Chapter 3
ผัวจากหม้อก๋วยเตี๋ยว
This novel is available in Thai only for now.
ฟุดฟิด
จมูกของเพชรจ่ออยู่ห่างปกเชิ้ตขาวของหนึ่งไม่ถึงคืบ มือที่ใส่แหวนทองสี่วงเกาะพนักเก้าอี้ไม้แดง กดจนไม้ลั่นเอี๊ยด
“กลิ่นน้ำซุปยังติดตัวอยู่เลยว่ะ”
หนึ่งยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่ยังไม่ได้นั่ง สองมือห้อยข้างลำตัว หลังมือคล้ำแดดมีจุดไหม้กลมเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่ว กวางเห็นนิ้วชี้ของเขากระดิกครั้งเดียว แล้วก็นิ่งไป
เพชรยืดตัวขึ้น หันไปหาคนรอบโต๊ะ
“เจ๊ซื้อผัวมาชามละสี่สิบเหรอ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทีละคน ก่อนจะกลายเป็นเสียงเดียวกันทั้งโต๊ะ
โต๊ะกลมตัวใหญ่ที่สุดของห้องอาหารชั้นบนปูผ้าแดงปักดิ้นทองเป็นลายเมฆ ตรงกลางมีจานหมุนกระจกหนาวางเป็ดย่างทั้งตัว หนังแตกเป็นเงาสีน้ำผึ้ง กลิ่นโป๊ยกั๊กกับน้ำมันห่านลอยขึ้นมาปะทะหน้า
เก้าอี้สิบสี่ตัว มีคนนั่งแล้วสิบสอง
อาม่านั่งหัวโต๊ะ ปิ่นหยกปักมวยผมขาว ไม้เท้าพิงอยู่ข้างขา ถ้วยชากระเบื้องตรงหน้านางยังว่างเปล่า
ทั้งโต๊ะมีถ้วยชาเต็มอยู่ใบเดียว ใบที่อยู่ตรงหน้าที่นั่งของเพชร
กวางเห็นมันตั้งแต่ก้าวพ้นประตู
เธอดึงเก้าอี้ให้หนึ่ง เสียงขาไม้ครูดพื้นหินขัดดังแคร่ก
“นั่งค่ะ”
หนึ่งนั่งลง กางเกงสแล็กสีดำรั้งขึ้นจนเห็นข้อเท้ากับถุงเท้าสีเทาที่ยางยืดเริ่มย้วย เชิ้ตขาวรีดจนมีรอยจีบคมตรงแขน กวางเคยเห็นเชิ้ตตัวนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แขวนอยู่บนตะปูหลังหม้อน้ำซุป ห่อพลาสติกไว้กันไอน้ำ
ตัวเดียวที่มี
เขาวางมือสองข้างลงบนตัก ไม่แตะผ้าปูโต๊ะ
“อาหมวย” อาสะใภ้ลี่โบกพัดลายดอกโบตั๋น กลิ่นแป้งฝุ่นลอยมาตามแรงพัด “ลื้อพาเขามาจากหน้าเตาเลยเหรอ ไม่ให้เขาไปอาบน้ำก่อน”
“เขาอาบแล้วค่ะ”
“อาบแล้วยังหอมขนาดนี้” อาสะใภ้ลี่หัวเราะ สร้อยทองเส้นใหญ่สั่นตาม “น้ำซุปร้านเขาคงเข้มข้นจริง ๆ”
เสียงหัวเราะรอบสองดังกว่ารอบแรก
กวางคลี่ผ้าเช็ดปากวางบนตัก ช้า ๆ ทีละมุม
สี่สิบปีที่ร้านนี้ขายทองให้คนทั้งตลาด ไม่มีใครเคยถามว่าทองหอมไหม
เช้านี้เลขบนปฏิทินหลังตู้คือ 54
ห้าสิบสี่วัน ไม่มีเวลาให้เสียไปกับการเถียงเรื่องกลิ่น
เพชรยังไม่กลับไปนั่ง เขาเดินวนรอบโต๊ะช้า ๆ มือลากไปตามพนักเก้าอี้ของญาติทีละตัว เหมือนพิธีกรเดินบนเวที
“ผมเขียนการ์ดเชิญเองกับมือนะ” เขาว่า “ชื่อจริง นามสกุลจริง สะกดถูกทุกตัว ใช่ไหมเจ๊”
“ถูกทุกตัว” กวางตอบ
“รู้ไหมว่าผมรู้ได้ยังไง”
กวางไม่ตอบ
เพชรหยุดตรงหลังเก้าอี้ตัวเอง ล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อ ดึงซองสีน้ำตาลขนาดเท่าฝ่ามือออกมา
“ผมจ้างคนสืบแล้ว”
เขาวางซองคว่ำลงบนจานหมุนกระจก ข้างจานเป็ด
“ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเจ๊จ้างมา”
เขาใช้นิ้วที่ใส่แหวนผลักขอบจานหมุน
กระจกหมุนช้า ๆ เสียงลูกปืนใต้จานครางเบา ๆ เป็ดย่างเคลื่อนผ่านหน้าอาสะใภ้ลี่ ผ่านหน้าญาติอีกสามคน ผ่านหน้าอาม่า
ซองสีน้ำตาลไปหยุดตรงหน้ากวางพอดี
กวางไม่หยิบ
เธอไม่จำเป็นต้องเปิด เธอรู้ว่าข้างในมีอะไร เพราะรูปใบเดียวกันอยู่ในแฟ้มพลาสติกใสในลิ้นชักที่มีกุญแจของเธอมาสามวันแล้ว
มือผู้หญิงที่สวมกำไลห้าบาท ปึกเงินรัดหนังยาง โต๊ะที่มีคราบน้ำซุป
กับเส้นแดงสองเส้นที่ถูกตัดครึ่งตรงขอบภาพ
ถ้ารูปในซองนี้ไม่ได้ถูกตัดล่ะ
เธอวางฝ่ามือคว่ำลงบนผ้าปูโต๊ะข้างซอง ดิ้นทองครูดใต้ฝ่ามือ นิ้วทั้งห้าเรียงนิ่ง ไม่เคาะ ไม่กำ
ทั้งโต๊ะรอเธอพูด
ถ้าเธอบอกว่าไม่ได้จ้าง นั่นคือคำโกหก และเพชรอาจมีภาพอีกครึ่งรออยู่ในกระเป๋าอีกข้าง
ถ้าเธอบอกว่าจ้าง ร้านจะเป็นของเขาก่อนเป็ดตัวนี้จะเย็น
อากงสอนเธอข้อเดียว ทองแท้หรือปลอมให้ชั่ง อย่าฟัง
ตอนนี้บนโต๊ะไม่มีตาชั่ง มีแต่เสียง
กวางเลือกเงียบ
“เห็นไหม” เพชรกางแขนออก แหวนสี่วงเรียงเป็นแถวใต้แสงโคมแดง “เจ๊ผมเถียงไม่ออก ทุกคนเห็นนะ”
“อาหมวย” อาสะใภ้ลี่หุบพัดดังฉับ “จริงไหมลื้อ”
ญาติคนที่นั่งข้างอาม่าวางตะเกียบลง อีกคนหยุดเคี้ยว คนที่อายุน้อยที่สุดในโต๊ะเอื้อมมือไปใต้โต๊ะ กวางได้ยินเสียงนิ้วเลื่อนบนหน้าจอมือถือ
เสียงกาน้ำชากระเบื้องถูกยกขึ้นจากถาดดังกริ๊กเบา ๆ
ข้าง ๆ เธอ หนึ่งไม่หันไปมองเพชร เขาประคองกาน้ำชาด้วยสองมือ นิ้วโป้งกดฝากาไว้ แล้วลุกจากเก้าอี้เพียงครึ่งตัว โน้มไปทางหัวโต๊ะ
น้ำชาสีอำพันไหลลงถ้วยของอาม่า กลิ่นอูหลงคั่วลอยขึ้นตัดกลิ่นน้ำมันเป็ด
“อาม่า เจี๊ยะเต๊”
(อาม่า ดื่มชาครับ)
เสียงทุ้ม ช้า ไม่ดังกว่าเสียงน้ำชาที่ไหลลงถ้วย
อาม่าไม่ตอบ สองมือเหี่ยวย่นยกขึ้นมาโอบถ้วยใบนั้นไว้
หนึ่งไม่รอ เขาเลื่อนกาไปทางขวา รินให้อาแปะใหญ่ที่นั่งถัดอาม่าเป็นคนที่สอง แล้วข้ามสามที่นั่งไปรินให้อาสะใภ้ลี่เป็นคนที่สาม
อาสะใภ้ลี่อ้าปากจะพูด แล้วก็ปิด
ถ้วยที่สี่ ที่ห้า ที่หก เขารินข้ามไปข้ามมารอบโต๊ะ ไม่ถามสักคำว่าใครอายุเท่าไหร่ ทุกถ้วยรินแค่แปดส่วน ไม่มีหยดไหนหกลงบนผ้าแดง
กวางนับในใจ
อาแปะใหญ่เจ็ดสิบสี่ อาสะใภ้ลี่หกสิบสอง อาซิ้มสามห้าสิบเก้า
ไม่มีถ้วยไหนผิดลำดับ
ถ้วยที่สิบเอ็ดคือถ้วยของเธอ
หนึ่งรินให้เธอแปดส่วนเหมือนทุกคน แล้วยกกาข้ามไปหยุดตรงหน้าที่นั่งของเพชร
ถ้วยของเพชรเต็มอยู่แล้ว น้ำชาเย็นจนมีคราบบาง ๆ ลอยอยู่บนผิว
หนึ่งไม่ริน
“ถ้วยคุณเพชรเต็มแล้วครับ”
เขาเลื่อนกาผ่านไป รินถ้วยสุดท้ายให้ญาติคนที่อายุน้อยที่สุด แปดส่วนเท่ากัน แล้ววางกาลงบนถาดเบา ๆ
เขานั่งลง
“รินเองตั้งแต่ก่อนอาม่าขึ้นมานั่ง”
ไม่มีใครหัวเราะ
ทุกคู่ตาเลื่อนไปที่ถ้วยชาใบเดียวที่เต็มก่อนถ้วยของผู้อาวุโสที่สุดในบ้าน คราบชาเย็นสีน้ำตาลเกาะเป็นวงรอบขอบกระเบื้อง
อาแปะใหญ่กระแอมครั้งหนึ่ง แล้วยกถ้วยของตัวเองขึ้นจิบ
เพชรดึงเก้าอี้นั่งลงแรงจนขาเก้าอี้กระแทกพื้น
“รินชาเป็นแล้วยังไง” เขาว่า เสียงขึ้นจมูกกว่าเดิม “เด็กเสิร์ฟร้านข้าวต้มยังรินเป็น อาชีพเขาก็ยกชามให้คนอื่นอยู่แล้วนี่”
“ครับ” หนึ่งตอบ “ยกชามทุกวันครับ”
“แล้วปึกเงินในรูปล่ะ” เพชรชี้นิ้วที่ใส่แหวนไปที่ซองบนจานหมุน “แสนนึงนะ ไม่ใช่ค่าก๋วยเตี๋ยว”
ปลายเล็บของกวางกดลงบนดิ้นทองจนเส้นด้ายนูน แล้วเธอก็ยกมือขึ้น
เธอเปิดกระเป๋าสตางค์หนังสีดำ ดึงใบเสร็จที่พับสองทบออกมา คลี่วางบนจานหมุน ข้างซองสีน้ำตาล หมึกสีม่วงจาง ๆ พิมพ์ไว้บรรทัดเดียว
เบิกเงินสดส่วนตัว 100,000 บาท
“หนึ่งแสนบาทถ้วน” กวางว่า “บัญชีส่วนตัวฉัน ไม่ใช่บัญชีร้าน”
“ก็ยอมรับแล้วไง—”
“ร้านเขาโดนไล่ที่ เหลือเวลาสามสิบวัน” เธอพูดต่อ เสียงเรียบเท่าตอนบอกราคาทองหน้าตู้ “มัดจำห้องแถวใหม่หกหมื่น ค่าย้ายหม้อกับเตาสี่หมื่น”
เธอเคาะกำไลห้าบาทบนข้อมือเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“แสนเดียว ซื้อกำไลวงนี้ไม่ได้ครึ่งวง”
เพชรหัวเราะขึ้นจมูกก่อนใคร “ลงทุนกับร้านที่โดนไล่ที่เนี่ยนะ”
หนึ่งหยิบตะเกียบขึ้นมา จัดปลายให้เสมอกันบนผ้าเช็ดปาก ก๊อก
“ผมขายก๋วยเตี๋ยวจริงครับ” เขาพูดโดยไม่มองเพชร “ร้านโดนไล่ที่จริง ไม่มีบ้านจริง”
เขาวางตะเกียบลงบนที่วางกระเบื้องรูปปลา
“เงินลงทุนก้อนนั้น หนังยางยังไม่ได้แกะครับ”
กวางหันไปมองเขา
หกวันแล้ว
ร้านที่มีหนังสือไล่ที่แปะอยู่หน้าประตู เงินแสนในลิ้นชัก และเขาไม่ได้แตะมันสักบาท
“ผมไม่ได้มาเพราะเงินของเจ๊กวางครับ”
“งั้นมาเพราะอะไรวะ” เพชรโน้มตัวข้ามโต๊ะ ข้อศอกกดลงบนผ้าแดงจนดิ้นทองย่น “รักเหรอ”
หนึ่งเงยหน้าขึ้นมองเพชรเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก้าวเข้าห้อง
“มาเอาของที่บ้านนี้ติดผมอยู่ครับ”
ทั้งโต๊ะเงียบสนิท
เสียงลูกปืนใต้จานหมุนหยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ เหลือแต่เสียงแอร์ที่เป่าลมเย็นลงมาจากเพดาน ไอร้อนจากเป็ดย่างค่อย ๆ จางไป
กวางหันไปมองเขาขวับ
ติดอะไร
บ้านนี้มีอะไรติดคนขายก๋วยเตี๋ยวที่ไม่เคยมีใครในบ้านนี้รู้จัก
หนึ่งไม่ได้หันมาหาเธอ เขาเอื้อมไปหมุนจานกระจกเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว เป็ดย่างเคลื่อนมาหยุดตรงหน้า
ซองสีน้ำตาลหมุนผ่านหน้ากวางไปหยุดตรงหน้าอาม่า
หนึ่งหยิบช้อนกลาง ตักชิ้นเป็ดตรงสะโพกที่หนังพองกรอบที่สุด น้ำมันใส ๆ หยดลงจาน เขาวางมันลงในชามของกวาง
แล้วเขาก็ยิ้ม ยิ้มบาง ๆ ครั้งแรกของคืนนี้
“ใจไงครับ”
เขาวางช้อนกลางคืนที่เดิม
“เจ๊กวางขโมยไปตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้าร้าน”
อาสะใภ้ลี่ร้องกรี๊ดเบา ๆ เอาพัดปิดปาก “ตายแล้ว พูดเก่งนะเนี่ย”
อาซิ้มสามตบไหล่สามีตัวเอง หัวเราะจนตาหยี ญาติคนที่อายุน้อยที่สุดยกมือถือค้างไว้กลางอากาศ แล้วค่อย ๆ วางมันลงบนตักแทน
เสียงหัวเราะกลับมาเต็มโต๊ะ
กวางมองชิ้นเป็ดในชามตัวเอง
หนังกรอบแตกเป็นเกล็ดตรงรอยช้อน กลิ่นโป๊ยกั๊กยังอุ่น
ประโยคหลังคือมุก
ประโยคแรกไม่ใช่
ฝั่งตรงข้าม เพชรนั่งนิ่ง หน้าแดงขึ้นไล่จากคอไปจนถึงใบหู มือที่ใส่แหวนสี่วงกำผ้าเช็ดปากจนยับเป็นก้อน
มื้อค่ำลากยาวไปอีกชั่วโมงครึ่ง
ซองสีน้ำตาลกับใบเสร็จยังวางอยู่บนจานหมุนตรงหน้าอาม่า ไม่มีใครเอื้อมไปหยิบ ไม่มีใครกล้าหมุนมันกลับไป
อาแปะใหญ่ใช้ตะเกียบเขี่ยหมูตุ๋นในชาม “ร้านลื้อ ใส่อบเชยกี่ชิ้น”
“สองชิ้นต่อหม้อครับ” หนึ่งตอบ “เกินนั้นน้ำซุปขม”
อาแปะใหญ่พยักหน้าช้า ๆ “อั๊วก็ว่าอย่างนั้น”
“เชิ้ตตัวอื่นมีไหม” อาสะใภ้ลี่ถาม
“ตัวนี้ตัวเดียวครับ”
“ก็ซักให้ดีแล้วกัน” อาสะใภ้ลี่ว่า แล้วก้มตักหูฉลามต่อ ไม่หัวเราะตาม
เพชรเทชาเย็นในถ้วยตัวเองทิ้งลงชามรองกระดูก แล้วรินใหม่ให้ตัวเอง รินจนล้นออกมาเปื้อนผ้าแดงเป็นวงสีน้ำตาล
“ผ้าปักดิ้นทองแท้ ส่งซักครั้งละสามพันสอง” กวางว่าโดยไม่เงยหน้า “ลงบัญชีเพชรนะ”
เพชรไม่พูดอะไรอีกเลย
กวางกินเป็ดชิ้นนั้นจนหมด
ตอนที่บริกรยกบัวลอยน้ำขิงมาเสิร์ฟ กลิ่นขิงแก่ฉุนขึ้นจมูก เธอถึงหันไปมองหัวโต๊ะเป็นครั้งแรกในรอบชั่วโมง
อาม่านั่งตัวตรงอยู่ที่เดิม
สองมือเหี่ยวย่นยังโอบถ้วยชาใบนั้นไว้ ถ้วยที่หนึ่งรินให้เป็นใบแรกของโต๊ะ นิ้วโป้งข้างขวาลูบขอบกระเบื้องไปมา ช้า ๆ ซ้ำรอยเดิม
นางไม่ได้ยกมันขึ้นจิบ ไม่ได้วางมันลง
ดวงตาที่ฝ้าขาวด้วยต้อกระจกจ้องข้ามโต๊ะไปที่ผู้ชายในเชิ้ตขาวคนเดียว
กวางนับย้อนหลัง อาม่ามองเขาแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่เขาโน้มตัวมารินชา
“อาม่า” กวางเอื้อมไปแตะแขนเสื้อคอจีนสีคราม เนื้อผ้าบางเย็นใต้ปลายนิ้ว “ไม่สบายหรือเปล่าคะ”
อาม่าไม่หันมา
ริมฝีปากที่ย่นเป็นจีบขยับเบา ๆ เสียงเบากว่าเสียงช้อนกระเบื้องกระทบถ้วยบัวลอยรอบโต๊ะ
กวางเอียงหูเข้าไปใกล้
ข้าง ๆ เธอ หนึ่งยกถ้วยบัวลอยด้วยสองมือ จุดไหม้กลมเล็ก ๆ บนหลังมือเขาอยู่ใต้แสงโคมแดงพอดี
นิ้วโป้งของอาม่าหยุดลูบขอบถ้วย
“ไซ…”
(ช่า…)
พยางค์เดียว ขาดกลางคำ ก่อนช้อนของอาสะใภ้ลี่จะกระทบขอบถ้วยดังกริ๊ง
อาม่าปล่อยมือข้างหนึ่งจากถ้วยชา ฝ่ามือเหี่ยวย่นเลื่อนไปบนจานหมุน วางคว่ำทับซองสีน้ำตาลไว้ทั้งซอง
ตาฝ้าขาวยังไม่ละจากหลังมือของหนึ่ง
ซองของเพชรอยู่ใต้มืออาม่า และอาม่าไม่ได้มองซอง
— End of chapter —
You're up to date. The next chapter is on its way.
บทนี้เป็นไง? (ไม่ตอบก็ได้)
อยากอ่านต่อไหม?
by นางสาวใบเสร็จ (Miss Receipt) · Fiction