Skip to content
MIRARAMA
ว่าที่เจ้าสาวว่าฉันอ้วนเกินจะจัดงานแต่ง แต่เจ้าบ่าวหลงรักคอลัมน์ของฉัน

Chapter 2

หน้าห้าสิบสอง

This novel is available in Thai only for now.

“จากปากเธอ” ชมพู่พูดซ้ำ แล้วเคาะเล็บสีชมพูลงบนหน้าจอแท็บเล็ตในมืออิ่มสองครั้ง ก๊อก ก๊อก “ไม่ต้องรีบตอบนะ ฉันรอได้”

แท็บเล็ตเอียงลงในมืออิ่ม ผังโต๊ะสามสิบสองตัวบนจอหมุนตะแคง

ใต้ฟ้ายืนอยู่ระหว่างสองคน โทรศัพท์ยังค้างอยู่ในมือเขา หน้าจอสว่าง จดหมายตอบเมื่อคืนเปิดค้างไว้

อิ่มเห็นชื่อท้ายจดหมาย ชื่อที่เธอพิมพ์เองตอนตีสองสิบห้า

คุณน้ำผึ้ง

บนบันไดกลางห้อง ช่างไฟหยุดขันน็อตโคมระย้า ระย้าคริสตัลแกว่งกระทบกันดังกริ๊ง กลิ่นสีทาผนังใหม่ลอยมาจากเวทีพิธีกร ฉุนจนแสบจมูก

อิ่มยิ้ม

“ยืมโต๊ะแป๊บนะคะ”

เธอเดินไปที่โต๊ะกลมตัวที่ใกล้ที่สุด โต๊ะไม้เปลือย ยังไม่ปูผ้า วางแท็บเล็ตลงตรงกลาง นิ้วเลื่อนออกจากผังโต๊ะ เปิดแอปคลังนิตยสารดิจิทัล พิมพ์ค้นสามคำ

แล้วหมุนจอให้หันไปทางชมพู่

“ฉบับมีนาคม ปีสองห้าหกสี่ หน้าห้าสิบสองค่ะ”

บนจอ หัวคอลัมน์ตัวหนาสีแดงเลือดหมู

หัวใจคนเราไม่ใช่ชุดเจ้าสาว ไม่ต้องรัดให้พอดีกับใคร

ใต้หัวเรื่องมีบรรทัดเล็ก ๆ ตอบคุณไซซ์สิบหก ผู้อ่านจากนครสวรรค์

“ห้าปีก่อนค่ะ” อิ่มพูดเสียงเรียบ “เดือนนั้นพิมพ์แปดหมื่นเล่ม พิมพ์ซ้ำอีกสองหมื่น มีคนเอาประโยคนี้ไปสกรีนเสื้อขายตลาดนัดเป็นร้อยตัว พี่ก็ท่องมาจากตรงนั้นแหละค่ะ”

ใต้ฟ้าก้มลงดูจอใกล้ ๆ แว่นกรอบดำเลื่อนลงมาที่สันจมูก เขาดันกลับขึ้นไปด้วยนิ้วกลาง

“ห้าปี” เขาพึมพำ “ผมเพิ่งเริ่มอ่านเมื่อสองปีก่อนเองครับ”

“งั้นคุณใต้ฟ้าพลาดฉบับดี ๆ ไปเยอะเลยค่ะ”

ใต้ฟ้าเงยหน้าจากจอ มองอิ่มหนึ่งจังหวะ

“เมื่อวานคุณอิ่มบอกว่าอ่านผ่าน ๆ”

“เจ้าสาวของพี่ชอบเอามาเล่าค่ะ” อิ่มยิ้มจนลักยิ้มบุ๋ม “ฟังทุกงานก็จำได้เองแหละค่ะ”

ชมพู่ไม่ก้มดูจอ เธอมองหน้าอิ่มอย่างเดียว

“หน้าห้าสิบสอง” ชมพู่ทวนช้า ๆ “เธอจำเลขหน้าได้ด้วย”

“พี่เป็นแพลนเนอร์ค่ะ จำตัวเลขเป็นอาชีพ” อิ่มเอียงคอ ลักยิ้มบุ๋มลงทั้งสองข้าง “งานของคุณชมพู่ โต๊ะจีนสามสิบสองโต๊ะ แขกสามร้อยสิบสี่คน กุหลาบขาวสองพันสี่ร้อยดอก เค้กห้าชั้น ชั้นล่างกว้างสี่สิบห้าเซนติเมตร พี่จำได้หมดค่ะ ไม่ต้องเปิดแฟ้ม”

ช่างไฟบนบันไดหลุดเสียงหึในลำคอ แล้วรีบก้มหน้าขันน็อตต่อ

ชมพู่กระตุกมุมปาก

“จำเก่งขนาดนั้นก็ดี” เธอกอดอก กำไลทองกระทบข้อศอก “จะได้จำไว้อีกข้อ คอลัมน์ปลอบใจแบบนั้น คนอ่านก็มีแต่ผู้หญิงตัวเบ้อเริ่มที่ไม่มีใครเลือกทั้งนั้นแหละ ไม่แปลกที่เธอท่องได้”

ห้องเงียบลงครึ่งวินาที

อิ่มหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา ปัดหน้าจอสองที แล้ววางลงบนโต๊ะตัวเดิมอีกรอบ

คราวนี้เป็นไฟล์สัญญาจ้าง หน้าสุดท้าย ลายเซ็นสีน้ำเงินของชมพู่อยู่มุมล่างขวา

“สัญญาลงวันที่สิบสองกรกฎาคมค่ะ มัดจำหกหมื่นห้าพันบาท โอนจากบัญชีคุณชมพู่เอง” อิ่มเคาะปลายนิ้วบนลายเซ็นเบา ๆ “แพลนเนอร์ในกรุงเทพฯ มีเป็นร้อย คุณชมพู่เลือกพี่ค่ะ”

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ

“ตัวพี่ใหญ่ค่ะ ไม่ได้แปลว่าไม่มีใครเลือก ใบเสร็จอยู่ตรงนี้”

ชมพู่เม้มริมฝีปากเคลือบกลอสจนเป็นเส้นตรง

ใต้ฟ้าขยับตัว ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว

“ชมพู่...”

ชมพู่หันขวับ “อะไร”

ใต้ฟ้าอ้าปาก มือข้างหนึ่งยกขึ้นเหมือนที่เขาเขียนเล่าในจดหมายเมื่อวาน แล้วก็ลดลงไปล้วงกระเป๋ากางเกง

“...ผ้าปูโต๊ะ เราเลือกสีอะไรนะครับ”

“ชมพูนู้ด” ชมพู่ตอบห้วน ๆ “ถามมาสามรอบแล้ว”

อิ่มก้มหน้าจดในแท็บเล็ต ทั้งที่ไม่มีอะไรต้องจด

ครึ่งตัวอีกแล้ว

โทรศัพท์ในมือชมพู่สั่น หน้าจอขึ้นคำเดียว แม่ พร้อมเลขเจ็ดสีแดง สายที่ไม่ได้รับเจ็ดสาย ชมพู่ขบกราม กดตัดสาย คว่ำโทรศัพท์แนบอก

แล้วกระเป๋าเดรสสีมัสตาร์ดของอิ่มก็สั่นบ้าง

สั้น

สั้น

ยาว

อิ่มเอามือกดกระเป๋าแนบต้นขาไว้ แต่เสียงสั่นยังลอดผ่านเนื้อผ้าออกมา ในบอลรูมที่เงียบพอจะได้ยินระย้ากระทบกัน

ตาคมกริบของชมพู่เลื่อนลงไปที่กระเป๋าใบนั้น

“เสียงแจ้งเตือนเธอแปลกดีนะ” เธอพูดเบา ๆ “สั้น สั้น ยาว”

“แล้วเธอตอบเขาว่าไง”

พี่แหววถามโดยไม่เงยหน้า ปากกาแดงในมือยังขีดฆ่าย่อหน้าบนต้นฉบับ กำไลเงินนับสิบวงบนข้อมือกระทบกันกรุ๊งกริ๊งทุกครั้งที่ขีด

ห้องบรรณาธิการชั้นแปดตอนหกโมงเย็นมีกลิ่นกระดาษเก่ากับหมึกพรินเตอร์ปนกัน ฝั่งหน้าต่าง ปกนิตยสารเก่าใส่กรอบเรียงสามแถว

“หนูบอกว่าเป็นแจ้งเตือนค่าส่วนกลางคอนโดค่ะ” อิ่มตอบ “ตั้งเสียงไว้กันลืมจ่าย”

ปากกาแดงหยุดกลางบรรทัด

พี่แหววเงยหน้าขึ้น ถอดแว่นลงห้อยสายโซ่ แล้วหัวเราะแห้ง ๆ สามจังหวะ

“ค่าส่วนกลาง”

“มันเด้งขึ้นมาในหัวก่อนค่ะ”

“แล้วจดหมายฉบับนั้นจากใคร”

“คุณป้าที่โคราชค่ะ ถามว่าลูกสะใภ้ไม่ยอมกินแกงที่แกทำ แปลว่าไม่รักแกหรือเปล่า” อิ่มทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “ไม่ใช่เขาค่ะพี่ แต่ชมพู่ไม่รู้นี่คะ”

พี่แหววดันต้นฉบับไปไว้มุมโต๊ะ

“เธอมาหาพี่เพราะเรื่องนี้เหรอ”

“หนูมาขอต่อรองค่ะ”

อิ่มวางกระดาษพับครึ่งลงบนโต๊ะ ลายมือเธอเอง ตัวเลขเขียนเรียงเป็นแถว

“เปิดชื่ออย่างเดียวได้ไหมคะ ไม่ขึ้นเวที ไม่ขึ้นปก ให้พิธีกรอ่านจดหมายจากคุณน้ำผึ้งแทน หนูคำนวณแล้ว ถ้าตัดช่วงถ่ายทอดสดออก สปอนเซอร์เสียเวลาออกอากาศแค่สิบสองนาทีจากเก้าสิบนาที”

พี่แหววไม่หยิบกระดาษของอิ่ม

เธอดึงลิ้นชักซ้าย หยิบแฟ้มสีเทาออกมา เปิดไปหน้าหนึ่งที่มีกระดาษโน้ตสีเหลืองแปะไว้ แล้วหมุนให้อิ่มอ่าน

ข้อ 7.2 ผู้เขียนคอลัมน์ตกลงปรากฏตัวต่อสาธารณะในงานครบรอบสิบปี หากผิดสัญญา ยินยอมชดใช้ค่าเสียหายแก่ผู้สนับสนุนเป็นจำนวน 3,500,000 บาท

ลายเซ็นของอิ่มอยู่ใต้ข้อนั้น หมึกสีดำ ลงวันที่เมื่อปีก่อน

“เธอเซ็นเองนะ” พี่แหววพูด “ตอนนั้นเธอบอกพี่ว่าไง”

อิ่มมองลายเซ็นตัวเอง

“หนูบอกว่า ถึงเวลาแล้วที่คนอ่านจะได้เห็นว่าคุณน้ำผึ้งไม่ได้นั่งจิบชาในบ้านสวนอังกฤษ”

“แล้วตอนนี้ล่ะ”

“ตอนนี้หนูยังคิดแบบนั้นค่ะ” อิ่มพับกระดาษของตัวเองเก็บ “แค่ไม่ได้คิดว่าวันนั้นจะต้องเลือก”

พี่แหววถอนหายใจ กำไลกรุ๊งกริ๊งตอนเธอเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟเย็นชืดมาจิบ

“มีอีกเรื่อง พี่ว่าเธอควรรู้จากพี่ก่อน”

“เรื่องอะไรคะ”

“ภูมิมาขอรูปเธอเมื่อบ่าย จะเอาไปทำแบบร่างปก” พี่แหววจ้องแก้วกาแฟ “แล้วเขาถามพี่ว่าคุณน้ำผึ้งน้ำหนักเท่าไร”

อิ่มนิ่งไป

“พี่ตอบเขาว่าไงคะ”

“พี่ตอบว่าคนอ่านสิบปีซื้อคำ ไม่ได้ซื้อรอบเอว แล้วถ้าเขายังอยากรู้ ให้ไปเปิดยอดขายฉบับมีนาคมหกสี่ดู” พี่แหววกระแทกแก้วลงบนจานรอง “แปดหมื่นเล่ม ฉบับที่ขายดีที่สุดในรอบสิบปี ตอบคนที่ใช้ชื่อว่าไซซ์สิบหก”

อิ่มหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง ดังที่สุดตั้งแต่เช้า

พี่แหววไม่หัวเราะด้วย แต่มุมปากกระตุก

“รูปพี่ยังไม่ให้” เธอพูด “แต่อีกสองอาทิตย์ต้องส่ง เธอเตรียมใจไว้”

“ค่ะ”

อิ่มลุกขึ้น คว้ากระเป๋า แล้วหยุดที่ขอบโต๊ะ

“พี่แหวว งานจัดที่ไหนคะ หนูยังไม่ได้เปิดดูหน้าสถานที่เลย”

พี่แหววพลิกแฟ้มไปท้ายเล่ม ดึงแผ่นผังพับสามทบออกมา กางบนโต๊ะทับต้นฉบับที่ขีดแดงไว้

ผังชั้นสองของโรงแรมริมแม่น้ำ ห้องโถงใหญ่สองห้องอยู่คนละฝั่งทางเดิน

ห้องฝั่งซ้ายถูกวงด้วยปากกาแดง บอลรูม B งานครบรอบสิบปี

อิ่มวางนิ้วชี้ลงบนห้องฝั่งขวา

“บอลรูม A” เธอพูด “หนูจองห้องนี้เองค่ะ เมื่อสามเดือนก่อน”

พี่แหววเลิกคิ้ว

“ห้องตรงข้ามกันพอดี” อิ่มลากนิ้วข้ามทางเดินบนผัง “ประตูห่างกันสิบสี่เมตรค่ะพี่ หนูวัดเอง”

สามทุ่มครึ่ง กาต้มน้ำในคอนโดดีดตัวดังแกร๊ก

อิ่มเทน้ำร้อนลงแก้วที่มีถุงชาคาโมมายล์รออยู่ กลิ่นหญ้าแห้งปนน้ำผึ้งลอยขึ้นมากับไอร้อน เธอเปลี่ยนเดรสสีมัสตาร์ดเป็นเสื้อยืดสีเทาตัวโคร่งไปแล้ว ลิปสติกแดงเช็ดออกเหลือคราบจาง ๆ ที่มุมปาก

โต๊ะกินข้าวตัวเดิม แล็ปท็อปเครื่องเดิม แฟ้มงานแต่งของใต้ฟ้ากับชมพู่วางอยู่ข้างแก้วชา ผ้าตัวอย่างสีชมพูนู้ดแปะหน้าปก

ตู้เย็นในครัวครางหึ่งต่ำ ๆ เสียงเดียวในห้อง

เธอเปิดแล็ปท็อปเพื่อแก้ผังโต๊ะ ไม่ได้ตั้งใจเปิดกล่องจดหมาย

แล้วโทรศัพท์ข้างแก้วชาก็สั่น

สั้น

สั้น

ยาว

อิ่มมองหน้าจอ แต่ยังไม่หยิบ

จดหมายใหม่ถึงคุณน้ำผึ้ง

ผู้ส่ง: ใต้ฟ้า

วันนี้วันศุกร์

สองปี หนึ่งร้อยสี่ฉบับ เขาเขียนมาวันพฤหัสทุกฉบับ ส่งระหว่างสามทุ่มถึงห้าทุ่ม ไม่เคยพลาด ไม่เคยเกิน

อิ่มหยิบแก้วชาขึ้นมาประคองไว้สองมือ ร้อนจนแสบฝ่ามือ แต่เธอไม่วาง

หกปีก่อน มีผู้ชายคนหนึ่งชอบโทรหาเธอตอนห้าทุ่มทุกคืน เขาบอกว่าเสียงเธอน่าฟังที่สุดในโลก บอกว่าฟังแล้วหลับง่าย บอกว่าถ้าไม่ได้ยินเสียงเธอสักคืนจะนอนไม่หลับ

สองปีที่คบกัน งานเลี้ยงบริษัทเขามีปีละสองครั้ง

บัตรเชิญทุกใบเขียนว่า ที่นั่ง: 1

เธอเคยถามครั้งเดียวว่าทำไมไม่ขอบัตรคู่ เขาหัวเราะในสาย บอกว่างานแบบนั้นน่าเบื่อ เธอไม่อยากไปหรอก เชื่อเขาเถอะ

เธอเชื่อ จนวันที่เห็นรูปงานเลี้ยงปีใหม่ เขายืนกอดเอวผู้หญิงผอมเพรียวในชุดราตรีสีเงิน ใต้รูปเขียนว่า คู่ควงประจำปี

คืนนั้นเขายังโทรมาตอนห้าทุ่มเหมือนเดิม

อิ่มรับสาย ฟังเขาเล่าเรื่องงานเลี้ยงจนจบ แล้วพูดคำเดียวก่อนวาง

“เสียงฉันอยู่กับตัวฉันนะ แยกขายไม่ได้”

หลังคืนนั้นเธอเลิกรับโทรศัพท์ตอนห้าทุ่ม แล้วย้ายเวลาตอบจดหมายไปเป็นตีสองแทน

อิ่มวางแก้วชาลง ฝ่ามือแดงเป็นวง

แล้วเปิดจดหมาย

เรียนคุณน้ำผึ้ง

ขอโทษที่เขียนมาวันศุกร์ครับ ผมรู้ว่าไม่ใช่วันของเรา

วันนี้ผมเรียกชื่อคู่หมั้นได้หนึ่งคำ ก่อนจะเปลี่ยนไปถามเรื่องสีผ้าปูโต๊ะ ผมคิดว่าครึ่งตัวของผมวันนี้อาจจะสูงขึ้นสักสองเซนติเมตร ไม่รู้ว่านับได้ไหม

อิ่มกัดริมฝีปาก

เลขเยอะไปนะคุณใต้ฟ้า เธอคิด แพลนเนอร์ของคุณติดเลขมาให้หรือไง

แพลนเนอร์ของผมเปิดคอลัมน์ของคุณให้คู่หมั้นผมดูวันนี้ ฉบับห้าปีก่อน หน้าห้าสิบสอง ผมโหลดเล่มนั้นจากคลังนิตยสารทันที แล้วพิมพ์หน้าห้าสิบสองออกมา ตอนนี้มันวางอยู่ข้างผม

ผมอ่านคำตอบที่คุณให้คุณไซซ์สิบหกจบสามรอบ แล้วผมก็ตัดสินใจทำบางอย่างที่ไม่ได้ถามแม่ก่อน เป็นครั้งแรกในชีวิต

ผมอยากเห็นหน้าคนที่อยู่กับผมมาสองปีสักครั้ง แค่เห็น ไม่รบกวน

ผมแนบมาให้ดูครับ

ใต้ฟ้า

ใต้ชื่อเขา มีไฟล์แนบหนึ่งไฟล์

บัตรเข้างาน.jpg

ไอคอนวงกลมหมุนวนช้า ๆ สัญญาณไวไฟในคอนโดขึ้นขีดเดียวเหมือนทุกคืน

อิ่มเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้จอ

ภาพโหลดลงมาทีละแถบจากบนลงล่าง

แถบแรก โลโก้ตัวอักษรสีทอง ถามน้ำผึ้ง ๑๐ ปี

แถบที่สอง บอลรูม B

แถบที่สาม แถวหน้าสุด

แล้ววงกลมก็หยุดหมุน ครึ่งล่างของภาพยังเป็นสีเทาทึบ ตรงที่ควรมีวันที่และชื่อผู้ถือบัตร

เหลือบรรทัดสุดท้ายที่โหลดทันบรรทัดเดียว ตัวอักษรสีดำบนพื้นขาว

ที่นั่ง: 1

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction