ดารินหยุดร้องไห้ทันที ตาโตจ้องรูปบนโต๊ะ
ตฤณหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาดู ถอนหายใจยาว แล้ววางมันลง
“คัดค้านครับ” เขาพูดเรียบ ๆ “รูปถ่ายนี้ได้มาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย”
“ได้มาจากกล้องวงจรปิดของคอนโดค่ะ” ปิ่นมุกตอบทันที “นิติบุคคลส่งให้ตามคำร้องของเจ้าของร่วม ซึ่งคือลูกความฉัน เพราะคอนโดห้องนั้นซื้อด้วยเงินในบัญชีร่วมของคู่สมรส คุณอยากดูหลักฐานการโอนไหมคะ ฉันมีมาครบ”
ตฤณมองเธอ แล้วเผลอยิ้มออกมา
ยิ้มจริง ๆ ไม่ใช่ยิ้มยั่ว
ยิ้มแบบที่ปิ่นมุกไม่ได้เห็นมาสิบสามปี
อย่ายิ้มแบบนั้น เธอคิด อย่ายิ้มแบบนั้นต่อหน้าคู่หมั้นคุณ
การไกล่เกลี่ยกินเวลาสามชั่วโมง จบลงด้วยการนัดใหม่อีกหกสิบวัน
“ทนายทั้งสองฝ่ายกรุณาเตรียมข้อเสนอแบ่งสินสมรสฉบับสุดท้ายมาด้วย” ผู้ไกล่เกลี่ยประกาศ ถอดแว่นเช็ด “ถ้าตกลงกันไม่ได้ จะส่งเรื่องขึ้นศาลพิจารณาต่อ”
หกสิบวัน
ปิ่นมุกจดวันที่ลงในสมุด แล้วปากกาก็หยุดนิ่ง
เธอรู้วันที่นี้ เห็นมันมาแล้วเมื่อเช้า บนการ์ดเชิญสีทองที่ส่งมาถึงสำนักงานกฎหมายของเธอ การ์ดเชิญที่เลขาวางไว้บนโต๊ะพร้อมโน้ตแปะว่า พี่มุกจะไปไหมคะ แปลกจัง ทนายตฤณส่งมาเชิญพี่ด้วย
ขอเรียนเชิญร่วมเป็นเกียรติในพิธีมงคลสมรส ระหว่าง นายตฤณ และ นางสาวลิลลี่
วันเดียวกัน
เขาจะแต่งงานในวันเดียวกับนัดไกล่เกลี่ยครั้งสุดท้าย
และเขาจดทะเบียนสมรสใหม่ไม่ได้ ตราบใดที่ทะเบียนสมรสเก่าที่อำเภอเล็ก ๆ ในจังหวัดทางเหนือ ยังมีชื่อเธออยู่ข้างชื่อเขา
ปิ่นมุกปิดสมุด
สิบสามปีก่อน พวกเขาเป็นนักศึกษานิติศาสตร์ปีสี่ที่ไปออกค่ายกฎหมายสัญจรด้วยกันที่อำเภอชายแดน เขาเป็นคนที่เถียงกับเธอในห้องเรียนทุกคาบ เธอเป็นคนเดียวที่เถียงชนะเขาได้ คืนสุดท้ายของค่าย ฝนตกหนักจนสะพานขาด ทุกคนติดอยู่ในหมู่บ้าน และตฤณก็ลากเธอไปยืนหน้าที่ว่าการอำเภอที่ยังเปิดอยู่เพราะเจ้าหน้าที่กลับบ้านไม่ได้เหมือนกัน
ถ้าเราจดตอนนี้ ไม่มีใครห้ามเราได้ เขาพูด ตาเป็นประกาย ไม่มีพ่อคุณ ไม่มีแม่ผม ไม่มีใคร
เธอเซ็น เพราะอายุยี่สิบสอง และเชื่อว่าความรักชนะทุกอย่าง
สามเดือนต่อมา เธอเดินออกจากห้องเช่าเล็ก ๆ ของพวกเขา ทิ้งไว้แค่จดหมายหนึ่งแผ่น เพราะพ่อของเธอป่วยหนัก และหนี้ของครอบครัวมากเกินกว่าที่เด็กจบใหม่สองคนจะแบกไหว เพราะเธอไม่อยากให้เขาต้องทิ้งทุนเรียนต่อต่างประเทศมาแบกมันด้วย
เธอไม่เคยบอกเหตุผลนั้นกับเขา
ทะเบียนสมรสใบนั้นยังอยู่ในกล่องเหล็กเล็ก ๆ ก้นตู้เสื้อผ้าในคอนโดของเธอ ใต้กองเอกสารคดีเก่า ที่เธอไม่เคยเปิดมันดู และไม่เคยทิ้ง
เหมือนคดีที่ทนายไม่ยอมปิด เพราะกลัวคำตัดสิน
“ทนายปิ่นมุกคะ”
ลิลลี่ดักรอเธออยู่หน้าลิฟต์ ยิ้มสวยแบบพีอาร์มืออาชีพ ผมเงาวาวประบ่าทิ้งตัว แจ็กเก็ตผ้าทวีตสีชมพูอ่อนกับกระโปรงสีขาว
“ขอบคุณที่ไม่ได้ทำให้คุณเจษฎาเสียหน้ามากกว่านี้นะคะ” ลิลลี่พูด “ลิลลี่ต้องจัดการเรื่องข่าวต่อ เรื่องรูปถ่ายพวกนั้นถ้าหลุดออกไปคงวุ่นวายแย่”
“ไม่ต้องขอบคุณค่ะ” ปิ่นมุกกดปุ่มลิฟต์ “ฉันยังไม่ได้เริ่มเลย”
ลิลลี่หัวเราะเบา ๆ หัวเราะอย่างจริงใจ ไม่มีความเสแสร้ง ปิ่นมุกรู้สึกเกลียดตัวเองนิดหนึ่งที่หาข้อเสียของผู้หญิงคนนี้ไม่เจอ
“พี่ตฤณบอกว่าทนายปิ่นมุกเป็นคู่ต่อสู้ที่เก่งที่สุดที่เขาเคยเจอ” ลิลลี่พูดต่อ “ลิลลี่เคยถามเขาว่าทำไมสองคนถึงเกลียดกันขนาดนี้ เขาตอบว่า...”
เธอหยุด เหมือนนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูดต่อ
“ตอบว่าอะไรคะ” ปิ่นมุกถามโดยไม่หันไปมอง
“เขาตอบว่า เราไม่ได้เกลียดกัน เราแค่ยังไม่ได้ปิดคดี” ลิลลี่ยักไหล่ “ลิลลี่ไม่เข้าใจเลยค่ะ คดีอะไร”
ประตูลิฟต์เปิดออก
ปิ่นมุกก้าวเข้าไป หันกลับมายิ้มให้ลิลลี่ ยิ้มที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่เธอเคยยิ้มในชีวิต
“คดีที่เขาจะแพ้ค่ะ” เธอบอก
ประตูลิฟต์ปิดลง
ในลิฟต์มีคนอยู่แล้วหนึ่งคน
ตฤณยืนพิงผนังกระจกด้านใน มือล้วงกระเป๋ากางเกง เนกไทคลายลงนิดหนึ่ง ปิ่นมุกสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มองตรงคอเสื้อเขา ตรงที่สร้อยเส้นบางโผล่ออกมาจากใต้ปกเชิ้ตนิดเดียว
สร้อยเส้นนั้นห้อยอะไรบางอย่างไว้ใต้เสื้อ ของที่กลมเล็ก ๆ เท่าแหวนวงหนึ่ง
เธอมอง
“ทำไมไม่เซ็น” ตฤณถาม เสียงทุ้มต่ำนุ่มเหมือนกำมะหยี่ ไม่มีความยั่วยุเหมือนในห้องไกล่เกลี่ยเลย
“ทำไมต้องรีบ” ปิ่นมุกตอบ ตาจ้องตัวเลขชั้นที่ไหลลง “สิบสามปีที่ผ่านมาคุณไม่เคยรีบ”
“เพราะสิบสามปีที่ผ่านมาผมรอคุณ”
ปิ่นมุกหันขวับ
ตฤณไม่ได้มองเธอ เขามองตัวเลขชั้นเหมือนกัน กรามเกร็ง
“รอให้คุณเป็นคนยื่นใบหย่ามาเอง” เขาพูดต่อ “เพราะคุณเป็นคนเดินออกไปจากห้องเช่านั้น คุณเป็นคนบอกว่าเราเด็กเกินไป ผมคิดว่าวันหนึ่งคุณจะกลับมาพร้อมใบหย่า หรือ... กลับมาเฉย ๆ”
ลิฟต์ผ่านชั้นแปด ชั้นเจ็ด ชั้นหก
“คุณไม่เคยกลับมาทั้งสองแบบ” ตฤณพูดเบาลง “ผมเลยต้องเป็นคนยื่นเอง”
ปิ่นมุกอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง คำแก้ตัว คำอธิบาย คำโกหกที่เตรียมไว้มาสิบสามปี
แต่ลิฟต์หยุดลงที่ชั้นสี่ ประตูเปิดออก
ดารินยืนอยู่หน้าลิฟต์
แว่นกันแดดสีดำปิดตาที่ยังบวมจากการร้องไห้ ผ้าพันคอผ้าไหมคลุมผม ผู้จัดการส่วนตัวยืนห่างออกไปสองก้าว
นางเอกดังก้าวเข้ามาในลิฟต์ มองตฤณ มองปิ่นมุก แล้วประตูก็ปิดลงอีกครั้ง
“พี่มุกคะ” ดารินพูดเสียงเรียบ ไม่มีแววสะอื้นเหมือนในห้องไกล่เกลี่ยเลยแม้แต่น้อย ปิ่นมุกเพิ่งนึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นนักแสดงอันดับหนึ่งของประเทศ “ใครส่งรูปนี้มาให้หนูคะ”
ดารินยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้า
บนจอเป็นรูปถ่ายเก่าที่ถูกถ่ายซ้ำจากกระดาษอีกที สีซีดจาง มุมรูปเป็นรอยพับ
รูปหนุ่มสาวคู่หนึ่ง อายุราวยี่สิบต้น ๆ ยืนเปียกฝนอยู่หน้าป้ายไม้ของที่ว่าการอำเภอแห่งหนึ่ง ผู้ชายสวมเสื้อยืดตัวโคร่ง ผู้หญิงผมยาวสยาย ทั้งคู่หัวเราะจนตาหยี ชูใบทะเบียนสมรสขึ้นมาคนละมุม
ข้อความที่ส่งมาพร้อมรูปมีแค่บรรทัดเดียว จากเบอร์ที่ไม่มีชื่อ
ทนายของคุณกับทนายฝั่งโน้น ยังไม่เคยหย่ากันนะ
ปิ่นมุกได้ยินเสียงลมหายใจของตฤณข้างตัวหยุดไปหนึ่งจังหวะ
ดารินถอดแว่นกันแดดออกช้า ๆ ดวงตาที่บวมแดงจ้องมาที่ทนายของตัวเอง เย็นชาเหมือนคนที่เพิ่งพบว่าเงินสามล้านที่จ่ายค่าจ้างไป อาจกำลังซื้อการทรยศ
“พี่ยังเป็นเมียเขาอยู่ใช่ไหมคะ”
— End of chapter —
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction