Chapter 3
ข้อเจ็ดหน้าสาม
This novel is available in Thai only for now.
“พรุ่งนี้หนูขอให้คนอ่านก่อนนะคะ”
ข้าวปั้นยิ้ม ลักยิ้มบุ๋มลงทั้งสองข้าง แฟ้มสีฟ้าเปิดค้างอยู่ในมือเธอ มุมล่างของแผ่นสุดท้ายพิมพ์ว่า หน้า 8 จาก 8 ช่องลายเซ็นยังว่าง
ปลายปากกาสีน้ำเงินในมืออาร์มค้างอยู่เหนือช่องนั้น
รอยยิ้มของอาร์มก็ค้างเหมือนกัน มุมปากยังกว้างเท่าเดิม แต่หางตาไม่ขยับตาม
“ไม่ไว้ใจพี่เหรอ”
เขาหัวเราะปิดท้ายสั้น ๆ เสียงเดียวกับที่ใช้ตอนลูกค้าขอเอากรมธรรม์กลับไปอ่านที่บ้าน ข้าวปั้นเคยนั่งข้างเขาในร้านกาแฟมาหลายสิบครั้ง ได้ยินเสียงนี้จนจำจังหวะได้
“ไว้ใจค่ะ” เธอว่า “แต่หนูเป็นช่าง”
“แล้วไง”
“ช่างต้องอ่านฉลากก่อนผสมยาค่ะ” เธอเอียงคอ ต่างหูอันโตแกว่งตาม “ไฮหกกับไฮสิบสอง ขวดหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ อ่านพลาดทีเดียว ผมลูกค้าหลุดติดหวีมาทั้งกำ”
อาร์มหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้น ดังพอให้เสียงเลื่อนไปถึงหัวซอย
“นี่สัญญาของเรานะปั้น ไม่ใช่ยาย้อมผม”
“สัญญาร่วมประกอบกิจการค่ะ” เธอแก้ให้ “หัวกระดาษไม่มีคำว่าเรา”
กลิ่นน้ำหอมหวานจัดของเขาลอยมาปะทะจมูกอีกระลอก ปนกลิ่นพลาสติกห่อกุหลาบที่อุ่นจากมือเขา ข้าวปั้นไม่ถอยหลัง
อาร์มขยับเข้ามาอีกครึ่งก้าว เก็บปากกาเข้ากระเป๋าเสื้อ
“เพื่อนพี่เป็นนิติกร ร่างให้ฟรีเลยนะ” เสียงเขานุ่มลง “ปั้นจะเอาไปให้ใครอ่าน จ่ายเงินเขาอีกทำไม เปลือง”
เขายัดช่อกุหลาบใส่มือว่างของเธอ เหมือนของแถม
ช่อกุหลาบอยู่ในมือเธอไม่ถึงวินาที ข้าวปั้นวางมันลงบนตู้กระจกโชว์ทรีตเมนต์ข้างประตู
ไฟหน้าร้านส่องลงมาบนกระจกตู้เป็นวงขาว เธอวางแฟ้มลงกลางวงนั้น กระดาษแปดแผ่นแหวกออกเสียงพรืด
นิ้วโป้งเธอนับขอบกระดาษไปสองแผ่น แล้วพลิก
หน้าสาม
ตัวหนังสือพิมพ์เรียงแน่น แต่หน้านี้จบที่ข้อสี่
ชาติก่อน ข้อเจ็ดอยู่ครึ่งล่างของหน้านี้ เธอเซ็นทับโดยไม่เคยอ่านถึงบรรทัดที่สอง
ห้าหน้า กลายเป็นแปด
ข้าวปั้นพลิกต่ออีกสองแผ่น ปลายนิ้วไล่ลงตามหัวข้อ
หน้าห้า กลางหน้า ข้อเจ็ด ยาวสี่บรรทัดเท่าเดิม
เธอวางปลายนิ้วชี้ลงบนเลข 7
“ข้อนี้เขียนว่าอะไรคะพี่”
อาร์มก้มลงมาดู
แล้วเงยขึ้น
ตาเขาเลื่อนจากนิ้วเธอขึ้นมาที่หน้าเธอ แล้วค้างอยู่ตรงนั้น นานเกินไปหนึ่งจังหวะ
“ปั้นพลิกตรงมาข้อนี้เลยนะ” เขาว่าช้า ๆ “ข้ามข้อหนึ่งถึงหกเลย”
“หนูหาคำว่า ‘โดยไม่ต้อง’ ค่ะ”
อาร์มกระแอม แล้วอ่านออกเสียงช้า ๆ “ข้อเจ็ด ผู้ร่วมประกอบกิจการฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง มีสิทธิ์นำทรัพย์สินของกิจการไปจำนอง หรือใช้เป็นหลักประกัน โดยไม่ต้อง...”
เสียงเขาหยุดตรงนั้น
ไกลออกไปในซอย หมาตัวหนึ่งเห่าสองที แล้วเงียบ
“โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากอีกฝ่าย” ข้าวปั้นอ่านต่อให้ “ใช่ไหมคะ”
“มันเป็นแบบฟอร์มมาตรฐาน” อาร์มยืดตัวขึ้น “สัญญาหุ้นส่วนที่ไหนก็มี”
“หนูมีสัญญาอยู่สามฉบับค่ะ” เธอว่า เสียงใสเท่าเดิม “สัญญาเช่าห้องแถวนี้หนึ่งฉบับ สัญญาเช่าเครื่องอบไอน้ำหนึ่งฉบับ สัญญาผ่อนเก้าอี้สามตัว ไม่มีฉบับไหนมีข้อนี้ค่ะ”
“ก็พวกนั้นไม่ใช่หุ้นส่วนกันไง”
“ค่ะ” ข้าวปั้นพยักหน้า “แล้วหุ้นส่วนต้องจำนองร้านหนูโดยไม่บอกหนูทำไมคะ”
อาร์มหายใจออกทางจมูกยาว เขาเอื้อมมือมาจะปิดแฟ้ม ข้าวปั้นไม่ได้ปัดมือเขา เธอแค่ไม่ยกนิ้วออกจากข้อเจ็ด
มือเขาหยุดอยู่เหนือกระดาษ
“ปั้นฟังพี่ก่อน” เขาเปลี่ยนเป็นเสียงที่ใช้ตอนเล่าแผนอนาคต “พี่อยากให้งานเราสมเกียรติปั้น”
มือเขาเลื่อนไปแตะขอบแฟ้ม
“ร้านเช่าไม่มีหลักทรัพย์ ไฟแนนซ์ไม่ปล่อยกู้หรอก”
นิ้วเขาเคาะกระดาษเบา ๆ สองที
“ข้อนี้พี่ใส่ไว้เผื่อต้องตัดสินใจเร็ว ๆ ปั้นติดลูกค้าอยู่ พี่จะไปกวนได้ไง”
ฟังแล้วมีเหตุผล
ชาติก่อน เธอเชื่อประโยคนี้ทุกคำ
“เร็วแค่ไหนคะ” ข้าวปั้นถาม
“อะไรนะ”
“ต้องเร็วแค่ไหนคะ ถึงโทรหาหนูไม่ได้สักสาย” เธอยกโทรศัพท์ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนขึ้นมาให้ดู “หนูรับสายระหว่างสระผมได้นะคะ ใช้ไหล่หนีบ”
อาร์มเงียบ
“ร้านหนูมีทรัพย์สินอะไรบ้าง พี่รู้ไหมคะ” เธอนับนิ้วทีละนิ้ว “เก้าอี้สามตัว ผ่อนหมดแล้วสองตัว ไดร์สี่ตัว อ่างสระผมหนึ่งอ่าง ลูกค้าประจำร้อยสิบสองคน กับชื่อร้าน”
“ปั้น”
“หนูสร้างมาสี่ปีค่ะ” เธอว่าต่อ “ข้อนี้ใช้เวลาอ่านสิบห้าวินาที”
ลมกลางคืนพัดผ่านซอย กระดาษหน้าห้ากระพือขึ้นมุมหนึ่ง ข้าวปั้นกดมันลงด้วยสันมือ
อาร์มมองเธอนิ่ง แล้วหัวเราะ เสียงนุ่มเท่าเดิม แต่มีอะไรคม ๆ แทรกอยู่ข้างใน
“ช่างทำผมอ่านสัญญาเป็นด้วยเหรอ” เขาว่า “ใครสอน”
“ลูกค้าค่ะ”
เขาเลิกคิ้ว
“ลูกค้าหนูหย่าไปสามคน เพราะข้อหน้าตาแบบนี้” ข้าวปั้นพูดเบา ๆ “นั่งเล่าบนเก้าอี้ตัวนั้นทุกคน ระหว่างรอสีขึ้นสี่สิบนาที”
เธอพยักไปทางเก้าอี้ตัวกลางในร้าน หนังเบาะสีแดงเลือดหมู มีรอยปะเทปตรงที่วางแขน
ตาอาร์มยังอยู่ที่หน้าเธอ
ข้าวปั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เล็งกล้องลงบนหน้าห้า
แชะ
“ถ่ายทำไม” อาร์มคว้าข้อมือเธอไม่ทัน มือเขาไปหยุดกลางอากาศอีกครั้ง
“ไว้ให้คนอ่านดูพรุ่งนี้ค่ะ” เธอว่า “ตัวจริงพี่ถือไว้เองเลย หนูไม่อยากให้พี่คิดว่าหนูเอาไปแก้อะไร”
เธอปิดแฟ้ม กดกระดุมพลาสติกจนเสียงดังแป๊ก แล้ววางช่อกุหลาบซ้อนลงไปด้านบน
จากนั้นก็ยกทั้งสองอย่างใส่มือเขา
ปลายนิ้วเธอไม่โดนมือเขาเลย
“ร้อยห้าสิบเก้าบาท” ข้าวปั้นแตะสติกเกอร์บนริบบิ้น “พี่เก็บไว้เถอะค่ะ”
อาร์มถือแฟ้มกับดอกไม้ไว้แนบอก ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู
ข้าวปั้นเห็นกล้ามเนื้อตรงกรามเขาขยับขึ้นลงสองครั้ง เหมือนคนเคี้ยวอะไรที่กลืนไม่ลง
แล้วเขาก็ยิ้มอีกรอบ
“ปั้นเหนื่อย” เขาว่า “พี่เข้าใจ เครียดเรื่องชุดทั้งวัน”
“หนูไม่เหนื่อยค่ะ”
“อีกสามสิบวันเราก็แต่งกันแล้วนะ” เขาก้มลงมาใกล้ เสียงเบาจนเหลือแค่ลม “จะอ่านกี่รอบ สุดท้ายก็ต้องเซ็นอยู่ดี”
กลิ่นนั้นเกาะอยู่ปลายจมูกเธออีกครั้ง ข้าวปั้นไม่กลั้นหายใจครั้งนี้ เธอสูดมันเข้าไปเต็มปอด แล้วจำมันไว้
“สามสิบวันค่ะ” เธอว่า “หนูอ่านทัน”
อาร์มยืดตัวขึ้น เขาจัดคอเสื้อที่ไม่ได้ยับ แล้วหันหลังเดินออกไป
ข้าวปั้นยังยืนอยู่ที่ธรณีประตู
ผ่านไหล่เขาไป เธอเห็นร้านตัดผมข้าง ๆ ประตูเหล็กยังค้างอยู่ระดับข้อเท้า แสงไฟในร้านลอดออกมาเป็นแถบยาวบนพื้นซอย
ข้างเสาหมุนสามสี มีผู้ชายในเสื้อยืดดำยืนอยู่ มือข้างหนึ่งจับปลั๊กเสาหมุนไว้
เขายืนตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้ว
ช่างตั้มได้ยินทุกคำ
ไม่ได้ตั้งใจฟัง ซอยมันแคบ ห้องแถวสองคูหาห่างกันแค่ผนังเดียว เสียงผู้หญิงข้างร้านใสจนลอดผ่านทุกอย่าง
เก้าอี้สามตัว ผ่อนหมดแล้วสองตัว
เขาเพิ่งรู้วันนี้ว่าเธอผ่อนเก้าอี้
อาร์มเดินมาหยุดตรงหน้าร้านตัดผม มองช่อกุหลาบในมือตัวเอง แล้วก้มลงวางมันบนขั้นบันได ตรงกลางแถบแสงไฟพอดี
กลิ่นกลีบกุหลาบช้ำลอยขึ้นมาจากพลาสติกที่อุ่นมือ ปนกลิ่นถ่านจากแผงหมูปิ้งที่ดับไปแล้ว
“หูดีนะพี่” อาร์มว่า “เก็บดอกไม้ไว้ดูเล่นละกัน ของแถวนี้อายุสั้น”
เขาเหลือบมองป้ายร้านตัดผม
“ร้านก็เหมือนกัน”
ช่างตั้มยังจับปลั๊กเสาหมุนอยู่
“เอากลับไปเถอะครับ”
อาร์มหัวเราะในจมูก ตบแฟ้มสีฟ้ากับขาตัวเองสองที แล้วเดินออกไปทางหัวซอย เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกลืนหายไปกับเสียงมอเตอร์ไซค์บนถนนใหญ่
ซอยเหลือแค่เสียงเสาหมุนสามสีที่ยังหึ่งเบา ๆ
ช่างตั้มหันไปมองร้านข้าง ๆ
ข้าวปั้นยังยืนอยู่ที่ประตู ไฟหน้าร้านส่องลงบนหัวเธอจนเห็นปลายผมสีแดงเข้ม โทรศัพท์แนบอยู่กับอก มือกำมันไว้ทั้งสองข้าง
ข้อนิ้วเธอซีด
ช่างตั้มอยากถามว่าไหวไหม
คำถามขึ้นมาถึงคอ แล้วเขาก็กลืนมันลงไป
เธอคืนของให้เขาครบทุกชิ้นด้วยมือตัวเอง
ช่างตั้มพยักหน้าให้เธอหนึ่งครั้ง
ข้าวปั้นนิ่งไปแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าตอบ ลักยิ้มบุ๋มลงข้างเดียว
เขาดึงปลั๊กเสาหมุน เสียงหึ่งดับลง ก้มตัวลอดใต้ประตูเหล็กเข้าไปในร้าน แล้วดึงประตูลงจนสุด
ครืด... ปัง
เสียงเหล็กกระทบพื้นก้องไปทั้งซอย
ในความมืด ช่างตั้มยืนพิงประตูเหล็กอยู่นาน ด้านหลังเขา กะละมังสีฟ้าใบเล็กใต้เคาน์เตอร์สะท้อนแสงไฟถนนที่ลอดผ่านช่องระบายลม
ช่อกุหลาบยังวางอยู่ข้างนอก ตรงที่แถบแสงเพิ่งดับไป
เจ็ดโมงเช้า ร้านปั้นสวยยังไม่เปิดประตู
ข้าวปั้นนั่งหลังเคาน์เตอร์ กาแฟดำในแก้วลายดอกพุดยังร้อนจนไอขึ้น กลิ่นน้ำมันมะพร้าวในขวดหมักผมที่เธอเพิ่งอุ่นไว้ลอยฟุ้งอยู่ในร้าน ก๊อกที่อ่างสระผมยังหยดเหมือนเดิม ติ๋ง ติ๋ง
สมุดปกแข็งสีชมพูเปิดอยู่ตรงหน้า
หน้าแรกยังเป็นเลข 30 ตัวใหญ่ เธอพลิกผ่านหน้าใบเสร็จสี่หมื่นแปด ผ่านหน้า เรื่องที่ฉันไม่รู้ ไปจนถึงหน้าว่าง
แล้วเขียนลงไป
29
ใต้เลขนั้น เธอจดทีละบรรทัด
สัญญามาเร็วกว่าเดิม 29 วัน — ไม่เซ็น
ชาติก่อน 5 หน้า ชาตินี้ 8 หน้า — ข้อ 7 ย้ายไปหน้า 5 ถ้อยคำเท่าเดิม
รูปถ่ายหน้า 5 ข้อ 7 — มีแล้ว 1 ไฟล์ ส่งเข้าอีเมลตัวเองแล้ว
เขาบอกว่า "เผื่อตัดสินใจเร็ว" — ร้านเช่า ไม่มีอะไรให้จำนอง
ข้าวปั้นวางปากกา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปเมื่อคืน ซูมเข้าไปที่เลข 7 ตัวหนังสือคมชัด เห็นแม้กระทั่งรอยนิ้วชี้เธอที่ขอบล่างของภาพ
เธอพลิกกลับไปหน้า เรื่องที่ฉันไม่รู้ แล้วเติมอีกสามบรรทัด
— "เพื่อนร่าง" หรือ "พี่ใส่"?
— อีกสามหน้า ใครเพิ่ม
— "คนอ่าน" คือใคร
ปากกาค้างอยู่ตรงนั้น
เมื่อคืนเธอพูดออกไปเต็มปากว่าพรุ่งนี้จะมีคนอ่าน แต่เช้านี้ในโทรศัพท์เธอมีเบอร์ลูกค้าร้อยสิบสองเบอร์ เบอร์ร้านขายส่งยาย้อมผม เบอร์ช่างแอร์ ไม่มีเบอร์ทนายสักเบอร์
ชาติก่อนเธอก็ไม่มี
ข้าวปั้นจิบกาแฟ ความขมแล่นลงคอ เธอมองออกไปนอกกระจก
ร้านตัดผมข้าง ๆ ประตูเหล็กปิดสนิท วันพุธ ร้านหยุด
บนขั้นบันไดหน้าร้าน ช่อกุหลาบแดงยังวางอยู่ที่เดิม กลีบนอกเริ่มดำที่ขอบ พลาสติกห่อมีหยดน้ำค้างเกาะ แดดเช้าส่องลงมาตรงสติกเกอร์สีเหลืองพอดี
159.-
ข้าวปั้นนึกถึงกะละมังสระผมใบเล็กของร้านข้าง ๆ แล้วนึกถึงลุงทนายหลังไม่ดีที่ต้องสระผมบนเก้าอี้ตัดผม
เธอเคาะปลายปากกากับขอบสมุดสองที
โทรศัพท์ในมือสั่นครืดขึ้นมาก่อนที่เธอจะคิดจบ
หน้าจอขึ้นชื่อ ลุงเฉลิม (เจ้าของตึก)
ข้าวปั้นขมวดคิ้ว ลุงเฉลิมไม่เคยโทรก่อนแปดโมง ทุกเดือนลุงส่งแค่ข้อความสั้น ๆ ทวงค่าเช่าวันที่ห้า ตลอดสี่ปีไม่เคยพลาด
เธอรับสาย
“ค่ะลุง”
“หนูปั้นเหรอ ลุงเองนะ” เสียงลุงแหบเหมือนเพิ่งตื่น ปนเสียงไม้กวาดทางมะพร้าวกวาดลานบ้านอยู่ไกล ๆ “โทษทีที่โทรเช้า ลุงลืมบอกหนูตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
“มีอะไรเหรอคะ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงไม้กวาดหยุด
“เมื่อวานคู่หมั้นหนูมาถามเรื่องต่อสัญญาเช่าร้าน”
ข้าวปั้นวางแก้วกาแฟลง
ก้นแก้วกระทบกระจกเคาน์เตอร์ดังกริ๊ก
“วางมัดจำไว้แล้วนะ”
เสียงกระดาษพลิกดังแกรกในสาย
“ลุงแค่จะทวนให้หนูรู้” ลุงเฉลิมว่าต่อ “ใบมัดจำเขาเซ็นไว้แล้ว ช่องผู้เช่า…”
ปลายปากกาในมือเธอกดลงบนเลข 29 จนหมึกซึมเป็นวงกลม
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction