Skip to content
MIRARAMA
ลูกฉันหน้าเหมือนเขา แต่เขาเป็นแค่ลูกจ้างของฉัน

Chapter 3

ให้คนเข้าใจงานคุย

This novel is available in Thai only for now.

“ให้คนที่เข้าใจงานคุยดีกว่าครับ”

วินพูดโดยไม่หันมามอง มือของเขาเลื่อนแฟ้มบันทึกการประชุมของปานออกจากกลางโต๊ะไปชิดขอบ แล้ววางโมเดลบ้านตื่นเช้าลงแทนที่

กระดาษแผ่นหนึ่งไถลออกจากแฟ้มมาครึ่งแผ่น ปลายนิ้วของปานยังค้างอยู่เหนือมัน

ห้องประชุมชั้นสิบแปดเงียบไปหนึ่งจังหวะ

ผู้รับเหมาฐานรากเพิ่งถามเรื่องงบเสาเข็ม ปานพูดได้แค่ “ขออนุญาตค่ะ เรื่องฝ้าชั้นล่าง…” ก็ถูกตัดกลางคำ

วินหันไปหาหัวโต๊ะ ยิ้มแบบคนกำลังช่วยใครสักคนให้พ้นจากความลำบาก

“ลุงครับ เรื่องโครงสร้าง ผมว่าคุยกับฝ่ายวิศวกรรมโดยตรงดีกว่า” เขาหันมาทางปานแค่ครึ่งหน้า “ปานจดบันทึกไปก่อนก็ได้ ไม่ต้องลำบาก”

เสียงปากกาของมายด์เคาะลงบนแฟ้มสีส้มสองครั้ง กรุ๊งกริ๊งของกำไลทองตามมาติด ๆ

กลิ่นกาแฟที่ตั้งทิ้งไว้บนเครื่องอุ่นจนไหม้ขมลอยมาจากโต๊ะข้างผนัง

ลุงประยูรอ้าปาก

ใต้ขอบโต๊ะ ปานยกมือขึ้นจากตักนิดเดียว ลุงปิดปาก ถอดแว่นสายตาออกมาเช็ดกับชายสูท

ไม่ต้องลำบาก

เมื่อคืนต้นกล้าหลับไปทั้งที่กำสีเทียนแท่งดำไว้ในมือ คำถามของลูกยังไม่ได้คำตอบ ปานบอกได้แค่ว่า “นอนก่อนนะลูก พรุ่งนี้ไปโรงเรียน”

เช้านี้ตอนเปิดกระเป๋าทำงาน เธอเจอกระดาษพับสี่ทบสอดอยู่ข้างโทรศัพท์

ปานดึงกระดาษที่ไถลออกจากแฟ้มขึ้นมาทั้งแผ่น

เธอไม่ได้ลุกขึ้นยืน เธอแค่เอื้อมแขนข้ามโต๊ะ วางกระดาษแผ่นนั้นลงข้างโมเดลบ้านตื่นเช้า ตรงหน้าวินพอดี แล้วกดมุมกระดาษไว้ด้วยปลายนิ้วสองนิ้ว

“สามบรรทัดค่ะ”

วินก้มมอง

“บรรทัดแรก” ปานพูด เสียงอัลโตเรียบเท่ากันทุกคำ “ฝ้าชั้นล่างสูงขึ้นสี่สิบเซนติเมตร สามสิบหลัง เสากับคานเพิ่มเก้าล้านหกแสน”

นิ้วเธอเลื่อนลงหนึ่งบรรทัด

“ดินอ่อนฝั่งทิศเหนือ สิบเอ็ดหลัง เสาเข็มต้องยาวขึ้นหกเมตร ห้าล้านเก้าแสน”

อีกหนึ่งบรรทัด

“หน้าต่างบานใหญ่ ช่วงเปิดกว้างสามเมตรสอง ใช้คานไม้ไม่ได้ ต้องเป็นคานเหล็กทับหลัง สองล้านห้าแสน”

เธอยกนิ้วออกจากกระดาษ

“รวมสิบแปดล้านค่ะ งบโครงสร้างที่บอร์ดอนุมัติไม่มีบรรทัดสำรอง”

เสียงแอร์บนเพดานครางต่ำ ไม่มีเสียงอื่นแข่ง

ผู้รับเหมาฐานรากวางปากกาลง “ตัวเลขเสาเข็มผมยืนยันครับ ผมทักไว้ตั้งแต่วันจันทร์”

ฝ่ายขายหันไปมองวิน ฝ่ายก่อสร้างหันไปมองวิน ลุงประยูรสวมแว่นกลับเข้าที่ แล้วมองวินผ่านเลนส์

แปดคู่ตาในห้องไปหยุดอยู่ที่คนเดียวกัน

วินหยิบกระดาษขึ้นมา หูของเขาแดงขึ้นทีละนิดจากปลายติ่งไล่ขึ้นไป มุมขวาล่างมีตราประทับฝ่ายวิศวกรรม ลายเซ็นหัวหน้าฝ่าย เวลารับเอกสารเขียนด้วยปากกาสีน้ำเงิน 07.40 น.

“ตัวเลขพวกนี้คุณปานคิดเองเหรอคะ”

มายด์ถามเร็ว เสียงสดใสเหมือนทุกครั้ง แต่คำว่า เอง ตึงเหมือนสายกีตาร์ที่ขันเกินไปครึ่งรอบ

“ฝ่ายวิศวกรรมคิดค่ะ” ปานตอบ “ดิฉันแค่บวก”

ฝ่ายขายคนหนึ่งก้มหน้าลงต่ำ ไหล่สั่นนิดหนึ่ง แล้วกระแอมกลบ

มายด์วางปากกาลงบนแฟ้ม ไม่เคาะอีก

วินพลิกกระดาษไปด้านหลัง ด้านหลังว่าง เขาพลิกกลับมาด้านหน้า สายตาไล่ลงไปที่ขอบกระดาษซ้ายมือ

ตรงนั้นมีตัวเลขเล็ก ๆ เขียนด้วยดินสอเรียงเป็นแถว ลายมือเล็กจนต้องหรี่ตาอ่าน

คิ้วหนาของเขาขมวดเข้าหากัน แล้วค้างอยู่อย่างนั้น

“ผมไม่ได้คำนวณผลต่อฐานราก” เขาพูดในที่สุด เสียงบาริโทนช้าลงครึ่งจังหวะ “ผมคิดแค่ว่าแดดจะเข้าห้องแค่ไหน”

“แดดเข้าได้ค่ะ” ปานพูด “แต่ต้องมีอะไรรับน้ำหนักบ้านไว้ด้วย”

“วิน” ลุงประยูรประสานมือบนโต๊ะ เสียงทุ้มใจดี แต่ไม่ยิ้ม “ลุงไม่เซ็นงบเพิ่มนะ ถ้าตัวเลขยังไม่ปิด”

“ครับลุง”

“แล้วเรื่องตัวเลขในบริษัทนี้” ลุงเหลือบมองปานแวบหนึ่ง “ทุกบรรทัด ปานบวกให้ลุงมาหกปีแล้ว”

ไม่มีใครพูดอะไรต่อ

ปานดึงแฟ้มบันทึกการประชุมที่ถูกเลื่อนไปชิดขอบกลับมาวางตรงหน้าตัวเอง เปิดหน้าใหม่ เขียนวันที่ลงมุมบน

แล้วเขียนเลขอีกตัวไว้ข้าง ๆ ด้วยลายมือเล็กเท่าเดิม

48

“วันศุกร์ค่ะ” เธอพูดโดยไม่เงยหน้า “ตัวแทนกองทุนจะมาดูงบรอบสุดท้าย คุณวินมีเวลาสามวันหาสิบแปดล้านในแบบเดิม”

“ไม่ตัดหน้าต่างเหรอครับ”

ปานเงยหน้าขึ้น

“ดิฉันไม่ได้ขอให้ตัดค่ะ”

วินมองเธออยู่นานกว่าที่คนในห้องประชุมควรมองกัน แล้วพับกระดาษสามบรรทัดเป็นสองทบ สอดลงกระเป๋าเสื้อเชิ้ตตรงอก

“วันศุกร์ครับ”

เขาหันกลับไปที่โมเดล แต่ไม่ได้แตะมัน

“ปาน” เขาพูดเบาลงจนเกือบไม่ได้ยิน “หลังประชุม ผมขอคุยด้วยห้านาที”

ปากกาของมายด์กลิ้งตกจากแฟ้มลงพื้น

ประตูห้องทำงานปิดลงหลังโบว์ เสียงกลอนดังกริ๊ก

แล้วโบว์ก็หัวเราะ เสียงแรกหลุดออกมาเหมือนจามแล้วกลั้นไม่อยู่

“สิบแปดล้านค่ะพี่” เธอเอามือปิดปาก ตายังยิ้ม “หูคุณวินแดงเหมือนกุ้งเผาเลย หนูนั่งปลายโต๊ะยังเห็น”

ปานวางแฟ้มลงบนโต๊ะไม้สีอ่อน ไม่ได้ยิ้มตาม

มุมโต๊ะ กรอบรูปไม้สีน้ำตาลคว่ำหน้าอยู่อย่างเคย

“คนในห้องนั้นจะเล่าต่อกันไปถึงชั้นล่างภายในบ่ายนี้” เธอพูด “ว่าหลานคุณลุงบวกเลขเก่ง”

“ก็พี่บวกเลขเก่งจริง ๆ นี่คะ”

“ถึงวันศุกร์ พี่อยากให้คนจำแค่ตัวเลข ไม่ต้องจำว่าใครบวก”

โบว์หุบยิ้มลงทีละนิด

แอร์บนเพดานพ่นลมเย็นลงมา ขอบกระดาษภาพวาดสีเทียนบนผนังหลังเก้าอี้งอนขึ้นเหมือนทุกวัน กลิ่นขี้ผึ้งจาง ๆ ลอยมาตามลม

ปานนั่งลง เปิดกระเป๋าทำงาน หยิบกระดาษพับสี่ทบออกมา คลี่ลงบนโต๊ะ

ผู้ชายตัวสูงไม่มีหน้า คิ้วดำหนาสองเส้น ดินสอแท่งยาวกว่าตัวพาดอยู่บนไหล่ ปลายดินสอแหลมจิ้มขึ้นฟ้า

ข้างใต้ ตัวหนังสือโย้เย้เขียนคำใหม่

สถาปะนิก

สะกดผิดหนึ่งตัว

โบว์ชะโงกมาดู แล้วนิ่งไป

“น้องวาดเมื่อไหร่คะ”

“เมื่อคืน หลังจากที่พี่ไม่ได้ตอบ”

โบว์มองภาพนั้น มองปาน แล้วมองผนัง เธอไม่ถามอะไรต่อ เธอเคยถามไปแล้วเมื่อวาน และได้คำตอบเป็นตัวเลขเสาเข็ม

อีกสี่สิบแปดวัน วันศุกร์กองทุนมาดูงบ ถ้าวันศุกร์มีใครถามเรื่องอื่นนอกจากงบ ดีลนี้จะไม่ได้ไปถึงวันที่สี่สิบแปด

ปานพับกระดาษกลับเป็นสี่ทบ ตามรอยพับเดิมของลูก

“พี่ปานคะ” โบว์พูดเบา ๆ “คุณวินยืนรออยู่หน้าลิฟต์ตั้งแต่ประชุมเลิกเลยค่ะ ยี่สิบนาทีแล้ว คุณมายด์ลงไปข้างล่างก่อน”

ปานเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง

บ่ายสองห้าสิบสอง

โรงเรียนอนุบาลเลิกบ่ายสามครึ่ง รถติดสะพานอย่างน้อยยี่สิบห้านาที

“ให้หนูไปบอกว่าพี่ออกทางลิฟต์ขนของไหมคะ”

“ไม่ต้อง”

“แต่พี่…”

“ถ้าวันนี้พี่หลบ” ปานลุกขึ้น สอดกระดาษของลูกลงช่องในสุดของกระเป๋า แล้วรูดซิป “พรุ่งนี้เขาจะมายืนรอหน้าประตูห้องนี้แทน”

เธอพลิกกรอบรูปที่มุมโต๊ะขึ้น เด็กชายผมกะลาครอบในรูปยิ้มจนตาหยี ชูภาพวาดบ้านไว้สูงเหนือหัว

ปานมองแวบเดียว แล้วคว่ำมันกลับลงกับโต๊ะ

แกร๊ก

แล้วหยิบกระเป๋าขึ้นพาดไหล่

“ถ้าห้านาทีแล้วพี่ยังไม่ลงไปที่รถ” เธอบอกโบว์ตรงประตู “โทรหาพี่ บอกว่าลุงตามด่วน”

“ถ้าเขาถามว่าด่วนเรื่องอะไรล่ะคะ”

“เรื่องสิบแปดล้าน”

ทางเดินชั้นสิบแปดเพิ่งถูพื้น กลิ่นน้ำยาเลมอนฉุนขึ้นจมูกตั้งแต่ก้าวแรก

พรมสีเทาเข้มยาวสุดไปถึงกระจกบานปลายทาง แม่น้ำโค้งอยู่ข้างล่าง แสงบ่ายสะท้อนน้ำวาบขึ้นมาบนเพดาน

วินยืนพิงผนังข้างประตูลิฟต์ กระบอกใส่แบบพาดไหล่ กระดาษสามบรรทัดยังเสียบอยู่ในกระเป๋าเสื้อ มุมหนึ่งโผล่พ้นขอบผ้าออกมา

พอเห็นเธอ เขายืดตัวขึ้นจากผนัง

“ผมเช็กแล้ว” เขาพูดก่อนเธอจะเดินถึง “ตัวเลขถูกทุกบรรทัด”

“ฝ่ายวิศวกรรมไม่ค่อยพลาดค่ะ”

ปานเดินผ่านเขาไปหยุดหน้าลิฟต์ กดปุ่มลง ไฟสีขาวรอบปุ่มสว่างขึ้น

ตัวเลขบนจอเหนือประตูกะพริบ 4

“เรื่องในห้องประชุม” วินพูด “ผมขอโทษ ผมนึกว่า… ผมนึกว่าช่วยปาน ไม่ให้ต้องตอบคำถามเทคนิคต่อหน้าผู้รับเหมา”

“ดิฉันตอบได้ค่ะ”

“ผมเห็นแล้ว”

เขายิ้มมุมปาก แล้วหุบ

7

“ลายมือตรงขอบกระดาษ” วินแตะกระเป๋าเสื้อตัวเอง “ยังเล็กเท่าเดิมเลยนะ เมื่อก่อนปานชอบเขียนสูตรคำนวณต้นทุนลงขอบสมุดสเก็ตช์ผม ผมลบไม่เคยออกสักหน้า”

ปลายนิ้วของปานกดปุ่มลิฟต์ซ้ำอีกครั้ง ทั้งที่ไฟยังสว่างอยู่

10

“ปานเปลี่ยนไป”

“หกปีค่ะ” ปานพูด “ใครก็เปลี่ยน”

“เจ็ด”

เธอหันมา

วินไม่ได้มองเธอ เขามองตัวเลขบนจอลิฟต์

“เจ็ดปีครับ ผมบินเดือนมิถุนายน” เขาพูด “ปานนับขาดไปปีหนึ่ง”

สายกระเป๋าบนไหล่ปานถูกกำแน่นจนหนังเป็นรอยยับ

หกปี ตัวเลขที่เธอนับมาตลอด นับทุกวันเกิด นับทุกเทียนบนเค้ก

13

“ดิฉันต้องไปแล้วค่ะ” เธอพูด “บ่ายสามครึ่งมีธุระ”

“ธุระอะไร”

“ธุระของดิฉันค่ะ”

วินพยักหน้าช้า ๆ เหมือนคนยอมรับคำตอบที่ไม่ได้อยากได้

16

เขาเงียบไป ปานได้ยินเสียงสายลิฟต์ลากขึ้นมาตามปล่องหลังผนัง เสียงหึ่งต่ำ ๆ ใกล้เข้ามาทุกชั้น

“ปาน”

เสียงเขาต่ำลง มือที่แตะกระเป๋าเสื้อเมื่อครู่กดทับลงไป ไม่ยกออก

ติ๊ง

18

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิด ข้างในว่างเปล่า กระจกเงาบานหลังสะท้อนภาพคนสองคนยืนห่างกันหนึ่งช่วงแขน

“ทำไมตอนนั้นปานไม่ตอบจดหมายผมสักฉบับ”

ปานไม่ได้ก้าวเข้าไป

ปลายนิ้วของเธอยังกดอยู่บนปุ่มลิฟต์ ไฟสีขาวรอบปุ่มดับลงใต้นิ้ว

จดหมาย…ของเขา

กระจกในลิฟต์สะท้อนหน้าเธอ ปากเม้มเป็นเส้นตรง ตาไม่กะพริบ

ข้างหลังเงานั้น วินยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งยังกดทับกระเป๋าเสื้อ ตรงกระดาษสามบรรทัดของเธอ

ประตูลิฟต์เลื่อนปิดทับเงาคนสองคนในกระจก

นิ้วของปานยังค้างอยู่บนปุ่ม

— End of chapter —

บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)

อยากอ่านต่อไหม?

ไม่ค่อยอยากมาก

by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction